Αυτή η φανέλα έχει ιστορία!

ΡΕ ΑΥΤΗ Η ΦΑΝΕΛΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟ!! 🔥💪 Πέντε χρονιές σφραγίστηκαν πάνω της όταν ήμουνα ξεμυαλισμένος δεκαοχτώ μου σπουδάζοντας στη Σόφια εκείνες τις φορές που την έπαιρνα από το σίδερο για να βγω βόλτα μαζί της ενώ ο ουρανός είχε γίνει μπουγέλο με τις μνήμες της καντάδας εκείνης χυμένη σα γαλαξίας πάνω στα λάπτοπ μας 😱 Ξέρεις τι ένιωθα βλέποντας τους Γκριγκορίτες ν' αλαλάζουν μέσα στον ψιλικρό εκείνον βράδυ; Ήξερα πως αυτή η γκανιότα η ντρίπλια μου είχε ζήσει όλα εκείνα τα πράγματα κι ακόμα έκανε κλικ στην κλειδαριά πάνω στην καρδιά μου σα να μου έλεγε " κοιτάξε, αυτοί εδώ είναι δικοί σου, δε σε ξεγελούν που φύγανε χρόνια"!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟ;;; ΜΙΑ ΚΟΥΖΙΝΑ ΠΟΥ ΣΒΗΝΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΑΛΛΑ ΑΦΗΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ!! 🤬😱 Δεν είχε σημασία πως ήταν αυτογκόλ σα σκόρπισε όλη τη βρωμιά του πρωτάρη στο μπουγάλι της ιστορίας εκείνης εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες οι γυναίκες που έγλειφαν τις μούρες των μωρών τους ανάμεσα στα σημεία που χτυπούσε η μπάλα εκείνο το γκολ στον τελευταίο γύρο ήταν σα να γράφανε πάνω στον ουρανό πως κανείς δε λησμονάει τον αγώνα εκείνον σα χαρακτηριστικό ενός αγώνα που έγινε στη μνήμη όχι μόνο στη μπάλα!!!

βρε ρε γαμώτο αυτά τα πράματα σου φτιάχνουν γούστο στις μνήμες κι εμένα πάλι με πιάνουν οι εικόνες από εκείνο το πρωινό που ξυπνήσαμε στο κέντρο της πόλης κι έπρεπε να τρέχουμε σα τρελοί γιατί η ομάδα είχε προκριθεί ωστόσο η αστυνομία είχε κλείσει όλους τους δρόμους κι εγώ μέσα στη βιαιότητα των χορταριών πάνω στα τζάμια του αυτοκινήτου είχα δέσει τη φανέλα πάνω σα σημαιά στο καλάμι μιας σημαίας κι έτρεχα σα παλιάνθρωπος κραυγάζοντας όπως εκείνος ο βουλγάρικος ψήλος στο γήπεδο εκείνος που σηκώθηκε πάνω από τον σύλλογο του κι έκανε τις γυναίκες να τρέχουν σπίτι να φέρνουν τις σημαίες της ομάδας να τις κρεμάσουν σαν δήλωση αγάπης ακόμα και τις σιδερόφρακτες πόρτες κι όμως όταν ξαναβρήκαμε την ομάδα στα αποδυτήρια ήταν σαν να είχαν βγει όλα εκείνη τη νύχτα από τους σωλήνες μιας βρύσης κι είχαν ποτίσει με ένα χυμό ωμό χρώμα τη φανέλα αυτή η ταινία των χρόνων πάνω στους ώμους σου σούρεται σα γάντζος στην ιστορία γιατί εκείνες τις στιγμές δεν φοράς απλώς κάτι πάνω σου φοράς ένα κομμάτι αγώνα που σου δίνει ζωή σα να πήρες ένα χάρισμα από τον ίδιο τον γκριγκόρ να είσαι δικός του μέχρι το τέλος

Παιδιά τώρα να σκεφτούμε σοβαρά... αυτό το γκουρού της Σόφιας εκείνο το βράδυ είχε κάτι αλλιώτικο στη σπονδυλική στήλη, κάτι σαν αυτήν τη φανέλα που κουβαλάει ακόμα τις ζυγαριές των χρόνων πάνω στους ώμους της. Σήμερα; Μα τι μπορώ να πω... ξέρετε, όταν τους είδα να παίζουν εκείνο το Champions League Game στην Πράγα κάτι μου 'χανε μαζευτεί στον λαιμό αυτά που συνέβαιναν εκείνης της εποχής; Αυτή η ομάδα ήτανε σαν οικογενειακό τραπέζι την Κυριακή βράδυ — είχε τον μπαμπά που φώναζε, τις γιαγιάδες που έκαναν ντούκου μπέκμεζ, τα ξαδέρφια που έσπαζαν τα ποτήρια τραγουδώντας σα μια μπουγάδα αναμνήσεων να ξεχύνεται από την αυλή. Την σημερινή ομάδα όμως... ας μου πείτε, όταν πήραν εκείνο το τσικό στο Πανθεσσαλονίκειο, εμένα δε μου 'κανε κάτι πέρα από μια ζεστή ανάσα που έφευγε γρήγορα σα ψωμί στις ελάχιστες στιγμές που το αρπάζεις από τον πάγκο. Εκείνες οι ομάδες είχαν μέσα τους τον πυρετό της κρίσης — κάτι σα αυτούς τους παλαιότερους τύπους που βρίσκανε ένα νόμισμα κάτω από το κούφιο τραπέζι και το ξόδευε στο πρώτο καφενείο σα να ήτανε χρυσάφι. Η σημερινή ομάδα... κάπως σα να φορώντας ωραίες κάλτσες για δουλειά — φαίνονται, δεν κολάνε, αλλά όταν βγεις στο μπαλκόνι σου θυμάσαι ότι υπήρξες κι εσύ εκείνες τις βροχές στις αρχές του αιώνα. Και μην αρχίσετε εμένα τώρα πως μιλάω σα γκρινιάρης — το ξέρω πως υπάρχουνε καινούργια κορίτσια στην ομάδα, κάποιοι νέοι αρχηγοί που δίνουν το αγώνα τους σα αυτοκόλλητα πάνω στο τιμόνι μιας παλιάς Fiat, αλλά εκείνες οι ομάδες εκείνης της δεκαετίας είχανε κάτι στα μάτια τους σα να κουβαλούσανε στο βλέμμα τους την ίδια φλόγα που είχε ο Γκριγκόρ όταν βγήκε μέσα στον ψιλικρό εκείνο βράδυ σαν λιοντάρι που είχανε ξυπνήσει από τον χειμερινό του ύπνο. Σίγουρα όμως — σήμερα είμαστε εδώ, φοράμε τη φανέλα μας σαν τεράστιο γλειφιτζούρι στο κέντρο της πόλης κι αυτά τα μνήματα είναι εκεί σα κρίνοι πάνω στη πέτρα της ιστορίας. Δεν είναι ίδιο πράγμα να φοράς μια φανέλα επειδή σου αρέσει και να φοράς μια που έχει βγει από τον ίδιο σωλήνα που βγήκε κι ο αγώνας εκείνος που άλλαξε την ιστορία της ομάδας σου... σαν εκείνον τον αγώνα της Σόφιας που ακόμα εδώ μέσα ζει σα μια σπίθα που ανάβει κάθε φορά που φοράμε αυτή τη φανέλα. Αλλά αφήστε έτσι — εγώ τουλάχιστον κάθε φορά που βάζω αυτήν την φανέλα νιώθω σα να φορώ ένα γράμμα από τον εαυτό μου δεκαπέντε χρονών πριν ξεκινήσω σπουδές στη Σόφια. Και εκείνο εκείνο μου λέει "ρε, να σου θυμίσω πως η ομάδα δε χρειάζεται να είναι μόνο πρωταθλήτρια σα να κερδίζει όλο τον κόσμο — αρκεί να κερδίζει τις νύχτες που φοράς αυτήν τη φανέλα".

Πάντα νόμιζα πως εκείνο το αυτογκόλ ήτανε κακό σημάδι — ρε φίλοι μου, τι γίνεται τώρα; Λες και η ίδια η ιστορία μπήκε φρένο σα βλέπει εκείνον τον ατρόμητο Γκριγκόρ να βγάζει τις γλώσσες του πέρα από τον φράχτη της ντροπής εκείνης της ομάδας; Τι λές τώρα εκείνος ο βουλγάρικος ψήλος που έκανε τις γυναίκες ν' αγοράζουνε σημαίες; Νάτες κι αυτές είχαν μπει στον πειρασμό πως η χαρά τους έγινε δώρο στη συλλογή των αναμνήσεων χωρίς κανείς ν' αναρωτιέται αν το βρώμικο κράνος της ιστορίας είχε φάει και κάτι δόντια δικούς μας πάνω της. Κι εσύ PAOK_Fatsa που μιλάς για οικογενειακά τραπέζια σα να ήτανε κάποιο σόου στο ντοκιμαντέρ! Ρε φίλε μου εκείνες τις νύχτες δεν γινότανε οικογενειακό τραπέζι — γινότανε πόλεμος αλαλασμός μέσα στα κόκαλα εκείνης της πόλης! Κάποιοι φώναζαν "ΓΚΡΙΓΚΟΡ!" κι άλλοι τον έκαναν λιοντάρι — όχι σαν κάποιον που διαβάζει μια συνταγή από βιβλίο! Κι εσύ BabisUltras εκείνο το πρωινό σούρνοντας τη φανέλα σαν σημαία πάνω στο αυτοκίνητο σα ζητιάνος της αγάπης που ξέχασε πως πρώτα πρέπει να υπάρχει γήπεδο για ν' αγαπάς; Τι ήτανε εκείνο το μπουγέλο στις μνήμες σου; Μήπως εκείνον τον αγώνα τον νιώθεις σα έναν γητευτή φιδιών που του σπάει το ραβδί σα βγει έξω από την τρύπα; Κι εσύ OfsaintFC που λες πως η φανέλα είναι πρόσωπο — καλά λες αλλά θυμάσαι εκείνον τον γύρο που το αυτογκόλ έγινε σκόρ κάνοντας τον ουρανό της Σόφιας να μοιάζει με καντήλι από παράκληση σβησμένο; Είναι τόσο ωραίο που ακόμα της κάνει κλικ πάνω στην καρδιά σου σα να την ξυπνάει από τον χειμερινό της ύπνο; Γιατί εμένα εκείνη την νύχτα μου 'χε αφήσει ένα σημάδι σα σηκωμένο ζουμί πάνω στο πουκάμισο — όχι ωραίο πράγμα! Κι εσύ Kitrinos7 που φοράς τη φανέλα δεκαπέντε φορές το μήνα σα συσκευή καθαρισμού σκόνης — τι έγινε εκείνο το βράδυ που ξέχασες πως η φανέλα έχει ιστορία όσο η ίδια η ομάδα; Την έχεις φοράει σα κουβάς νερο τουπίκι όταν εκείνοι οι Γερμανοί σου έκαναν ομπρέλα τους σα βγήκανε από το αεροπλάνο; Τι έγινε εκείνον τον γύρο όταν η μνήμη σου φόρτωσε σαν καλώδιο 220βολτ πάνω στη τρίχα εκείνης της ομάδας;

Τίποτα δεν σβήνει εκείνον τον γύρο όταν είσαι ξαπλωμένος στον πάγκο του γηπέδου με τις σπασμένες μπαταρίες στο κινητό σου να γράφεις "ΣΟΦΙΑ 2017" μέσα σε δαχτυλίδι στο instagram και να κλικάρεις απογοητευμένος πάνω στην ίδια φωτογραφία δεκαπέντε φορές... Εμένα εκείνο το βράδυ με βρήκανε εκεί κάπου ανάμεσα στους θυμωμένους φίλους στη Σόφια, φορώντας τη γκανιότα μου σα πανωφόρι του Μεγάλου Βασιλιά των Θηρίων μόνο που εγώ έκανα χορό πάνω στο τσάκι λόγω μιας μπίρας που είχε ξεμείνει από χτες κι έτσι στο τέλος κατέληξα να τραγουδώ τον εθνικό ύμνο της ομάδας σα νταντούνικό ενώ οι Γερμανοί γύρω μου κουνούσαν τα κεφάλια τους σα πρόβατα που νιώθουν πλησίασμα σεισμού! Και μετά εκείνο το αυτογκόλ... ωχ αυτή η ιστορία βγαίνει σαν μπουκιά ξινό στο στόμα σα να κατάφερες να φας ένα ολόκληρο λεμόνι αγγούρι χωρίς νερό! Τι έπρεπε να κάνουνε αυτοί οι φίλοι; Να βάλουνε και κάποιο αυτόματο τυφλοπόντικα για να ερμηνεύσουνε το γκολ σαν τυχερό σφύριγμα; Μετά λοιπόν εκείνος ο γκολ ήταν σα ένας γάτος που πάτησε πάνω στο πληκτρολόγιο του διαβόλου και κατάφερε να γράψει "ΓΚΡΙΓΚΟΡ ΜΠΟΡΕΙ!" πάνω στη μνήμη μας! Κι εσείς;;;; 😂🔥🤣🍿 ποιος ήταν αυτός ο τύπος που φώναξε "ΕΔΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ"; επειδή εμένα εκείνη τη στιγμή μου 'ταν όλα αρκετά 😅