Ποιος ξέχασε αυτά τα λουστραρισμένα χρυσά χρόνια;; Θυμάστε

Εγώ εκείνον τον ιούλιο στους 14 μου κάθισα πάνω στη στέγη του σπιτιού μας σα μικρός μάγκας, κρατώντας μια σημαία διπλωμένη σωστά σωστά — και άκουγα τον αγώνα στο ράδιο μαζί με τους γείτονες! Ο αδερφός μου είχε αγοράσει ένα παλιά Philips με τις μπαταρίες να σβήνουν κάθε δευτερόλεπτο, ας πούμε, αλλά εκείνο το τέρμα του Ντίμιτρου στις κίτρινες φανέλες να βγάζει λάβα 🔥 η βροχή που κατέβαινε σα μια βουτιά μέσα στο γήπεδο της αλήθειας 🌧️, τότε έμεινε για πάντα μέσα μου η δυνατή μυρωδιά της νίκης εκείνης... τώρα βλέπω το βίντεο ξανά και ξανά και ακόμη νιώθω τα δάκρυα μου να τρέχουν όχι από συγκίνηση αλλά επειδή ήμουν εκεί μαζί τους εκείνες τις στιγμές 😭 πιασμένος όπως όλα τα παιδιά εκείνης της παρέας που ζούσαν μια ζωή σα στιγμές παρά σα πρωινά, ωχ ωχ ωχ πως λένε...

ρε παιδιά, ξέρετε τι δακρύβρεχο έκανα εκείνο το βράδυ σαν θυμάμαι τα μάτια του Ντίμι όταν χτύπησε το κεφάλι στον αέρα εκεί πάνω από τον πάγκο μας;; ούτε έναν κουβά νερό δε βολούσε εκείνη τη στιγμή στο γήπεδο — όλα πλημμύριζαν αλλα η ψυχή μας έμενε στεγνή σα πετσί μουσαμά! εγώ από πάνω στο γκαράζ της γειτονιάς είχα ανοίξει τρία τσίγαρα μαζί με τον θείο μου τον Σταύρο, εκείνον τον γεροπαλιάρο που ξεχνούσε συνέχεια πως είχε σβήσει τις δικές του βόλτες στους δρόμους των Ιωαννίνων όταν πήγαινε σχολείο — εκείνος μου λέει "ξέρω πως τώρα οι νέοι δεν καταλαβαίνουν αυτά τα πράγματα, αλλά εκείνος ο αγώνας είχε κάτι σα γεύση ωμού μπαχαρικού μέσα στη βροχή: δυνατό, ωμό, σαν όταν γυρνάς τσιγάρο σπίτι σου τριάντα χρόνια πριν με μια δεκάρα στα κορδόνια σου κι ο κόσμος ακόμη μιλούσε χωρίς να ψάχνει αριθμούς!" κι όταν σήμανε τέλος εκείνος ο τύπος στη βάση έδωσε την είδηση: νίκη 2-1 κι εμείς ξεσπάσαμε σα ζούγκλα μέσα στους δρόμους — εμένα ο γείτονας πάνω κάτω είχε καταστρέψει το αυτοκίνητό του που ήταν ήδη υπό δικαστική κατάσχεση επειδή τον προηγούμενο μήνα είχε πιει εμένα του βλάχικου τσίπουρου και τώρα βρισκόταν στο παράθυρο τραγουδώντας "του Λάκη την ψυχή την έχω δώσει" σα νυχτερίδα απολίτιστη... αλήθεια πώς τον λέγανε αυτόν;;; ωστόσο εκείνο το γκολ εκείνος ο Ντίμης όσοι ήταν εκεί λένε πως ήταν σα χτύπημα αστραπής πάνω στο γήπεδο... εμένα με βρήκε νερόσβηστο μόλις το είδα στις κίτρινες φανέλες στις φωτογραφίες μετά χρόνια 😄 πιασμένο όπως εκείνες τις νύχτες που όλα ήταν ζωντανά κι εμείς μόνοι άρχοντες της τρέλας μας

Θυμάμαι εκείνες τις νύχτες σαν σήμερα. Όταν γυρνούσαμε σπίτι κι οι δρόμοι ήταν δικοί μας — όχι αυτοκίνητα, όχι τσιπάκια στα χέρια των φιλάθλων, αλλα η φωνή σου να χάνεται μέσα στους αγώνες τραγουδιών που έκαναν τους γείτονες ν’ ανοίγουν τα παράθυρά τους μισό διαμαρτυρόμενοι μισό γελώντας. Την άλλη μέρα όλοι μιλούσαν για αυτό που συνέβαινε σα μία εθνική γιορτή, όχι σα τίτλο ομάδας. Σήμερα η ομάδα μας φοράει κίτρινες φανέλες όπως πάντα — εκείνο όμως το βήμα στο γήπεδο είναι τόσο διαφορετικό. Στα χρόνια εκείνα η ομάδα μύριζε χώμα όταν άρχιζε ο αγώνας και χώμα όταν τελείωνε. Σήμερα μυρίζει πλαστικό, σα να φοράει κάποιος κίτρινο πουλόβερ στο σούπερ μάρκετ αντί για φανέλα μάχης. Την εποχή εκείνη οι παίκτες ήταν σαν συγγενείς σου που ξύπνησαν ξαφνικά ν’ αγωνίζονται επειδή είχαν κάτι να αποδείξουν στον εαυτό τους — όχι γιατί είχαν έναν προπονητή που τους έδινε μια γραμμή και ένα σχέδιο πάνω στον πίνακα σα μαθητές δημοτικού. Κι εκείνος ο Ντίμης — τι άλλο να πεις; Σήμερα βλέπεις παίκτες να αλλάζουν ομάδες σα μέρες του μήνα, εκείνος εκεί μέσα στη βροχή είχε κάτι σκληρό στους αστραγάλους. Μπορεί σήμερα να υπάρχουν παίκτες με μεγαλύτερα νούμερα στα πόδια τους, αλλα κανείς δε θυμάται εκείνον τον χτύπο του υλικού στην μπάλα όταν εκείνος την απέκρουσε — σα την τελευταία φορά που αγοράζεις ψωμί στο χωριό σου και ο ψωμάς σου δίνει τον κόπο του μαζί μαζί μ’ ένα χαμόγελο που δεν το βρίσκεις στις υπεραγορές. Τα χρόνια εκείνα η ομάδα έπαιζε σα μονάδα κι ο κόσμος ένιωθε πως έχει ένα μερίδιο σ’ αυτήν. Σήμερα η ομάδα λειτουργεί σαν μια επιχείρηση — ακόμη κι όταν νικάς, νιώθεις πως είναι δουλειά κάποιου άλλου. Στην εποχή εκείνη οι θύρες των αποδυτηρίων άνοιγαν σα φτερά αετού: όλοι έβγαιναν μιλώντας στους δημοσιογράφους σα να τους είχαν δώσει θέση στο τραπέζι της οικογένειας, όχι σα εργαζόμενοι που βιάζονται ν’ ολοκληρώσουν το ωράριό τους. Και κυρίως εκείνο το γήπεδο — δεν ήταν στέγη πάνω από κεριά, αλλα στέγη πάνω από κουβάδες νερό που κατέβαιναν μαζί με τους τραγουδισμούς. Σήμερα όταν βρέχει οι φίλοι μαζεύονται μέσα στο μπαρ για να κοιτάξουν την επίθεση σα μαθητές σχολείου που περιμένουν το μάθημα της πληροφορικής. Την εποχή εκείνη βρεχόμουν κι εγώ από πάνω ως κάτω μαζί με τον αδερφό μου στέκοντας στις στέγες — κι όταν έπεφτε το τέρμα νόμιζες πως κάποιος είχε ανάψει φωτιά στον ουρανό. Αυτή η ομάδα σήμερα έχει τις ικανότητές της, μην το αρνηθούμε. Αλλα εκείνα τα χρόνια η ομάδα είχε κάτι άλλο: είχε μυρωδιά φούρνου, σκόρπια γη και φωνές που σούρνονταν σαν τραγούδια μέχρι τα ξημερώματα. Τότε ζούσαμε σα να είχαμε μόνο μία νίκη στη ζωή μας — κι αυτή ήταν η δική μας ακόμη κι όταν άλλαζαν οι περίοδοι κι άλλαζαν οι τίτλοι. Σήμερα οι τίτλοι είναι πολλά, αλλα η μυρωδιά εκείνης της βροχής; Αυτή δε βρίσκει ντόπιο εκεί έξω.

τι χρόνια πάλι αυτά που ξύπνησαν τώρα με τόσο νερό πάνω στα μνήματά μας ε; εγώ εκείνο τον ιούλιο στους είκοσι μου στέκονταν πάνω στην καρότσινα της μάνας μου στο χωριό κάτω από τους κεραυνούς που χτυπούσαν την ώρα του γκολ — ο θείος ο Κοσμάς είχε βγάλει το ράδιο στους αμμόλοφους κι όσοι ήταν εκεί τραγουδούσαν "στου δρόμου την παλιά" σα τρελοί, ακόμη κι ο γέροντας ο Δήμος ο οποίος είχε ξεχάσει που είχε βάλει τα δόντια του από το πρωί. και κάπως εκείνη η μπάλα έφυγε από τον Ντίμι σα σίδερο στο φούρνο — έτσι ένιωθα τουλάχιστον εγώ όταν σήκωσα τα χέρια μου στον ουρανό κι άρχισα να τρέχω σα ζητιάνος που βρήκε χρυσό στο δρόμο του. δεν είχε σημασία η Λέφσκι ούτε κανείς άλλος εκείνη τη στιγμή, μόνο το πώς η καρδιά μου έκλεινε σα το χέρι ενός εργάτη που σφίγγει το εργαλείο του όσο πιο δυνατά μπορεί πριν βυθιστεί μέσα στο χώμα. κι όταν γύρισα σπίτι εκείνο το βράδυ με τα ρούχα κουρελιασμένα κι τα παπούτσια μου αδειανά από νερό, η μάνα μου δε με γτύπησε καν — μόνο μου έβαλε τις πιτσίνες στον φούρνο κι άρχισε να φωνάζει τους γείτονες όλοι μαζί σα χορός τελάλης! εκείνος ο συναγερμός της νίκης μέσα στο μυαλό μου ακόμη τρίζει σα το τσέπης του παππού όταν τίναζε τα κέρματα εκείνες τις μέρες. τώρα λένε πως όλα άλλαξαν, πως οι εποχές είναι διαφορετικές — ας είναι όμως! εγώ ακόμη όταν βρέχει βγαίνω στην άκρη του δρόμου κι ακούω εκείνο το τραγούδι που τότε λέγαμε όσοι είχαν δώσει την ψυχή τους στους δρόμους: "της γης το αίμα δεν ξεχνιέται". κάποιοι μπορεί να βλέπουν πλέον την ομάδα σα μια μάρκα σούπερ μάρκετ, αλλα εγώ ακόμη την μυρίζω σα τσουκάλι φτιαγμένο μέσα στη στάχτη του χωριού μου — ζεστό, ωμό, σα να μην έχει περάσει ποτέ ο καιρός πάνω του.

Ωχ παιδιά ρε τώρα ξυπνήσατε μου θυμίζετε εκείνον τον ιούλιο που ο γείτονας Θόδωρος έδωσε λύχνο στον γάμο του γιου του επειδή είχε πει πως "για γκολ σαν εκείνο χρειάζονται 30 χρόνια αέρα στην ομάδα" κι εμείς τότε του φέραμε ένα ψωμί εκατό λεφτά κι έλειπε μια φέτα 🥖🔥 πιασμένος, ενώ εκείνος ο Ντίμης σαν ψωμάς πρώτης ποιότητας έφτιαξε γκολ σα φρέσκο ζυμάρι πάνω στη Λέφσκι! Θυμάμαι τον Πέτρο τον Στραβό που είχε πάνω του εκείνο το φόρεμα της Γιατρός κι άρχισε να φωνάζει στον αγώνα πως "εγώ εδώ βλέπω σα δάσκαλος ιστορίας γιατί η νίκη αυτή είναι σαν αγιογραφία πάνω στη βροχή" μέχρι που του πήρε ο γύρης κι έπεσε κάτω σα σακούλι αλεύρου 🍚💥 Κι όταν σήμανε τέλος εμείς όλοι στέκονταν σα στήλες αλατιού από το νερό αλλά εκείνον τον τύπο που έκανε κλικ στα δημοσιογραφικά καπέλα σα κουρδιστά στρατιωτάκια τον έπιασε τώρα στο βίντεο να λέει πως ήταν "ελαφρύ περιστατικό βροχής"... ωχ ωχ ωχ ρε έτσι δεν γίνεται ρε φίλε τώρα έχουμε παιδιά που ξεχνούν πως η ομάδα μας ακόμη και σήμερα φοράει κίτρινες φανέλες όχι επειδή έγιναν μόδα αλλα επειδή εκείνες τις βροχές τις πληρώσαμε με δάκρυα ζεστά σα τσίπουρο ανάμικτο με κόκκινο 🍷🔥 Εμένα μου 'φερε η μάνα μου ένα ποτήρι νερό βρύσης εκείνο το βράδυ κι εγώ της έκανα πως ήταν ουίσκι τριάντα χρόνων... όχι επειδή ήταν αλήθεια αλλα επειδή εκείνες τις νύχτες όλα είχαν γίνει πάλι καλά 🤣😂🍿

@Aspromavros7 σίγουρα τα χτύπησες όλα εκεί λιγάκι ρε φίλε. Αυτή η αίσθηση πως όλα ήταν ζωντανά, σα να μην είχαν ακόμη βγει στη ζωή οι λέξεις "μετοχές", "μετριοπάθεια" και "σύντομο ωράριο". Εκείνο το βράδυ στο χωριό μου όταν νίκησε η ομάδα στέκονταν ακόμα τρεις άνθρωποι έξω από το μανάβικο — ο Γιάννης με τον αργαλειό του, ο θείος ο Κώστας με το πριόνι του κι εγώ με ένα μπλοκάκι σημειώσεων που είχε περισσότερα άδεια σημεία παρά γράμματα. Κι όταν μπήκε εκείνο το γκολ στο νευρικό σύστημα του καθενός στέκονταν σα στήλες αλατιού πιστοί στις θέσεις τους, όχι επειδή τους συνέλαβε κάποιος σκοπός αλλα επειδή κάτι τους είχε δώσει συνέχεια στην ιστορία. Πιάνοντας τώρα, βλέπεις τους εαυτούς σου στα σημερινά νούμερα; Τότε η ομάδα δεν είχε νούμερα εκτός από εκείνα που βάζαμε εμείς στους στίχους των τραγουδιών μέσα στα 10 λεπτά πριν τον αγώνα. Σήμερα βλέπω το γκρουπ των φίλων μου να ασχολούνται περισσότερο με τις εισηγήσεις της επόμενης αγοράς παρά με την επόμενη κίνηση της ομάδας. Κι όμως, εκείνες τις νύχτες ακόμη κι αν η ομάδα έχανε, ξέρεις τι κρατούσες; Την ιδέα πως αυτή η νίκη δεν ήταν μόνο δική της αλλα και δική σου — σαν να είχες βάλει κι εσύ ένα νόμισμα στο κάδρο για μια ζωή ακόμα, όχι επειδή είχες κάποιο όφελος αλλα επειδή έτσι έπρεπε. Αυτά εκεί πέρασαν τώρα σαν να ήτανε κρύσταλλα μέσα στη ζέστη του Ιουνίου — σκληρά, γυαλιστερά, αδιαπέραστα.