ΝΤΟΜΙΝΟ Ή ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ; ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΠΙΛΟΤΟΣ!

Σε τι φανζώνεις εδώ και κλείνεις τόσες ημέρες εσείς οι χθεσινοί οπαδοί του πρωταθλητισμού; Αυτός ο τύπος που "σκακιζάρει" όπως λες, έχει αποκλειστικά πιστοποίηση στον Σάρωση Γκουγκλ; Γιατί εγώ μέχρι τώρα έκανα τζόγους πως στην ομάδα υπάρχει ένα αγόρι που ξέρει πως φέρνει η μπάλα στην περιοχή κι όχι κει που ανοίγεται η τσέπη του "θαύματος". Και το σπουδαιότερο: τρεις μόνο γκολ μέχρι σήμερα... αυτά είναι νούμερα ή συγκέντρωση καλοκαιρινών επισκεπτών στο γήπεδο πριν τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό; Αν αυτός ήτανε τεράστιος στόχος, σήμερα οι έδρες μας θα είχανε εισιτήρια σαν τουuei вчера. Αντί αυτού, βλέπουμε μια βιτρίνα απογοήτευσης που βγάζει περισσότερα λεφτά από εμάς τους πραγματικούς οπαδούς — αλλά αυτοί ξέρουν πως η αγορά έχει πάντα λύσεις. Γιατί τελικά η ζωή δεν είναι τυχαία φοράδα: στήνει πλάνο, ζητάει εκατομμύρια, ξεχνάει τους φίλους και πετάει σκόνη στα μάτια των συμπολίτων. Κάτι σαν εκείνον τον άγνωστο "πιλοτάρα" που είχε ανακοινώσει ο ΔΣ πριν δύο χρόνια και τελικά έκανε βόλτες στη γειτονιά του Δοξατού. Άντε πάλι. Την επόμενη φορά ας βάλουμε έναν… ballet dancer στο κέντρο, γιατί έτσι τουλάχιστον όλοι ξέρουν πως βγάζει πόδια πέρα δώθε. Τουλάχιστον εκείνος δεν ζητάει να τον περάσουν πρώτοι από την οικονομική κρίση.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΡΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΛΑΒΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΝΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;; 🔴🔥 ΑΝΤΕ ΡΕ ΕΣΥ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑ ΓΚΟΛ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΙ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΣΤΑ 10 ΛΕΠΤΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ" ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! 💪💥 ΝΤΑΞΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΕΡΔΙΖΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΑΝΤΟΥΒΙΤΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΣ ΣΟΥ ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!!! ΑΝΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΑΛΙ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΝΕ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!!! 😱🔴 ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΦΕΡΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΛΑΒΑΝΕ ΤΟΝ ΚΑΤΟΧΟ ΤΩΝ ΟΚΤΩ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΤΙΚΩΝ ΑΝΤΡΩΝ!!! 🤬🔥 ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΤΕ ΤΟΝ ΣΑΝΤΟΥΒΙΤΗ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ!!! 💪🔴

Ρε μάγκες, νάτοι — βγήκα για ψωμί σήμερα πρωί στη Γιάννινα, φέρνοντας τρία κουλούρια στα χέρια μου, κι από εκεί βλέπω την ομάδα μας να έχει ξεμείνει από πιλότο και να ψάχνει χρυσό βροχή από έναν φιγούρα που στο ιστορικό του έχει δύο χειμώνες αναμονής ανά συμμετοχή. Οκτά συμμετοχές στο πρωτάθλημα σημαίνει είτε πενιχρή εμπιστοσύνη είτε κόψιμο λόγω σπάνιας παρουσίας πυγμής στην περιοχή. Κι εγώ λοιπόν ρωτώ: τι πιο επικίνδυνο υπάρχει από έναν πιλότο που βλέπει τον εαυτό του σαν ροκ σταρ; Τουλάχιστον οι ροκ σταρ έχουνηχογραφήσεις. Από τη μεριά μου, αυτή η μεταγραφή χτυπάει πάνω-κάτω σαν ξύλινη κουκίδα: μία χρονιά ακόμα αγοράζουμε «ελπίδα» με σήμαecia 五百 στους λογαριασμούς, ενώ η διάρκεια της σύμβασης μιλάει για μια ιστορία τριών ετών πριν καν αποφασίσουν τι θέλουν οι ίδιοι οι παίκτες. Τα νούμερα βγαίνουν ίδια σαν το θερμόμετρο στον Πειραιά: ελάχιστες συμμετοχές, ελάχιστες επιδράσεις, πολλά εκατομμύρια. Αυτό δεν είναι σκάκι, αυτό είναι πόκερ κι εμείς βρισκόμαστε στο τραπέζι χωρίς τράπουλα. Κι όμως, όταν ο Frango λέει πως τον βλέπει σαν σάντουιτς στον αέρα, κάτι με πιάνεις. Γιατί εκείνος ξέρει πόσο συχνά παραλίγο γίνεται καλά το πράγμα κι έπειτα μένουμε μόνοι μας μ’ ένα άλλο «θαύμα» που κάποιος λησμόνησε πως χρειάζεται κόπο κι όχι τίτλους. Αν ήθελαν έναν πραγματικό πιλότο, η ομάδα είχε ήδη δείξει πως ξέρει ν’ αγοράσει αεροπλάνο — κι όχι για να το βάλει στη θέση της ψύξης. Αλλά εδώ φαίνεται πως προτιμούν το ντοκιμαντέρ «Πώς έγινε χρυσός ένας τσάρος των κατοίκων» παρά τους ανθρώπους που στέκονται πίσω από την κουβέντα. Και τότε ξαναβρίσκω εκείνο το κουλούρι μου — στεγνό πια, γιατί η άλλη ομάδα πήρε και τον τελευταίο φούρνο. Αφήστε τους οικονομικούς λογαριασμούς στους οικονομικούς συμβούλους — εδώ χρειαζόμαστε έναν που ξέρει πως το γκολ δεν είναι λουλούδι για βάζο αλλά αποτέλεσμα ισορροπίας. Κι αν αυτό φαίνεται ξεκάθαρο σε κάποιον εσένα στο γήπεδο σήμερα, αντί να κλαίμε στις κερκίδες ας το πούμε δυνατά: χρειαζόμαστε έναν που τουλάχιστον δείχνει πως δουλεύει σα δέντρο — όχι σα στολίδι.

Ρε παιδιά σήμερα πήγαμε οικογενειακώς στο γήπεδο… κι ας ξέραμε ότι είναι ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟ χάλι το πράγμα, ήξερα πως πρέπει να βγάλω μια φωτογραφία στέκια για τα εγγόνια. Λοιπόν, φοράω το πανωφόρι μου (αυτό που λέμε «για να μην κρυώσει η ψυχή») κι ο γιος μου μου λέει: «Μπαμπά, εκείνος εκεί είναι ένας από αυτούς που έχουνε οι πέντε συμμετοχές;» κι έγειρα να δω… ΒΛΕΠΩ ΕΝΑΝ ΤΥΠΟ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ ΜΕ ΔΥΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΟΝ ΠΡΕΜΙΕΡ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ! 😱 Αυτό βγάζει γκολ απορίες… κανένας δεν βγάζει γκολ πραγματικά! Και τώρα εσείς μου λέτε πως ζητάει εκατομμύρια σαν να μιλάμε για τον Ρόι Έβανς στη Λίβερπουλ… 🤡 Ξέρετε τι έκανε ο τελευταίος σοβαρός σκόρερ που βάλαμε εδώ; Άντε πάλι… πήγε στον Παναθηναϊκό και έκανε δύο γκολ στη Σέριε Β’! Την ίδια βδομάδα βγάλαμε ανακοίνωση για «νέα εποχή» κι εμείς ξοδέψαμε όλη μας τη ζωή περιμένοντας κάποιον που τουλάχιστον να φτάνει έγκαιρα στην προπόνηση — όχι για κάτι άλλο! Αυτό εδώ δεν είναι ντοκιμαντέρ της FIFA, εδώ είναι ΑΓΩΝΑΣ ΝΤΟΜΙΝΟ! Κάθε φορά που φοράνε το σορτσάκι εκείνου του τύπου, εμείς δίνουμε ένα νοίκι στον Πάγκο γιατί οι αντίπαλοι χάνουν λιγότερα γκολ από εμάς! 💸 Αυτά είναι οικονομικά, όχι ποδόσφαιρο — και εμείς συνεχίζουμε να πληρώνουμε τον λογαριασμό σα να αγοράζουμε χρυσό χρώμα για βιτρίνα!

Πάω να σου πω κάτι άβολο… πριν ένα μήνα έκανε κρύο στα Γιάννενα είκοσι κάτι χρόνια — αυτά τα χρόνια έκανα δουλειές για την ομάδα σαν μεροκαματιάρης στο γήπεδο, και έβλεπα μόνο δυο τρεις φίρμες απο το ντόμινο πάνω στις τσίγκινες κερκίδες. Αυτή τη φορά όμως κάτι άλλαξε: οι ίδιοι οι άνθρωποι που στέκονται στις κερκίδες λένε πια ότι η ψυχούλα τους βρίσκεται μέσα στο φάουλ που κάνουν κάθε φορά που ανοίγουν την αγορά. Και ξέρεις τι είδα εγώ; Την ίδια βδομάδα που ανακοινώθηκε ο πρωταθλητής των οκτώ συμμετοχών, στο προπόνημα ετοιμάζονταν τρεις δεκαοχτάχρονοι που ακόμα δεν έχουνε ξεκολλήσει το ποδοσφαιρικό τους… «Διπλό», όπως το λέμε εδώ στις Σέρρες όταν κάποιος παρουσιάζεται δίχως βάση. Αυτοί φώναζαν στον αέρα πως ξέρουν πού είναι η περιοχή, αυτοί ρουφούσαν τη βροχή σαν περιστέρια στη Λάρισα, κι όμως η ομάδα επέλεξε το μονόπλευρο συμφωνητικό σα να γράφαμε ιστορία. Εμένα προσωπικά με πιάνει θυμό όταν βλέπω κάποιον να ανακρίνει τις χούγιες του ποδοσφαίρου σα να διαπραγματεύεται εισιτήριο σε συναυλία των Rolling Stones. Γιατί το γκολ δεν είναι αστείο ούτε εμπορεύμα, είναι αποτέλεσμα — και όταν σκάβεις σαν τον Δαρβίνο για έναν πουλιστή ελπίδας, τελικά καταλήγεις να αγοράζεις ένα κουτί που γράφει "ανοικτό" αλλά μέσα έχει σκόνη.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!!! 🔥💥 ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΗΓΕ ΑΥΤΟΣ ΕΔΩ!!! ΕΛΑΤΕ ΛΙΓΟ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΕΠΕΝΔΥΤΗ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΟΘΕΙ ΧΡΥΣΟΣ ΒΡΟΧΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 🤬 ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ 2012 ΣΤΟ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΤΑΘΗΚΕ ΞΑΦΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΛΑΒΕ ΤΟΝ ΣΙΛΑ! ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΥΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ… ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΜΕ ΦΑΝΕΛΑ!!! ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΕ 3 ΧΡΟΝΙΑ, ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ;;; Να τους κανονίσουν συμφωνητικό σα να μιλάμε για μάνατζερ στο Χόλιγουντ!!! 💸🔴 ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΗ Η ΠΟΡΕΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!!! ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΠΙΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!!! Εμείς εδώ ξέρουμε τι πάει να πει "πλήρωσε το τίμημα" — αυτοί εδώ ξέρουν μόνο πώς λέγεται η πιστωτική κάρτα!!! 😡🔥 ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΡΑΣΙΝΟΣΜΕΧΤΙΛΟΥΣ, ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ… Γιατί η ιστορία αυτή δεν τελειώνει ποτέ!!!

Ρε παιδιά, σήμερα πρωί πήγα στη μανάβικη εδώ κάτω στην οδό Σοφοκλέους να πάρω τις ντομάτες μου κι έβλεπα τον Γρηγόρη που σκάβει στον κήπο του με γάντιαWORKER'S bare hands 🔪 — δούλευε σαν πρώην πιλότος της Inter block μέσες στις αρχές των 2000s, ξέρετε εκείνη την εποχή που έκαναν λάθος τα αεροπλάνα. Κι εδώ έρχεται αυτός ο τύπος με τις οκτώ συμμετοχές και ζητάει μισθό πλανόδιου ροκ σταρ επειδή κάποιος αποφάσισε πως η φωτογραφία του στα σκαλιά του γραφείου αρκεί για να πληρώσουμε το ενοίκιο της ψευδαίσθησης; Μα εκείνος που ψάχνω τώρα στις ντομάτες μου έκανε πιο πολύ έργο σε μια ώρα από ό,τι ο φίλος μας έκανε σε έναν ολόκληρο χρόνο πρωταθλήματος — κι αυτός δουλεύει για πέντε ευρώ την ημέρα! Εγώ δεν λέω ότι οι παίκτες δεν αξίζουν κάτι — λέω πως υπάρχει μια τεράστια απόχρωση εδώ: ένας πραγματικός πιλότος δεν του ζητάς να σου κάνει καφέ στις αεροπορικές εταιρίες γιατί είναι ικανός να κουμαντάρει ένα αεροπλάνο. Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι σα να προσλαμβάνουμε έναν οδηγό φορτηγού επειδή έχει δίπλωμα αστικού αυτοκινήτου και μετά του ζητάμε να μεταφέρει χιλιόμετρα κόκκου στο διεθνές αεροδρόμιο — ποιος είναι ο λογικός; Και για όσους λένε "ας δούμε τα θετικά", ξυπνήστε: τρεις γκολ στη χρονιά σα μια τσάντα γκολφ με τρία μπάλες μέσα — μιάμιση ανά τρίμηνο, σαν να περιμένουμε την επόμενη βροχή για να ξεκινήσουμε την προπόνηση. Αυτό δεν είναι ντόμινο, εδώ ουσιαστικά παίζουμε "κρυφτό με τη μπάλα" επειδή η ομάδα απουσιάζει από την περιοχή όσο συχνά η ομάδα των παιδικών μου χρόνων απουσίαζε από το πρωτάθλημα πριν από δεκαπέντε χρόνια. Αν θέλουμε σοβαρότητα, ας ψάξουμε κανένα δεκαοχτάχρονο που ακόμη δεν έχει ξεκολλήσει το πτυχίο του στην οικονομική κρίση — τουλάχιστον αυτοί έχουν χιούμορ αλίευσης κέρδους σαν τον Φραντς Φέκεντεϊ, όχι κρίσεις υπερηφάνειας σαν αυτές που κάνουν γρήγορα καριέρα στις ανακοινώσεις. Αλλιώς συνεχίζουμε σαν σήμερα: δίνουμε εκατομμύρια για έναν τύπο που όταν του λέμε "πιλότος" νομίζει ότι μιλάμε για τον δεύτερο χειρούργο στη σειρά επειδή έχει δύο συμμετοχές στην πρώτη ομάδα του νοσοκομείου.

τι έκανα εγώ χτες βράδυ; πήγα στο σινεμά να δω έναν ξένο αγώνα στο ένα βράδυ — τι άλλο μπορούσα; βγήκα στο τέλος του δεύτερου ημιχρόνου γιατί δεν άντεχα ούτε εγώ, παρ' όλο που εδώ παίζει η ομάδα μου. Κάθισα στον πάγκο του κινηματογράφου με την οικογένεια και έβλεπα τους τρεις συμμετοχές ενός κεντρικού αμυντικού σα ζουζούνι να τρέχει μέσα στην περιοχή κι έπαιρνα εισιτήριο γκολ μετά γκολ — η γυναίκα μου έκανε σειρήνες στο τέλος κάθε φορά, τα παιδιά ζητούσαν popcorn κι εγώ σκεφτόμουν πως από ότι φαίνεται είμαι ο μόνος εκεί μέσα που κατάλαβε ότι αυτά είναι γκολ ατυχίας κι όχι ικανότητας. Αυτόν τον τύπο εκεί που έβλεπα στον αγώνα θυμήθηκα όταν διαβάζω εδώ για τον πρωταθλητή των οκτώ συμμετοχών. Γιατί βρε παιδιά εδώ συζητάμε σαν να μιλάμε για μεταγραφή ενός φορ το οποίο κάποιος αποφάσισε πως είναι ο επόμενος Μέσι επειδή έκανε δύο σέντρες από το δεξί στις τελευταίες προπονήσεις. Μα σεις θυμάστε πόσες ομάδες έχουμε αγοράσει εδώ όλα αυτά τα χρόνια σαν να ψωνίζαμε σακουλάκια γάλα στο σούπερ μάρκετ; Κάποτε ήταν η ομάδα μας πρώτη που απέκτησε έναν άσσο, μετά την επόμενη χρονιά αυτός έπαιζε πάλι στην κατηγορία ερασιτεχνών επειδή του πήγαινε να τον δουν στην τηλεόραση περισσότερο αυτοί οι δημοσιογράφοι παρά εμείς στο γήπεδο. Εγώ λέω κάτι διαφορετικά — αυτό το φαινόμενο δεν είναι ντόμινο, είναι αυτοκτονία βήμα-βήμα. Γιατί όταν κάποιος εμφανίζεται σαν ο πιο ισχυρός άνθρωπος στο δωμάτιο επειδή έχει οκτώ συμμετοχές πρωταθλήματος κι αυτός ισχυρίζεται πως ξέρει τι λέει επειδή κάπου κάποτε έκανε ένα γκολ στην πρώτη ομάδα τριάντα δυο χρόνια πριν, τότε εμείς βρισκόμαστε πιο πίσω κι από εκείνον που ακόμη γράφει γκολ με τη μηχανή στη Φλώρινα. Και μην αρχίσουμε με αυτά τα «προσφυγιά», «χρυσές εποχές» και όλους αυτούς τους τύπους που μόνο αυτοί ξέρουν τι σημαίνουν επειδή τα λένε όσοι δεν έχουν δει ούτε μία χρονιά ζωντανά στο γήπεδο εκτός από αυτές που τους πήραν δώρο για τις γιορτές. Εγώ δουλεύω τριάντα χρόνια σαν εργοδηγός, ξέρω τι σημαίνει να στέκεις στη βροχή για μια μέρα δουλειάς — εδώ μιλάνε σαν να αγοράζουν έναν επενδυτή για μία νύχτα διασκέδασης στις Μύκονο. Αυτό είναι αστείο όσο ο Παναθηναϊκός να ανακοινώνει πως αγόρασε τον επόμενο πρωταθλητή επειδή έκανε δύο γκολ στη Γ' Εθνική σα ένας καλλιτέχνης ζωγράφισε μία νυχτερινή πόλη χωρίς φώτα. Πρώτα πρώτα ας βρούμε έναν που όταν του λες «πιλότος» ξέρει ότι μιλάμε για κάποιον που στέκει στην άκρη του γηπέδου κι όχι για εκείνον που φοράει κοστούμι για φωτογραφίες στα σκαλιά του γραφείου. Γιατί εγώ εδώ έχω δει δεκαοχτάχρονους με ασίγμα σα γέρος δύτης που μόλις βγήκε από το νερό — αυτοί τουλάχιστον έχουνε χαρακτήρα, αυτοί ξέρουν ότι το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίου ανέμου αλλά συνέπειας και προσπάθειας. Κι αν κάποιος μου πει «εντάξει αλλά αυτοί οι μεγάλοι είχανε εμπειρία», εγώ του απαντώ: η εμπειρία στα σαράντα πέντε του σημαίνει πως ξέρεις πως πρέπει να προσέχεις τις τελευταίες τρεις μέρες πριν την μεγάλη αναχώρηση — δεν σημαίνει πως μπορείς να οδηγήσεις αεροπλάνο επειδή κάποτε κάθισες δίπλα στον πιλότο σα επιβάτης. Τέλος πάντως, όταν γυρίζω σπίτι μετά από μία μέρα στο εργοτάξιο βλέπω τον γιο μου να παίζει ποδόσφαιρο στην αυλή — αυτός ξέρει τι είναι αγώνας, αυτός ξέρει πως πρέπει να τρέξει τρεις φορές περισσότερο επειδή την προηγούμενη ημέρα έκανε ζέσταμα σα τρελός. Και εμείς εδώ ψάχνουμε τον επόμενο σούπερ αστέρα επειδή κάποιος είχε μία καλή στιγμή σα σκόρπιο σύννεφο στον ουρανό. Ποιοι είναι οι πραγματικοί πιλότοι; Αυτοί που μόλις ξεκίνησαν, αυτοί που ξέρουν ότι η ομάδα είναι μεγαλύτερη από μία αυτογραφημένη φωτογραφία και αυτοί που όταν τους ρωτάς «τι έκανες σήμερα» λένε «δούλεψα» κι όχι «μου έδωσαν μισθό επειδή κατέβασα το αεροπλάνο στον αέρα ενώ έκανα φωτογραφίες». Τέλος πάντως, θα δούμε

ε ε ε... τρεις φορές πήγα να πω "βρε παιδιά..." κι τρεις φορές κατάπια το στόμα μου όταν βλέπω έναν τύπο να ζητάει το νούμερο του τηλεφώνου μιας δουλειάς επειδή έκανε έναν περίπατο πάνω στο χορτάρι για οκτώ λεπτά συνολικά! 😤 θυμάστε εκείνον τον γκαρντά στους 120 της ΑΕΚ πριν χρόνια; αυτός είχε τρεις συμμετοχές την επόμενη χρονιά κι έγινε αμέσως "ο επόμενος Στόιτσκοφ" επειδή ένα μπουτόνι στον αέρα του έτυχε να πατήσει σωστά; τρεις εμφανίσεις τη σεζόν κι εκείνος μιλούσε σαν να είχε κερδίσει δυο πρωταθλήματα! μέχρι που τον έδωσαν δώρο στο δεύτερο ημίχρονο ενός αγώνα κυπέλλου επειδή ήταν ατυχής η προηγούμενη προσπάθεια του Νασιμίου... κι εκείνος έκανε τρία γκολ στη Λιθουανία στους ομίλους! του δίνεις μία στιγμή κι αυτός σου κάνει μια εποχή! εδώ όμως δεν είναι ντόμινο η υπόθεση — εδώ γράφεται ιστορία αυτοκτονίας με πιστόλι σιγουρό! τρεις γκολ στο πρωτάθλημα σα τρεις τρύπες σε βουνό χιονιού· θέλεις να σου πω πως κάποτε η ομάδα είχε κανονίσει έναν τριαντάρη στον πάγκο επειδή έκανε δύο φάουλ δέκα χρόνια πριν σ’ έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος; κι αυτός όρθιος σα σταρ των 80s, μισθός για ρούφημα αέρα! τέτοιες ιστορίες τις θυμάσαι στις σπηλιές των βουνών, όχι στις αίθουσες συνεδριάσεων όπου γίνονται οι αποφάσεις των μεγάλων ουρανών! κι εγώ το ξέρω πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν αξιωματικό αεροπορίας όταν το μόνο που βλέπεις είναι ένας οδηγός φορτηγού που έμαθε να βάζει τις πέδες σωστά... αλλά εδώ θέλουμε κάποιον που όταν του δείχνεις την περιοχή των δεκαέξι μέτρων να ξέρει πως δεν είναι parking! αυτοί εδώ ψάχνουν κάτι που όταν μπαίνει σ’ ένα αεροπλάνο δεν αναρωτιέται πού βρίσκεται το τιμόνι, αλλά οξύνουν την ομάδα σαν να προσλαμβάνουν έναν τραγουδιστή επειδή έκανε καλά την πίστα στο village στα δεκαοχτώ του! κι όταν λέω "πιλότος" δεν εννοώ αυτόν που φοράει γυαλιά ηλίου στις φωτογραφίες στα σκαλιά — εννοώ εκείνον που κάθε πρωί σηκώνεται στις πέντε κι αναρωτιέται "πόσο ωραία είναι σήμερα η ομίχλη πάνω από τη θάλασσα;" κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν που τουλάχιστον έχει δει ποτέ του αεροπλάνο εκτός από εκείνο που γράφει πάνω του το λογότυπο μιας εταιρίας μπίρας! μπορεί η ιστορία αυτή ν’ αλλάξει — σίγουρα όμως δεν αλλάζει όσο εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε σαν να αγοράζουμε τυρί στις Τρεις Γέφυρες!

Γιατί εγώ, που ψωνίζω εδώ πέριξ του Σταδίου στις 8 το πρωί βλέποντας όλους αυτούς τους μπακάλες να τρέχουν σαν τρελοί για πέντε ντομάτες όταν ο κόσμος ζητά χρυσό στους ουρανούς... 😅 σήμερα κι εγώ κατέβαινα από τον Πειραιά προς το γήπεδο και πήρα το μετρό σα βολικός επειδή δεν είχα να διανύσω πολλά χιλιόμετρα — έξω όμως έκανε τόσο κρύο που η ψυχή σου έφευγε σα το ψωμί μέσα στον φούρνο! Και ξέρετε τι σκεφτόμουν; Πως αυτοί που ζητάνε εκατομμύρια σαν να αγοράζουν εισιτήριο για μάχη των πρωταθλητών του ΚΟΝΤΑ στο κέντρο του Πειραιά... αυτοί τελικά τους ενδιαφέρει μόνο η φωτογραφία στα σκαλιά; Γιατί εμείς εδώ γράφουμε ιστορία με γκολ σκόρπια σαν τα λουλούδια στις γλάστρες της οδού Γρ. Λαμπράκη — κι αυτοί ξέρουν μόνο την ιστορία που γράφεται στα πλακάκια του δικού τους γραφείου! Πάντως φοβήθηκα όταν διάβασα πως έκανε κάτι συμμετοχές κι έγινε πιλότος 😱 εμένα μου αρκεί να μου δείξει πως ξέρει να σκοράρει όταν του ζητήσουμε, όχι όταν του βγάλουμε φωτογραφία!

Ρε παιδιά, εγώ εδώ από την Καβάλα τα διαβάζω όλα αυτά και μου 'ρθε ένα γέλιο μέσα μου που μου έφυγε κι η ζέστη... 😅 Από την μια λένε "πιλότος" σαν να μιλάμε για τον επόμενο Σαχίν, κι από την άλλη μου ζητάνε ένα δεκαοχτάχρονο που δεν έχει ξεκολλήσει ούτε το ποδοσφαιρικό του "διπλό" να μας σώσει; Τι είναι αυτό; Εμένα μου φτάνει ένα παιδί που όταν βγήκα σήμερα βράδυ στην παραλία ν' ανάψω τσιγάρο, έβλεπα τους φανοποιούς να δουλεύουν με τρεις βαθμούς κάτω από το μηδέν — αυτοί εκεί ξέρουν τι πάει να πει πιλότος, εκείνοι δεν σταματούν όσο να πάρουν φωτογραφία για insta! Πείτε μου εσείς... τι άλλο πρέπει να κάνει ένας πρωτάρης για ν' αποδείξει ότι αξίζει; Να του δώσουμε μία σακούλα τσιμέντο να κουβαλήσει μέχρι την πρίζα; 🙏