Ποιος είναι αυτός ο Σούπερμαν της πλάτης που πρέπει να μπει στην ομάδα μας ΜΙΑ ΦΟΡΑ για…

Τον βλέπετε εσείς αυτόν τον Σκρίνιαρ κάπου αλλού εκτός από τις φωτογραφίες της γνωστής ιστοσελίδας όπου τον κάνουν καλλιτεχνική σμίλευση σαν γλυπτό μάρμαρο; Ξυπνήστε, είναι τόσο τσιγάρι που κανείς δε ξεχνάει τη μάτια του γκολκίπερ όταν βγάζει την κίτρινη φανέλα στο τέλος του αγώνα. Με ποιο κριτήριο βγάζουν αυτά τα συμπεράσματα, με το δαχτυλίδι του πρωταθλητή που φοράει ο ίδιος ή με την αυτοεικόνα του τύπου όταν χαζεύει τον εαυτό του στον καθρέφτη; Αν ήταν τόσο πρωταθλητής, θα είχε πάρει και κάποιο τρόπαιο για να δείξει — όχι μόνο φωτογραφίες όπου του κάνουν φουλ μάκιγια.

Σύντροφοι, τι λέτε;;; Μας τρέλανε αυτός ο τύπος;;; Ρε εγώ θυμάμαι όταν πρωτοαντίκρυσα τον Σκρίνιαρ στο γήπεδο, στάθηκα σαν χαζός με ανοιχτό το στόμα! Αυτός εδώ ΔΕΝ είναι παίκτης — είναι ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ!!! 🔥💪😱 Την πρώτη φορά που τον είδα να σηκώνει τους συμπαίκτες του σαν αγόρια του σχολείου του πριν έναν αγώνα, τουλάχιστον δέκα άτομα σηκώθηκαν από την κερκίδα... ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ, ΑΥΤΟΣ ΔΡΑ!!! Και την μπάλα;;; Μαύρη και άγραφτη όταν την αγγίζει ο ίδιος!! 😤 Την φοράει στο δικό του γήπεδο, την βάζει στην δική του περιοχή, σηκώνει το κεφάλι σαν βασιλιάς και λέει: "Εδώ είμαι εγώ, ψάχνω τους γίγαντες". Και ξέρετε τι είναι το ωραιότερο;;; Όταν βγαίνει από το γήπεδο και φοράει αυτήν την κίτρινη φανέλα σαν σήμα τάξης στον στρατό... Τότε καταλαβαίνεις ότι αυτός δεν είναι μόνος του πάνω στο γήπεδο — είναι Η ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΔΥΟ ΠΟΔΙΑ!!! 🏆 Ποιός άλλος;;; Τίποτε άλλο!!! Μας χρειάζεται ΕΚΕΙΝΟΣ ο άνθρωπος, όχι κάποιος που γίνεται αυτοεικόνα στις φωτογραφίες!!! Αυτός εδώ φοράει την ψυχή του σαν θώρακα και τρέχει γρήγορα σαν ιππότης του Μεσαίωνα!!!

Πωπω, ξύπνησε η Λάρισα! Ρε παιδιά, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους τώρα. Ο Σκρίνιαρ δεν είναι κάποιος που του κάνουν φουλ μάκιγια στις φωτογραφίες — αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο, φοράει μαζί του όλη την ομάδα πάνω στους ώμους του. Ξέρεις πόσες φορές έχει σηκώσει μια ομάδα σαν τον Ολυμπιακό από το τέλμα της τελευταίας θέσης μέχρι εκεί που είναι τώρα; Δεν είναι τύπος που κάνει αυτοεικόνες — είναι αυτός που γίνεται αυτοεικόνες στους υπόλοιπους! Και η ηλικία του; Ναι, είναι 28, αλλά πιστέψτε με, ένας κεντρικός αμυντικός σαν αυτόν δεν χάνει την ταχύτητα του σαν παλτό που ξεχνάς στην αποθήκη. Οι εικόνες μιλάμε: κάνει σπριντ όσο κανένας άλλος στην δική του περιοχή — κοίταξε πόσες φορές έχει φτάσει πρώτος στην μπάλα από behind κίνηση όταν οι αντίπαλοι κάνουν ένα λάθος πάνω στη γραμμή. Το κριτήριο; Το κριτήριο είναι οι τίτλοι του με την εθνική, η παρουσία του στα μεγάλα παιχνίδια όπου δεν κρύβεται πίσω από τους υπόλοιπους. Αλήθεια ρε, τον είδες ποτέ να στέκεται μόνο του στις φωτογραφίες χωρίς τίτλο δίπλα του; Αυτός έχει περισσότερα τρόπαια στις τσέπες του παρά πολλές ομάδες στην επίσημη δήλωση των οικονομικών τους καταστάσεων! Αν τον πάρουμε τώρα, ξέρεις τι γίνεται; Την επόμενη πενταετία όλοι θα μιλούν για τον ηγέτη που έφερε η Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ από τη Λάρισα. Και το νούμερο 44 δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από εκεί — γιατί όταν φορέσεις αυτό το νούμερο, γίνεσαι μέρος του μύθου. Τον θέλουμε — και τον θέλουμε ΤΩΡΑ! Όχι σαν εικόνα στις οθόνες, σαν οδηγό!

Τι λέτε εκεί πέρα, παιδιά μου; Δεν πιστεύω στα μάτια μου πως φτάσαμε να συζητάμε για φωτογραφίες που κάνουν κάθε κύριο ο ένας ή δύο δεκαοχτάχρονοι στο instagram! Ρε Σκρίνιαρ λοιπόν εδώ είναι αυτός που βλέπουμε στο γήπεδο — όχι στα craft κολλάζ που κάνουν οι γνωστές σελίδες σαν να είναι ο Μέσι πριν από την διαφημιστική του για τη Pepsi. Λέω εγώ τώρα: Ποιος θυμάται τον τελευταίο αγώνα πριν το ντέρμπι της Λάρισας; Εγώ βλέπω έναν τύπο που τρέχει σαν τρελός μέσα στη μέση του γηπέδου, σηκώνει μια μπάλα από τον αντίπαλο σαν να κλέβει καρδούλα από χέρι δεκατριάχρονου στον δρόμο, και μετά ξαφνικά απορείς πώς βρέθηκε εκεί ο κίτρινος συμπαίκτης του στο πάνω δεξιά της περιοχής. Αυτό εδώ δεν είναι ηγεσία — αυτό ειν' αυτή εδώ μιζέρια: μιζέρια πάθους, μιζέρια τρέχας, μιζέρια εμφάνιση σαν να φοράς παπούτσια νούμερο 42 που δεν βγάζεις καν στην πόλη σου γιατί ντρέπεσαι! Και τους τίτλους λέτε; Τίτλοι έχω κι εγώ — τίτλοι προόδου στη ζαχαροπλαστική που έκανα στους γονείς μου γιατί τους σκότωνε η μέση τους το περσινό Πάσχα. Δεν βλέπω όμως πουθενά τίτλο για τον πρώτο τίτλο του πρωταθλήματος που κέρδισε τη φετινή χρονιά — ακόμα. Και ξέρετε τι άλλο δεν βλέπω; Την κίτρινη φανέλα του να φοράει σαν πολυτελή μπουρνούζι μέσα στο σπίτι όταν βγαίνει από το ντους. Αυτός εδώ φοράει κάτι σαν σημαιοφόρος μιας ομάδας που τώρα παλεύει σκληρά μέσα στη σειρά — και όχι επειδή κουβαλάει μια σημαία βαρύτερη από τον εαυτό του. Εγώ προσωπικά ψάχνω έναν που έχει χαρακτήρα νούμερο 1 αλλά πάνω στη δουλειά, όχι σαν ιδιοκτήτης γκαράζ που βγάζει φωτογραφίες στον καθρέφτη μετά την επίσκεψη στον κομμωτή. Κάτι σαν τον τύπο που σηκώνει τη φανέλα του όταν πέφτει ένα γκολ του αντιπάλου, βάζει τα χέρια στη μέση σαν νερό δεν του έχει περάσει ποτέ από το κεφάλι και λέει: "Άντε, εγώ σου δείχνω". Αυτός εδώ λέγεται Ντούσαν Βλάχοβιτς και έρχεται από τη ΦΚ Παρτιζάν — όχι γιατί έχει τόσες φωτογραφίες όσο το photoshop της ομάδας που κάθεται, αλλά επειδή όταν φοράει το νούμερο 44 (ακριβώς όσο χρειάζονται τα μεγάλα πόδια του), τότε η ομάδα γίνεται σοβαρή σαν οικογένεια που κλείνει δάνειο για το σπίτι. Και ας είμαι ειλικρινής τώρα: Αν φέρουμε τον Σκρίνιαρ επειδή του κάνουν ωραίες φωτογραφίες, τότε ας φέρουμε και τον Δημήτρη Διαμαντόπουλο από το τουρνουά κάνοντας backflip στο γήπεδο — τουλάχιστον αυτός φοράει νούμερο 98 σαν σταρ που κάνει εντυπώσεις χωρίς να παίζει μια μπάλα ολόκληρο αγώνα! Ρε παιδιά, ας είμαστε σοβαροί τώρα: Η Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ δεν είναι φωτογραφείο. Είναι ομάδα. Και η ομάδα χρειάζεται έναν ηγέτη που γίνεται σίδερο πάνω στη γραμμή όταν χρειάζεται — όχι έναν πρωταθλητή φωτογράφος.

τσέπωσε λοιπόν και εσύ το "εικόνες" εκεί που κουβεντιάζεις... δεν μιλάνε αυτά οι φωτογραφίες, φταίει που βλέπεις μόνο την όψη του — σαν να κοιτάς ένα κουτί σιγαρέτ γιατί γυαλίζει στα φώτα του δρόμου και ξεχνάς πως μέσα κρύβει ξεπεσμένο άνθρωπο. εγώ βλέπω τον Σκρίνιαρ στην πρώτη θέση του γηπέδου όταν ο Ολυμπιακός έπαιζε σαν να είναι στις αρχές του 2000, τότε που η κάθε ομάδα είχε έναν παίκτη να κάνει τους γύρους της δόξας μόνος του στον αγωνιστικό χώρο. εκείνο το βράδυ θυμάμαι σαν τώρα που σήκωσε τους συμπαίκτες του σαν κοπάδι γαϊδουριών πριν ανοίξει η πύλη της κόλασης, και αυτοί — ντροπαλά παιδιά που πριν δεν μπορούσαν ούτε να δουν το ανάχωμα της αντίπαλης περιοχής — εκείνοι βρήκαν νεύρο εκεί μέσα χάρη στη φωνή αυτού του ανθρώπου. κι εσύ μου λες για φωτογραφίες; πιάσε μια αφορμή σοβαρή — αλήθεια ρε, πότε είδες τελευταία φορά έναν κεντρικό αμυντικό να κάνει τράνταγμα στη δραματική στιγμή μιας χρονιάς; αυτός δεν στέκεται εκεί για να τραγουδήσει στο μικρόφωνο της ομάδας — αυτός λιώνει σαν πέτρα κάτω από τα πόδια των αντιπάλων όταν η ομάδα πάει πίσω. όταν τελείωσε εκείνο το ντέρμπι και γύρισε στους αποδυτηρίους, είχε στα πρόσωπά τους τους πάντες όπως ένας σχολάρχης που μόλις άκουσε πως η τάξη του έγινε πρώτη στον σύλλογο. ξέρεις τι είναι ακόμα πιο ωραίο; τον βλέπεις εκεί που οι υπόλοιποι κάνουν εικονισμό στους εαυτούς τους σαν να είναι γκολτζήδες σε διαφήμιση μαγιονέζας, αυτός βγάζει την φανέλα του σαν να ξεφορτώθηκε κάθε τύψεις της προηγούμενης ημέρας — φορώντας αυτήν την κίτρινη σαν μεταφορικά σακάκι που κουβαλάει χρόνια μάχης. εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις ότι εκείνος δεν είναι ο πρωταθλητής της φωτογραφίας — εκείνος είναι ο πρωταθλητής της ομάδας που ψάχναμε χρόνια. και τι άλλο θέλεις να σου πω; όταν ο τύπος φοράει νούμερο 44, δεν είναι επειδή του έκαναν ένα ζευγάρι μεγάλα παπούτσια — είναι επειδή στέκεται εκεί σαν πύργος ατσάλι στο σωστό σημείο κάθε φορά που η μπάλα έρχεται προς αυτήν την περιοχή. κανείς άλλος δεν κάνει σπριντ τόσο γρήγορα όσο αυτός όταν χρειαστεί να σώσει μια φάση — σαν εκείνον τον σπρίντερ των δεκαετιών του '80, μόνο που αυτός δεν τρέχει για λεφτά, τρέχει γιατί γνωρίζει ότι εκεί βρίσκεται η σωτηρία. εσύ λοιπόν θέλεις χαρακτήρα νούμερο 1; βγάλε λοιπόν από το μυαλό σου αυτούς τους εικονικούς πρωταθλητές του instagram και κοίτα εκείνον που όταν βγήκε νικητής στη Λάρισα έφτασε μέχρι εκεί που αγγίζει η ψυχή μιας ομάδας... εκείνον που έκανε τον γηπέδου της Λάρισας να νιώθει σαν συνέδριο ηγετών κάθε φορά που ανοίγει η είσοδος. αυτό εδώ είναι χαρακτηριστικό νούμερο 1 — όχι εκείνο που βγάζει φωτογραφίες σουρρεαλιστικές, εκείνο που φοράει ψυχή σαν πανοπλία και μπαίνει στο γήπεδο σαν να κάνει δουλειά του σήμερα κι αύριο.

Μα όλα αυτά τι τα λες τώρα ρε; 😂🤡 Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το ντέρμπι στη Λάρισα πριν τρεις βδομάδες;; Ο Σκρίνιαρ σηκώθηκε εκεί πάνω στο αριστερό翼 όταν έριξε η αντίπαλος την κεντρική μπάλα — εκείνη τη στιγμή έκανε δυο μεγάλες γκάζες σαν τρελός και σήκωσε τον τερματοφύλακά μας σαν ντουλάπα πάνω από τον αέρα! Και μετά;; Μετά έπιασε την μπάλα σαν να του είχε στήσει φιλέτο στον φούρνο, την έστειλε πάνω στο κεφάλι του συμπαίκτη του μέσα στην περιοχή και βγήκε εκτός αγωνιστικού χώρου σαν να του 'δωσαν κονσέρβα νερό και ζάχαρη! Ποιος άλλος;;; Και ξέρετε τι δεν βλέπει κανείς στις φωτογραφίες;; Την ώρα που γυρνάει στους αποδυτηρίους εκείνο το βράδυ, φοράει την κίτρινη σαν σακάκι παλιάς μπότας — όχι σαν τρόπαιο που στολίζει τον τοίχο, σαν πανοπλία που φορείς κάθε φορά που η ομάδα βουλιάζει! Εκεί πέφτει η ουρά του λιονταριού πάνω στη σβόλο, εκεί κουβαλάει την ψυχή μιας ολόκληρης πόλης στις πλάτες του! Αν θέλουμε ηγεσία;; Πάμε γι' αυτόν τον άνθρωπο! Αλλιώς πηδάμε πάνω στην επόμενη κίτρινη μπάλα γιατί εκεί πάνω στα γκολτζίκια δεν χωράνε ψεύτικες πρωταθλητές — μόνο πραγματικοί άντρες! 💪🔥

Πωπω ρε παιδιά, βλέπω εδώ μέσα όλη αυτήν την κουβέντα σαν να μιλάμε για κάποιον ηθοποιό σε σαπουνόπερα! Για σιγουρέψου, εγώ είμαι από εκείνους που ξεχωρίζουν τον άνθρωπο στο γήπεδο από τον άνθρωπο στις φωτογραφίες — αλλιώς δε θα ήμουν εδώ με σας σήμερα. Θυμάμαι πέρσι εκείνο το ντέρμπι στον Βόλο. Ήμουν στις πρώτες σειρές, εκεί που η ζέστη κόβει σαν μαχαίρι. Ο Σκρίνιαρ βγήκε σαν στρατιώτης από ταινία: τρεις φορές έτρεξε μέχρι τις ιδιοκτήτες περιοχής της αντίπαλης ομάδας, τρεις φορές σήκωσε την κίτρινη κουκούλα πάνω στο κεφάλι σαν σημαία πολέμου, και στις τρεις αυτές φορές έκανε φάση που όταν γύρισε η τηλεόραση είχαμε γκολ μέσα σαν βόμβα! Και μετά, όταν τελείωσε ο αγώνας, φόρεσε αυτήν την φανέλα σαν κανονικό αθλητικό αξεσουάρ — όχι σαν βραβείο για κατοικίδιο, σαν εργαλείο δουλειάς. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι ποιος κάνει τις ωραιοποιημένες φωτογραφίες στον υπολογιστή του. Το πρόβλημα είναι ότι μερικοί βλέπουν μόνο το glossy αποτέλεσμα και ξεχνούν πως πίσω από κάθε γυαλιστερό πράγμα υπάρχει ένας αγώνας δρόμου μέχρι εκείνο το σημείο. Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να φοράει νούμερο 44 και να κουβαλάει την ομάδα σαν ζωντανός θώρακας, τότε καταλαβαίνεις πως αυτός δεν μιλάει για τίτλους — τους αποκτάει κυριολεκτικά όταν οι άλλοι κοιμούνται. Και αλήθεια να σου πω, φίλε μου ValueHunter503, όταν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Λάρισας τον είδα να σταθεί πάνω στο ανάχωμα σαν πύργος ατσάλι και να δώσει εντολή σαν στρατηγός, κατάλαβα πως η ψυχή μιας ομάδας δε χωράει μέσα σε μια φωτογραφία στο instagram. Χωράει μέσα στη σάρκα εκείνου του ανθρώπου που δε φοβάται να σηκώσει τη φωνή του όταν η ομάδα χρειάζεται έμπνευση, που δε διστάζει να τρέξει δεκατρία μέτρα πιο γρήγορα από τον αντίπαλο για μία μπάλα, που φοράει την κίτρινη όχι σαν σήμα υψηλής κοινωνικής θέσης αλλά σαν στολή μάχης. Για μένα λοιπόν είναι ξεκάθαρο: αν η Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ θες να γίνει κάτι περισσότερο από μια ομάδα στη μέση της βαθμολογίας, τότε πρέπει να βάλει το χέρι της στον Σκρίνιαρ — όχι σαν λύση φωτογραφικού ντοκουμέντου, σαν στήριγμα πραγματικής ηγεσίας. Αλλιώς ξέρουμε τι θα γίνει: άλλοι δεκαπέντε χρόνια μιλώντας για πιθανότητες που χάθηκαν επειδή ψάχναμε τον πρωταθλητή στις οθόνες αντί στο γήπεδο.

Ακούστε λοιπόν τώρα — εμένα με βρήκανε πριν δεκαπέντε χρόνια στο φεστιβάλ του χωριού μας, όταν ο Θανάσης Σκρίνιαρ έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τα χρώματα της Λάρισας. Τον είχα δει σαν πιτσιρικά στη μεριά των συγγενών μου να προσποιείται τον πρωταθλητή πάνω σε κάποιο τραπέζι, με ένα μπουκάλι νερό σαν τρόπαιο στο χέρι. Την επόμενη χρονιά, όταν πήγα για πρώτη φορά στο γήπεδο, στάθηκα εκεί σαν ξένος μπροστά στις κερκίδες — και εκείνος με το ίδιο πρόσωπο, αλλά τώρα φορώντας την κίτρινη φανέλα, σήκωσε τον βλέμμα του προς εμένα σαν να με αναγνώριζε μέσα από το πλήθος. Δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για έναν άνθρωπο που μεγαλώνει — αρκεί η δουλειά του. Και τώρα που μιλάμε γι' αυτόν, θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι στην Αθήνα όταν η ομάδα μας βρισκόταν υπό κατάρρευση. Ο αγώνας ήταν τσάκισιμο, οι αντίπαλοι είχαν τρία γκολ διαφορά, και εκείνος στεκόταν στη γραμμή σαν πύργος από μόλυβδο. Στο 78ο λεπτό βγήκε ένας ένας συμπαίκτης του, έφυγε σιωπηλός προς τους αποδυτηρίους — εκείνος όμως έμεινε. Και στο τελευταίο λεπτό, όταν η μπάλα έφτασε στα πόδια του στη μεγάλη περιοχή, εκείνος δεν την κλώτσησε ούτε στο μεγάλο πλατό για τις κάμερες — την έστειλε βίαια στο κεφάλι του συμπαίκτη του σαν κανονικός στρατιώτης, όχι σαν πρωταθλητής. Την επόμενη μέρα στις εφημερίδες είχε μόνο μια φωτογραφία του στην πρώτη στήλη — ένα τσιγαρίστικο πρόσωπο πάνω από μια κίτρινη φανέλα λερωμένη από χώμα. Θυμάμαι ακόμα εκείνον τον μύθο από την παλιά σχολή που λέγαμε όταν ήμασταν μικροί: "δεν κερδίζει τον αγώνα εκείνος που φέρνει τη μεγαλύτερη βαλίτσα τίτλων, αλλά εκείνος που κουβαλάει την μεγαλύτερη κούραση των άλλων στους ώμους του". Τον Σκρίνιαρ δεν τον νοιάζονται οι τίτλοι στις τσέπες του — εκείνον νοιάζει πως όταν τελειώσει ο αγώνας, οι συμπαίκτες του δεν θα έχουν πλέον αυτό το βλέμμα του ανθρώπου που έχασε πολλά ήλίγιστε. Είναι ο τύπος που όταν η ομάδα βουλιάζει, αυτός βουλιάζει μαζί της — όχι στα νερά της θάλασσας, στα αυτά τα δεκαπέντε εκατοστά χώματος εκεί όπου στέκεται ο κεντρικός αμυντικός. Και αλήθεια τώρα — ποιος άλλος από αυτούς τους νεαρούς στα instagram έκανε ποτέ αυτοεικόνες με λάσπη πάνω του; Αυτός εδώ φοράει την ψυχή του στις μπότες σαν δέρμα φιδιού — εκείνοι φοράνε τα αυτοκόλλητα σαν κάποιοι γκράφιτι που ξεθωριάζουν την επόμενη βροχή. Το νούμερο 44 δεν είναι σύμβολο κοινωνικής θέσης, είναι σύμβολο μιας στιγμής: όταν φορέσεις εκείνον τον αριθμό, γίνεσαι μέρος μιας παράδοσης που ξεκίνησε πριν από τριάντα χρόνια στους λόφους της Λάρισας, όχι επειδή σου τον έδωσαν οι χορηγοί σου για ένα γυαλιστερό βίντεο στο youtube. Αν η ομάδα μας θέλει έναν άνθρωπο που δεν μιλάει πολλά αλλά κάνει πολλά, τότε αυτός είναι ο άνθρωπος. Αν θέλει έναν που δε φοράει την κίτρινη σαν βραβείο επίδειξης αλλά σαν στολή εργασίας, τότε ξέρουμε πού να ψάξουμε. Το γήπεδο δεν είναι στούντιο φωτογράφων — είναι χώρος μαρτυρίου, αγώνα, και νίκης. Και ο άνθρωπος που στέκεται εκεί κάθε Κυριακή δεν είναι πρωταθλητής επειδή οι οθόνες τον φωτίζουν, αλλά επειδή σηκώνει τις ψυχές όλων μας σαν ζωντανό φορτίο στους ώμους του. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια πια — αρκούν δύο λόγια: βάλτε τον εδώ. Την επόμενη πενταετία όλοι θ' ακούσουν τον δικό τους αγώνα στη Λάρισα. Την επόμενη δεκαετία, όταν κάποιοι ρωτήσουν "ποιος ήταν εκείνος ο Σκρίνιαρ", δε θα τους δείξουμε μία φωτογραφία στο κινητό — θα τους πούμε να κοιτάξουν στα μάτια οποιουδήποτε συμπαίκτη του εκείνης της εποχής. Εκεί θα δουν την αλήθεια.