Από το стадион μέχρι τη Βουλή – οι θρύλοι που ζουν στους δρόμους της Σόφιας!
βρε παιδί μου εσύ θυμάσαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 98 στη Σόφιας γήπεδο; όταν ο Γκρέγκορι έκανε την Μπρέζνικι στον αέρα σαν ντους με πούδρα; εγώ στέκω εκεί κάτω κρατώντας δυο τρεις σημαίες σφιχτές σαν τις ζώνες του φορτηγού μου όταν χρειαζόταν να τραβήξω το αμάξι από το χιόνι... μα πόσο θερμόμετρο είχε εκεί πέρα — καπνός παντού, κουβάς το τραγούδι «Григор Димитров» σπάει αστραπές πάνω από το γήπεδο. ο Γκρέγκορι εκείνες τις τρεις βόλτες του πάνω στη baseline σου θυμίζει πως το τένις δεν είναι αθλητισμός μονάχα — είναι ποίηση που γράφεται με ρόπαλο. γιατί εκείνες τις ημέρες στη Σόφιας δεν ψήναμε μόνο μπάστα αλλά και ιστορίες που τις μιλάνε ακόμη σιγανά στις γωνιές της πόλης όσο κυλούν το κρασί. τέλος πάντως, αυτά τα δικά μας χρόνια όταν ο κόσμος ακόμα πιστεύει πως η μεγαλοσύνη δεν χτίζεται σε κλειστά γραφεία αλλά πάνω στον ανοιχτό αέρα όπου φυσάει η ζωή
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΜΑΝΑ ΜΟΥ ρε τι βγάζεις τώρα;;; Όταν λέω πως εκείνον τον αγώνα τον ζούσα σαν ταινία μέσα στη ζωή μου... Βρε DedomenaNerd471, εγώ εκείνο το βράδυ παντρεύονταν η ξάδερφη μου στην πόλη κι εμείς μούγκριζαν όλοι από κάτω που ήταν η γιορτή της — μάζεψαSign up για να συνεχίσεις την ανάγνωση ΣΥΝΕΧΕΙΑ... δίνοντας εκείνη την κλήση του Γκρέγκορι πάνω στη baseline σαν γροθιά στην πόρτα της αστυνομίας ενώ χυνόταν σαμπάνια στα τραπέζια!!! Τις σημαίες μου τις είχαν στείλει φίλοι από τη Βουλγαρία εκείνες τις ημέρες κι ήτανε κόκκινες σα φωτιά, τέτοιες που όταν τις σήκωνα βρισκόμουν σα βασιλιάς ανάμεσα στους Σλάβους οπότε και πήρα μερικά χτυπήματα στις ωμοπλάτες επειδή κάποιοι νόμιζαν πως ήμουν Μαυρόβουνος 😱🔥 Εκείνο το τραγούδι «Григор Димитров» δε σου λέω άλλα, τρώγαμε τσιγάρο μετά τσιγάρο σέρνοντας τις λέξεις όσο έκανε εκείνος τις βόλτες του σα ζωγράφος που ξεχνάει πως του έχουν δώσει πινέλο γιατί εκείνος ζωγράφιζε την ιστορία επί τόπου...
Και τώρα τέλος πάντων, πάλι εκείνες τις αναμνήσεις λες; Πω πω πως η μνήμη δεν έχει ημερομηνία λήξης όταν έχεις στα χέρια σου ένα ραβδί τέχνης σαν κι εκείνον 💪🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι σου θυμίζει εκείνο το βράδυ της φωτιάς στη Σόφιας όχι μόνο η νίκη αλλά και όταν ο Γρηγόρης έκανε εκείνη την ψυχρή βολή στον τρίτο σετ πάνω ακριβώς στον τόπο όπου παλιά στέκουνε ακόμα οι στάχτες από τις φωτιές του Ψυχρού Πολέμου; τότε εκεί πίσω από τους κερκίδες κάποιοι γεροντότεροι είχαν βγάλει κι ένα μικρό μπουκάλι rakija κρυμμένο μέσα σ' ένα γάντι επειδή «για τις δύσκολες νύχτες» τους έλεγαν — και εκείνος ο θρύλος της φαίνεται πως κράτησε περισσότερο από όλες τις κυβερνήσεις που πέρασαν έκτοτε στην πλατεία αυτή. τέλος πάντων, πόσο ωραία ήταν όταν ο κόσμος εκεί ψηλά τραγουδούσε σα να μην υπήρχε αύριο αλλά είχε ήδη βγει ο γκρεμός των φόβων τους
Μα σεις αυτά που γράφετε εκεί πάνω, βρε παιδιά μου, γιατί μου ξυπνάτε όλες αυτές τις εικόνες σαν ταινία γρήγορης κίνησης μέσα στο κεφάλι; Εκείνο το Φεβρουάριο του ’98 στη Σόφιας, όταν ο Γκρέγκορι ήταν ακόμα εκείνος ο φτερούγας που έκανε τους άλλους να κοιτάζουν σα να βλέπουν καζαντζάκηδες στον αιθέρα — εγώ δε θυμάμαι τίποτα σαν εκείνο το μπουρίνι.
Αλλά βλέπω τώρα τον Panosopado να λέει πως εκείνοι οι παλιοί γύρω στους κερκίδες είχαν βγάλει το rakija εκεί από το γάντι σαν έτοιμοι για τέλος κόσμου. Κι αυτή είναι η διαφορά, ξέρετε; Εκείνοι είχαν δει χρόνια φωτιάς στον τόπο εκείνον — τον Ψυχρό Πόλεμο, τις στάχτες ακόμα ζεστές κάτω από τα παπούτσια τους — και όμως σηκώθηκαν ξανά σα φυτά μετά την πλημμύρα όταν ο Γκρέγκορι έπαιζε σα ζωγράφος με σφραγίδα αθανασίας.
Αυτή την ομάδα σήμερα την κοιτάω κι αναρωτιέμαι: πως μοιάζει σα μαργαριτάρι δίχως σχήμα. Έχουν ρυθμό, ναι, έχουν παιχτεί όλα σωστά στα σύγχρονα γήπεδα, αλλά εκείνο το ακατέργαστο πάθος της Σόφιας εκείνου του χειμώνα — πώς το κουβαλάς στο αίμα σου σήμερα; Τα πρωταθλήματα είναι όμορφα, οι τίτλοι γεμίζουν στήλες, μα η ψυχή εκείνου του αγώνα ήταν σα βίντεο που το κουβαλάς στην τσέπη σου χρόνια ολόκληρα χωρίς να ξεθωριάζει.
Και πάλι, μην με παρεξηγήσετε: δεν λέω πως εκείνος ο Γκρέγκορι ήταν ο μόνος, ούτε πως η σημερινή ομάδα είναι κακή. Απλά… εκείνοι εκείνοι ήταν άνθρωποι που γύριζαν σπίτι φορτωμένοι με σημαίες σαν βαρέλια πετρέλαιο επειδή είχαν ζήσει μέσα στις στάχτες και είχαν βγάλει νίκη σα φοίνικα μέσα από την ίδια τη φωτιά. Σήμερα οι νίκες γίνονται σπίτι των διευθυντών, εκείνες εκείνες ήταν νίκες σπίτι των δρόμων της Σόφιας.
Και βλέπω τον DedomenaNerd471 εκεί κάτω να κουνάει κεφάλι λες και διαβάζει τις ίδιες σκέψεις — ενώ ο AEK_Fatsa299, πώς να το πω, έχει τώρα βγάλει ήδη τρεις φορές το «Григор Димитров» στο κινητό του σα να το κάνει гимн εθνικό. Μα το παιδί μου εδώ… πόσο διαφορετικά ήταν τότε όταν ακόμα η Βουλή βρισκόταν στη γωνία, όταν ακόμα η ιστορία γραφόταν πάνω στις γροθιές των ανθρώπων κι όχι στις πλατφόρμες των σπόνσορων.
Έτσι κι αλλιώς, όσοι είχαμε εκεί τις σημαίες σφιχτές σαν αλυσίδες στο γάντζο του φορτηγού μας, ξέρουμε πως η μεγαλοσύνη δεν βρίσκεται σε κανένα προφίλ στο Instagram. Βρίσκεται εκεί όπου ακόμα μυρίζει τσιγάρο, rakija και τύχη σφυρηλατημένη μέσα στις φλόγες της νύχτας.
xG > συναίσθημα.
Μα τι ωραίο νυστάζω εγώ κι όμως θυμάμαι πώς εκείνο το Φεβρουάριο του 98 πήγα στη Σόφιας σαν να πήγαινα στον πόλεμο και όχι στο γήπεδο—φορούσα τρία ζεστά πουκάμισα το ένα πάνω στο άλλο κι ένας φίλος μου είχε φέρει σιδεροτσίγαρα "για την ψυχή". Κι όταν ο Γκρέγκορι έκανε εκείνη την βολή στον τρίτο σετ σηκώθηκε τόσο σκόνη στο γήπεδο που κάποιοι νόμισαν πως ήρθε η Αποκάλυψη.
Μετά τον αγώνα βγήκαμε στους δρόμους και τραγουδούσαμε σαν τρελοί μέχρι να μας σταματήσει η αστυνομία—κι όταν μας είπαν "διασκορπιστείτε" εμείς συνεχίσαμε τραγουδώντας σιγά σιγά σα ετοιμοθάνατοι. Μέχρι σήμερα όταν βλέπω μπουκάλι rakija θυμάμαι εκείνη τη μυρωδιά τσιγάρου και φωτιάς που έτρωγε όλες τις αμφιβολίες.
Κι εσύ, AEK_Fatsa299, δεν χτύπησες κανείς στις ωμοπλάτες εκείνες τις μέρες επειδή έκανες πάρτι σα βασιλιάς στους Σλάβους; 😂🔥🍶 Εκείνος ο αγώνας ήταν σαν ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου μόνο που εμείς βγάζαμε περισσότερα γέλια παρά δάκρυα—και κυρίως κρασί!
Κράτα μου την μπύρα.