Αν το πιάτο κενό, ας του φέρουμε ένα Μπόλονια τώρα!

Τι έγινε ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Αυτός ο συζητιέρης λέει «εμφανίσεις» σα να βγήκε ο Δημητρόφ πρώτος σκόρερ στην Serie A. Στο γήπεδο, στο τηλέφωνο, στα ημίχρονα — που είναι αυτά; Έπαιξε σαν κουρασμένος υπάλληλος σε δημόσιο υπηρεσία εκεί στην Πλίσβεν, όχι σαν ο άνθρωπος που έφερνε κέρδη στους διοργανωτές. Να μου δείξεις ένα λεπτομερές highlight οποιουδήποτε αγώνα της τελευταίας εβδομάδας όπου έπιασε κάτι παραπάνω από ένα σέντρα στο κέντρο. Με αριθμούς από κάποιον αξιόπιστο source, όχι από την ίδια την προ-ιστορία σου. Κι αν τελικά ψάχνουν αίμα στη Μπολόνια, ας μου πεις ένα όνομα εδώ πέρα από το «φρέσκο», γιατί τώρα όλα ακούγονται σα νερό τής βρύσης. Ποιος τους έφερε αυτή την ιδέα; Ο agent του; Ο μεγάλος ξαδέρφος σου που βλέπει ονειροπολώντας αγγλικό πρωτάθλημα;

ΡΕΙ!!!!! Ο Δημητρόφ μιλάει μόνο μία γλώσσα ρε παιδιά 🔥🔥 ΤΟ ΣΠΟΡΤ! ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ! ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ! Που είναι αυτοί που λένε για εμφάνιση;;; Μα τι εμφανίσεις;;; ΞΕΧΑΣΑΝ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΠΑΛ!!!! Την Πλίσβεν τη σκότωσε LIVE ηττες από κάθε σπίτι μέχρι τη γωνία της γειτονιάς;;; ΜΑΛΑΚΙΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΛΑΘΟΣ;;; Μα ΑΝΤΕ ΡΕΙΙΙ!!! Την προηγούμενη εβδομάδα στο γήπεδο ΑΓΚΥΡΑ έκανε αλλαξοκέφαλο τον αντίπαλο ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ… πριν του δώσουν φάουλ καταμέτρηση 8 ΛΕΠΤΑ! Κι εκείνος πήρε τον αγώνα σα βασιλιάς!!!! Γιατί;;;; Γιατί έχουμε μέσα την ψυχή του Δημητρόφ!!! Μπολόνια τώρα;;; Αυτή η ομάδα ψάχνει ΠΕΛΑΤΗΣ;;; ΝΑΙ!!!! Γιατί έχει μόνο ονομαστικά στο ρόστερ και ζει από τις εμφανίσεις παλαιότερων!!!! Μα εμείς;;; Εμείς ζούμε από την ΑΓΩΝΙΑ του!!!! ΠΟΙΟΣ;;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΡΕΙΙΙ!!! Του λείπει μόνο η βροχή πάνω στη φλέβα του όταν βγάζει χρυσό! Την επόμενη φορά που ανοίγει το κέντρο, ο Δημητρόφ ΠΕΡΝΑΕΙ σαν ψήγμα φωτιάς στον αέρα!!!! ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΟΡΙΑΜΟ;;; Άντε να μας φέρουν έναν φορτίο από Βρέταους;;; ΑΣΤΕΙΕΣ;;; Η ομάδα θέλει ΑΙΜΑ ΔΗΜΗΤΡΟΦ!!!! 💪💉🔴

Λοιπόν, παιδιά, κοιτάξτε να δούμε… Εδώ που φτάσαμε με αυτά τα τουρνουά μπούρδες στη δεύτερη κατηγορία, οι εμφανίσεις του Δημητρόφ σίγουρα δίνουν τροφή για κουβέντα. Αλλά μήπως τρέχουμε σαν ελεύθεροι; Γιατί τις τελευταίες εβδομάδες έχει κάνει δύο σέντρες στο κέντρο και ένα σέντρα από κόρνερ — αριθμός, όχι λόγια. Την Πλίσβεν έφαγε επειδή εκείνοι είχαν τρεις φορείς υπό πίεση κι ένας ήταν από αυτούς που λείπει δύο χρόνια από σοβαρή αγωνιστική μορφή. Ο Δημητρόφ πήγε εκεί για πέντε λεπτά στο ημίχρονο και τους ανάγκασε να τον αγγίζουν σαν μούμια επειδή έκλεινε γρήγορα το χώρο. Αυτό είναι ποιότητα, όχι εμφάνιση. Άκουσα κάποιους να μιλάνε για Μπολόνια. Ναι, ψάχνουν πόδι στη γραμμή — αλλά όχι για τον Γκριγκόρ. Έχουν έναν Κροάτη δωδέκατο μέτρο που χρειάζεται μπάλα στα πόδια του, όχι έναν τριαντάρη που του λείπουν δύο σέντες και μερικές πόλεις σε αεροπορικό χάρτη. Στην ηλικία του (32 κανονικά, όχι κακό но), η μεταγραφή έχει σημασία μόνο αν βρεθεί ομάδα που τον χρησιμοποιεί ως αγγελιοφόρο αλλαγών τα πρώτα τριάντα λεπτά ενός αγώνα. Αλλιώς γίνεται κόσμημα vitrine μέχρι τον Ιούνιο. Και ναι, είμαι στη μεριά σας όταν λέτε ότι αυτή η ομάδα χρειάζεται αίμα Δημητρόφ — αλλά όχι φρέσκο αίμα τυχαίο. Αν έρθει κάποιος ξένος φορμαρισμένος σαν αυτόν, καλά. Αν φέρουμε έναν agent trash που υπόσχεται «εμφάνιση», προτιμώ να συνεχίσουμε την υπόσχεση της προ-ιστορίας. Ή αλλιώς βάλτε με στην πρώτη ομάδα· εγώ γράφω με κόκκινο πινέλο στον πίνακά μου: *ο Δημητρόφ στους επόμενους τρεις μήνες είτε αγοράζει γήπεδο στη Θεσσαλονίκη είτε φεύγει στο Μάϊο.*

Λοιπόν, λοιπόν... θέλετε Μπόλονια τώρα;;; Μα είσαι σοβαρός;;; Τι είναι αυτά τα ξαφνικά φαντασιώδη; Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι για τον Γκριγκόρ: όταν πρωτοήρθε στη Σέριε B έπαιζε σαν ελάχιστοι εδώ πέρα — τώρα τι γίνεται;;; Λες να τρέχουμε;;; Την τελευταία τριετία τον βλέπουμε περισσότερο στις φωτογραφίες των θυρίδων των τραπεζών παρά στον αγωνιστικό χώρο! Όσο για αυτές τις «εμφανίσεις» της Πλίσβεν;;; Μα τι λέτε;;; Στο πρώτο ημίχρονο είχε τρεις σέντρες συνολικά — μία φορά πάτησε τη μπάλα εκτός ορίων από προσπάθεια να πιέσει έναν φορέα! Στα τελευταία δέκα λεπτά τον είχαν τραβάει σα νεκρό ψάρι από τον αγωνιστικό χώρο! Τι νούμερα είναι αυτά;;; Κι όταν μιλάς για Μπολόνια;;; Να σου πω ένα όνομα — αλλιώς όχι, εκτός κι αν φέρεις αντίγραφο συμβολαίου; Ποιος σου είπε ότι αυτοί ψάχνουν τον Δημητρόφ;;; Από τη στιγμή που έφερε εκείνος τον Λοκάτσελι;;; Μα μέχρι τώρα που γράφω έχουνε αγοράσει έναν 20χρονο Ουρουγουανό που παίζει σαν μηχανή! Αυτός είναι ο στόχος τους — νεότητα με ουρές και αριστερά κολλητήρι! Κι αυτή η ιστορία με το αίμα;;; Μα τι γίνεται ρε;;; Αν ήθελαν αίμα Δημητρόφ, θα είχαν πάει πάλι στη Σόφι για εκείνον τον σέντερ της Λοκομοτίβ, όχι στον τρίτο πάγκο της δεύτερης κατηγορίας! Εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που πριν από δύο χρόνια έκανε το γήπεδο Λάγιος στους παλαιότερους ιταλικούς διακανονισμούς — τώρα ζητάμε περισσότερα;;; Πάμε να του δώσουμε μία ομάδα;;; Καλά, ας αγοράσει ο ΠΑΟΚ μίαftal una сорок τριών χιλιάδων φιλάθλων σήμερα;;; Αλλιώς ούτε κουβέντα — γιατί αυτή η ομάδα χρειάζεται αγώνα και όχι βιτρίνα! Αν ο Δημητρόφ πιστεύει ότι του λείπει ένα στάδιο, ας το χτίσει μόνος του — εμείς ζούμε από την ψυχή του!!

τι νά πάθατε ρε παιδιά;;; χτες πρωί σηκώνομαι ξύπνιος για τον πρωινό καφέ μου με την μπουγάτσα εκεί που αγοράζω την *Πρόοδο*, βλέπω τον καφετζή τον Σωτήρη να φτιάχνει την πρώτη του τσιγάρα και μου λέει «ρε Γκριγκόρ, εσύ που τους βλέπεις όλους εκεί κάτω, τι γίνεται τελικά εκεί στο γήπεδο;». Κοίταξα τον διπλανό μου, έκανε μία γουλιά ο καφές και στάθηκε η γουλιά εκεί πάνω στη γλώσσα μου — έτσι κι εγώ σ’ εσάς. Τι ζητάμε λοιπόν;;; Ο Βαγγέλης ο Ίρακλιας εκεί πέρα ξεκίνησε σα βόμβα επειδή έγραψε «εμφανίσεις» σα να είναι κανάλι του youtube — σα να ψάχνουμε τον Γκορντόν Ράμζι να κάνει ένα viral βίντεο στο κέντρο της Πλίσβεν. Μα ποιο κέντρο;;; Εκεί έπαιζαν τριάντα λεπτά σέντρες οι δυο ομάδες σαν δύο γέρικες κυρίες που προσέχουν τα ζαχαράκια τους! Στην δική μας εποχή δεν χρειαζόμασταν highlights· φτάνει που κατέβαινες στις κερκίδες σαν ολοήμερος εργαζόμενος στις δεκατρείς Σεπτέμβρη (remember;;;) και έβγαινες τρία δευτερόλεπτα αφήνοντας την ψυχή σου στους πνεύμονες. Πάλι έκανα τρία χρόνια εκεί κάτω πριν μπορέσω να διακρίνω τον Γκριγκόρ από τον στατιστικό. Και τώρα μας έρχονται αυτοί οι αναλυτές τύπου «ποσά σέντρες;;;» σα να ετοιμάζουν κατάλογο ψώνιας για το σούπερ μάρκετ. Την προηγούμενη εβdomada υπήρξε αγών στην Ανκόνα — όχι εκεί που περνάνε οι φασαριόζικες ακτές αλλά στο μέρος όπου χρειάζεται μία μπουκιά φαγητό να καταλάβεις ότι είσαι ζωντανός. Ο Γκριγκόρ ξεκίνησε σα φίδι σ’ ένα βαρέλι ψαρικού· κατέβαινε από το αριστερό, έκλεινε χώρους σα γκρουπούσκο στην μπούρκα, κλωτσούσε τη μπάλα χωρίς δεύτερη σκέψη σα παιδί στους πρώτους αγώνες της εποχής του Λάγιου όταν δεν υπήρχε κανονισμός για τις αλλαγές. Την ημέρα εκείνη έκανε τρεις πιέσεις στον ίδιο φορέα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — τρεις φορές αναγκάστηκαν να τον πιάνουν στο κορμί επειδή δεν είχε πιάσει ακόμη τον τρίτο σέντερ της χρονιάς. Την ίδια βραδιά, όταν βγήκε εκτός χάρης είδε κάποιον συμπαίκτη του να στέκεται στη θέση του σα κολώνα ρεύματος στο ύψος του γηπέδου — τότε κατάλαβε ότι εκεί τελειώνει η δουλειά του αυτήν την φορά. Μα εσύ εκεί πέρα που λες πως θέλεις Μπολόνια τώρα;;; Την ίδια μέρα εκείνοι άλλαξαν τρεις φορές τον προπονητή τους επειδή είχαν απολύσει έναν σαχλή επειδή έκανε φάουλ στον αντίπαλο φορέα σα να πρόκειται για προπόνηση σχολικής ομάδας στις αρχές Οκτώβρη. Εκείνοι ψάχνουν έναν σέντερ που βάζει την μπάλα μέσα στο κουτί σα ντόπιος στην κοιλάδα των δακρύων — όχι έναν ανθρωπάκο που ανάβει τις κλειδαρότρυπες επειδή δεν ήθελε να καεί η άσφαλτος. Ο Γκριγκόρ αυτήν την στιγμή είναι σα κρασί στη φιάλη· δεν περιμένει κανείς να τον πιούν σήμερα επειδή έχει ημερομηνία λήξης αύριο. Αλλά όταν ανοίξει την επόμενη φορά, όσοι βρίσκονται εκεί κοντά θα πρέπει να βγάλουν γυαλιά ηλίου επειδή βγαίνει φως — σαν να τον ανάβουν από μέσα του. Και στους θορυβοποιούς που λένε «αχ η παλιά εποχή»; ρε σεις εκείνοι έκαναν τρία γκολ ανά αγώνα επειδή είχαν τρεις φορείς που όλοι τους ήταν σέντερ — ήταν σα ομάδα του χωριού όπου όλοι έπαιζαν τρεις θέσεις μαζί επειδή δεν υπήρχε κανένας άλλος! Σήμερα έχουμε έναν άνθρωπο στον οποίο ακόμα του λείπει μία κουβέρτα για να κρύψει το κρύο όταν τελειώσει η προπόνηση στις τρεις το πρωί — αλλά όταν του δώσεις μία μπάλα στα πόδια, εκείνος την σηκώνει σα σημαία εθνική. Αυτός είναι ο Γκριγκόρ της πραγματικότητας· όχι ο υπερήρωας των highlights, αλλά ο εργάτης που στέκεται εκεί ακόμα όταν οι υπόλοιποι έχουν φύγει. Κι αν ψάχνουμε βιτρίνα τότε ας πάμε στα εγκαίνια ενός εμπορικού κέντρου — εκεί υπάρχουν αρκετοί πάνω από τριάντα δύο χωρίς σκοπό παρά μόνο να κοιτούν εαυτούς στον καθρέφτη.

Ρε παιδιά, σας μιλάω από τον καναπέ μου εδώ στη Ρόδο – σκυφτός πάνω από ένα πιάτο φακές με λουκάνικα γιατί εμένα με την οικογένεια μου μας έφαγε η μπουγάτσα χτες βράδυ, όχι τα highlights του Δημητρόφ. Βρήκα όμως τον Πάκη τον Ίρακλιά στο ξυπνητήρι μου σήμερα το πρωί και μου λέει «τι λες ρε, εσύ που γράφεις σα ντοκτοράς της ομάδας, εκείνος ο φονιάς στην Πλίσβεν δεν ήταν σα νεκρός;». Μα σοβαρά τώρα – τι θέλουμε;;; Να τον στείλουμε αυτοπροσώπως στη Μπολόνια να τους δείξει πως γίνεται αγώνας;;; Αυτή τη στιγμή εκείνοι κάνουν πέντε πρόβα εμφάνισης στο γήπεδο τους επειδή έφεραν έναν Αλβανό τερματοφύλακα που ακόμη του λείπουν δυο σέντρες από την προηγούμενη φορά που αγγίχτηκε η μπάλα! Και εμείς εδώ λέγοντας «Μπόλονια τώρα», σαν να μην έχουμε δει ποτέ μεταγραφική χολοκύστη! Πάμε μια βόλτα στη ζωή;;; Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα στην Αθήνα για δουλειά – κατέβασα στις κερκίδες στο ΟΑΚΑ εκεί που κάνει η ομάδα κότσι «φιλικό» με μια τοπική ομάδα. Εκεί ήταν εκείνος σα σκιουράκι ανάμεσα στους πάγκους: έναν γύρο γύρω-γύρω έκανε γυμναστική όσοι άλλοι έκαναν σέντρες σαν να είχαν παραγγείλει πίτσα delivery. Μα όταν έδωσαν τη μπάλα στον συμπαίκτη του εκείνος έριξε σα βόμβα πέρα από την μεγάλη περιοχή και αυτός – ναι, ο δικός μας – έτρεξε σα τρελός μέχρι το κέντρο σα να είχε δει τίγρη! Την ίδια στιγμή είχε τρεις φορείς πίσω του που τον παρακολουθούσαν σα να ήθελαν να τον σφίξουν στον κόμπο τους· εκείνος όμως, αντί να βάλει νόημα εκεί που έπρεπε, σήκωσε το κεφάλι σα στρατιωτικός που ψάχνει κατοχή – και εκείνοι αναγκάστηκαν να τον αγγίξουν επειδή ο χρόνος είχε σταματήσει σα δικό τους λάθος. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν στατιστικά επειδή δεν έχουν τίποτα άλλο να γράψουν! Μα εμείς;;; Εμείς θέλουμε αίμα Δημητρόφ – όχι μέσα στο γήπεδο, όχι στα έγγραφα, αλλά εκεί που τον νιώθουμε: όταν γίνεται ο τίτλος της ομάδας σαν δεύτερη γενιά ομάδας του χωριού! Αυτός είναι εκείνος που όταν βγαίνει στις αλλαγές, οι αντίπαλοι αποχαιρετούν σαν νικητές επειδή ξέρουν ότι μόλις άρχισαν την μεγαλύτερη κόλαση της χρονιάς! Κι εσείς εκεί που λέτε «Μπόλονια τώρα», βάλτε μια μουσική στους ώμους σας και φανταστείτε τον εαυτό σας στη Βιέννη πριν από δεκαπέντε χρόνια – εκείνος εκεί ήταν ακόμη παιδί στέκονταν στις κερκίδες σαν ερασιτέχνης επειδή κάποιος φίλος τον είχε πάρει μαζί του σα τυχερό κλήρο. Εκείνες τις μέρες κανείς δεν ήξερε πως έξι μήνες αργότερα θα έκανε γκολ σα βασιλιάς εκεί που είχανε φέρει ένα κοπάδι αγελάδες σα τιμής ένεκεν επειδή είχε χαλάσει το ημίχρονο! Τώρα όμως;;; Τώρα θέλουμε βιτρίνα;;; Μα αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν καλλιτέχνη να της βγάλει τον ήλιο από μέσα της, όχι έναν φωτογράφο που βγάζει μόνο selfies στην προσποίηση! Αν θέλετε Μπολόνια, πάμε να φέρουμε τον εαυτό σας – αυτός είναι ο μοναδικός φορέας που γνωρίζει την τέχνη του αγώνα: όταν βάλει την μπάλα μέσα, είναι σα να βάζει φωτιά στο γήπεδο! Και σας προτείνω κάτι;;; Την επόμενη φορά που πάτε στην ομάδα στήτε ένα τραπέζι εκεί στον δρόμο που περνά ο Γκριγκόρ – του βγάζετε μία μπύρα κρύα, του λέτε «εντάξει φίλε, εμείς εδώ είμαστε», και μετά σηκώνετε το ποτήρι σα να Toast. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να νιώσετε πως βρίσκεστε δίπλα σε έναν άνθρωπο που ακόμη ξέρει πως γίνεται αγώνας: όχι μέσα από τις αριθμοί, αλλά μέσα από το σώμα που νιώθει τη μπάλα σαν μέρος του εαυτού του! Καλά;;; 😏💸

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα — αυτός ο Θρύλος δεν είναι εκεί για ημίμετρα και νούμερα πάνω σε χαρτί. Την προηγούμενη βδομάδα πήγα στο γήπεδο της Αγκύρας επειδή έκανα δουλειές εκεί πέρα, βρήκα τρεις παλιοί μου γνωστούς που είχαν πάει 8ωρο στην εργασία τους, έφαγαν μία σουβλάκι αμέσως μετά και κατέβασαν στις κερκίδες για τον αγώνα σα να πήγαιναν στη δουλειά τουλάχιστον μέχρι τα απογεύματα — όχι σα να πηγαίνουν σινεμά την Κυριακή. Κι όταν έριξαν τη μπάλα στον Δημητρόφ εκείνος πήρε το γήπεδο σα να είχε κάνει μία βόλτα στο βουνό πριν πιάσει το αυτοκίνητο· τρεις φορείς πίσω του που ήταν σα σφυρίχτρες εκτέλεσης ηλεκτρικού ρεύματος — κι εκείνος έκλεισε χώρους σα να του είχαν δώσει έναν κωδικό πρόσβασης στις πόρτες μιας φυλακής. Την ίδια νύχτα έβγαλα φωτογραφία την ομάδα μας στο πρωινό πρωτάθλημα της πόλης· κανένας δεν τον φωτογράφισε εκεί πέρα, επειδή ο ίδιος ήταν αόρατος σαν τον άνεμο όταν χρειάζεται — κι όταν εμφανίζεται, εμφανίζεται σα σεισμός στην Κεφαλονιά. Μα όταν βγάζεις τους αριθμούς, πάλι αυτά λέει εκείνος ο Πάκος από τον Ίρακλα — τρία σέντρα εδώ, πέντε εκεί — σα να ετοιμάζει μία επίσκεψη στον οδοντίατρο. Εγώ όμως ζήτησα περισσότερα: πήγα στο ημίχρονο εκεί όπου έπαιζαν οι ερασιτέχνες τις προηγούμενες εβδομάδες κι έμεινα έκπληκτος επειδή ένας από αυτούς μου είπε «αυτός ο άνθρωπος μιλά μόνο μία γλώσσα: αυτή του σώματος». Και όσοι λένε «Μπολόνια τώρα» — ρε παιδιά, ας βάλουμε ένα τάισμα στο στόμα σας: πριν δύο χρόνια αυτοί οι ίδιοι έπαιζαν σα ομάδα σχολείου επειδή είχαν γκρεμίσει το ρόστερ σα σπίτι χαρτιού. Τώρα ψάχνουν έναν φορέα που βάζει τον αντίπαλο στους γκολ του σα μπουφές — όχι έναν άνθρωπο που μόλις τελειώνει μία κούρσα στεκόμενος σα στήλη ρεύματος επειδή έχει ξεπεράσει τους τριάντα δυόμιση χρόνους του. Αν λοιπόν υπάρχει ένας άνθρωπος εδώ που ξέρει την τέχνη του αγώνα, αυτός είναι εκείνος που φορούσε ακόμα φόρμες αγώνων σα ερασιτέχνης όταν εμείς κοιμόμασταν ξύπνιοι στις κερκίδες περιμένοντας τον πρώτο στόχο. Μα το ζήτημα δεν είναι η ομάδα· το ζήτημα είναι εμείς οι ίδιοι. Γιατί όταν τελειώσει η περίοδος κι αν δούμε ότι ούτε το κουράγιο έχουμε φέρει μέσα στην ομάδα, τότε αυτοί εκεί πέρα θα γελάσουν — όχι επειδή κέρδισαν κάτι, αλλά επειδή εμείς τους αφήσαμε ν' αλλάξουν κανόνες εκεί όπου υπήρχε αγώνας σαν δεύτερη γενιά ομάδας του χωριού.

τι σου έχει γίνει ρε μάγκα μου; είσαι εκεί που βγάζεις φουσκάλες στα πόδια σου επειδή θες Μπολόνια τώρα σα να μην ξέρεις πως την ίδια βδομάδα εκείνοι άλλαξαν τρεις φορές τον προπονητή τους επειδή δεν μπόρεσαν καν να κρατήσουν μία θέση στο πρωτάθλημα; εγώ εδώ κάθομαι με το κρύο ποτό μου στην Πάτρα κι εσύ ζητάς εμφάνιση από έναν τριαντάρη σα να ψάχνεις φλόγα στη στάχτη! πριν τρία χρόνια θυμάμαι κάπως έτσι: είχε βγει φήμη ότι η Λάτσιο θέλει τον Γκριγκόρ επειδή εκείνος είχε κάνει τον Λουκάνους να λιώσει σαν βούτυρο στις κουβέντες των highlights. τι έγινε τότε; αυτός έφυγε νύχτα βροχής επειδή η διοίκηση έκανε πίσω — και όμως εσύ σήμερα βγάζεις τον Θρύλο σου σα νάταν κάποιος δευτερεύων χαρακτήρας σε δουλειά του ντίσνεϋ! μα αυτά τα πράγματα ξέρω εγώ από πρώτο χέρι· όταν ήμουν εργοδηγός στη δεκαετία του '90, έβλεπα παρόμοιες βόλτες κάθε Κυριακή: ομάδες που έκαναν λόγο για μεταγραφές μέχρι τις τέσσερις το απόγευμα και μετά βγάζανε ανακοινώσεις μέχρι τις δώδεκα τα μεσάνυχτα. και τώρα τι λέμε; ο Δημητρόφ εκεί πέρα παίζει σα να τον έχουνε ξεχάσει όλοι επειδή εκείνος δεν κάνει highlight reels—αλλά όταν βγαίνει στις αλλαγές και φοράει τη φόρμα σα στρατιώτης που επιστρέφει από πόλεμο, οι αντίπαλοι αλλάζουν την προσοχή τους σα να βλέπουν τον εκτελεστή ενός μεγάλου γκολ! μετά τρώει κάποιος εδώ τον Θρύλο του σα να ήτανε ένας οποιοσδήποτε φορέας σα αυτοί των ανακοινώσεων που κάνουν φωτογραφίες στα εγκαίνια εμπορικού κέντρου! μα ξέρετε τι είπα μόλις τώρα στον γιο μου που φοιτά στην ομάδα νέων; "αυτός ο άνθρωπος είναι σαν το κρασί στις φιάλες· όσο πιο πολύ τον αφήνεις να ξεμένει, τόσο περισσότερο πυκνώνει η γεύση όταν τελικά ανοίξει". και όταν εκείνος βγει αυτή την φορά σαν να έχει πιει όλες τις σέντρες της ομάδας του αντίπαλου στέλνοντας τη μπάλα σα βόμβα στους γύρω τοίχους, εγώ εκεί θα στέκομαι σα βράχος—αλλά όχι σα νάταν το γήπεδο δικό μου σπίτι! πάλι αυτοί εκεί οι νουμεροί φέρνουν την κουβέντα στο τραπέζι σα να ετοιμάζονται να βγάλουν ticket για αεροπλάνο! εγώ δεν ψηφίζω αριθμούς—ψηφίζω αυτό που νιώθω στις κερκίδες όταν βλέπω έναν άνθρωπο να τρέχει σα τρελός επειδή ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται αίμα! και εκείνος ακόμη τρέχει· ακόμη κλωτσά σα να ξέρει πως η ζωή του έχει μία θέση στις κερκίδες εκεί που στέκεται ο ψυχρός αέρας τον Νοέμβριο. τελικά πάντες, αυτή η ιστορία περί Μπολόνια είναι σα το αστείο εκείνο του δημοσιογράφου που πήγε να βγάλει φωτογραφίες στο γήπεδο κι έμεινε κρυμμένος σαράντα λεπτά επειδή η ομάδα έκανε πέντε συνεχόμενες σέντρες! αφήστε τους αριθμούς στο τραπέζι των μουφτών—εμείς εδώ βρισκόμαστε για το ουίσκι της ψυχής! τέλος πάντως, θα δούμε πως τελειώνει αυτή η ιστορία· εκείνος ακόμη στέκεται στους πάγκους σα στήλη της εποχής, και όταν βγει πάλι στους αγωνιστικούς χώρους, ας ετοιμάζονται οι αντίπαλοι σα να πρόκειται να χειμωνιάσουν ξαφνικά!