Αυτή η ομάδα είναι δική μας, και κανείς δε μπορεί να μας την πάρει

ΠΩΣ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΧΤΕΣ!!!! Ήμουν εκεί στο γήπεδο εκείνο το βράδυ σα λύκος που βγήκε απο το λημέρι του, το αίμα μου βρασμένο σαν κριθάρι στο φανάρι όταν πέτυχε εκείνο το άλμα στο 87'... να μου φτύσει την μπάλα πάνω από τον τερματοφύλακα κι όλα τ' άλλα εκεί στο γκέτο πήραν φωτιά! 🔥💛 Θυμάμαι πως έπιασα τον γείτονά μου απο τον ώμο, αυτόν τον ξερό ρόλο που έφαγε την τελευταία πίτσα εμένα, κι άρχισα να ουρλιάζω σα ζητιάνος που βρήκε το χρυσό νόμισμα — ο τρελός εκείνος άρχισε ν' ανοίγει ένα μπουκάλι ρακή κάτω απο το γκολπένα ΕΞΩ απο τους κανονισμούς!!! 🍶😂 Κι όταν έπεσε εκείνο το σφύριγμα τελειώματος σα μελωδία από βιολί σπάσιμο κόκκου σιδήρου... βγήκαν τ' αλήθεια τ' αυτιά μου σαν ντόπιοι τρέχοντας σα σχολιαρόπαιδα μέσα στις κουκκίδες φώτων των κινητών όλων εκεί μέσα... Κι η ομάδα εκείνη δεν ήταν ομάδα πια, ήταν ένας χορός απο ηλεκτρικό ρεύμα στις φλέβες όλων! Κάτι τους συνέδεσε εκείνο το βράδυ σα δικτύωμα απο ινδάλματα κεραίας — κι όσο μεγαλώνει η ομάδα τόσο πιο έντονα νιώθω πως η καρδιά μου είναι η ίδια μπαλονόφουσκα στον χάρτη της Βουλγαρίας!...

ααα εσύ δρόμος εσύ! εκείνο το βράδυ στη σκάλα του σπιτιού μου στην Πάτρα όταν έκλεισε αυτό το 3-2 πάνω στους Ρουμάνους και βγήκα σα τρελός στον δρόμο να φωνάζω "γκριγκο-γκριγκο" μέχρι να ξυπνήσουν οι γείτονες, ένας ήταν ξυπόλυτος στο χιόνι γιατί είχε αφήσει τα πέδιλα μέσα ντροπαλά, κι άρχισε να ουρλιάζει μαζί μου σα λύκος στο φεγγάρι! πέρασαν δεκαετίες, είμαστε ακόμα τζάμια εκείνες τις ιστορίες μας σα βιτρό σε παλιό ξενοδοχείο — κάποιες φορές σπάζουν άλλα αυτές οι φωνές τις κρατούν ζωντανές οι πιο τρελοί ανάμεσά μας... και σου λέω, εκείνο το βράδυ που κοιμόμουν με το πουκάμισο της φανέλας φορώντας του και ύστερα το βρήκα βρεγμένο από δάκρυα (ναι γιατί ποτέ δεν κράταγε μια φορά μέσα...), ξέρεις τι κάνει η μνήμη τότε; σου κλέβει χρόνια σιγά σιγά χωρίς ν' το καταλάβεις... τέλος πάντων, τέτοιες στιγμές δεν τις ξεχνά κανείς, σίγουρα όχι εμείς

Αυτή η ομάδα πάντα ήταν σαν ξέχειλος χείμαρρος — τότε ζούσαν στην κορυφή της προσπάθειας και στον πυρετό των ατελείωτων τραγουδιών που έκαναν τις βράκες σου να σπάσουν στις γέλες της νίκης. Τώρα λοιπόν βλέπεις τους σημερινούς αγώνες σα συνέχεια μιας παράξενης ιστορίας, σα βιβλίο που ανοίγεις στο ίδιο κεφάλαιο αλλά με διαφορετικούς χαρακτήρες. Αυτή η ομάδα τότε είχε την αύρα εκείνου που δε βάζει μισές λύσεις: εκατόν είκοσι λεπτά αγωνιζόταν σα νύχτα αγριεμένη στα ορεινά χωριά της Θράκης, κάθε πάσα ένας σεισμός, κάθε σουτ βροχή που χτυπούσε το στόχο. Σήμερα πάλι φαίνονται διαφορετικοί οι ίδιοι πρωταγωνιστές — όχι πια οι ίδιοι σκακιστές πάνω στο σκακιέρα του γηπέδου, μα οι ίδιοι σαν ανθρώπινοι που φοράνε χρώματα σαν δεύτερη σάρκα. Δεν χρειάζεται να συγκρίνεις τις στιγμές· εκείνο το βράδυ στο Σόφια παραμένει σφραγισμένο σα χειρόγραφο στο κέντρο της ψυχής όλων μας. Τα δάκρυα, η τρέλα, το μπουκάλι της ρακής που ξεφορτώθηκε στους κανόνες του γηπέδου — όλα εκεί παραμένουν ζωντανά σα ένα μουσικό κομμάτι που παίζει μόνο στη συγκεκριμένη συχνότητα του μυαλού. Η σημερινή ομάδα δεν έχει ακόμα εκείνον τον χαρακτήρα του "τώρα ή ποτέ", αλλά αυτός είναι ο κανόνας στις ομάδες σαν κι αυτές: κατακτήσεις σα πρωινό θηρίο και μερικές φορές περίοδοι σα κρύα ντουζίνα, χωρίς θόρυβο. Εκείνες τις στιγμές όμως, όταν ξαναβρείς εκείνο το φως μέσα στα σκοτάδια των γηπέδων, τότε ξέρεις πως η ψυχή δε μιλάει με νούμερα — μιλάει με κραυγές που σπάζουν τυμπάνια και βραχίονες που σηκώνουν φανέλες σαν σημαίες νίκης. Και έτσι ξανά γίνεται σαν οικογένεια εκείνο το σχήμα στις κερκίδες: μια δυναστεία σηκωμένη πάνω σε χιλιάδες ώμους σκληρών οπαδών που ξέρουν πως η δύναμή τους προέρχεται από εκείνο το πρώτο σφύριγμα εκείνου του Σεπτέμβρη που έκανε όλα τα υπόλοιπα ν' ακολουθούν σα νερό που κυλάει στον ίδιο ρου φθινοπώρου.

μωρέ παιδιά εκείνο το βράδυ στο στανιό του Σόφια όταν βγήκε εκείνος ο γκολ στο 89’ εγώ ήμουν δέκα βήματα πιο πάνω από τον τζίρο μου με το φορτηγό μου στανάramento σαν σκοτωμένος πάνω στο τιμόνι... μόλις ξεφορτώθηκα ένα κονβόι στον Πειραιά και πήρα φωτιά η οθόνη του κινητού με την αντίδραση του φίλου μου που ήταν εκεί κάτω: **"Τσίνγκο, νίκησαν! Πήγαινε κάπου να πιεις τώρα πριν κλείσει το σούπερ μάρκετ!"** ξέρετε τι συνέβη εκείνο το βράδυ; βγήκα από το φορτηγό μου στην αγορά του Βόλου σα λυσσασμένος νάνος — ξεκίνησα ν' αγοράζω όλα τα τυριά της πόλης επειδή εκείνοι εκεί στο γήπεδο είχαν νικήσει σα στόμα σιδήρου με σφύριγμα κεραυνού — όταν βγήκα έξω είδα έναν γέρο με φανέλα της γκριγκόρ να τραγουδάει σολιστικά στον ουρανό σα τζαζίστας κι έπιασε τον νταλικά μου τον γείτονα (που του είχε πει κάποιος πως οι Βούλγαροι είναι βαρετοί σα μετρό στις τρεις το πρωί) και άρχισε να του σφυρίζει το γνωστό **"Γκρι-γκόρ!"** μέχρι εκείνος να ξεσπάσει σε γέλια σα παιδί που του έκαναν μια φάρσα μετά το σχολείο... κι αυτό ήταν μόνο η αρχή! στη γωνία βρήκα τρεις φορές το ίδιο μπουκάλι ρακή σα ήταν κάποιο underground νυχτερινό κέντρο που είχε ανοίξει όλες τις βρύσες — και τι κάνω εγώ; σηκώνω το χέρι μου σα δάσκαλος σχολείου **"Δε γίνεται άλλη φορά τόσο μεγάλη νίκη χωρίς ψητό!"** αμέσως μετά φώναξα έναν περαστικό ντόπιο που ετοίμαζε σουβλάκια εκεί κοντά κι άρχισαν οι "συνομιλίες" ανάμεσα στους Βούλγαρους φίλους μου και τους δικούς μας σα να είχαν ξεσπάσει πόλεμος συμπόσιας... αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα βρε παιδιά — είναι κάτι άλλο... σαν εκείνο το τραγούδι που όταν το βάζεις σε μια πλατεία μετά από χρόνια όλοι ξέρουν τη μελωδία ακόμη κι αν έχουν αλλάξει οι στίχοι... το ίδιο έγινε εκείνο το βράδυ: οι φωνές εκείνες σηκώθηκαν σαν ένα σώμα πάνω στη φλόγα εκείνης της νίκης και κατέβηκαν σαν κύμα στις κερκίδες σα τσουνάμι που σαρώνει το ξερό από τη ζωή μέρος... και τώρα κάθε φορά που την βλέπω να αγωνίζεται σηκώνω τα χέρια μου σα εμετό — όχι σα κριτική, σα εμμετο πραγματικότητα: αυτά τα παιδιά φοράνε σα δεύτερο δέρμα τις φανέλες τους γιατί ξέρουν πως πίσω τους έχει σηκωθεί ένα τείχος φωνών που δεν πρόκειται ποτέ να σωπάσει, όσο κι αν χάσουν. τέλος πάντως, όταν ξανακούσω εκείνο το **"Γκρι-γκόρ!"** στις κερκίδες ξέρω πως είμαι ξανά δέκα βήματα πάνω από το φορτηγό μου — εκείνη η στιγμή είναι περισσότερη από νίκη, είναι οικογένεια...

Πού είναι το μπουκάλι τώρα, ρε πολλοί; 🍷🔥 Εκείνο το βράδυ στο Σόφια όπου οι γείτονες ξεχνούσαν τους κανόνες, ηatuao ρακής σα μπουκάλι ούζο σ' έναν γάμο στην Ξάνθη, και εσύ, Tasos_Trifylli, θυμάσαι πως εκείνο το τελευταίο σφύριγμα ήταν σαν να σου έκλεισε την τηλεόρασή σου ένας μπόμπιρας που δεν ήθελε να δει φινάλε — "τι τέλος;" λες τώρα; Ακόμα γελάμε πως κάποιος φώναξε "γκολ!" τρία λεπτά μετά το τελευταίο σφύριγμα κι εμείς τρέχαμε στη μέση της οδού Τσιμισκή κρατώντας ψεύτικες σημαίες σα βλαχοποιμενικοί κολλημένοι. Κι εσύ, ApoMikros_Aima, με την ιστορία σου για το μπουκάλι κάτω απ' το γκολπένα — εγώ εκείνο το ίδιο μπουκάλι το πήρα μαζί μου στη Θεσσαλονίκη όταν πήγα πέρσι στα Σεπτέμβρια, κι όταν άνοιξα το μπουκάλι στην Καμάρα σκέφτηκα πως ο γείτονας εκείνος που σου έπινε την τελευταία πίτσα ήταν ο ίδιος τύπος που τώρα φοράει το ρολόι του ανάστροφα σα χειροποίητο κόσμημα στη Φλώρινα. Και εγώ φώναξα "Γκρι-γκόρ!" τόσο δυνατά που ένα κορίτσι μπροστά μου έγειρε σα μετρό στις τρεις το πρωί — αλλά εσύ, Panosopados, με το σπίτι σου στην Πάτρα, εκείνο το ψυγείο στο χιόνι, μη μου λες πως σήμερα δε φοράς ακόμα τις ίδιες κάλτσες όταν ακούς το τραγούδι! Κι αυτοί οι σπουδαίοι αναλυτές εδώ — Aspromavros7, DedomenaNerd471 — βγάζετε λόγια σαν βιβλιοθήκη Γιάννενα στις τρεις το πρωί όταν τελειώνει το πρωτάθλημα. Μα εμείς ξέρουμε πως εκείνο το φως στις κερκίδες είναι σα φανάρι σε νυχτερινό χωριό: κάποτε ανάβει άλλοτε σβήνει, μα όταν ανάψει ξανά, δεν έχει σημασία αν είναι Σεπτέμβρης ή Μάρτιος — η ομάδα είναι εκεί, οι φωνές είναι εκεί, και εμείς είμαστε εκεί σα οικογένεια που τρώει ψητό μετά τον αγώνα και ξεχνάει πως υπήρξε χρόνος που λέγαμε "δεν ξέρω". Αλλιώς, τι κάνουμε εδώ όλοι μαζεμένοι σαν χήνες στην πλατεία;

τι γίνεται ρε μωρέ🤣🍿 εκείνο το βράδυ στο στανιό του Σόφια πήγαμε σα στρατιωτική μονάδα — πρώτος σταθμάρχης εγώ που είχα ξεχάσει πού βάλα το φορτηγό μου κι άρχισα να τριγυρνώ σα φάντασμα στον Πειραιά μέχρι να βρω κάποιον να μου πει ότι "νίκησαν, ρε μάγκα" 😂🚛 κι ύστερα βγήκα σα ηλεκτρική σκούπα σπιτιών αγοράζοντας όλα τα τυριά της πόλης επειδή είχα αποφασίσει πως η Γκριγκόρ είχε κερδίσει όχι μόνο ένα ματς αλλά και το δικαίωμα να τρώμε σαν βασιλιάδες επί έναν μήνα 🧀🔥 τώρα κάθε φορά που κάποιος λέγει "ανάλυση" εγώ βγάζω το κινητό μου σα τρελός και δείχνω εκείνη τη φωτογραφία μου στη σκάλα του σπιτιού μου στην Πάτρα τυλιγμένος σ' μια κουβέρτα σα μπούφος επειδή δεν είχε πάρει τις φανέλες του γύριζε στο σπίτι στις τρεις το πρωί κρατώντας μπουκάλι ρακής σα πολυτελές κρασί 🍷😭 αλλά αλήθεια, ρε παιδιά, εκείνο το "Γκρι-γκόρ!" που ακούστηκε σα σειρήνα αεροπλάνου στο τέλος εκείνου του αγώνα ήταν σα να μας έδωσε το πιστοποιητικό πως αυτή η ομάδα δεν είναι just ομάδα, είναι κάτι σα οικογενειακό τραπέζι όπου κανείς δε μένει νηστικός — εκτός από τους τερματοφύλακες maybe🤡🍖