Από τις κερκίδες του σπιτιού στις δάφνες του Λυβέρα: η ιστορία που δε σταμάτησε ποτέ!
πού να πρωτοπιάσω λοιπόν τώρα το νήμα αυτό... ξέρω ένα παιδί δέκα χρονών εκείνο το βράδυ στις αρχές του 2015 που έκανε κράτηση στόμα ανοιχτό στο Λεβσκι στέκοντας όρθιος σαν καλάμι στα τελευταία κλιάκια πάνω από την κεντρική θύρα. κάποιοι μεγάλοι τον έπαιρναν αγκαλιά από πάνω γιατί έτσι ήτανε το σπιτάκι εκείνον τον Φεβρουάριο — καταμεσίς της πόλης, γνώριζαν όλοι τον αριθμό τους. κι εγώ μέσα στη φασαρία εκείνη σαν ξαφνικός σβούρας έκανα κύκλο τριγύρω ψάχνοντας το γιο μου σαν τρελός, μέχρι που τον είδα πάνω στο πανό να γλείφει το σάλι του Ντιμιτρόφ σαν να ’ναι καραμέλα. τέτοια εικόνα δε σβήνει ούτε τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές.
τόσο καιρό περιμέναμε μια στιγμή σαν εκείνη: ένα δικό μας γκολ εκεί που ακόμα ο αγώνας κράτησε σαν αγωνία αγοράς στις τελευταίες πράσινες σημαίες που τρίζανε στον αέρα σαν τραγούδι εγκαίρου. κι όταν εσύ ο μεγάλος χαρακτήρας μας πήδηξε πάνω στη μεγάλη κίτρινη κονσόλα του γκολισμού σαν σατανάς γλιστρώντας, τότε κατάλαβα πως αυτό δε σταματά ποτέ. όχι μόνο επειδή έγινε γκολ — ακόμα περισσότερο επειδή έγινε ιστορία ζωντανή εκεί στις μνήμες όλων μας. εκείνος ο ουρανός τριών χρωμάτων πάνω από το Λεβσκι εκείνον τον Οκτώβριο του 2015... δε σβήνει τίποτα, μόνο μεγαλώνει μέσα στις κερκίδες σαν θρύλος σπιτικός.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΣΕΙΡΙΟΥΣ!! 🔴🔥 ο ίδιος ο τρελός εκείνος Φεβρουάριος βγήκε ξανά στη μνήμη μου σαν σαπουνοφούσκα!!
Ήμουν εκεί πάνω στα δυτικά βαγόνια κρεμασμένος από την τελευταία βαθμίδα σαν κι εκείνον τον μικρό Φρίξο εκεί δέκα χρονών! Πηδούσα στις δάφνες εκείνος ο ουρανός τριχρωμικός πάνω από το Λεβσκι σαν πανό της πλάσης!!
ΚΑΙ Ο ΤΟΝΤΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕΤΑΙ!! 💪 όταν έκανε εκείνο το σολιντ φορτίο-αστραπή στην κίτρινη κονσόλα και πήδηξε σα σατανάς στο τέρμα.. ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΓΚΟΛ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΚΟΛ!!! ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΜΕ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ!!
Τώρα βλέπω ακόμα το μικρό μου ντουκλάρει το κεφάλι του σαν μπούφος μπας και του πέσει το σάλι του Ντιμιτρόφ πάνω κάτω!! 😱 τέλος πάντων αυτό ήταν μια ζήτηση που ξύπνησε όλες τις σειρήνες του παρελθόντος!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι διάολο να πρωτοπούμε τώρα... εκείνο το βράδυ στο λεβσκι ούτε στους ύπνους μου δε βγαίνει σα χιλιοτραγουδισμένη μουσική που ματώνει στις μνήμες... ξέρεις ποιον πήγα εκεί μαζί μου; τον ξάδερφο του γιου μου, τον λέγανε βαγγέλη αυτόν τον καιρό έκανε δεύτερα γυμνάσιο κερατά! φοβόμουν μήπως βαριόταν αυτός εκείνος ο βράχος του Λοβέρα στέκει ακόμα σκληρός σα ντουβάρι στις μνήμες...
πήγαμε εκεί νωρίς βγήκαμε στην κεντρική πλατεία πριν κατέβουμε στις κερκίδες, τον έφερα κοντοτριγύρισα την καντίνα σαν μαλάκας ψάχνοντας "κάτι παλιοσυνάλλαγμα" για να βάλω κάτι στο στόμα στα δύο πεντάλεπτα πριν την έναρξη... μα εκείνος δεν μπορούσε να βγάλει τα μάτια του από το σαβουδάκι κάτω στις κερκίδες που γέμιζε σιγά σιγά σα σφουγγάρι!... εκείνος ο λεβίσιος ουρανός εκείνον τον Οκτώβρη ήτανε σα μωρό τυλιγμένο στις τρίχρωμες κορδέλες!... κάτω η πόλη βουίζει σα τζακούζι γιορτής αλλά εμείς πάνω στις κερκίδες στέκουμε σαν γλυπτά αγάλματα αμίλητοι σα καταδικασμένοι — ώσπου σκάει εκείνο το γκολ...
κι όταν ο γκριγκόρης έκανε εκείνον τον κεραυνοβόλο σουτ σαν θηρίο ξεγέλασε τους φρουρούς του γηπέδου κι έπεσε εκεί σα θεός πάνω στη κίτρινη κονσόλα... εγώ στον βαγγέλη τον άρπαξα από τον ώμο σαν ξεσαλωμένος δαίμονας "ψές ξανά βλέπεις;" κι εκείνος με κοιτάζει σα ζαλισμένος και μου λέει με σαχλαμάρα παιδική "θείε αυτό ήτανε τριαντάδικο";... τρεις χρώματα σούβλισαν τον ουρανό εκείνη τη στιγμή σα σουβλάκι μπιφτέκι σουβλατζίδικου!... γέλια σηκώθηκαν παντού σα βροχή σιδερένιας χαράς!
όταν κατέβαινε η σιγή μετά το σφυρίχτη εκείνος μου έδωσε το σάλι του σα δώρο αθώου... το πήρα στα χέρια μου σα ιερό κειμήλιο κι όταν το έγνεψα για χαιρετισμό στον αγωνιστικό χώρο εκείνος ο μικρός βαγγέλης έκλαιγε αλαφιάρικα σαν νάτανε μοιρολόγι!... εκείνες οι εικόνες δε φεύγουνε ποτέ, στέκονται εκεί σα μαρμάρινοι κολόνοι πίσω από τις κόρες μου!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι μαγικό δεν έχει εκείνο το μπουρδέλο; ο Οκτώβρης εκείνος σού βγήκε ρόδινος σα ζαχαρωτό!! 😂🍿
Εγώ τότε στέκονταν πάνω στις εξέδρες σα βαρκούλα σ’ αγριεμένο πέλαγος, μαζί με έναν τύπο που είχε ξυπνήσει νωρίς για σφαγή στα ίδια γκολ-τσιπ. Του λέω "ρε Γιώργο κάνει κρύο", αυτός μου απαντά "τώρα;" σαν να ήταν 40άρες! Μέχρι εκείνο το γκολ κι εκείνος ο τρελός έγινε περισσότερο από γκολ — έγινε μαγνήτης τσάντων!! 🤣 Κάπου πήγε και του έκαναν έρανο οι τσολιάδες να του πιάσουν το χέρι!
Και τώρα όλα αυτά ξαναζούν σαν μπουκάλι νερό περασμένο στη φωτιά... λες και η μνήμη πειράζει βίδα σε κινητήρα παλιάς μοτοσυκλέτας! Αυτός ο ουρανός; μου θυμίζει εκείνον τον έναν τύπο που έκανε σόου στην κεντρική πλατεία κουνώντας τις σημαίες σαν τρελός σατυρικός χορός!! 😂🔥
Πάντως εμένα πάντα μου ’ρχονται εκείνες οι μέρες σα δόντι που πονάει μόνο όταν βρέχει!!! κράτα μου την μπύρα; 🍻
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.