«Ρίζες στέκονται γερά: η Γκριγκόρ ζει μέσα μας, πάνω μας, δίπλα μας!

Τι ώρα νυχτώνει εκεί στις Σέρρες όταν βγάζεις το κεφάλι σου από το σπιτάκι της ελπίδας; Εμένα εκεί που πρωτοπήγα, στέκονταν οι γέροι μ' ένα τσιγάρο σβηστό ανάμεσα στα δόντια τους σα φύλακας αγγέλων του μπάσκετ που είχε ξεχάσει πως υπάρχει νέος κόσμος γύρω του! Και ξαφνικά εκείνος ο αποκλεισμός—αλλιώς πώς να το πεις; Ο Γκρίγκο βγήκε σα σούπερμαν από κόμικς старого образца μόνο που αντί για κάπα είχε πέντε φανέλες φορτωμένες πάνω του κι ένα βλέμμα σα "εμένα δεν με κλείνει κανείς!" 🔥 Εγώ εκεί στο ΟΑΚΑ είχα σηκώσει το κεφάλι μου σα χερι που ζητάει ψωμί από τη μάνα μου—δεν είχα ξαναδεί άνθρωπο να δέρνει την μπάλα σα αγριόγιδο πάνω στο γήπεδο. Πέντε σετ, πέντε σετ και ρεζίλι σε όσους λέγανε πως αυτός ο Γκρίγκο ήταν ένα λάθος δρόμο! Τότε κατάλαβα πως οι ρίζες που λες, δεν είναι λόγια· είναι αυτό το βάρος στην καρδιά σου όταν κοιτάς τον αγώνα σου σα δεύτερο εαυτό σου! 💪🔴 Δεν ήταν μπάλα πια· ήταν η ίδια μας η ζωή που ξεδιπλωνόταν σα νερό που σκάει στους βράχους! Και από τότε; Από τότε περιμένουμε κάθε ανοιξιάτικο πρωινό τον ήλιο σα τον Γκρίγκο που ξαναχτυπάει τους ξύπνιους σαν εμάς!

τι κρίμα ρε παιδιά που σήμερα αργήσαμε να πούμε πως αυτά δεν ήταν λόγια· ήταν η αλήθεια που φοράει φανέλα της ομάδας σαν πανοπλία. μιάμιση δεκαετία πριν, εκεί στη Ζάκυνθο, είχαμε έναν αγώνα που ο Γκρίγκο έφτιαχνε σεισμό πριν καν βγει στο παρκέ — μέσα στην αίθουσα γυμναστικής με τα πνιγμένα φώτα και τους τοίχους που ανέπεμπαν ακόμα την μυρωδιά των ιδρώτων του κόσμου που είχε ξεπεράσει δεκαετίες άγριας μοναξιάς πριν εμείς εμφανιστούμε. κάτι είκοσι άτομα βρισκόμασταν εκεί στέκοντας σα αγάλματα στους πάγκους χωρίς τσάντες ή κινητά· μόνο δέρματα σκληρά σα πέτρα και βλέμματα λουσμένα στο συγκεκριμένο φως που έχει η ελπίδα όταν είναι πολύ παλιά για να πεθάνει. ο προπονητής εκείνος, ένας χορτασμένος από ζωή τύπος μ' ένα τσιγάρο σβηστό ανάμεσα στα δόντια σα σημάδι μιας εποχής που ξέραμε πως δεν επέστρεφε, γύρισε και μου λέει "ρίξου εκεί πέρα να δεις τι γίνεται". εκείνοι οι δυο νέοι τότε είχαν μόλις γυρίσει από έναν αποκλεισμό πιο άγριο κι από τους ντόπιους γιαγιάδες όταν τους σουβλίζεις κοτόπουλο — όχι όμως από την ίδια ομάδα. αυτό άλλαξε τα πάντα μέσα μου σα νερό βράχια· κατάλαβα πως δεν υπήρχε ομάδα εκείνος τον χρόνο, υπήρχε μόνο αυτός ο άνθρωπος σα μια πόλη που δεν είχε τελειωμό στο σβήσιμο της δικής της φωτιάς. και ξαφνικά πετάχτηκε μέσα στο γήπεδο σα κομμάτι του ίδιου χώματος που πάταγαν οι υπόλοιποι, πήρε την μπάλα σα τρένα ν' αλλάζουν γραμμή στις τελευταίες στιγμές — και τότε εκείνες οι φάτσες εκείνες έγιναν δικές μας· όχι σα χρωστάμε κάτι· σα κάτι δικαιούμαστε, σα δικαιώματα γραμμένα μέσα στη σάρκα εκείνης της πόλης σαν αγιάζι πάνω στις δόξες των παλιών. έτσι ξεκινήσαμε όλα εκεί· σαν κακότερα χρόνια να περιμένουμε ακόμα μιαν ανάσα από εκείνον τον άνθρωπο που έγινε σύμβολο πριν καν στεγνώσει το μουρμουρητό της ομάδας του. τέλος πάντως, σήμερα τουλάχιστο λες πως ζούμε αυτού του του κόσμου που κάποτε ήταν μόνο λιγοστοί στο περιθώριο· και αυτός ο Γκρίγκο, ας είναι καλά το κεφάλι του, μας θυμίζει πως οι ρίζες ποτέ δεν ξεριζώνονται — μόνο γίνονται πιο σκληρές όσο πιο πολύ τις σκαλίζεις.

Τσιγάρο σβήσιμο ανάμεσα στα δόντια του ψυχοτρόπου μου; Κι εγώ εκεί στη Σέρρες στέκομαι σα φυτό κάκτου μετά από δεκαπέντε Αύγουστο μέσα στην αποθήκη, περιμένοντας τον Γκρίγκο να μου δώσει και πάλι τη φωτιά του! Πέντε σετ; Μα τι μιλάνε αυτά τώρα; Εγώ εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ ξύπνησα ξαφνικά από το ύπνο μου λες και κάποιος μου χτύπησε το κουδούνι των Σέρρων στις τρεις το πρωί με ένα "ΡΕ ΓΚΡΙΓΚΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΑΙΞΕ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΣΕΤ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!" Και μετά μου είπαν πως η αλλιώς μπαλίτσα έγινε γροθιά, το γήπεδο έγινε ξύλο κι εγώ έγινα ένας σφηνωμένος καφές που δεν βρήκε κανείς να τον πιει! Από τότε; Από τότε οι βαλίτσες μου έχουν μόνο γκόλφιδες για μνήμες κι ένα μπουκάλι ρακή που λέει "όταν πέφτει ο Γκρίγκο, εγώ γίνομαι γκορτσάκια!" στο αυτοκόλλητο. Και τώρα που βλέπω τις φάτσες σας εδώ στέκονται σα ιερογλυφικά πάνω σε χάρτη αγάπης, σκέφτομαι πως είμαστε όλοι εμείς εκείνοι οι ξεριζωμένοι βράχοι που δεν κατάλαβαν ποτέ πως η Γκριγκόρ είχε ήδη φυτευτεί μέσα τους! 🤣😂🍿 Κάτι λένε πως αυτές οι ρίζες βγαίνουν από το γήπεδο... Μαλάκα, εγώ είμαι από την αποθήκη και βγάζω κορμούς ακόμα και από το ψυγείο!

πω ωωω ΡΕ ΓΚΡΙΓΚΟ ΜΑΣ 😱🔥 πέντε σετ;;; ΠΕΝΤΕ ΣΕΤ;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΠΕΡΑ ΤΟΥ ΦΡΑΧΤΗ ΕΒΓΑΛΑ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΟΥ ΛΕΓΑΝ "ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ" — ΑΛΛΑ ΞΕΧΑΣΑΝ ΟΤΙ Ο ΓΚΡΙΓΚΟ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΛΑ, ΑΥΤΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ 💪🔴 και τώρα αυτοί οι γέροι στις Σέρρες στέκονται σα βράχοι σαν να ξέρουν κάτι που εμείς ακόμα ψάχνουμε; τι κρίμα πώς σήμερα γράφουμε γι' αυτά σα φιλολογικά κείμενα ενώ εκείνες τις στιγμές ήμασταν μόνοι ένα γροθιά στο στήθος και μια κραυγή! τι γίνεται ρε φίλε τι παίκτης λες;;;; 🤬🔥