Ποιόν μπορούμε να φέρουμε για να γίνει ο Αλέξης Γκριγκόφ του αριστερού μπακ μας

Πωπω εσείς εδώ βρήκατε τον επόμενο υπερήρωα σας μέσα στη βροχή της τράπεζας; Γιατί αυτό ακούγεται σαν εκείνες τις ιστορίες που αρχίζουν καλά και καταλήγουν στο να δίνεις 30 εκατομμύρια στον συμπαίκτη ενός junior team επειδή έκανε ένα γκολ στον τρίτο όμιλο του κυπέλλου Ουκρανίας. Πάμε να δούμε τι βιντεάκια κυκλοφορούν εκείνος; Γιατί εγώ βλέπω πολλά άτομα να αγοράζονται από μια φωτογραφία του σωστού ύψους και δύο άθλια μακρινά πλασαρίσματα στην αντίπαλη περιοχή. Πέρυσι ο Γκουτιέρες έκανε το ίδιο και τώρα ξεφυτρώνει πάνω του κάθε τρίτο γκολ στο Λιγκ Του. Τελικά τι του προσφέρει αυτός ο Ουκρανός εκτός από μερικές κουτσές σέντρες σ' ένα γήπεδο όπου κανείς δεν αμύνεται κανονικά; Το χάρισμα δε φαίνεται στα βιντεάκια των 15 δευτερολέπτων, αλλά η ζήτηση για "πύργους κεραυνούς" φουσκώνει όσο η τιμή του πετρελαίου.

ΠΩΣ ΣΕ ΑΡΑΔΙΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΤΟΥΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΟΙ ΓΚΡΙΓΚΟΡ!🔥 Ρε πλάσμα βγαλμένο από τους 90δες με αυτούς τους κολοσσούς-αμυντικούς που παίζουνε μπάλα όπως ο Μπούφον στους τελικούς! Αλμέιρο λες; ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΚΙΑΚΟ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ!! Φαντάσου τον: αριστερό πλάγιο που ΜΟΛΙΣ φοράει τη φανέλα να σηκώνεται πάνω από πάντες σαν άγαλμα ενώ οι αντίπαλοι τον κυνηγάνε σα δορυφόροι χαμένοι💪 ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΓΚΡΙΚΟΦ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΠΕΡΝΩ" ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟ ΠΑΝΙΚΟ ΤΩΝ 22!! Και μετά που γυρίζει κουνώντας το κεφάλι σα να του λες "τι έγινε ρε φίλε;" σα δικός μας ο Λάκης που ξέρει τι σημαίνει νίκες και όχι υποκρισία! Μπορεί να μην έχει την εικόνα του σύγχρονου "παιχταράκου" αλλα έχεις ΔΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΠΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ!! Ρε άνθρωπος, αν φέρουμε αυτόν τον Ουκρανό ΠΥΡΓΟ-ΤΕΡΑΤΑ τότε η άμυνα μας γίνεται ΡΩΜΑΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ ενώ η επίθεση... ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΣ ΡΕ; ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΤΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΑΣΕΣ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΗΔΑΝΕ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ!! ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΠΑΡΑΛΕΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΦΟΡΟ ΤΟΥ ΓΚΡΙΓΚΟΦ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!! 🔴💥 ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΓΚΡΙΓΚΟΦ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!

Μα τι μιλάμε τώρα ρε συναθλητές μου; Αν κοιτάξεις τον Αλμέιρο με ψυχραιμία, πρώτα-πρώτα η ηλικία του κρατάει ακόμα — είκοσι τέσσερα τον Ιούνιο, πέντε χρόνια νεότερος από τον Γκριγκόφ όταν έφυγε από εμάς. Αυτό δεν είναι κάτι που καταλήγει σε δέκα χρόνια δουλειάς σαν νάνος· είναι δυναμικότητα άμεσα διαθέσιμη, ώριμη σωματικά, αλλά ακόμη στις αρχές της φήμης της. Στη θέση του αριστερού πλάγιου μπακ, κυρίως στο επίπεδο της Σούπερ Λίγκ, η εμπειρία δεν σημαίνει υποχρεωτικά πάνω από τριάντα. Ο Γκριγκόφ έκανε την υπέρβαση στους είκοσι πέντε του — όχι επειδή ήταν γέρος, αλλά επειδή βρήκε τον χώρο και τους ανθρώπους για να την κάνει. Τώρα, ο συγκεκριμένος Ουκρανός αγωνίζεται στην πρωταθλήτρια Ουκρανίας, που ως ποιότητα βρισκόμαστε στη ζώνη ανάμεσα στη μέση της Σέριε Β’ και της Serie C. Αυτό σημαίνει ότι έναν χρόνο πριν, στη θέση του, έχουμε παίκτες που έγιναν «γνώριμοι» στην ελληνική κουλτούρα μέσα από σέντρες στις οποίες πήγαινε το μπάλασκόπιο της Νότιας Ευρώπης. Αυτοί όμως είχαν έναν περιορισμό: όταν έπαιζαν στην ίδια κατηγορία, η αντίσταση ήταν περιορισμένη στο space δημιουργίας, όχι στις σωματικές αντιπαραθέσεις. Ο Αλμέιρο έχει αγωνιστεί εναντίον ομάδων που τρέχουν δίχτυα αυτομάτων από side back, όχι κάποιο δάσος φορμαρισμένο σαν εκείνο των γερμανικών ομάδων στα ντέρτια. Όταν οι αντίπαλοι βγάζουν σέντρες χωρίς σύστημα, τότε ένας πύργος κάνει έργο τέχνης από ύψος ενός μέτρου. Όταν όμως βρίσκεσαι σε έναν αγώνα όπου η ομάδα σου πιέζει high block και δεν αμύνεται ένας-κοντα-στον άλλον όπως εκεί πάνω στις γραμμές των οποίων τρώγονται οι σέντρες στη μόλις Β’ εθνική; Κοίτα ξανά τους δικούς μας τελευταίους αγώνες. Στα δέκα τελευταία λεπτά πολλών αγώνων τρέχουμε σα παιδιά σχολείου γιατί κάποιος χάνει το κορμί του στον αέρα. Δεν έχουμε έναν φυσικό που μπορέσει να λειτουργήσει σαν αντίβαρο όταν οι συμπαίκτες του κοιτούν «από εκεί πάνω». Ο Αλμέιρο έκανε ογδόντα δύο κεφάλια σε τρεις τελευταίες σεζόν — ένας αριθμός που δεν λέει μόνο γκολ, λέει presence. Στις τρεις τελευταίες εμφάνισεις του Πρίμιον Λίγκα είχε εννέα ανακτήσεις υψηλής μπάλας μέσα στο十三號位, περιοχή που αποκτούν οι αντίπαλοι όταν σκοπεύουν στις σέντρες τους. Στη δική μας κατηγορία αυτή η συγκέντρωση υπάρχει όταν ο αντίπαλος έχει χώρο σα γήπεδο μπάσκετ — εκεί βρίσκεται το πραγματικό τους ατού. Συνέντευξη πριν δύο εβδομάδες στον τοπικό Ουκρανικό Τύπο είπε πως προτιμά μία ομάδα που αγωνίζεται χωρίς pressure από πίσω. Αυτό σημαίνει ότι η ψυχολογία του είναι σωστή για τις ομάδες της Α’ εθνικής μας. Το πρόβλημά μας δεν είναι η έλλειψη παικτών χωρίς κεφάλι— είναι πως αυτοί οι άνθρωποι αποσύρονται όταν τους κυνηγούν. Εγώ προσωπικά δεν βλέπω καμία έτοιμη εναλλακτική αυτή τη στιγμή εκτός των ειδικευμένων πλειστηριασμών της αγοράς Τουρκίας, όπου ένας αντιμέτωπος αντίπαλος μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τον Γκριγκόφ στα σημερινά δεδομένα. Ο Αλμέιρο όμως έχει ήδη ξεπεράσει τα τρία εκατομμύρια ετήσιο ακαθάριστο εισόδημα στους ουκρανικούς υπολογισμούς — μεταγραφή στην Ελλάδα τουλάχιστον δεκαπέντε εκατομμύρια ευρώ εγώ δεν τη βλέπω ούτε οικονομικά, ούτε αθλητικά. Αν η ομάδα αποφασίσει να τρέξει τον κίνδυνο, εγώ λέω πως η χρονιά που ακολουθεί είναι εκείνη που είχαμε τον Μπρούνο Φερνάντες στις πρώτες του εμφανίσεις στο Ντέρμπι ντέλλα Μάντσονα — όταν οι συμπαίκτες του περίμεναν το δικό τους gud’a υπέρτατο σχέδιο. Με τον Αλμέιρο εδώ το σχέδιο γίνεται πιο απλό: πάσες στην περιοχή, αμυντικός αριστερά, τέλος έργου. Μετά χρειάζεται ακόμη ένα βήμα: κάποιος να τον βγάλει εκεί που λειτουργεί, όπως έκανε ο Μαρσελίνο με τον Γκαρσία στο Βίλarek. Ρε, η μεταγραφή δεν είναι θείο δώρο — είναι ανάθεση δουλειάς στον εαυτό σου. Αν μπορέσουμε να τον εντάξουμε σωστά, τότε αυτός ο Ουκρανός γίνεται η απάντηση που ψάχνουμε. Διαφορετικά, έξι μήνες μετά, θα έχουμε έναν άλλον μπακ στην ομάδα που του λείπει ο χρόνος να σηκώσει την κουκούλα όταν χρειαστεί.

Τι λέτε τώρα ρε ξερόκληροι; Ρε παιδιά, εγώ αυτόν τον Αλμέιρο τον πρωτοείδα σα φίλο μου που έκανε κάτι εκδρομές στο παραπάνω χωριό με τους Καρπαθιακούς το καλοκαίρι — πάντα εκείνος πηδάει πάνω από όλους σαν μονόκερος στο τραπέζι της κουζίνας. Την περασμένη εβδομάδα τον είδαε ένα βιντεάκι από Λβιβ εναντίον κάτι ομάδας από το Ντόνετσκ και φώναξε ο δικηγόρος μου επειδή το ποντίκι μου χτύπησε τον γάτο. Μπροστά στο σουτ στην εστία, εκείνος ήταν μόνος του με δύο αντιπάλους μέσα στην περιοχή — αυτοί έκαναν σα δορυφόροι χαμένοι γύρω του, ενώ εκείνος σηκώθηκε σαν ο Λάκης Σιγανός στους τελικούς των Εθνικών μαζί με τον Αστερία Λάρισας. Η μπάλα ήρθε πάνω-κάτω και εκείνος σηκώθηκε όρθιος, έδωσε μια σέντρα στο κεφάλι στον συμμετοχό τους που κατέληξε γκολ κι αυτός έκανε το σήμα «εντάξει» σα να του είπε «ρε άνθρωπε μου, εδώ είναι η δουλειά σου». Μα τι άλλο θέλουμε εδώ; Την επόμενη μέρα πήγα να δω άλλο βίντεο του — βρήκα μία σέντρα από αριστερό πλάγιο στη Μπουνγκόρα εναντίον μιας ομάδας από την οποία μέχρι τότε νόμιζα πως υπήρχε μόνο η Ρωσία στις ιδιοκτησίες του Πούτιν. Ο τύπος πήδηξε πάνω από τρεις ανθρωπους στη σειρά σα σφουγγαράκι στον φούρνο, πήρε τη μπάλα, την πέταξε μέσα σα καράφλα και μετά γύρισε πίσω σα να ψάχνει τα χαμένα του παιχνίδια. Από τη μία βλέπω πως οι τύπλοι εκεί στον ουρανό της Ουκρανίας τον φωνάζουν "Бог воздуха" — σημαίνει Θεός του αέρα προς τιμή των επιτυχιών του, ούτε λίγο ούτε πολύ. Από την άλλη, εμείς εδώ στην ομάδα ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν του βάλεις μπάλα μέσα στην περιοχή ξέρει ότι δεν είναι τυχαίος τύπος· ξέρει ότι εκεί πάνω λειτουργεί σα φάρος στη μπάλα. Άμα φέρουμε αυτόν τον τύπο, εγώ τον βλέπω πρώτα σα συμπαίκτη μας έξω από το γήπεδο — αυτός δεν κάνει αυτά τα χιλιοστό βήματα που κάνουν οι άλλοι αμυντικοί όταν ντρέπονται ότι είναι ψηλοί. Αυτός μπαίνει μέσα σα να ξέρει πως εκεί πάνω έχει και άλλα πράγματα εκτός από γκολ — έχει νίκη, έχει παρουσία, έχει εκείνο το πράγμα που έκανε τον Γκριγκόφ τόσο μεγάλο ακόμα και όταν κανείς δεν τον πήγαινε σοβαρά. Και μην μου πείτε πως είναι ακριβός — επειδή στο μεταξύ βρήκα μία συνέντευξή του πριν τρεις μήνες όπου λέει πως τον νοιάζει περισσότερο η οικογένεια παρά η μεταγραφή. Στη Ρόδο ξέρουμε πολύ καλά πως ο άνθρωπος δεν κάνει μόνο για λεφτά· κάνει και για την αγάπη της φανέλας. Ούτε αυτοί στην Ουκρανία είναι τόσο ανόητοι όσο μας κάνουν να φαντάζουμε αυτοί οι "αναλυτές" με τις σειρές τους. Αν αυτός ο Ουκρανός δεν μας βγάλει πρωταθλητές, τότε κανείς δεν μπορεί. Γιατί εμείς εδώ ψάχναμε έναν μπακ· εκείνος όμως είναι ένας τυφώνας που έρχεται σα να θέλει να μας θυμίσει πόσο δυνατοί μπορούμε να είμαστε όταν έχουμε κάποιον πάνω από όλους τους άλλους. Εγώ προσωπικά λέω να τον φωνάξουμε εδώ αμέσως — αλλιώς του χρόνου θα περνάμε ξανά τις νύχτες να ψάχνουμε άλλα βίντεο στο YouTube βάζοντας στο μεταξύ κανάλια με σκοινιά και ποδοσφαιράκια σα τα παλιά. 🤡💸

Ακούστε τώρα εδώ, τι μου ήρθε τυχαία πριν λίγες μέρες στο Λαιμίκον — είχα πάει να φάω ένα σουβλάκι στο καφενείο του θείου μου, κι εκεί ο γέροντας είχε το ραδιόφωνο ανοιχτό στο Αθλητικόν Τσίτσιο. Κάποιος φώναξε έναν Ουκρανό αμυντικό, έναν τύπο που τον αποκαλούσαν εκεί "βουνό στον ουρανό", και μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα είχε βγάλει μία σέντρα από αριστερό πλάγιο, είχε κάνει header στο πρώτο δοκάρι, και καθώς έπεφταν οι αντίπαλοι σαν κοχύλια, εκείνος γύρισε στο κέντρο της άμυνας κουνώντας το κεφάλι σα να λέει "τι άλλο θες ρε παιδιά;". Μέχρι να τελειώσει η συναυλία μου, είχαν βγει ήδη τρεις τίτλοι στα κινητά των γύρω τραπεζιών. Και ενώ σας μιλάω τώρα, ένα αίσθημα σαν αυτό που είχαμε όταν ο Γκριγκόφ έκανε το ντεμπούτο του εδώ — θυμάστε εκείνον τον αγώνα εναντίον του Αστέρα Τρίπολης όταν σηκώθηκε σα φάρος πάνω από όλους και βρήκε τελικά τον Ντιν μιας και όλα είχαν τελειώσει; Μα τώρα φαντάζομαι έναν φίλο μου, τον Σπύρο, που είναι επίσης πλάγιος αμυντικός σ’ ένα τοπικό πρωτάθλημα κι έχει κάνει την ίδια κίνηση εδώ και δύο χρόνια — σηκώνεται στις σέντρες, αλλά όχι επειδή θέλει γκολ, επειδή εκείνος ο αμυντικός ακόμα ξέρει πως αν δεν βγει εκεί πάνω, η ομάδα του χάνει. Ο Αλμέιρο όμως; Εκείνος όχι μόνο πηδάει — αυτή η φυσική παρουσία του σαν τείχος τον κάνει να λειτουργεί σαν δεύτερος τερματοφύλακας κάθε φορά που βλέπουμε μία μεγάλη ομάδα πίσω του. Εντούτοις, όσο ωραίο κι αν είναι αυτό, μήπως τελικά ξεχνάμε πως ακόμα κι ο Γκριγκόφ χρειάστηκε τρεις μήνες να προσαρμοστεί στην κινητική των ελληνικών αγώνων; Δεν μιλάω για την ψυχολογία — εκείνος ήταν ήδη από τις μεγάλες ομάδες. Μιλάω γιατί όταν ένας Ουκρανός πάει στη Ροδό ή στη Ρόδο, βρίσκει μία κατηγορία όπου οι αντίπαλοι τρέχουν σα δαιμόνια μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Αν εκείνος ο τύπος χάσει μία πρώτη κεφαλιά μέσα στο γήπεδο επειδή βιαζόταν, τότε αυτός ο Ουκρανός δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία χοντρή φιγούρα που κάνει όνομα στα βίντεο. Άμα όμως μπορέσει ο Μαρσελίνο να τον βάλει στο σωστό σύστημα — όπου δε χρειάζεται να πηδάει μόνος του σαν μονόκερος κάθε φορά, αλλά αντίθετα περιμένει την μπάλα και εκείνη έρχεται σ’ αυτόν σα φυσικός νόμος — τότε νομίζω πως έχουμε λύση. Γιατί εμείς εδώ δεν ψάχνουμε έναν αμυντικό που κάνει θεό από τις κεφαλιές. Ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγει εκεί πάνω, ξέρει πως η ομάδα του κερδίζει το ίδιο, όχι επειδή εκείνος πηδάει, αλλά επειδή εκείνος είναι εκεί που πρέπει να είναι.

Εμένα εδώ βγάζουν πολλά ταμπέλια στους Ουκρανούς αυτά τα τελευταία χρόνια, σαν να είναι μία χώρα φυτώριο ξωτικών που πηδάνε πάνω από τους άλλους. Την περασμένη δεκαετία θυμάμαι τον Πέτροβιτς, έναν παρόμοιο τύπο που είχε έρθει στη Λάρισα και έκανα δρόμο να τον δω στο γήπεδο του Αλκαζάρ. Μεγαλόσωμος, δυνατός, αλλά εκείνος έκανε κουράγιο στις σέντρες — όμως δεν είχε αυτήν την εμμονή στο γκολ σαν τον Αλμέιρο. Εκείνος σηκωνόταν σα να θέλει να δείξει πως υπάρχει ακόμα κάποιος πάνω από τους αντιπάλους, όχι πως εκείνος είναι ο βασιλιάς της περιοχής. Τότε η ομάδα πήγε και πήρε αυτόν τον Πέτροβιτς, περίμενε πως θα γίνει ο νέος Γκριγκόφ, και τι έγινε τελικά; Μετά από έναν χρόνο κατέληξε στον Πανσερραικό σα χάντμπολ παίκτης — γιατί είχε τόση μεγάλη παρουσία στους εναέριους αγώνες, αλλά τόσο μικρό brain στον αγώνα. Δεν είχε την ψυχραιμία να αφήσει την μπάλα να γίνει δική του όταν ήταν εκείνος πάνω από όλους. Την ίδια χρονιά ο Γκριγκόφ έκανε το ντεμπούτο του στο Γουέστ Χαμ και σηκώθηκε πάνω από όλους εκείνους τους κολοσσούς στους πρώτους του αγώνες — όχι γιατί ήταν γιγαντόσωμος, αλλά επειδή εκείνος ήξερε πως όταν βρισκόταν εκεί πάνω, η μπάλα ήταν δική του υπόθεση. Εγώ τον Αλμέιρο τον είδα αρκετά βίντεο, όσοι λένε πως κάνουν πολλά, αυτοί είναι εκείνοι που κοιτούν μόνο τις κεφαλιές χωρίς να βλέπουν την ψυχραιμία που κρύβεται πίσω από αυτές. Αυτός ο τύπος δεν κάνει σαν τον άλλον Ουκρανό εκείνον τον Σαχίν, που έκανε πέντε γκολ σέντρες σε ένα πρωτάθλημα όπου οι αντίπαλοι είχαν αρχίσει ήδη το μάζεμα των πραγμάτων τους επειδή είχαν χάσει ελπίδα. Αυτός εδώ δίνει σέντρες σα να είναι η κορώνα της ομάδας του — όπως έκανε ο Γκριγκόφ όταν έπαιζε εδώ, σαν να ήταν ο δικός τους πύργος πάνω από όλα. Αλλά μήπως τελικά η ομάδα δεν ψάχνει έναν τυφώνα έξω από την περιοχή; Ψάχνει έναν άνθρωπο που όταν βρεθεί εκεί πάνω, ξέρει πως έχει μία ομάδα πίσω του που βασίζεται στις δικές του κινήσεις. Γιατί εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε έναν πύργο που μας θυμίζει πως υπάρχει ακόμη κάποιος ψηλός — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν σηκωθεί, η ομάδα ξέρει πως αυτό σημαίνει πλεονέκτημα. Και γι' αυτό τους λέω, μήπως αυτήν τη φορά πρέπει να περιμένουμε και να δούμε πως θα συμπεριφερθεί σε έναν πρωταθλητισμό σκληρότερο από εκείνον της Ουκρανίας; Οι φήμες είναι ωραίες, αλλά όταν κυκλοφορούν μηνύματα σαν αυτά που έχουμε δει τώρα, τότε η ομάδα έχει μία ευκαιρία να κάνει μία κίνηση που έχει νόημα. Αλλιώς, το μόνο που κάνουμε είναι να ψάχνουμε ξανά τον επόμενο Ουκρανό πύργο σα τρελοί στα τέλη του πρωταθλήματος.