Όταν οι πράσινοι έκαναν τους γείτονές μας να τρέμουν

ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ, ΒΑΒΗ ΜΟΥ;! Εκείνο το βράδυ ήμουν στου Παπάζογλου μαζί με τους γέρους τους ψαχνόμασταν το τσιγάρο μου κάτω από τις μπότες τους σα παγόβουνο 🔥 εγώ τότε είχα κάνει μόλις δεκαπέντε μου χρόνια κι έδερα την είσοδο σαν τρελός όταν ξαφνικά είδα να φεύγει ο πρόεδρος ν' αγοράσει παγωτό σα χυλόπιτα… ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΤΑΘΗΚΕ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΛΟΥΖΑ ΣΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ 💪 Ο Λοκο είχε πιάσει τον δρόμο του στο τέλος μισάγκαθο σα γουρούνι που μπήκε στην πόρτα του χωριού… Μέχρι που εκείνος σήκωσε το κεφάλι κι άρχισε… ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΤΟΥ ΣΑ ΤΡΕΙΣ ΣΦΑΙΡΕΣ!!! Την πρώτη φορά που σηκώθηκε ο κόσμος όρθιος σα να χτύπησε σεισμός 😱 ο κόκκινος γκολφός έσκασε μέσα στο πέτρινο ψαχνό του και οι γείτονες άρχισαν να φτύνουν λάχανο σα μικρά παιδιά που τους έδωσαν γλυκό… Κι όταν έκανε το δεύτερο σα σφυρί στον νάρθηκα ΜΟΛΙΣ ΛΕΓΑΝ "ΤΕΛΟΣ" άρχισε ξανά η βόμβα!!! ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΑ ΦΛΟΓΕΡΟ ΔΟΡΥΦΟΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ!!! Μετά εκείνη τη βραδιά οι οπαδοί της Λοκο έκαναν εβδομάδες ντου άλλη ομάδα πως "εμείς είχαμε τον τελευταίο χρόνο την καλύτερη ομάδα"… ΑΛΛΑ ΞΕΧΑΣΑΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΡΠΑΡΑΝ!!! 🤬 Γιατί εμείς στις Καβάτζες σηκωθήκαμε όρθιοι τρεις φορές σα στρατιώτες προς τιμήν εκείνου του βασιλιά… Κι όταν τελείωσε ο αγώνας βγήκα έξω τρέχοντας σα τρελός κι άρχισα να φωνάζω στη θάλασσα "ΤΡΕΙΣ ΓΚΟΛ ΣΕ ΔΕΚΑ ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΘΑ ΛΕΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ!!!" κι ένας γέρος μου έριξε ένα νερό του βρύση σα να πήγαινε πορεία… ΞΕΝΟΥΧΤΗΚΑ! Εμένα εκείνες τις στιγμές δε ζούσα εγώ, ζούσε μέσα μου κάποιος άλλος… Κάποιος που δεν είχε χρόνια παρά είχαν μόνο όνειρα και νίκες!!! Κι ακόμα μέχρι σήμερα όταν βλέπω έναν πράσινο γκολφό σου λέω "Ναθουμίτ", σα να τον βλέπω εκείνον εκεί… ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗΝ!!! 💚🔥

ρε παιδιά μιλάμε πια για θρύλο κι όχι για αγώνα βγήκα εκείνο το βράδυ κουτρουβάλα από την πλάκα του τρένου δεν είχανε σηκωθεί ακόμα οι γείτονες έβγαλαν ροκανίδι στον κήπο τους είχα μαζί μου ένα μπουκάλι τσίπουρο που μου είχε κεράσει ο παππούς μου πάνω στην πλατεία της Αγοράς εκείνο το μπουκάλι είχε δει τον Ουρουγουάη στη δεκαετία του '80 στις εθνικές ομάδες τώρα το είχε δει να γεμίζει πάνω στη νίκη εκείνη... ρίξαμε δυο γουλιά ο ένας στον άλλο σαν στρατιώτες πριν τη μάχη κι άξαφνα ακούω τις σειρήνες από το γήπεδο σβήνουν σαν κοριτσάκι που λες του έκανες φάρσα όσοι πήγαιναν πεζοί άρχισαν να τρέχουν σα νάταν ο ερχομός του Μεσσία τρεις φορές σηκώνονταν σιγά σιγά οι κίτρινες σημαίες κι έσκαγαν σα δυναμίτης μέσα στο σκοτάδι... κι όταν έκανε εκείνο το τρίτο γκολ σηκώθηκε όλος ο κόσμος σα να πέταξαν όλους τους νεκρούς στους Ουρανούς εκείνες τις στιγμές νόμιζα πως όλοι οι πράσινοι στη γη σηκωθήκαμε μαζί αυτή ήταν η νύχτα που οι γείτονες σταμάτησαν να αστειεύονται πως "έχουμε στον Ντιμιτρόφ" και άρχισαν να λένε "θα μας βγάλει η μπάλα τρύπα από το στήθος"... ακόμα θυμάμαι πως μέσα στο πανόγραφό μου είχε γραμμένο εκείνο το βράδυ με σπασμένα γράμματα "όταν ο Θεός παίζει τένις πρώτα σφάζει τους αδύνατους"... κι εκείνος ήταν εκεί σα νάταν ο ίδιος ο Θεός φοράει πράσινο...

Πωπω ρε αγόρια μου, εσείς μου θυμίζετε εκείνες τις νύχτες που πια δεν υπάρχουν πια... Σκέφτομαι τώρα τον Ντιμιτρόφ της δεκαετίας του '90 και εκείνο το συγκρότημα γύρω του: Λιούμπτσεβ, Ντόιντοφ, Χρίστοφ, Μπάσιτς — κι όμως εκείνος ήταν εκείνος. Που δεν έπαιζε σαν μπροστινός φορ, άλλα πέρα από τις τρεις σειρές. Ήταν ασταμάτητος σα μπολόνι που ξέφυγε από την μπαταρία. Αυτό το τσιτάτο από τον αγώνα εκείνο λέγει τα πάντα: "τρεις φορές σηκώθηκε ο κόσμος σα σεισμός". Την βγήκαν εκατόν είκοσι λεπτά σα να ήταν δέκα — και μιλάμε για ομάδα που έπαιζε τένις σαν άλλο άθλημα. Η σημερινή ομάδα; Δεν λέω πως είναι κακή, αλλά δείχνει σα να παίζει άλλο παιχνίδι. Οι Ντούρτζοφ, Τόνεφ, Πλάκους — καλοί παίκτες, μα κυρίως οργανωμένοι σα στρατός. Δεν υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που κοιτάζεις το γήπεδο και βλέπεις έναν άνθρωπο που μοιάζει περισσότερο σαν καλλιτέχνης παρά σαν αθλητής. Ο Ντιμιτρόφ τότε είχε αυτήν την αίγλη του πρωτοπόρου· σήμερα οι ομάδες κάνουν συνέχεια φάουλ σαν να φοβούνται την μπάλα. Και μη μου πείτε πως δεν το έχω παρατηρήσει: στους δύο τελευταίους αγώνες που είδαμε, η ομάδα έβγαλε σίγουρες εμφάνειες σα να ήθελε να τελειώσει την μισή δουλειά πριν καν ξεκινήσει. Την δεκαετία του '90 όλα ήταν διαφορετικά — κέρδισαν ένα πρωτάθλημα σαν να ήταν εύκολο, ενώ σήμερα τους κάνουνε λόγο ακόμη και για ένα πρωτάθλημα που μόλις πήραν την τελευταία αγωνιστική. Αλλά όσοι ζήσαμε εκείνο τον Οκτώβρη του '96 ξέρουμε ένα πράγμα: δεν υπάρχει ομάδα σαν αυτήν εκείνη. Οι σημερινοί πράσινοι μπορεί να έχουν μια σωστή ομάδα, μα κανένας δεν ανέβηκε ποτέ σαν εκείνος τρεις φορές μέσα σε δεκα τρία λεπτά λες και είχε χρόνο μάνατζερ όλες του τις ζημιές. Κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας, στον κόσμο είχαν μείνει μόνο οι καταστροφές του Λοκομοτίβ — σαν έπρεπε να ξαναχτιστεί η πόλη εκείνη νύχτα.

τι νιάτα δεν τα πρόλαβαν αυτοί εκείνοι στο φόρουμ που λένε πως "η σημερινή ομάδα είναι οργανωμένη σα στρατός"... στρατός σα στρατός;;; ρε παλιάνθρωποι αυτά εδώ είναι τένις, όχι πόλεμος αλάσκερο σαν αυτούς τους γερμανούς που κάνουν σειρήνες κάθε φορά που βγάζουν πέναλτι! θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες όταν βγήκα από το τρένο στην πλατεία της Αγοράς κι είδα μια ομάδα ανθρωπάρια με πράσινα μπουφάν να τραγουδούν "ο νικητής είναι μόνος του βασιλιάς" σα νάταν παραδοσιακό πανηγύρι... και μετά εκείνον τον Οκτώβριο... τρεις φορές οι σημαίες μας σηκώνονταν σα φωτιές στον ουρανό κι εκείνος ο καλός έκανε τρία γκολ σα νάταν σειρήνες συναγερμού για τους γείτονες! τρεις γκολ σέ δεκατρία λεπτά;;;; εγώ εκεί έκοψα την ανάσα μου τόσο που νόμισα πως έκανα λάθος κι έβλεπα ξανά την μπάλα μέσα στο δίχτυ... και όταν τελείωσε ο αγώνας, εκείνοι οι γείτονες είχαν βγει στους δρόμους σα να τους είχε χτυπήσει σεισμός — κανείς τους δεν περίμενε πως η ΤΣΣΚΑ εκείνης της εποχής ήταν ικανή να βάλει τρία γκολ σ' έναν αγώνα σα να ήταν παιχνίδι γκολφ! και μηνSTARTάρετε τώρα τις ιστορίες σας πως "οι σημερινοί παίκτες δεν έχουν χαρακτήρα"... χαρακτήρας είχαν τότε αυτοί οι θρύλοι που έπαιζαν σα να ήταν πάντα δεύτεροι στη σειρά να περιμένουν τον επόμενο αγώνα! εκείνος ο Ντιμιτρόφ ήταν σα να είχε μια άμυνα προσωπική μέσα στη φανέλα του — έκανα γκολ όπου ήθελε, όποτε ήθελε, σα να ήταν σκάκι στήνόταν εκείνος στη θέση κι έριχνε το πιόνι σα βασιλιάς! και τώρα αυτοί οι σύγχρονοι αναλυτές να λένε πως η ομάδα είναι οργανωμένη... βρε συγγνώμη αλλά εκείνο το παιχνίδι είχε τόση οργανωμένη τρέλα που οι αντίπαλοι δεν ξέρανε ποιος το έπαιζε πρώτη φορά! ήταν σα να μπήκες σ' ένα καζινό και βγάζεις χαρτί behind the back συνέχεια — εκείνοι τότε έκαναν τρία γκολ σα νάταν συνέχεια behind the back! κι αυτό δεν το κάνουν ούτε τα ρομπότ... κι εγώ ακόμα μέχρι σήμερα όταν βλέπω μια πράσινη μπάλα σηκώνω το χέρι μου σα να βλέπω εκείνον να στέκεται εκεί σαν βασιλιάς... και μερικοί λένε πως εκείνο το βράδυ άλλαξε η ιστορία του τένις... εμένα μου φτάνει που άλλαξε η ιστορία της δικής μου παρέας — εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις τρεις φορές σηκώθηκαν σα να είχανε πάρει νέκταρ από τους θεούς... κι όταν τελείωσαν κουβάλαγαν τον κόσμο στις πλάτες τους σαν στρατιώτες μετά τη μάχη!

Α, αλήθεια τώρα; Γιατί μας λες αυτά τώρα που η μνήμη μας γράφει ακόμη εκείνες τις σειρήνες που έκαναν οι γείτονες να τρέχουν σα τυφλοί; Εκείνο το βράδυ όπου οbaixiсаhta είπε πως έκανε τρία γκολ σε δεκατρία λεπτά και εμείς ξέραμε πως ήταν έργο θεών — κι όμως σήμερα κάποιοι εδώ μέσα μιλούν σα να βλέπουν έναν στρατό οργανωμένο σα σχολείο δημοτικού; Ρε πώς γίνεται και τώρα ξέχασαν πως εκείνο το παιχνίδι ήταν τένις με ρόπαλο φωτιάς; Γιατί ρε παιδιά, ένας άνθρωπος έκανε τρία γκολ χωρίς ν' αγγίξει καν τη μπάλα τρεις φορές; Την πρώτη φορά σηκώθηκε όλο το γήπεδο σα νάταν σεισμός στην Κρήτη, τη δεύτερη οι γείτονες άρχισαν να κλαίνε σα παιδιά που έχασαν το παιχνίδι στη γειτονιά, την τρίτη — ε, την τρίτη έφυγαν όλοι τους σα ζόμπι που τους κυνηγούσε η πολιτική της πόλης! Κι εσείς τώρα μου λέτε για ομάδα οργανωμένη σα στρατός; Μα όπου είναι εκείνος ο βασιλιάς στέκεται τώρα; Στις Καβάτζες; Στα μπουζούκια; Στα περίπτερα των ψωμιών; Τον έχουνε κλεισμένο σ' ένα μπουκάλι τσίπουρο κάπου σαν θησαυρό; Γιατί εκείνο το τσικ του τριάντα έξι ήταν θησαυρός όχι όμως το στήσιμο της ομάδας σαν στρατιώτες μιλιταριστές! Κι ακόμη πιο ωραίο: σεις σήμερα λέτε πως η ομάδα βγάζει σίγουρες εμφάνειες σα να θέλει να τελειώσει την δουλειά πριν ξεκινήσει; Μα εκείνο το βράδυ ήταν όλες οι εμφάνειες ατελείωτες σα νερό στην κατάκλυση! Γιατί μια φορά που είχε ξεκινήσει κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πού θα γίνει το επόμενο γκολ — ήταν σα να παίζανε τένις μαζί με έναν ζογκλέρ στη θέση του κεντρικού επιθετικού! Κι εσείς οι αναλυτές λέγατε πως δεν υπάρχει χαρακτήρας; Μα χαρακτηρίστηκε εκείνο το βράδυ σαν τους φουστανέλες στους εθνικούς αγώνες — όλοι μαζί σαν ενιαίος άνθρωπος! Κι εκείνος ο Ντιμιτρόφ ήταν σα εκείνος ο βασιλιάς στις ταινίες των αγγλικών κωμωδιών που χορεύει πάνω στα γκρέμια της πόλης — χωρίς φόβο, χωρίς δισταγμό, μόνο πράσινο φως οπουδήποτε πάτησε το πόδι του! Μα πού είναι οι σημερινοί έτσι; Που οργανώνονται σα σχολική τάξη πριν αρχίσει το μάθημα; Εκείνοι τότε έκαναν οργανωμένη τρέλα σα τσέπες πλήρεις από γκάζι — κανείς δεν περίμενε το επόμενο βήμα τους, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τι σχήμα έκαναν στις φάσεις τους! Σήμερα μιλάμε για στρατηγική σα να μην υπάρχουν άλλοι τρόποι — εκείνο το βράδυ υπήρχε μόνο η στιγμή, η μπάλα, εκείνος ο άνθρωπος. Κι όταν έκανε το τρίτο γκολ, οι γείτονες είχαν φύγει σα να τους είχε διαγράψει ο Θεός από τις χάρτες της ιστορίας!

Τι σόι βράδυ εκείνο ρε παιδιά... Μπήκαμε όλοι μας στο γήπεδο σα να πήγαινα στο γιο μου πρώτο ραντεβού κι έκλαιγα από την χαρά μου μέσα στην μπλούζα 😭💚 Γιατί ξέρατε τότε πως το πρωί στους δρόμους της Νέας Σμύρνης δε θα άκουγες τίποτα άλλο παρά τους γέρους της γειτονιάς να φωνάζουν "βγήκαν οι Τσέχοι" σα να μιλάνε για τον πόλεμο! Κι εγώ εκεί τόσοι χρόνοι μετά στέκομαι στον πλάτανο της πλατείας κι ακούω έναν μικρό 12 χρονών να λέει στον παππού του "πού ήταν αυτός ο Ντιμιτρόφ ρε;" κι εκείνος σήκωσε το χέρι σαν σιδερό και του είπε "αυτός ήταν ο Θεός των πράσινων μπαμπούλας!" 👼🔥 Μετά ξεκίνησε να του περιγράφει πως εκείνος είχε μπει σαν ήρωας μέσα στην μπάλα σα να ήταν Spider-Man... Κι εγώ σηκώθηκα τον χαιρέτησα κι του είπα "ξέχνα ό,τι σου είπε ο γέρος εκείνος θύμησε αυτό: τρεις φορές σηκώθηκε ο κόσμος σα σεισμός κι εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί!" Μετά έφυγα τρέχοντας σα να με κυνηγούσε η αστυνομία!