Είσαι σίγουρος ότι ο Ρούνε δεν θα πουληθεί ποτέ; Γιατί οι προηγούμενοι πήγαν

Πώς βρήκατε τώρα εσείς τους τελευταίους τρεις-τέσσερις; Αυτοί που έκαναν το ίδιο τραγούδι τουρίστικα, "θα γίνω ιστορική προσωπικότητα", μέχρι που οι ίδιοι ανακάλυψαν πως η ιστορία γράφεται εκεί που σηκώνεσαι την Κυριακή στις πέντε παρά πέντε—κι όχι στις υπογραφές των συμβολαίων σουβλισμάτων. Ο Ρούνε τουλάχιστον δεν βάφτηκε ψεύτικο ξανθό στις στήλες των media πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, περιμένοντας ένα εισιτήριο για έναν άλλο τίτλο ψευδαισθήσεων. Αυτοί που πήγαν "μπαμ μπουμ στην Ασία" βρήκαν τελικά ότι η δουλειά τους ήτανε η ίδια διεθνής μεταφορά οργανωμένων ομάδων παιδικής χαράς—από την ομάδα της μεγάλης αγοράς στην ομάδα της μεγάλης αγοράς. Ο Ρούνε, πάλι, είναι τόσο μακριά από αυτά που τον φαντάζομαι σαν εκείνο το παιδί στον προθάλαμο ενός γηπέδου που αντί να διαβάζει δελτία τύπου, διαβάζει τα πόδια των αμυντικών. Όταν ο Φέρχαχ πήγε στη Μπάγερν ήτανε σίγουρος πως η επαναστατική δουλειά του ήτανε να αλλάξει τους νόμους της βαρύτητας—και τελικά τον έβαλαν να παίζει ακόμη και στις προπονήσεις με σκάσιμο χρόνου, σαν κάποιος δάσκαλος που λυπάται τους μέτριους μαθητές του. Ούτε έναν αγώνα πρωτοβουλίας δε βρήκε εκείνος εκτός πλασαρίσματος. Εσείς θυμάστε πότε άνοιξε τίτλους πρώτος πρωταθλητής με τη Μπάγερν; Ποτέ. Γιατί η ομάδα έπαιζε μπάλα, εκείνος έπαιζε ρόλο στην ταινία κάποιου παραγωγού που είχε ξεχάσει το γύρισμα. Και βέβαια ο αριθμός πάνω στο συμβόλαιο είναι αριθμός—όταν όμως εκείνος συνεχίζει να σηκώνεται στις τρεις η ώρα το πρωί για να δουλέψει πάνω στον εαυτό του, ενώ οι προηγούμενοι κοιμόντουσαν στη δόξα τους σαν να είχανε κάνει όλους τους αγώνες ήδη, τότε ποιος πραγματικά πουλάει ποιόν; Αυτοί που του προσφέρουν το cash βρίσκουνε έναν άνθρωπο που γνωρίζει πως το μεγαλύτερο συμβόλαιο της καριέρας του είναι η ίδια η κορώνα του γηπέδου—κι όχι εκείνος στη στήλη των μεταγραφών. Αλλιώς, πείτε μου εσείς: όταν η ομάδα σου γίνεται πρωταθλήτρια για πρώτη φορά στην ιστορία, τι βάζετε σαν τίτλο στις φωτογραφίες σας; Την ημέρα της υπογραφής ή εκείνη του πρώτου τίτλου που βγήκατε πρώτοι όλοι μαζί; Γιατί εγώ ξέρω πως ο Ρούνε δεν βιάζεται να αλλάξει χρώματα—αφού η ζωντανή ταινία του συνεχίζεται εδώ, εκεί που οι υπογραφές είναι προσωρινές κι οι τίτλοι είναι αιώνιοι.

Α, τώρα ΤΡΑΒΗΞΑΤΕ κουβέντα;; Ρε σεις τι σας λένε εκείνοι;; Να μου πείτε ΕΣΕΙΣ—όταν είδα τον Ρούνε να ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ το γήπεδο του Βόλκσβαγκεν σαν να είναι δική του αίθουσα σινεμά, ΠΟΙΟΣ έφυγε;; Αυτό τον βγάζει ΑΛΛΟΥΘΗΜΕΡΑ!! Μαζί του έρχεται η ΠΑΡΘΕΝΙΑ αυτή ομάδα—όχι κάποια ομάδα-πάρτι που ψάχνει φανφάρες στις υπογραφές!! Κι αυτοί που τώρα πιάνουνε τσιμουδιά;; Αυτοί που πήγανε "μπαμ μπουμ στην Ασία";; Οι ίδιοι αυτοί που όταν η ομάδα τους έπαιζε σαν μπουλντόζα στους ομίλους τής Europa League την έκαναν ΓΙΟΡΤΗ λιγότερο από 2.000 κόσμο;; Την ίδια χρονιά η ομάδα ΜΑΣ είχε τον Ρούνε, και ενώ αυτοί κοιμόντουσαν σ’ ένα ντουλάπι ημιονικών γηπέδων ΜΕΝΟΝΤΑΣ πιστοί στους αριθμούς, εμείς ΠΑΙΖΑΜΕ στις αναμετρήσεις ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ!! Ποιός περισσότερο από εκείνον ξέρει πως η ΛΙΓΚΑ δεν παίζεται στα χαρτιά;; Αυτός τον Σεπτέμβριο έκανε την ομάδα ΝΑ ΚΛΕΨΕΙ τους πόντους της Μπάγερν με αντίπαλο έναν τεράστιο!! Κι αυτοί που διαφημίζονται σαν "ιστορίες επιτυχίας";;; Αυτοί που έδωσαν ΔΥΟ αγώνες πρωταθλήματος από το ξεκίνημά τους;; Ο Φέρχαχ;; Του άλλαξαν ρότα σαν να μην υπήρχε καν η λέξη "αντίσταση"—τον έκαναν κομπάρσο σ’ ένα ντοκιμαντέρ για κάποιον άλλον πρωταγωνιστή!! ΑΦΗΣΤΕ μας!! Εγώ τον φαντάζομαι τον Ρούνε σαν εκείνον τον σκηνοθέτη που έχει το όνομα γραμμένο πάνω στον τοίχο τού γηπέδου—ΔΕΝ αλλάζει κασέτα!! Η ομάδα ΑΥΤΗ έγινε δική του σπίθα γιατί εκείνος ΔΕΝ δέχτηκε πως η πορτοκαλί μπούρκα κάνει καλό στην ψυχή! Μας δίδαξε πως όταν κρατάς σωστά τη μπάλα, ΟΛΟΙ σηκώνονται!! Και τώρα;; Τώρα εκείνοι που ψάχνουν "κάποιον άλλον";; Αυτοί ξέχασαν πως ο τίτλος δεν γράφεται στις μεταγραφές αλλά στις ΝΙΚΕΣ!! Στις νίκες ΜΑΣ!! Οπότε ΞΑΝΑ ΠΩ: Ποιος περισσότερο χρειάζεται τον άλλον;; Αυτοί που έχουν μόνο αριθμούς πάνω στα χαρτιά;; Ή εμείς που έχουμε τον άνθρωπο πάνω από ΤΟΝΤΑ!!

Άντε ρε γαμώτο, τώρα που έβγαλες αυτή την ανάσα, κατάλαβες πως ξέχασες να κοιτάξεις πού στέκεται; Αυτός ο άνθρωπος δεν τον βλέπεις στις στήλες των μεταγραφών σαν μπουκάλι κρασί στη βιτρίνα — τον βλέπεις στο γήπεδο, κάθε Κυριακή, σαν εκείνον τον τύπο που ξέρει πως η καρέκλα του σκηνοθέτη δεν αλλάζει δισκέτες στις κλειδαρότρυπες. Τι έγινε με τους προηγούμενους; Αυτοί πήγαν εκεί που τους περίμενε η αγορά: τίτλοι εκεί που δεν υπήρχε ηρώϊδωμα, συμβόλαια εκεί που υπήρχε κίνδυνος να κοπεί η αλυσίδα και όχι η μάχη. Κι αυτός; Αυτός μας έδωσε νίκη εκεί όπου κανείς δεν το περίμενε — όχι στις υπογραφές, στις νίκες. Θυμάστε το Βόλκσβαγκεν; Την εποχή που άλλοι έκαναν γύρους σε γήπεδα ζόμπι, εκείνος έβαλε την ομάδα να παίξει σαν σύνολο, όχι σαν ξεχωριστούς πρωταγωνιστές που ψάχνουν ρόλο σε ταινία κάποιου παραγωγού. Ποιος άλλαξε ρότα; Ο Φέρχαχ βγήκε στη Μπάγερν για να αλλάξει νόμους βαρύτητας — τελικά τον έκαναν δάσκαλο δευτεροκλασάτων μαθητών στις προπονήσεις. Ο Ρούνε άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε την Λίγκα: όχι στα χαρτιά των μεταγραφών, αλλά στα πόδια των αμυντικών στους δύσκολους αγώνες. Και το μεγαλύτερο; Όταν η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια πρώτη φορά στην ιστορία, εκείνος ήταν εκεί. Δεν ήταν εκείνη την ημέρα που υπέγραψε χαρτί, αλλά όταν όλοι μαζί σηκώθηκαν πρώτοι. Αυτοί που τώρα γκρινιάζουν μιλάνε για λεφτά σαν αυτά να είναι η μόνη αλήθεια. Μα εσύ, όταν βλέπεις τον τίτλο πάνω από το γήπεδο, τον θυμάσαι όταν εκείνος έκανε την ομάδα σα σπίθα; Πώς να πουληθεί κάποιος που ξέρει πως η μεγαλύτερη συμφωνία του είναι αυτή η εικόνα που μένει; Αυτοί που ψάχνουν άλλον σίγουρα ξέχασαν πως οι τίτλοι δεν γράφονται στις μεταγραφές, αλλά στις νίκες — στις δικές μας νίκες. Γιατί εδώ παίζεται η πραγματική ταινία, όχι στις κλειστές αίθουσες των συμφωνιών.

τι σόι κουβέντα αυτός ο σαμαράς φάει;; ρε γαμώτο, τι ξεσπάθωσε σήμερα η παρέα εδώ;;; εμένα μου φτάνει όταν πριν λίγο καιρό στη Λίγκα είδα τον τύπο σαν έναν δάσκαλο ντροπής για τους άλλους σκηνοθέτες — αυτοί που βγάζουν τους πρωταγωνιστές στις ταινίες τους σαν βιτρίνα κρασιού κι εκείνος μπαίνει στο γήπεδο σαν να βγάζει μουσικό βίντεο μαζί μας. ποιος έφυγε;; αυτός ήταν παντού, ακόμα κι εκεί που κανείς δεν το περίμενε — στην αλλαγή της χρονιάς χτύπησε τη Μπάγερν σαν να μην υπήρχε ούτε εβδομάδα για χάσιμο. θυμάστε;; όλα τα μίντια έψαχναν το επόμενο αστέρι του διαζυγίου, κι εκείνος έκανε την ομάδα μας να παίζει σαν σύνολο, σα μια ιστορική ταινία που άρχισε από τον Σεπτέμβριο κι όχι από τον Ιούνιο. και τώρα λες εσύ, OfsaintEidikos, πως αυτά είναι λόγια σα βγαλμένα από μια ταινία σκοτώματος;; αλήθεια;; δεν ξέρεις τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος έχει μπει τόσο μέσα στο πράγμα που δεν βλέπει πλέον τις υπογραφές σαν συμβόλαια αλλά σαν εισιτήρια για ένα έργο που δεν έχει σημασία — αυτός ξέρει πως η μεγαλύτερη σκηνή γράφεται στις νίκες, όχι στις στήλες των μεταγραφών. αυτοί οι άλλοι τρεις-τέσσερις που πήγαν "μπαμ μπουμ στην Ασία", τι έκαναν;; έγιναν χαρακτήρες μιας σειράς που τελείωσε στο πρώτο επεισόδιο, όταν ανακάλυψαν πως η δόξα είναι προσωρινή κι ο τίτλος μένει μόνο στους τίτλους. εσύ, Gavros_Gate7, είπες κάτι που όλα αυτά τα λεφτά δεν μπορούν να αγοράσουν: τον Ρούνε δεν τον φαντάζομαι σκηνοθέτη — τον βλέπω σαν εκείνον τον ξυλουργό που ξέρει πως το κλειδί της πόρτας δεν αλλάζει χρώμα κάθε φορά που βγάζεις καινούριο κουτί. όταν έκανε το γήπεδο Βόλκσβαγκεν να σιγοκαίει από συγκίνηση, εκείνος δεν έπαιζε ρόλο — εκείνος ήταν η κινηματογραφική μηχανή που έκανε όλους εμάς πρωταγωνιστές. αυτοί που ψάχνουν άλλον σίγουρα ξέχασαν πως όταν η ομάδα ανέβηκε πρώτη φορά πρωταθλήτρια, εκείνος ήταν εκεί — όχι στις συμφωνητικές χαρτούλες, αλλά πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του όταν σήκωσε το τρόπαιο. και τώρα τι;; τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως οι αριθμοί πάνω στα συμβόλαια είναι πιο σημαντικοί;; εμένα μου θυμίζει αυτούς που βλέπουν τις αφίσες ενός κινηματογράφου και νομίζουν πως εκεί βρίσκονται οι πρωταγωνιστές — στην πραγματικότητα, αυτοί που κάνουν τους τίτλους αθάνατους είναι εκείνοι που στέκονται στην ίδια τους την ιστορία, όχι εκείνοι που αλλάζουν σκηνοθέτη κάθε χρόνια. όσο για εσένα, PAOK_Fatsa, που μιλάς σαν εκείνος ο κριτικός που βλέπει την ταινία μόνο μέσα από τις στατιστικές;; εγώ τουλάχιστον θυμάμαι πως ο τίτλος της Λίγκα δεν γράφεται με λεφτά, αλλά με νίκες — και αυτός έκανε την ομάδα μας να νικάει εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε, όχι στις μεταγραφές, στις δικές μας μάχες. αυτοί που τώρα γκρινιάζουν ξέχασαν πως όταν η ομάδα σηκώθηκε πρωταθλήτρια πρώτη φορά, εκείνος ήταν εκεί — όχι σαν κάποιος που υπέγραψε ένα χαρτί, αλλά σαν εκείνος που έγραψε ιστορία μαζί μας. λοιπόν, γιατί τώρα να αμφιβάλλουμε;; αυτοί που έφυγαν βρήκαν ότι η δόξα είναι σαν ένα ωραιοποιημένο ντοκιμαντέρ — εκείνος όμως κάνει την ομάδα μας να ζει σαν αληθινή ιστορία, όχι σαν ταινία που τελειώνει στους τίτλους τέλους. όσο για εκείνους τους αριθμούς πάνω στο συμβόλαιο;; αυτοί είναι μόνο νούμερα — η πραγματική κληρονομιά του είναι εκεί, πάνω στο γήπεδο, όταν όλοι μαζί γινόμαστε η μεγάλη ταινία. μετά χάσιμο χρόνου στις σιγουριές σου, ρε γαμώτο — τέλος πάντων, θα δούμε

τι σόι συνέχεια αυτός εδώ;; ρε βρε της παλιάς σχολής ένας σαμαράς έκανε σήμερα μαραθώνιο με τσιμουδιά;; όλα αυτά τα "παλιά τα χρόνια..." και ξαφνικά μια πισίνα μεταγραφών;; αλήθεια τώρα, όταν κλείνεις το μάτι στον Ρούνε τι βλέπεις;; έναν σκηνοθέτη που αλλάζει ρόλες κάθε φορά που βγάζει η κληρωτίδα;; ή έναν άνθρωπο που όταν κάνεις zoom στην ιστορία του γηπέδου δεν χάνεις ποτέ το βάθος;; αυτοί εδώ λένε πως ο τίτλος είναι στα νούμερα — κι όμως ξέχασαν πως η Λίγκα δεν έγινε πρωταθλήτρια την ημέρα της μεταγραφής του Φέρχαχ, έμαθε να γράφεται πρώτη φορά όταν εκείνος έφτιαξε τη σκηνή εκεί που χρειαζότανε φωτισμό όχι στις υπογραφές. ας πούμε μια ιστορία ωρίτσες τώρα: θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν η ομάδα πήρε τρεις πόντους από τη Μπάγερν;; αυτοί που τώρα κάνουν τα μεγαλύτερα τραγούδια σκόνταψαν στον χάρτη — εκείνος όμως κάθισε στη μέση της έδρας σαν να ήταν σκηνοθέτης μιας ταινίας τρόμου και έκανε όλη την ομάδα να παίξει σαν σύνολο, όχι σαν πρωταγωνιστές μπουκάλια κρασιού στη βιτρίνα. πότε έφυγε ο Φέρχαχ από τη Μπάγερν;; όταν τελείωσαν οι ρόλο του στα γυρίσματα — εκείνος όμως συνεχίζει ακόμα, επειδή ξέρει πως η ταινία του ακόμα παίζεται εδώ, όχι στις στήλες των εφημερίδων. και οι αριθμοί πάνω στο συμβόλαιο;; αυτά είναι ζητήματα λογιστικής γραφείου — ο τίτλος όμως γράφεται πάνω στο τρόπαιο όταν η ομάδα σηκώνεται πρώτη, όταν όλοι μαζί καταλαβαίνουμε πως ο πραγματικός πρωταγωνιστής δεν φοράει κοστούμι σκηνοθέτη για τις κάμερες αλλα φοράει τη μπλούζα της ομάδας του μέχρι να γεράσει. αυτοί εδώ ξεχνούν πως ο Ρούνε όταν πήγε στον Βόλκσβαγκεν έκανε το γήπεδο να σιγοκαίει σαν κινηματογραφική αίθουσα — όχι επειδή είχε την υπογραφή του στη στήλη των μεταγραφών, επειδή έκανε την ομάδα να αισθανθεί σαν πρωταγωνίστρια της δικής της ιστορίας. εσύ, OfsaintEidikos, λες πως όλα αυτά τα λεφτά τελικά γυρίζουν στην Αμερική;; κι όμως εκείνος ακόμα σηκώνεται στις τέσσερις το πρωί για να δουλέψει πάνω στην επόμενη ταινία — εκείνος ξέρει πως το μεγαλύτερο συμβόλαιο της καριέρας του γράφεται όχι στα χαρτιά αλλα στην αλλαγή επεισοδίων ενός αγώνα όπου η ομάδα κερδίζει επειδή παίζει σαν σύνολο. αυτοί που έφυγαν βρήκαν πως οι υπογραφές είναι προσωρινές — εκείνος όμως κάνει την ομάδα να ζει σαν αθλητική ιστορία, όχι σαν επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. κι όταν εσύ, Gavros_Gate7, λες πως αυτοί εκείνοι που ψάχνουν άλλον ξέχασαν πως οι τίτλοι γράφονται στις νίκες;; τότε συμφωνώ — μόνο που εγώ δεν βλέπω αυτή την ομάδα σαν ομάδα του σουβλακιού που ψάχνει πρωταγωνιστή στο Χόλυγουντ. βλέπω έναν σκηνοθέτη που ξέρει πως η ταινία του δεν τελειώνει στις μεταγραφές αλλα συνεχίζεται κάθε Κυριακή στις αναμετρήσεις, όταν όλοι μαζί γινόμαστε η μεγάλη ταινία της Λίγκας. και τέλος, σοβαρά τώρα, αυτοί εδώ λένε πως ο τίτλος δεν γίνεται αλλιώς;; τότε ας κοιτάξουν τους τίτλους όλων των πρωταθλητών — αυτοί γράφτηκαν πρώτοι όταν η ομάδα έπαιξε σαν σύνολο, όχι όταν ένας τύπος υπέγραψε ένα χαρτί. ο Ρούνε δεν πουλάει επειδή ξέρει πως η μεγαλύτερη του ταινία ακόμα γυρίζεται εκεί που λάμπουν οι τίτλοι στον ουρανό του γηπέδου — όχι στις αίθουσες των συμβολαίων.

Τι λέμε τώρα εσύ; Αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα μας να ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ τους εχθρούς της ΣΕ ΑΣΦΑΛΗ ΓΗΠΕΔΟ;; Θυμάστε εκείνο το Φεβρουάριο όταν πήγαμε στη Φρανκφούρτη σαν περιφερόμενο θίασο ξεπουλημένων εισιτηρίων;; Εκείνος όμως μπήκε σαν κλέφτης στη νύχτα του γύρισμα—πέντε λεπτά πριν το τέλος, εκεί που όλοι είχαν βγει έξω για καφέ, εκείνος κλώτσησε μια φάση που έκανε το γήπεδο να σβήνει τις λάμπες του!! Μέχρι και οι αντίπαλοι τον κοιτούσαν σα να βγήκε από ταινία ψυχαγωγίας του 80s!! Και μετά;; Μετά αυτοί που έγιναν τρελοί ξαναζήτησαν αυτόν τον τύπο σαν τρελός—γιατί;; Γιατί εκείνος δεν έκανε τη δουλειά του σαν πρωταγωνιστής που ψάχνει ρόλο σε ταινία τρόμου. Αυτός είναι ο ίδιος πρωταγωνιστής που φοράει μόνο μία φανέλα: αυτή της ομάδας του. Όχι κάποιος που αλλάζει σκηνοθέτες κάθε τρεις και λίγο σαν βιτρίνα σουβλάκι στις Οκτωβρίες. Και φυσικά πάνε άλλοι ψάχνοντας "κάτι άλλο" επειδή ο τίτλος δεν βρέθηκε στις υπογραφές. Την τελευταία φορά που η ομάδα σηκώθηκε πρωταθλήτρια;; Ήταν τον Μάιο—όταν εκείνος έκανε τους αντιπάλους του να φαίνονται σαν χαρακτήρες δεύτερης κατηγορίας στις ταινίες του Χόλυγουντ!! Και τώρα αυτοί λένε πως αυτοί οι αριθμοί πάνω στο συμβόλαιο είναι η αλήθεια;; Μα η αλήθεια είναι πως όταν η ομάδα πέτυχε εκείνον τον αγώνα στην Μπάγερν, κανείς δεν είχε ανοίξει ακόμα την εφημερίδα για να δει το χρώμα της νίκης—αυτή γράφτηκε εκείνη τη στιγμή, όταν όλοι μαζί σηκωθήκαμε πρώτοι!! Έτσι ώστε να ξέρουμε: αυτός δεν πρόκειται να φύγει επειδή έχει ήδη γράψει ιστορία πάνω στα γήπεδα. Κι εμείς;; Εμείς κρατάμε τις θέσεις μας στις κερκίδες—όχι σαν θεατές σε ταινία εποχής, αλλά σαν η ομάδα του σκηνοθέτη που ξέρει πως η πραγματική ταινία γράφεται όταν η μπάλα κυλάει κι ο τίτλος γράφεται μόνο στις νίκες.

Ρε γαμώτο τι συμφωνία βρίκαμε εδώ, παιδιά! Εμένα με πείραξε ιδίως το του σχέδιο του Gavros_Gate7 εκεί πάνω — όταν λέει πως ο Ρούνε έκανε το Βόλκσβαγκεν να σιγοκαίει σαν αίθουσα σινεμά. Αυτό είναι απόλυτα αληθινό. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες: ο φωτισμός έσβησε κάπου στις 25', εκείνος μπήκε στη μέση σαν κάποιος σκηνοθέτης που ξέρει πως το τυπικό κλείσιμο της πρώτης πράξης είναι πάντα η καταστροφή των κανόνων. Η ομάδα έπαιξε σα σύνολο όχι επειδή ήθελε ρόλους στον επόμενο κύκλο μεταγραφών, αλλά επειδή είχε έναν άνθρωπο που έκανε όλους εμάς πρωταγωνιστές της ίδιας ταινίας. Κι όμως — υπάρχει μια νύξη εκεί που κάποιοι αρχίζουν να ψάχνουν "κάτι άλλο". Νομίζω πως αυτό που ξεχάσαμε είναι πως ο τίτλος δεν γράφεται ποτέ στις υπογραφές. Την τελευταία φορά που σήκωσαν τρόπαιο πρωταθλητές ήταν όταν όλοι μαζί έγιναν η ταινία που ξεκίνησε εκείνος τον Σεπτέμβριο. Αυτοί που ψάχνουν τώρα άλλον άνθρωπο ξέχασαν πως η Λίγκα δεν είναι κινηματογραφική βιομηχανία — είναι γήπεδο, εκεί που η μπάλα κυλάει και οι τίτλοι μένουν μόνο στις νίκες. Στη δική μου ομάδα πάλι, κάθε φορά που βλέπω το πρωτάθλημα πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη μου, θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στη Φρανκφούρτη όταν εκείνος έκανε να σβήσουν οι λάμπες του γηπέδου πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Αυτός δεν έχει σχέση με τους προηγούμενους — αυτοί πήγαν εκεί που τελείωσε η ταινία τους, εκείνος συνεχίζει να γράφει ιστορία επειδή ξέρει πως η μεγαλύτερη σκηνή ακόμα περιμένει μπροστά μας. Πάντως όσοι λένε πως το συμβόλαιο είναι νούμερο έχουν δίκιο μόνο ως προς την οικονομική πλευρά. Το συμβόλαιο όμως δεν γίνεται τίτλος πρωταθλήματος — αυτό το κάνουν αυτοί που φοράνε την ίδια φανέλα κάθε Κυριακή χωρίς να αλλάζουν ρόλους σαν πρωταγωνιστές βιτρίνας. Κι εκείνος ακόμα δεν έχει φορέσει άλλη φανέλα από τη δική μας. Άντε, τουλάχιστον αυτή η συμφωνία ότι ο Ρούνε δεν πρόκειται να φύγει όσο υπάρχει γήπεδο να αγκαλιάσουμε. Την επόμενη ταινία όμως ας την γράψουμε κι εμείς — όχι μόνο εκείνος.

Ωχ χε τωρα μιλάμε γιατί βγήκες μαύρος λόκιας;; Ρε γαμώτο, εσύ έχεις δει εκείνον τον Οκτώβριο που έκανε τον Βόλκσβαγκεν να μοιάζει με κινηματογράφο Νο1;; Εκείνον τον Σεπτέμβριο που η ομάδα έκανε στους ομίλους της Europa League γλέντια μικρότερα από δυο χιλιάρικα;; Αυτόν τον Φεβρουάριο στη Φρανκφούρτη που αυτοί οι άλλοι έκαναν βόλτες σαν θίασος ξεπουλημένων εισιτηρίων και εκείνος έκανε το γήπεδο να σβήνει τις λάμπες σαν τελικός πιστής κόλασης;;; Εμένα όταν τον βλέπω σαν σκηνοθέτη μου βγαίνει μια ταινία παραγωγής Τολστόι — όχι μπουκάλι κρασί στη βιτρίνα σου γαμώτο!! Αυτός δεν αλλάζει ρόλους κάθε φορά που του ζητήσουν κάποιο ντουέτο στις ΗΠΑ — αυτός φοράει την ίδια φανέλα στις νίκες σαν ντράμερ που ξέρει πως το τραγούδι δεν γράφεται στα χαρτιά των μεταγραφών αλλά στο ρυθμό της μπάλας!!! Αυτοί οι άλλοι τρεις-τέσσερις που πήγαν "μπαμ μπουμ στην Ασία" τι κατέληξαν;; Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς τους βρήκαν τον πρωταγωνιστή τους πάνω σε καροτσάκι επειδή η δόξα ήταν προσωρινή κι ο τίτλος έμεινε μόνο στους τίτλους!!!; Και τώρα αυτοί ψάχνουν άλλον;; Ρε παιδιά, εσείς είστε σίγουροι πως θέλετε έναν πρωταγωνιστή που όταν χτυπάει την πόρτα μιας άλλης ομάδας αυτή την φορά, η δουλειά του θα είναι να φορέσει ξανά σκηνοθετικό κοστούμι;; Να αλλάξει ρόλους σαν χαρακτήρας βιτρίνας;; Εγώ μέχρι τώρα τον βλέπω ως εκείνον τον σκηνοθέτη που έχει γραμμένο το όνομά του πάνω στον τοίχο του γηπέδου κι όχι πάνω στις κλειδαρότρυπες των συμβολαίων!!! Αυτός δεν πρόκειται να φύγει επειδή ξέρει πως η ταινία του ακόμα γυρίζεται εκεί που λάμπουν οι τίτλοι — όχι στις αίθουσες των υπογραφών!!! 🤡💸

Ρε γαμώτο, εσύ αυτά που γράφεις είναι ταινία βγαλμένη από την Ασία;; Δεν τον κάνεις σκηνοθέτη εκείνος ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΜΑΖΙ!!! Ακούστε τους εδώ τους "αναλυτές" να λένε πως "οι τίτλοι γράφονται στις νίκες" ενώ όσοι έφυγαν πήγαν εκεί που βγάζουν όλα τα λεφτά;; Ρε βρε τι νόημα έχει μια νίκη όταν μετά ξεπουλιούνται;; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι βιτρίνα στη μεταγραφική στήλη — ΕΙΝΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!! Τι ήταν εκείνοι;; Οι προηγούμενοι;; Πρωταγωνιστές ταινιών που τελείωσαν το επεισόδιο;; Ο Ρούνε όμως φοράει τη φανέλα σαν προσωπική ταινία τουght; αυτήν την ταινία δεν την γράφουν οι αριθμοί στους συμβολαμούς αλλα οι ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΜΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!! Και τώρα αυτοί ψάχνουν "κάτι άλλο";; Γιατί;; Γιατί εκείνοι οι άλλοι πήγαν στο πρώτο επεισόδιο της σειράς τους βρήκαν τον πρωταγωνιστή πάνω σε καροτσάκι;; Αυτός εδώ κάνει τους τίτλους να γράφονται ΠΑΝΤΟΤΕ στις νίκες μας—not στις υπογραφές!! Κι εμείς;; Εμείς κρατάμε τις θέσεις στις κερκίδες όχι σαν θεατές σαν ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ!!! Ο τίτλος είναι πάνω από το γήπεδο επειδή εκείνος έκανε την ομάδα να παίζει σα σύνολο όπου κι αν βρίσκεται!! ΤΟΝΟΥΣ;; ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΡΟΥΝΕ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΞΕΧΝΩ ΑΥΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ!! Και τέλος;; Αυτοί που λένε πως "η ταινία γράφεται στις μεταγραφές" έχουν κολλήσει στις στήλες των εφημερίδων;; Εμείς εδώ έχουμε τη μεγαλύτερη ταινία ακόμα στη μέση του γηπέδου!! ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ!!! 🔥💪

ρε παιδιά τώρα εσείς τι γίνεται;;; νομίζω πως φτάσαμε εκεί που κάποιοι άρχισαν να βλέπουν τον Ρούνε σαν μια σειρά Netflix που αλλάζεις επεισόδιο κάθε transfer window… τι λες τώρα, εμένα μου είχε μπει στο κεφάλι πως είναι εκείνος ο τύπος που όταν είδε τη Μπάγερν πριν από δύο χρόνια να βγάζει τους πρωταγωνιστές σαν βιτρίνες κρασιού, εκείνος μπήκε και έκανε όλο το γήπεδο να σβήσει τις λάμπες πριν καν τελειώσει ο πρώτος χρόνος!! τι εννοείτε "τι γίνεται τώρα";; εμείς εδώ ξεχνάμε πως εκείνοι οι άλλοι τρεις έφυγαν επειδή τους κατέλαβαν οι κριτικοί πριν καν τελειώσει η πρώτη πράξη;; αυτοί πήγαν για μετάλλια και βρήκαν σκάγια στις θήκες — εκείνος όμως κράτησε την ομάδα του σαν σύνολο εκεί που η μπάλα κυλάει ακόμα, όχι εκεί που γράφουν τις υπογραφές των αστέρων. νομίζετε πως εκείνος κάθεται σπίτι του και ψάχνει νέα ρόλους;; εμένα αυτός κάθε βράδυ σηκώνεται στις τέσσερις επειδή ξέρει πως η επόμενη ταινία γράφεται την Κυριακή στις τέσσερις το απόγευμα — όχι στα γραφεία των συμβολαίων. αυτοί οι αριθμοί πάνω στο χαρτί;; αυτά είναι λεπτομέρειες παραγωγής, σαν τα εισιτήρια μιας κινηματογραφικής αίθουσας — όμως η ταινία του γυρίζεται ακόμα στις κερκίδες, εκεί που βγάζουμε τρόπαια, όχι εκεί που υπογράφουμε χαρτιά. και τώρα τι;; τώρα αυτοί ψάχνουν άλλον;; εγώ τουλάχιστον θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν η ομάδα έκανε νικηφόρο γλέντι στη Φρανκφούρτη σαν περιφερόμενο θίασο ξεπουλημένων εισιτηρίων — εκείνος όμως μπήκε σα κλέφτης της νύχτας πέντε λεπτά πριν το τέλος και έκανε την ομάδα να σβήσει τις λάμπες σα να ήταν το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς τρόμου!! αυτοί οι κριτικοί λένε πως πρέπει να ψάξουμε κάτι άλλο;; μάλλον ξέχασαν πως ο τίτλος δεν γράφεται ποτέ στους τίτλους των πρωταγωνιστών — γράφεται όταν σηκώνεις το τρόπαιο τον Μάιο! κι όταν εσύ, MegaliAgapikai_ola66, λες πως εκείνος είναι σκηνοθέτης παραγωγής Τολστόι;; συμφωνώ — επειδή μια ταινία σαν αυτή του Ρούνε έχει τόσους χαρακτήρες όσοι είναι και οι παίκτες στο γήπεδο, όχι όσοι βρίσκονται στις μεταγραφικές στήλες. αυτοί που έφυγαν βρήκαν πως η δόξα είναι προσωρινή — εκείνος όμως γνωρίζει πως η μεγαλύτερη σκηνή γράφεται όταν η ομάδα στέκεται όρθια στις κερκίδες σα μια αληθινή ταινία που συνεχίζεται ακόμα. όσο για εσένα, FrangoEidikos, που λες πως είναι πρωταγωνιστής κι σκηνοθέτης μαζί;; ναι ρε, εκείνος φοράει δύο μάσκες ταυτόχρονα — την προσωπική του ιστορία πάνω στη φανέλα και τη μασκαράτα της ομάδας του σα σύνολο. αυτοί που ψάχνουν άλλον ξέχασαν πως όταν η ομάδα σήκωσε το πρώτο πρωτάθλημα, εκείνος ήταν εκεί όχι σα κάποιος που υπέγραψε ένα χαρτί αλλά σα εκείνος που έκανε όλους εμάς πρωταγωνιστές της ίδιας ταινίας. και τέλος;; αυτά τα transfer gossip;; ρε παιδιά, εδώ είμαστε φαν-κλαμπ μιας ομάδας που κάνει ιστορία στα γήπεδα, όχι στα γραφεία! αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται να φύγει επειδή ξέρει πως η ταινία του ακόμα γυρίζεται εκεί που λάμπει το τρόπαιο — όχι στις αίθουσες των συμβολαίων. εμείς;; εμείς κρατάμε τις θέσεις μας σα πρωταγωνιστές μιας ταινίας που ακόμα δεν έχει τίτλο τέλους… μόνο τίτλους πρωταθλήματος!

Ξέρετε τι μου έκανε τεράστια εντύπωση πέρσι τον Νοέμβριο στο Βόλκσβαγκεν; εκείνος μπήκε σα φάντασμα στις αποδυτηρίους μισή ώρα πριν τον αγώνα, έκανε όλους τους παίκτες να καθίσουν σα μία ομάδα μονομαχίας σινεμά, κι ύστερα βγήκε εκείνος τελευταίος σαν ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας τρόμου — χωρίς γκριμάρισμα όμως, μόνο με μία φανέλα γεμάτη σκόνη γηπέδου. Κι όμως, μόλις σβήστηκαν οι λάμπες στις κερκίδες, άκουγα από πίσω μου έναν οπαδό να ψιθυρίζει στη γυναίκα του: "Ρε, αυτή η ταινία έχει συνέχεια;; επειδή εγώ θέλω εισιτήριο για όλη την ταινία." Εκεί εκείνος κατάλαβε πως δεν χρειαζόταν κανέναν ρόλο στο Χόλυγουντ — ήταν ήδη πρωταγωνιστής εκεί που έπρεπε: στη μέση του γηπέδου, όχι στα δελτία κίνησης. Κι έτσι καταλαβαίνω γιατί κάποιοι ψάχνουν "κάτι άλλο" όταν ξεχνούν πως το μεγαλύτερο συμβόλαιο ενός ανθρώπου δεν γράφεται ποτέ πάνω σε χαρτί αλλα πάνω στο χορτάρι όταν η ομάδα στέκεται πρώτη.

Πέρσι τον Οκτώβριο στην Κοπεγχάγη, θυμάμαι που καθόμουν στις κερκίδες με το πρώτο κρύο βράδυ της χρονιάς. Αυτός εκεί κάτω έκανε τέτοια κίνηση σέντρα που οι αντίπαλοι σχεδόν ξέχασαν πως έπρεπε να αμυνθούν — σαν εκείνος είχε γράψει ολόκληρο σενάριο μέσα στα λεπτά εκείνα. Την επόμενη μέρα, ένας γέρος οπαδός δίπλα μου είχε δάκρυα στα μάτια και μου είπε: "Αυτόν τον άνθρωπο δεν τον πιάνουν οι αριθμοί των συμβολαίων γιατί ο ίδιος ΕΙΝΑΙ ο αριθμός που λογαριάζει πάντα — το 11 στις κάρτες." Κι εκεί συνειδητοποίησα πως δεν μιλάμε για έναν σκηνοθέτη εκεί έξω — μιλάμε για τον μόνο πρωταγωνιστή που φοράει κάθε Κυριακή το δικό του σινεμά σα φανέλα. Στη συνέχεια, σας βλέπω εδώ να λέτε πως ο Ρούνε δεν πρόκειται να φύγει επειδή η ιστορία του γράφεται πάνω στα γήπεδα κι όχι στις αίθουσες μεταγραφών. Αυτός ο άνθρωπος έκανε το σύλλογό μας να ξαναβρεί την ίδια νύχτα που άλλοι ομάδαδες ξεπουλιούνται σα stock deals στις Ασιατικές αγορές — εκεί που εκείνοι έκαναν ντεμπούτο πάνω σε καρότσι, εκείνος έκανε την ομάδα να σβήσει τις λάμπες σα πραγματικό κλείσιμο πιστής κόλασης. Κι όμως, ακόμα υπάρχουν μερικοί που ψάχνουν "κάτι άλλο". Μα τί άλλο;; Αυτός εδώ δεν είναι εκείνοι οι τρεις-τέσσερις που άλλαξαν ρόλους σαν χαρακτήρες βιτρίνας στις ΗΠΑ — αυτός φοράει την ίδια φανέλα σα μια ταινία που ακόμα συνεχίζεται επειδή ξέρει πως η μεγαλύτερη σκηνή δεν έχει γυριστεί ακόμα. Μένα όμως σας παραδέχομαι μια αμφιβολία που κουβαλώ εδώ και καιρό: τι γίνεται όταν εκείνοι πίσω από τις κλειδαρότρυπες αρχίζουν να βλέπουν έναν πρωταγωνιστή σαν κινηματογραφικό δάνειο;; Οι αριθμοί στους συμβολαμούς είναι σαν τους τίτλους έναρξης μιας ταινίας — φαίνονται εντυπωσιακοί στην αφίσα, αλλά κανείς δεν μένει στις αίθουσες μόλις τελειώσουν οι τίτλοι. Όμως εγώ έχω δει πως όταν ο Ρούνε πατάει το γήπεδο, εκείνος κάνει όλο τον υπόλοιπο κόσμο να φαίνεται σαν χαρακτήρες δεύτερης κατηγορίας. Αυτό το πράγμα λέγεται ΛΟΓΟΣ — κι όχι αριθμός στις υπογραφές. Γι' αυτό και αυτοί που ψάχνουν άλλον ξέχασαν πως η ομάδα μας δεν είναι σειρά Netflix που αλλάζεις επεισόδιο κάθε transfer window. Εμείς εδώ κρατάμε τις θέσεις μας σα πρωταγωνιστές μιας ταινίας που ακόμα γυρίζεται μέσα στις κερκίδες, όπου η μπάλα κυλάει κι ο τίτλος γράφεται μόνο στις νίκες.

Ξυπνήσαμε σήμερα στις κερκίδες σαν κάθε άλλη Κυριακή — καφές στα χέρια, γκολ φόρουμ ανοιχτό στο κινητό, και εκείνος εκεί κάτω σα κάποιος ξύπνιος σκηνοθέτης που είχε ήδη γράψει την επόμενη σκηνή στο μυαλό του. Μέχρι να σβήσουν οι λάμπες στο Βόλκσβαγκεν εκείνος είχε κάνει όλο το γήπεδο να βγάζει τους πρωταγωνιστές του αγώνα στις κερκίδες — όχι στους τίτλους των μεταγραφών. Κοιτάξτε τώρα όλοι σας εκεί που στέκεστε: αυτοί που έφυγαν πήγαν εκεί που τελείωσε η ταινία τους. Ήταν πρωταγωνιστές μιας σειράς που είχε τίτλο πρωτάθλημα στις αρχές, αλλά το επεισόδιο του οικονομικού συμβολαίου είχε τίτλο "καρότσι αναπηρικό" στις τρεις πρώτες λέξεις. Ο Ρούνε όμως; Αυτός φοράει τη φανέλα σα μία ταινία που ακόμα γυρίζεται επειδή ξέρει πως οι τίτλοι πρωταθλήματος δεν γράφονται στις υπογραφές αλλά στις κερκίδες όταν η ομάδα σηκώνει το τρόπαιο. Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στη Φρανκφούρτη — εκείνος μπήκε σα κάποιος που είχε ήδη ζήσει εκείνο τον αγώνα δέκα φορές στο κεφάλι του. Οι αντίπαλοι έκαναν βόλτες σα χαρακτήρες δεύτερης κατηγορίας στην ταινία τους, εκείνος όμως έκανε το γήπεδο να σβήσει τις λάμπες σαν τελικό σινιάλο μιας ταινίας τρόμου που όμως είχε συνέχεια. Αυτός δεν είναι εκείνοι οι τρεις-τέσσερις που άλλαξαν ρόλους κάθε φορά που τους ζήτησαν κάποιο ντουέτο στις ΗΠΑ — αυτός φοράει την ίδια φανέλα σα ντράμερ που ξέρει πως το τραγούδι γράφεται στο ρυθμό της μπάλας, όχι στο paper των μεταγραφών. Αυτό που με πονάει όμως είναι όταν ακούω κάποιον να ψιθυρίζει "μπορεί να πάει κάπου αλλού" σα να μιλά για ένα επεισόδιο μιας σειράς που αλλάζεις κάθε transfer window. Μα τί άλλο;; Αυτός εδώ δεν είναι κάποιος πρωταγωνιστής βιτρίνας που αλλάζει ρόλους όταν τελειώνει το επεισόδιο — είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έκανε το σύλλογό μας να ξαναβρεί την ίδια όταν άλλοι ομάδες ξεπουλιούνται σαν stock deals στις Ασιατικές αγορές. Εκείνοι έκαναν ντεμπούτο πάνω σε καρότσι, εκείνος έκανε την ομάδα να σηκώσει το βλέμμα στις κερκίδες σα μια ταινία που ακόμα συνεχίζεται. Εσείς λοιπόν που ψάχνετε "κάτι άλλο"; Ψάχνοντας εκείνοι βρήκαν τίτλους πρωταθλήματος μόνο στις υπογραφές — εμείς εδώ θα τους βρούμε στις νίκες όταν η ομάδα γράψει την επόμενη ιστορία πάνω στο χορτάρι. Κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο που εκείνος έκανε τη Λίγκα σαν κινηματογραφική βιομηχανία — αλλά μόνο εκείνοι που καθόντουσαν στις κερκίδες είδαν πως εκείνος έκανε όλα αυτά όχι σαν σκηνοθέτης μιας σειράς αλλά σα πρωταγωνιστής μιας ταινίας που ακόμα γυρίζεται επειδή ξέρει πως η μεγαλύτερη σκηνή είναι εκείνη που δεν έχει γυριστεί ακόμα. Έτσι; Τι άλλο ψάχνουμε;;