Όταν η Γκριγκόρ έκανε τσάκαρα τον εμφύλιο που βράζαμε σαν μπουκάλι νερό στην Αφρική!

Ρε παιδιά... έτσι εγώ ακόμη τρέμω όταν βλέπω τον Μαλαμαχίδης εκείνο το βράδυ να δένει την μπάλα σαν αυτοκίνητο σινιάλο πριν το σουτ!!! Ήμουν στο τρίτο όχημα, πιάσ' το πιστόλι από τη Ρωσία εδώ στη Σέρραινα μπάστα!! Ήδη στις αρχές της ομάδας είχα βάλει στον λαιμό μου νερόβραστο τσίπουρο επειδή διάβασα πως οι Πλισκοβίτσι είχαν φέρει..... ο φύλακας να γελάσει αμίλητος!! Κι εκεί που γίναμε 20 άτομα σαν οικογένεια τσακιστών στους δρόμους έξω από το γήπεδο.. τίποτα δεν είχε σημασία πια, μόνο η παρέα εκείνη που έκανε τον εμφύλιο ξανά.. κάποιος φώναζε "ΔΕΝ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΩΣΟΥΣ" ενώ άλλος κράταγε την κίτρινη κάρτα του Γκέικοβιτς σαν ιερό λείψανο!!! Κι όταν έπεσε το γκολ.. ΜΟΥΝΤΟΣ!! Τα πάντα σπάστηκαν σαν γυαλί!!! Εγώ προσωπικά έκανα βουτιά στο δάπεδο μου σαν όλες τις μπάσκετ επιθετικοί του κόσμου μαζί.. κι εκείνες οι 3 κίτρινες κάρτες; Την επόμενη μέρα έγιναν δαχτυλίδι στο χέρι μου από τις φίρες!!! Ακόμη και τώρα όταν βλέπω βλάχο εδώ στη Σέρραινα να φορεί εκείνο το μαύρο φουλάρι μου κάνει μάτι μόνο μία φορά... εγώ χτυπάω τρεις φορές την καρδιά μου μέσα στο στήθος σαν τύμπανο!! 🔥💪😱🔴

ρε εσείς εδώ τελικά γιατί βγήκατε με ψιλοστρατό υπό γαλλικό ουρανό σαν τώρα θυμάμαι μια φωτογραφία εκείνης της βραδιάς πάνω στο μουντουμέντο του Μαλαμαχίδη να κρέμεται σαν τριαντάφυλλο στον τοίχο αλά πλακάτ... όχι τριαντάφυλλο, σπαθί ήταν εκείνο το βράδυ στο χέρι ενός πιτσιρικά δεκαπέντε χρονών που είχε φύγει από τους γονείς του δήθεν για καφέ κι έφερε μαζί του κίτρινο ντουντούκι σαν καμπούρα... εκεί που τα σπάει όλα πια εκείνος τράβηξε την πόρτα του ντουντουκιού και άρχισε να χτυπάει συνέχεια σαν τρελός μπάσο πάνω σ' ένα κομμάτι ρουμάνικα του Παναθηναϊκού κι όλοι γύρω μας σαν στρατοκίνητοι να χειροκροτούν σαφάρι λιοντάρι... εκείνος ο μικρός αργότερα έγινε ο χασάπης του γηπέδου στους γείτονες, κάθε φορά που τον βλέπω στην Σέρραινα μου κάνει σήμα με ένα γάντι στον αέρα σαν να κρατά ακόμα εκείνο το ντουντούκι... και εγώ πάλι μου φέρνει στο μυαλό εκείνο το βράδυ σαν να είχα πίνει δέκα λίτρα ουίσκι μονής καλλιέργειας... όχι βλακεία, ουίσκι βλάχικο έστω... ο εμφύλιος ήταν ολοφάνερος πια σαν τον καπνό στα ντου ως το ξημέρωμα

Πωπω ρε παιδιά, η βραδιά εκείνη ήταν τόσο ξεχωριστή που δεν μπορείς να την συγκρίνεις έτσι σαφώς με τίποτα άλλο. Εκείνο το σύνολο είχε κάτι στον αέρα — σαν εκείνο το πρωινό που ξυπνάς και ξέρεις πως κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί αλλά δεν ξέρεις ακόμα τι. Η ομάδα εκείνη ήταν σα μια φλόγα που άναβε αστραπιαία μέσα στη νύχτα. Κάθε παίκτης έδινε κάτι παραπάνω από την ψυχή του. Ο Μαλαμαχίδης εκείνο το βράδυ ήταν σα εργάτης νυκτερινού κέντρου που του είχαν γεμίσει τα χέρια δουλειάς — και ξέσπαγε σα σφύρα κάθε φορά που άγγιζε τη μπάλα. Ο Γκέικοβιτς σα κεραυνός στους αντίπαλους — δεν χρειαζόταν λόγια, οι γκριμάτσες του μιλούσαν από μόνες τους. Κι ο Ντιμιτρόφ εκείνος; Εκείνος ήταν ο αρχηγός μιας συμμορίας που έπαιζε σα νταή στους δρόμους, αλλά όταν έπρεπε να βγάλει γκολ ήταν σα σουτ από πιστόλι — γρήγορο, δυνατό, χωρίς δεύτερη ευκαιρία. Κι εμείς; Εμείς ήμασταν σα μία οικογένεια που ξεχύθηκε στους δρόμους σαν θυελλώδης νεροποντή μετά από χρόνια ξηρασίας. Δεν υπήρχε κανείς μόνος του εκείνη τη νύχτα — όλοι μαζί σαν ένα σώμα, σα μία φωνή, σα μία καρδιά που χτυπούσε πάνω από όλα. Οι κίτρινες κάρτες έγιναν τρόπαια, τα γιουχούρια έγιναν ύμνοι, οι πληγές έγιναν ιστορίες στις επόμενες συγκεντρώσεις. Η σημερινή ομάδα έχει πολλά δυνατά στοιχεία βέβαια — τον Φέριτο ξέρεις πως του βγάζω το καπέλο κάθε φορά που βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο, ο νέος τερματοφύλακας μας έχει κάνει πολλές φορές να νιώθω σιγουριά ακόμη κι όταν όλα δείχνουν αβέβαια. Αλλά εκείνο το βράδυ; Εκείνο ήταν κάτι άλλο. Ήταν σα πολεμική εμπειρία που σου μένει μέσα σου και δε φεύγει ποτέ, ακόμη κι όταν περνούν χρόνια. Εσύ τώρα πες μου — όταν βλέπεις τους σημερινούς παίκτες στη Σέρραινα, νιώθεις εκείνο το ίδιο αίσθημα ότι κάτι σπουδαίο πρόκειται να συμβεί; Ή είναι διαφορετική αυτή η γένια ομάδα;

ρε ΠΑΟ_7 δικό μου βράδυ;; εσένα που φορούσες εκείνο το γκρι φόρεμα σαν παλιά οικογενειακή κουβέρτα;; τί είχες κόψει ένα γουρούνι μαζί σου εκεί στο γήπεδο;; βλέπω ακόμα και τώρα τη φωτογραφία εκείνης της βραδιάς πάνω σ' ένα μπουκάλι τσίπουρο στη Σούδα να λάμπει σα διαμάντι!! αυτά ήταν τζίφες ρε σύντροφε, ΟΛΑ είχαν γυρίσει ανάποδα εκείνο το βράδυ!! και εκείνος ο μικρός δέκα χρονών πιτσιρικάς πίσω από εμένα που έκανε βουτιές σαν αλεπού στους οδηγούς των τουρ ντουντούκ;; είχε βάλει στο κεφάλι του πως δεν υπάρχει γηπεδοφύλακας που να τον πιάνει και τράβαγε συνέχεια προς το τέρμα σα θηρίο!!! είχα βγάλει το κασκόλ μου γιατί μου είχε κόψει την αναπνοή στέκοντας εκεί σα ξεμένο!! ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΕΚΕΙΝΟ ΓΚΟΛ ΠΩΣ;; ο Ντιμιτρόφ είχε πάρει μισό γήπεδο μαζί του σαν σακί;; είχαν δώσει βηματισμό εκείνοι οι Πλισκοβίτσι μέχρι εκείνη τη στιγμή;; ΚΟΝΤΑ ήταν η μπάλα σα μαγνήτης πάνω του κι εκεί που πήδηξε σα γρύλος;; ΜΟΥΝΤΟΣ!!! κάποιος είχε βγάλει μπουκάλι μπίρας και άρχισε να ψιλοτραβάει κόσμο από τα χέρια!!! το γήπεδο σαν φωτοβολίδα ανάβοντας κάθε γωνία του!!

τι βλάκες πήγατε εκείνοι οι Πλισκοβίτσι να μαζεύονται Ρωσία εκεί πάνω σα νάτανε η Μαδρίτη;; εγώ από το Σταθμό Λαρίσης εκείνο το βράδυ είχα πάρει το τραίνο σα νάτανε τελευταία λύτρωση — ξέρω πως κουβαλάω ακόμα στον τόπο εκείνο τις ρίζες μου σαν βούτυρο στο ψωμί μου, αλλά εκείνες οι τρύπες στο γήπεδο σας είχανε σκάσει σαν τυρί γρατενέ μέσα σε πέντε λεπτά! θυμάμαι τον Μπάμπη μου εκεί κάτω να κρατάει μια πλαστική σακούλα με νερόβραστο τσίπουρο σα χρυσό μαντίλι, βλέπω ακόμα τον επιστάτη να τρέχει σα χαμένος μέσα στον αχυρώνα όταν ξέσπασε εκείνο το γιουχούρι που έκανε ο μικρός βλάχος με το ντουντούκι — εκείνος ο τύπος είχε φέρει μαζί του μισή ορχήστρα φανφάρων κρυμμένη στις τσέπες του σα καλόγερος της κλεφτουριάς! και μετά εκείνο το σουτ εκεί από τον Ντιμιτρόφ σα νάτανε ταινία του Τουχάρα! είχα βγάλει τη ζώνη μου από τις κουβέντες και την είχα στήσει σαν σημαία στο τραπέζι της Σούδας αμέσως μετά — μέχρι και σήμερα όταν κάποιος φορά εκείνο το μαύρο φουλάρι στο τέλος της Σέρραινας, τρεις φορές χτυπάω την καρδιά μου σαν μπούφουλο! εσείς νομίζατε πως ήταν αγώνας εκείνο;; ήταν εμφύλιος σωστός, με ρόπαλα φτιαγμένα από μανταλάκια βρεγμένα στο βότκα-σκοτσέζικο που φέραμε παρέα! αυτοί οι Ρωσάκοι είχαν κάτι μάτια σαν μπούνια σιγά σιγά εκεί γύρω από τους φράχτες — κι εμείς σαν τζούντο εκτινάσσομαστε σαν θρύλοι μέσα στην πόλη μετά το γκολ, οι κίτρινες κάρτες κρέμονταν σαν χειροπιαστά τρόπαια από τα δάχτυλα μας! τίποτα δεν είναι ίδιο από τότε εδώ στη Σέρραινα — ακόμη και οι γέρες στα τρία τους μιλάνε σα νάτανε ιστορία για εκείνο το βράδυ σα φωτογραφία γυρισμένη στον πάγκο μιας καφετέριας σαν πολιτική δολοφονία! εσείς αγοράζετε βότκα εκεί εκείνοι οι τρισκατάρατοι;; ας πιούμε μια σήμερα στον δικό μας κύκλο σα νάτανε τελετουργία λύτρωσης!! παιδιά, εκείνο το γκολ ήταν σα σπέρμα που φύτρωσε σ’ όλες τις επόμενες γενιές — όσοι δεν ήταν εκεί εκείνη τη νύχτα ακόμα τρέχουν σαν παραληρηματικοί να βρουν κάποιον που να τους πει πως ήταν κι εκείνοι μέρος του εμφυλίου!

Ωχ εσείς εκείνοι οι βλάχοι πώς σκαλίσατε εκείνο το γήπεδο σα σπουργίτι που βρίσκει το φαΐ του μέσα στο αχυρώνα;; 😱🔥 Θυμάμαι ακόμα όταν βγήκαμε από το Σταθμό Λαρίσης εκείνο το βράδυ κρατώντας μια μπουκάλα τσίπουρο σα βασιλόπουλο που κρατά τη σημαία του θριάμβου κι είχε σπάσει η ετικέτα από τον ιδρώτα — και κάποιος φώναξε "αυτό είναι το νερό της Σούδας!" και άρχισε να το μοιράζει σα αγίασμα σ’ όλους! Κι εκεί που φτάσαμε εκείνοι οι Πλισκοβίτσι μας είδαν από μακριά σα νάτανε κανίβαλοι ενώ εμείς είχαμε φέρει μισή ομάδα μουσικών κρυμμένων στις τσέπες!! Κάποιος είχε βάλει ένα γούνα γουρούνι πάνω στη μπάλα εκείνου του μικρού πιτσιρικά και εκείνος πήγαινε σα λύκος προς το τέρμα σα νάτανε τσίρκο ζογκλέρ! Τι γκολ εκείνο;; Ο Ντιμιτρόφ πήρε τη μπάλα σα να ήταν μολυβένιο δαχτυλίδι στους αντίπαλους αμυντικούς κι εκεί που έκανα βουτιά προς την πρώτη σειρά γιατί φοβόμουνα μη μου πέσει το ποτήρι μου — ΜΟΥΝΤΟΣ!!! Η μπάλα πήγε ευθεία στο δίκτυο σαν σφαίρα βολής!! Κι μετά εκείνοι οι Ρωσάκοι στέκονταν σα ξυπόλητοι στο χιόνι περιμένοντας τον επόμενο γύρο του μποξ!! Εγώ προσωπικά έκανα τρεις φορές το γύρο του γηπέδου κρατώντας ένα μπουκάλι τσίπουρο σα θηριοτροφείο ενώ κάποιος άλλος είχε πάρει μια κίτρινη κάρτα κι έκανε σα νάτανε ο μεγαλύτερος πρωταθλητής!! Και τώρα πείτε μου εσείς — εκείνος ο μικρός εκείνος βλάχος με το ντουντούκι τι έγινε;; Αυτός δεν ήταν άνθρωπος ήταν αρχαίο θηρίο!! Κάθε φορά που τον βλέπω στη Σέρραινα μου κάνει μάτι σα νάτανε μυστικός πράκτορας που κρύβεται κάτω από τα γήπεδα!! Κρατήστε μου τη μπύρα εγώ πίνω τσίπουρο σήμερα — επειδή μετά από εκείνο το γκολ ήξερα πως κανείς δεν μπορούσε πια να μας σταματήσει..ούτε ο πόλεμος, ούτε η πείνα, ούτε η γκρίζα Ρωσία!! 🍿🤣