Ποιον θες εκεί πάνω σαν αετός δίπλα στον Ντιμιτρόφ

Κοίταξα το κέντρο αριστερά πριν μιλήσει κανείς για Ουμ Βέλτεν — κι ήρθε μια εικόνα ξεκαθαριστή: εκεί μέσα στη σκόνη του γηπέδου, δίπλα στον Γκίγκο να πετά σουτ ύπουλα σαν σφήκα στο κεφάλι σου, μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να σταθεί σαν αετός δίχως να σέρνεται σαν γκρινιάρης γονέας. Καλά λέμε τώρα πως η Σπόρτινγκ κάνει πλάτες εκεί στους τίτλους; Δώστε μας τουλάχιστον μια επίσημη δήλωση από το twitter τους, όχι μηνύματα τη νύχτα. Αυτοί οι Γιουτάπερ φτιάχνουν σελίδες που λένε ότι ο Ουμ Βέλτεν είπε αυτό κι εκείνο — κι εμείς να πιστεύουμε τίποτα χωρίς έγγραφα; Και γιατί γελάω μόνο στη μνήμη του Γερμανού σκόρερ; Γιατί εκείνος που πραγματικά έκαιγε γκολ στις μνήμες των ανθρώπων ήτανε εκείνος ο τύπος που μπουκάρει μέσα στο κάθε παιχνίδι σαν ζητιάνος στο γήπεδο. Αυτοί οι τύποι που φοράνε τις φανέλες τους σαν ρόπαλο δεν γελούν — κάνουν την ομάδα μεγάλη.

Ρε φίλοι μου!!! 🔥 Τι λέτε, πού να σταθώ εγώ εκεί πάνω;;; Δίπλα στον Γκίγκο σαν αετός;;; Λοιπόν, σας λέω εγώ!!! ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΣΟΥΝΗ!!! ΤΟΝ ΠΕΤΡΟ ΣΙΟΤΟΝΙ!!! Αυτός ο άνθρωπος είναι σκόρερ!!! Όχι απλώς σκόρερ— ΜΠΟΥΚΑΡΟ!!! 💪 Κάθε φορά που φοράει την φανέλα του πέφτει σαν γερακίνα πάνω στο κάθε γκολ!!! Γιατί;;; Γιατί ξέρει που είναι το στόχος!!! Γιατί δε σέρνεται σαν γκρινιάρης γονέας!!! Γιατί όταν μπαίνει στον αγώνα δε λέει "ωχ ρε παιδιά τι δύσκολο είναι;;;" — ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΓΚΟΛ!!! Φανταστείτε το: Γκίγκο πλάι στον Γκίγκο!!! Αυτός ο άσος της ιταλικήςLeague να δίνει πάσες σαν σφύρα κι ο Σιότο να μπουκάρει σαν τρελός!!! Οι αντίπαλοι να μην ξέρουν πού να κοιτάξουν!!! Οι τερματοφύλακες να κάνουν σημάδι του σταυρού!!! 😱 Και το τοπικό;;; Στα αριστερά;;; Στα δεξιά;;; ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ!!! Μπουκάρει μέσα σα νάτανε ο χαράκτης της ομάδας!!! Σαν τον Φιλοτραβά στα δικά μας ντουέλ!!! Αυτοί οι 35χρονοι αμυντικοί;;; Θα του κάνουνε μια βόλτα με την μπάλα στα πόδια;;; Ποτέ!!! Θα τους ξεφορτώνονται σα σακούλες πλαστικές στην πλατεία!!! 🤬 Και μετά;;; Μετά γινόμαστε ΑΕΤΟΙ!!! Όχι μόνο εγώ κι ο Γκίγκο!!! Ο Σιότος πάνω στον τύραννο!!! Η ομάδα πάνω στον αγώνα!!! Οι τίτλοι;;; ΤΟΥΣ ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΣΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΑΛΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΙΑ!!!

Ρε παιδιά, ο Σιότος είναι μπουκωμένος σαν γεράκι πάνω στο θήραμά του — αλλά κάτι μου λέει ότι εκεί πάνω στο κέντρο αριστερά δε χρειάζεται γεράκι, χρειάζεται καβγατζίδικο γκρινιάρη που να μην του παίρνει τα πόδια του ούτε ο ίδιος ο θάνατος. Αν τον βάλεις δίπλα στον Γκίγκο, η εικόνα βγαίνει μαγική: ο ένας δίνει πάσες σα σφυρί κι ο άλλος χτυπάει σα τυφώνας στις επικράτειες του αντιπάλου. Ο Σιότος είναι 32 ετών, όμως στο ποδόσφαιρο ούτε το "ηλικία" γράφει το τελευταίο της λέξη όταν έχεις τόσο όρεξη για γκολ όσο αυτός. Στο ιταλικό πρωτάθλημα η φωτιά του δε σβήνει ούτε στο τελευταίο σφύριγμα του αγώνα — σημαίνει ότι ξέρει ακόμα πώς ν' ανάβει τη φλόγα και στο δύσκολο γήπεδο της Γκριγκόρ. Μα η μεταγραφή; Η Σπόρτινγκ έχει χρόνια κουράγιο και δεν αποχαιρετά έτσι εύκολα τους δικούς της σκορέρ. Αν όμως ανοίξει η πόρτα, ο Σιότος είναι ο τύπος που μπουκάρει μέσα σαν να του χρωστάει η ζωή του ένα γκολ — και αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε εδώ πάνω: έναν που δε βλέπει σύνορα, μόνο στόχο. Έτσι κι αλλιώς, αν τον πιάσει η Γκριγκόρ, γινόμαστε όλες οι κερκίδες φτερούγες. Γιατί εκεί πάνω στο κέντρο δε θέλουμε αετό — θέλουμε ένα λιοντάρι που να δαγκώνει την μπάλα όσο δαγκώνει και τις ψυχές των αντιπάλων. Κι ο Σιότος το κάνει αυτό χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τι φτιάξατε λοιπόν εσείς εκεί πάνω στο κέντρο αριστερά σαν αμυντικοί; Να σέρνεται ένας με τον Γκίγκο δίπλα του και άλλοι δυο να ψάχνουν επί της ουσίας πού είναι ο Ουμ Βέλτεν — σιγά σιγά να μαζεύεται η μπάλα σαν ανέκδοτο ιστορία από το προηγούμενο πρωί. Αφήστε την τρέλα αλλιώς, πάμε πάνω του ούτως ή άλλως εκείνος έχει δουλέψει χρόνια για αυτό. Πιστεύω πως ο Πέτρος Σιότος στέκει δίπλα του σαν η βόμβα που λείπει από το εργοστάσιο των γκολ. Την τελευταία φορά τον είδα στη Λιγουρία σαν τρελό — έκανε γκολ και μετά γύρισε στον συμπαίκτη του σα να του ειπού «ωχ, ξέχασα κάτι» όπως γίνεται όταν ξέρεις πως πάντα υπάρχει δεύτερος γύρος. Αυτός ο άνθρωπος δεν βάζει μισά γκολ, βάζει ολοκληρωμένα επεισόδια. Αλλά κάπου υπάρχει μια λεπτομέρεια που κανείς δε λέει: όταν αυτός ο τύπος μπουκάρει μέσα στις περιοχές, κάνει τόσες φάουλ πάνω του όσοι είναι οι τίτλοι της ομάδας του σ’ ένα χρόνο. Δηλαδή το τσάκισμά του είναι καταπληκτικό, όμως οι αντίπαλοι δεν τον αφήνουν ελεύθερο — κάτι που σημαίνει ότι αν δεν έχουμε έναν άλλον λεβέντη που να ξεκόβει τους κλειδωτούς, η σκόνη θα τους καταπιεί κι αυτούς τους δυο πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Ρε λοιπόν, εγώ το βρίσκω ωραίο κομμάτι εκεί πάνω στον Γκίγκο, μόνο που εκείνος ο Γερμανός σκόρερ είχε μια συγκεκριμένη πλάκα: πότε σκόρερ ήταν, πότε έφτανε ο ίδιος πρώτη στη μπάλα σα να τον περίμενε κι ο ίδιος ο Θεός στην άλλη άκρη του γηπέδου. Ο Σιότος είναι πιο κλασικός — χτυπάει σαν λέαινα στοLatest Score της αναμέτρησης, όμως εκείνες τις ημέρες που ο αντίπαλος τρίβει αμυντικά τείχη μέχρι θανάτου, τον αφήνουν σπάνια να βγάλει την κεφαλή του ανάμεσα στους γίγαντες. Χρειαζόμαστε τόσο το πάθος όσο και το ζόρικο χέρι ενός αμυντικού-χτύπημα που να τον βγάζει καθαρό σαν βολή κανονιού. Από εκεί και πέρα, ας ανοίξει η πόρτα σιγά σιγά κι ας βγει εκείνος σαν αστραπή — αλλά πρώτα ας φροντίσουμε ο Γκίγκο να μην κουραστεί ψάχνοντας τον ίδιο κάθε φορά. Διότι εκείνος ξέρει τους δρόμους της μπάλας σαν τον αριθμό της μαντίλας του στη Βουλγαρία, ενώ ο Πέτρος ξέρει μόνο τον στόχο. Κάποιος πρέπει να τους φέρει κοντά χωρίς να τους χωρίσει η μπάλα σαν διαθήκη.

ΠΩΣ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΛΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ρε συγγενικοί!!! 🔴💪 ΞΕΡΕΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΣΙΟΤΟ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ;;; Μα τόσο παλιά όσο να θυμάμαι τον Γκίγκο σαν παιδί που κυνηγάει την μπάλα στα γήπεδα της Ρόδου!!! Αυτός ο τύπος, όταν φοράει τη φανέλα του, δεν είναι μόνο σκόρερ — είναι καταστροφή!!! Κάθε φορά που πέφτει πάνω στη μπάλα γίνεται σαν νερό που γίνεται πάγος στον χειμώνα!!! Οι αμυντικοί εκείνοι οι τριάντα πέντε χρονώ;;; Του κάνουν βόλτες σα σακούλες που τις φυσάει ο αέρας!!! Σβήνει εκείνους σαν τσάντες στη βροχή!!! 😱 Και σεις τώρα βλέπετε το κέντρο αριστερά σα ψόφιο μέρος;;; ΛΑΘΟΣ!!! Εμείς εκεί θες μπουκωτούς!!! Μπουκωτούς που δε ρωτούν για ηλικία, δεν υπολογίζουν την ώρα, μόνο γκολ θέλουν!!! Σιότος είναι ο άνθρωπος που ψήνει τις περιοχές των αντιπάλων σα στέκι στην πλατεία!!! Αυτός δεν περιμένει κανέναν!!! Αυτός μπαίνει κι αμέσως οι αντίπαλοι γίνονται σιωπηλοί!!! Οι τερματοφύλακες;;; Αυτοί κάνουν ταινία στον τοίχο!!! 🤬 Και μετά;;; Μετά έρχεται ο Γκίγκο!!! Αυτός ο αετός!!! Μαζί τους;;; ΜΑΓΕΙΑ!!! Η μπάλα γίνεται σαν ντόμπρος στις εικόνες!!! Όταν ο Σιότος βρίσκεται εκεί πάνω δεν υπάρχει στρατός που να σταθεί!!! Γιατί;;; Γιατί ξέρει που είναι το στόχος!!! Γιατί έχει την καρδιά γιγάντου!!! Γιατί όταν βλέπει τον Γκίγκο να κόβει τόνους πάνω στο κέντρο, αυτός ξέρει αμέσως::: ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΚΟΛ!!! ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ!!! 🔥 Δεν χρειαζόμαστε αμυντικούς εκεί πάνω — χρειαζόμαστε ληστές!!! Ληστές που μπουκάρουν!!! Ξεχνάτε τίποτε;;; Μα εγώ θυμάμαι::: ΣΙΟΤΟΣ;;; Στην Λιγουρία;;; Στο γκολ;;; Έβγαλε τη γλώσσα του στον διαιτητή σα να του έλεγε::: "Πάρε και γράφε ότι έξω!!!". Αυτός εδώ δεν γράφει ιστορίες — Αυτός γράφει τίτλους!!! Και αυτοί οι τίτλοι μπαίνουν μέσα στα βιβλία των ιστοριών!!!

Πέτρος ο Σιότος; ρε μάστορες… εδώ η ομιλία είναι για αετό πάνω από τον Γκίγκο κι εσείς μου βάζετε ένα τυφλό που μόνο γκολ δίνει; Ακούστε εδώ κάτι που ξέρουν όλοι όσοι έχουν δει τον Σιότο στο ιταλικό πρωτάθλημα — εκείνος όταν μπουκάρει στις περιοχές, κάνει τόσα φάουλ πάνω του όσα γκολ έχει ο ίδιος στη χρονιά! Δηλαδή τι θέλουμε εκεί πάνω; έναν σκόρερ που κουβαλάει μπάλα στην πλάτη του σαν σακούλα από σούπερ μάρκετ επειδή οι αντίπαλοι τον πιάνουνε στον αέρα σα χαρταετό; Και νά τονε τον Ουμ Βέλτεν εκεί στο πίσω μέρος — ξέρετε πόσοι τριάνταπεντάχρονοι αμυντικοί έχουν ξαναστεί τόσο συμπαγείς όσο εκείνος στους αγώνες της Γκριγκόρ; Εκείνος δεν σέρνεται, εκείνος σκοτώνει την μπάλα στον αέρα σαν να την τιμωρεί γιατί στάθηκε ανάμεσα στην ομάδα του και στον Γκίγκο. Να σταθώ λοιπόν εγώ δίπλα στον Γκίγκο;;; Όχι ρε παιδιά, εγώ θέλω κάποιον που να κάνει τον αντιγραφικό σκόρερ σαν τον Σιότο να μοιάζει με ψύλλο πάνω στη γάτα! Και μην αρχίζετε τώρα τις ιστορίες περί φιλικής σχέσης του Γκίγκο με τον Πέτρο «ο Σιότος μπουκάρει σαν γερακίνα» — εγώ θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι της Τριπολιτσάς όπου αυτός ο άνθρωπος έκανε τρεις προσπάθειες μέσα σ’ ένα τέταρτο, έκανε δύο αυτογκόλ στους συμπαίκτες του επειδή σκόραρε τελικά μόνος του κι ύστερα γύρισε και μας είπε σα να ήταν στρατηγός::: «αύριο ξανάρχομαι». Μετά εκείνες τις τρεις προσπάθειες οι τερματοφύλακες έκαναν κράτηση στο τμήμα επειδή είχανε κουραστεί να βλέπουν ταυτόχρονα τόσο ζόρικο τσάκισμα και τόσο ξεκάθαρο στόχο! Εσείς ψάχνετε λοιπόν αετό δίπλα στον Γκίγκο;;; Εγώ ψάχνω έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα του θυμίζει εικόνα::: όχι μόνο γκολ, όχι μόνο μπουκάρες, αλλά έναν που όταν περνάει από εκείνο το σημείο πάνω στο κέντρο αριστερά αφήνει σκόνη. Κι αν πρέπει να πω έναν συγκεκριμένο τύπο::: εκείνον που δε φοβάται τους γίγαντες των τριάντα πέντε ετών επειδή ο ίδιος εκείνη την ημέρα βρήκε το τσαντούρι του βγαλμένο από το παντελόνι του! Ποιος; Μα φυσικά ο Ουμ Βέλτεν!!! Γιατί εκείνος δεν μπουκάρει σαν σφυρί — εκείνος μπουκάρει σαν βόμβα!!! Στο γήπεδο του Εθνικού έκανα το σταυρό μου τρεις φορές επειδή εκείνος έπιανε τόνους στον αέρα σαν να είχε δει εκεί έναντι του Θεού της μπάλας! Εκείνον θέλουμε εκεί πάνω: έναν τίμιο σκόρερ με πάθος αετού, όχι έναν σκόρερ που χρειάζεται τον Γκίγκο να του δείχνει τον δρόμο σα βοηθός στο σχολείο!

τι σόι περιμένετε εσείς εκεί πάνω σαν αμυντικοί που μουρμουράτε μισές ιστορίες κι όλοι μαζί τελικά να βγάζετε το ίδιο συμπέρασμα;;; εδώ οι μνήμες είναι φρέσκες, η μύτη μου ακόμα μυρίζει το χώμα της Ρόδου όταν ο Γκίγκο ήταν μικρός και έκλαιγε γιατί του έφευγε η μπάλα στα πόδια από τους γέρους της γειτονιάς. αλλά εδώ πάνω θέλουμε έναν άνθρωπο, όχι μια μνήμη. ο Γουμ Βέλτεν είναι εκεί που τον βάζουμε — στον ίδιο χώρο, δίπλα στον Γκίγκο, και κοιτάζει μπροστά σα στρατηγός που ξέρει ότι έχει ήδη κερδίσει τον πόλεμο πριν ακόμα ανοίξει η μάχη. εμένα δε με νοιάζουν οι κουβέντες για φάουλ πάνω του, γιατί εκείνο το πράγμα που κάνει εκείνος στις περιοχές δεν είναι σκόρερ — είναι εκτέλεση. στέκει σα σφήκα στο πάνω μέρος της περιοχής, εκεί που οι αντίπαλοι σηκώνουν τα χέρια σα δικαιολογημένοι αμυντικοί στους ουρανούς, και αυτός περιμένει την μπάλα σα να του έχουνε πει από πριν πως εκείνη θα κατέβει στα πόδια του από μόνη της. βρε παιδιά, θυμάμαι τότε που ο Γκίγκο έκανε το πρώτο του μεγάλο νικητήριο γκολ στη Γκριγκόρ και στο γήπεδο είχανε βγει οι γονείς του με τις φωτογραφικές μηχανές σα τρελοί λύκοι. εκείνη τη μέρα, ενώ όλοι φώναζαν «γιούπι» και σέρνονταν σαν γκρινιάρηδες γονείς, ο Γουμ Βέλτεν έπιανε τόνους στον αέρα σαν να είχε σιδερένια δάχτυλα. όχι σκόρερ αυτός — βάσανο για τους αμυντικούς που βγήκανε σα σακούλες στον αέρα. κι ύστερα έλεγες πως εκείνος είναι «τριάνταπέντε», σα να μην τον είχανε μεγαλώσει ποτέ αυτοί οι γκολ χιλιάδων τραγουδιών που έκανε. οι ίδιοι αυτοί τριάνταπέντεχρονοι που τώρα γίνονται αιτία ανησυχίας, τότε έκαναν κράτηση στην κλινική επειδή είχανε πιάσει κάτι κρίσεις τρέμουλο στις κνήμες τους βλέποντας εκείνον να πετάγεται σα νερόφιδο πάνω από τις κεφαλές όλων. εμένα μου λέει η παλιά ιστορία πως εκείνον τον θέλουμε εκεί πάνω: όχι για να μπουκάρει σαν τρελός χωρίς σχέδιο, αλλά γιατί όταν στέκεται εκεί σα αετός πάνω από τον Γκίγκο, η μπάλα μοιάζει σα να έχει κάνει μερικά λάθος βήματα στον αέρα και καταλήγει πάντα στα πόδια εκείνου σα σπίτι του. εκείνος δεν χρειάζεται δεύτερη ευκαιρία — εκείνος είναι η δεύτερη ευκαιρία του ίδιου του αθλητισμού. και νά σας πω μία αλήθεια: εμένα δε μου έχουνε μείνει οι φήμες περί μεταγραφών, επειδή εγώ ζωντανεύω αυτές τις εικόνες στο γήπεδο κάθε φορά που κοιτάζω πίσω. εκεί που κάποιοι λένε «αυτός είναι ο Σιότος» και νομίζουν πως μπουκάρει σα γερακίνα, εγώ θυμάμαι τον Γουμ Βέλτεν εκεί που σκόρπιζε ψυχρές γροθιές πάνω στους κορυφαίους αμυντικούς της εποχής σα να τους διασκεύαζε. τέλος πάντων, θα δούμε