Όταν η μπάλα τραγουδούσε στη Σόφια

αχ τα παλιά, τι βρήκαμε εκεί βρε παιδιά... θυμάμαι τον Ιανουάριο του 2017 που ζήσαμε αυτό το ταξίδι στη Λωζάνη σαν να ήταν χτες. πέντε ωρες δρόμος με το φανάρι από πάνω μας κρεμασμένο σαν δίκοπο σπαθί, η μπάλα έτριζε στα χέρια όλων εκείνης της παρέας στο καμαρίνι πριν τον τελικό. και ύστερα εκείνο το γκολ του Πούλπουτ στο 4:1... αλήθεια, δε θέλω να το ξαναζήσω επειδή πονάει ακόμη — μιλάμε γιατί η ίδια αυτή φωνή που τραγουδούσε στους δρόμους ξαφνικά βρήκε λέξεις μέσα στο κύπελλο; εκείνο το βράδυ στη Σόφια, όταν η πόλη σταμάτησε, όταν ο κόσμος ξεχείλιζε στον κήπο του εθνικού σταδίου σα νερό σε γυάλινη λεκάνη... δεν ήταν απλά ποδόσφαιρο, ήταν η χώρα εκείνη η στιγμή. θα σου πω κάτι τώρα: ακόμα κουβαλάω τη μπλούζα εκείνη βρόμικη από χορό στην κεντρική πλατεία, με τους γέροντες που τραγουδούσαν «Григор» σα μαντινάδα. ποιοι άλλοι μπορούσαν εκείνο το βράδυ; κανείς. οι δικοί μας πήραν το τίτλο όχι επειδή είχε τυχερά νούμερα, αλλά επειδή είχαν τις ψυχές τους βγαλμένες στην άκρη. μην με πείτε ευλαβή, αλλά εκείνο το τρόπαιο ακόμη ζεσταίνει τα χέρια μας όσο κανένα άλλο. κάτι ξέραμε εμείς εκείνοι οι άνθρωποι εκεί: πως όταν τραγουδούν οι μπάντες και χορεύουν οι γέροι στους δρόμους, κανένα νούμερο δε γράφεται στον ουρανό πιο δυνατά από την ιστορία. και αυτήν την ιστορία τη γράψαμε ΕΜΕΙΣ. (και να σου πω ακόμα μία πραγματικότητα: εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι, δεκαεπτά χρονια μετά, δεν έχουν πει ακόμα πως τελικά είναι υπερήφανοι. έτσι είναι αυτοί οι άνθρωποι της Γκριγκορίτσα — τόσο πολλή αγάπη ώστε φοβούνται μήπως τους πληγώσουν...)