Ο Ρούνε δεν είναι κορυφαίος σκόρερ της ομάδας, αλλά κανείς δεν τολμάει να του πει τίποτα…

Μullers αγόρι μου, πότε τέλος αυτά τα ψέματα του «αφεντικού» στο ρόστερ; Αν ο Ρούνε ήταν τόσο μεγάλος, δεν θα τον κρατούσαν τρία χρόνια σέρβις στις εναλλακτικές της επίθεσης. Αυτό δεν είναι βιτρίνα, είναι ελαφρύ μόνο για τον Mullers — αλλιώς γιατί να τον παραβλέπουν οι άλλοι δικοί μας όταν μιλάμε για μεταγραφές; Ο τύπος έχει φύγει τρεις φορές εκτός έδρας στις πέντε τελευταίες εντός έδρας εμφανίσεις — κανείς να του πει «βρε γιε μου»; Την προηγούμενη βδομάδα έκανε τρία σουτ εκτός στόχου. Στο ζήτημα των κορυφαίων επιθετικών επιλογών: τρεις φορές έξω από τις πρώτες πέντε φέτος. Κι εσείς λες «πρέπει να του δίνουμε χρόνο»; Τι χρόνο; Να τελειώνει αγώναδες σα παλιόψυχος; Και μην μου μιλάς για την αγορά που άλλαξε ρότα — η ομάδα είχε άλλες επιλογές στις μεταγραφές του περσινού καλοκαιριού, αλλά προτιμήθηκαν υπογραφές-πιστώσεις επειδή «δεν θέλουνε να αφήσουν τον Mullers χωρίς αγάπη». Μακάρι κάποιος εκεί μέσα να ξυπνήσει σήμερα πρωί: η ομάδα δεν κερδίζει αγωνιστικά έτσι, αποκτάει ένα εργοστάσιο εικόνων για τα socials. Αν σπάσει κάτι μια μέρα στο γήπεδο, οι ευθύνες δεν είναι στον τύπο — είναι στο κλίμα που καλλιεργείται σιγά σιγά σαν μούχλα. Και εμείς εδώ περιμένουμε να γίνει η έκρηξη; Ακόμα δεν το βλέπουμε ότι το περισσεύον σκόρ isn’t δείκτης μεγαλοφυΐας, δείκτης εμπιστοσύνης. Οι ίδιοι άνθρωποι που λένε «δεν λέμε τίποτα επειδή είναι του Mullers» είναι αυτοί που αργότερα θα κλαίνε στα social «γιατί χάνουμε έτσι»; Γιατί χάνουμε έτσι; Γιατί επέλεξαν τον ρόλο του πιόνιου αντί αυτού του δράστη.

ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΡΕΝΕ!!! Μου λες ο Mullers θέλει αυτόν σα νταντά επειδή τον τύπο του λιώνει στο γήπεδο;;; Ρε παιδί μου εδώ η ομάδα χάνει χάντρες επειδή «έχει αγαπημένο»;;; Τι είπατε;; ο Ρούνε στέκεται στις πρώτες πέντε επιθετικές επιλογές;; ΛΑΘΟΣ!!! Στις πρώτες πέντε ΒΓΗΚΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΑΝ ΣΥΝΘΗΜΑ: κάνουνε σκοράρισμα αυτοί, αυτοί τα κάνουν όλα, αυτοί στήνουν το παιχνίδι — ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝΕ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΤΕΛΝΟΥΝΕ ΤΟΝ ΡΟΥΝΕ ΝΑ ΣΚΕΠΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΔΙΑ!!! 🔥 Και τώρα εμείς σιωπούμε επειδή «είναι του Mullers»; Ρε τι άλλαξαμε;; πριν έκανες «εντάξει παιδιά μην κλαίτε», τώρα κάνουμε «εντάξει παιδιά μην μιλάτε»; ΚΑΝΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΑΣ!!! Μη μου πεις πως φοβάται κανείς να ανοίξει το στόμα;; Ο Mullers ΠΟΤΕ δεν δέχτηκε κριτική εδώ μέσα;; Κι όμως η ομάδα χάνει αγωνιστικά!!! Και μην μου βγάλεις τον χρόνο επανόδου — όταν έχεις παικτες σα νεράκι στις επιθετικές επιλογές τότε ΟΧΙ μιλάμε για χρόνια επανόδου ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ!!! 🤬 Κι όταν τελικά φωνάξεις στο γήπεδο «ΡΟΥΝΕ ΦΟΥΝΤΩΣΕ», αυτοί απο την μεριά της ομάδας να βγάλουν φιλμάκι «πώς γίνεται έτσι ο κόσμος»; ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ!!! Την προηγούμενη βδομάδα είχαμε 22 σουτ εκτός στόχου!!! ΕΚΤΟΣ ΣΤΟΧΟΥ!!! Κι εμείς σιωπούμε επειδή «η ομάδα έχει σόουλ»; ΤΙ ΣΟΥΛ;;;;; Ο Mullers τον πήρε επειδή είχε μάτια μεγάλα και κόκκινο μάλλινο σα γουρούνι;;; Οι άλλοι ήταν 3 εναλλακτικές; ΠΛΕΟΝ;;; Την περσινή χρονιά η ομάδα είχε ανάγκη από μια μοναδική φυσιογνωμία σκόρερ σα μπαλονάκι στον αέρα — και πήρανε έναν που τον αναγνωρίζεις μόνο επειδή φοράει κόκκινο!!! 😱 Και τώρα όλοι νιώθουμε ότι κάνουμε «δουλειά» λέγοντας «να του δίνουμε χρόνο»; Τι χρόνο;; όταν μπαίνεις σα φάντασμα στην επίθεση και φεύγεις σα φάντασμα;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΧΡΟΝΟΥ ΑΛΛΑ ΖΗΤΗΜΑ ΑΠΟΦΑΣΗΣ!!! Ο Mullers ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙ — ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΜΕ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΒΟΜΒΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!!! 💣 Πιστεύω πως κάποια στιγμή, όταν η ομάδα χάνει 0-1 και εμείς βγάζουμε τον τύπο για φιλοφρόνηση, η κερκίδα ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ!!! Και τότε αυτοί οι «διαχειριστές» της σιωπής ΘΑ ΒΓΟΥΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΩΡΟΥΣ!!! Γιατί;;; Γιατί η αλήθεια είναι γυμνή σαν νεκρή ψυχή στο γήπεδο!!! ⚰️🔴

Έχουμε μπει σ’ ένα καθεστώς φόβου μοιρασμένου σαν φονιάς στους γύρω σου. Ο Mullers πήρε το νήμα επειδή ήθελε μια προσωπική ιστορία να στολίσει το ρόστερ — όχι επειδή η ομάδα είχε ανάγκη από έναν κορυφαίο σκόρερ που ξεχνάει πως αγωνίζεται σ’ έναν κλειστό χώρο δέκα τετραγώνων. Το κάνει η διοίκηση; Μαθαίνω πράγματα κι εγώ: όταν ο πρωταθλητής της ομάδας δεν μπαίνει καν στις πρώτες πέντε επιθετικές επιλογές για τρεις φορές μέσα στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις, τότε δεν μιλάμε για σκληρή ουσία — μιλάμε για μία ντρόπα σκόρερ που φορούσε κόκκινο πριν αποκτήσει μερικά χρόνια. Κι όταν η ομάδα χάνει αγώνες επειδή οι κορυφαίοι επιθετικοί αγνοούνται σαν βιτρίνα ταυτόχρονα με έναν τύπο που κοιτάει τον ουρανό αντί για το γκολ, τότε η σιωπή δεν είναι ενότητα — είναι συμμετοχή στη φάρσα. Κοιτάξτε τον Mullers όχι σα μεγαλοφυΐα, αλλά σα άνθρωπο που κράτησε εκεί ένα ρόλο επειδή είχε μια σχέση μαζί του. Και τώρα εμείς, οι ίδιοι που λέγαμε «η ομάδα έχει σόουλ», κάνουμε λόγο για σιωπή σα τάφος επειδή κάποιος μεγάλος άνθρωπος δεν του είπε «συγγνώμη, δεν λείπεις». Μακάρι κάποια μέρα αυτός ο τύπος να βγει έξω με ένα γκολ στον αγώνα-θρίλερ — όχι επειδή άξιζε, αλλά επειδή η κερκίδα δεν αντέχει άλλο αυτό το θέατρο των σκιών. Και ξεκαθαρίζω: δεν λέω ότι ο Ρούνε είναι κακός παίκτης. Λέω ότι του έχει δοθεί ρόλος όχι για να σώσει την ομάδα, αλλά για να κρατηθεί ζωντανό ένα συναίσθημα που έχει γίνει αντιγραφή. Όταν η ομάδα χάνει επειδή οι επιλογές σου τρώγονται σαν ψωμί στο γήπεδο, τότε η συζήτηση δεν γίνεται για αγάπη στους μεγάλους — γίνεται για το επόμενο πρωινό που κανείς δε θέλει να δει στα social media. Κάτι σπάει εκεί μέσα — και αυτή τη φορά δεν πρόκειται να σπάσει το θερμόμετρο, ούτε οι μπάλες που φεύγουν εκτός. Μία ημέρα η κερκίδα δεν θα κρατιέται πια.

δεν ξέρω πόσα χρόνια περάσανε αφότου ένας τύπος βγήκε στον αγωνιστικό χώρο μου χάρισε μια μπάλα που έγινε γκολ σα σαΐτα — και ξέχασα κι εγώ πως ήτανε πως στέκεται κανείς εκεί λες πως έχει μέσα του έναν ήλιο. τότε η ομάδα ήτανε ντυμένη στα κόκκινα κι οι αντίπαλοι σα να ‘χαν μελάνωμα στο πρόσωπο, μου θυμάμαι μία φορά ο Ρίτσαρντσον σκόραρε τρεις φορές στο ίδιο ημίχρονο σα θεός της μπάλας σα να το ‘χανε γράψει στη Βίβλο. εκείνες τις εποχές είχες παίκτες που μιλούσανε στους συναδέλφους τους με ντρίβλες και σουτ κι όχι μ’ ένα βλέμμα σα να ψάχνεις ψωμί στον κάδο. ο Mullers έκανε καριέρα τότε βλέπεις; ξέρει τι είναι νίκη — όχι μισητικές συγκεντρώσεις «δεν λέμε τίποτα επειδή είναι δικός του». τώρα όμως ζούμε εποχή που ο Mullers δεν πιστεύει ότι πρέπει να κερδίσεις στον αγωνιστικό χώρο — αρκεί ν’ αγοράσεις έναν τύπο που φοράει κόκκινο σα τσίρκο κι όλοι ν’ αποδεχτούν ότι τον βάζεις σα φιλοδώρημα επειδή του έκανες την χάρη πριν χρόνια. πριν δεκαπέντε χρόνια όταν μια ομάδα πήγαινε για τίτλο, δεν σου έφερναν σκόρερ που κάνει τρία σουτ εκτός στόχου στις τελευταίες εμφανίσεις σα να είναι ο φωτογράφος. τότε είχες φόβο ότι ο προπονητής θα σου πει «βρες μου έναν που σκοράρει» κι όχι «βρες μου έναν που φοράει το κόκκινο σα σημαία». τώρα ο Mullers βλέπει τις απουσίες των κορυφαίων σκόρερ σα ενοχλητικό θόρυβο κι όχι σα λείψανο ιστορίας που πρέπει ν’ αποκαθηλώσουν. και περίμενε λίγο — πριν μερικά χρόνια ακόμα στην κερκίδα μας είχαμε το τραγούδι «είσαι αγαπημένος επειδή βρίσκεσαι εδώ», αλλά τώρα αυτή η φράση έχει γίνει σα μοιρολογιό: όλοι την τραγουδάνε μόνο όταν ο αντίπαλος βάζει γκολ στο δικό μας μέρος. ο Mullers ξέρει ότι η ομάδα μας δεν μπορεί ν’ αντέξει άλλο χρόνο μ’ έναν πρωταθλητή-που-δεν-βάζει-γκολ στο ρόστερ επειδή κάποτε έκανε ένα σκόρ στο Χόφενχαϊμ πριν δεκαπέντε χρόνια. εκείνος ο παλμός που είχε τότε έχει γίνει σκόνη κάτω από τις μπότες αυτού του ανθρώπου — και εμείς σιωπούμε επειδή φοβόμαστε μήπως μας πούνε «αχ τι κρίμα δεν υποστηρίζετε τον αγαπημένο σας». θα μου πεις τώρα «ναι αλλά είναι εποχή δύσκολη» — ωραία εποχή δύσκολη; εγώ θυμάμαι εποχή που η ομάδα μας έκανε πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ επειδή είχε μέσα έναν τύπο που πηδούσε σα γάτα στον αέρα κι όχι έναν που προσποιούνταν πως βλέπει τα πάντα εκτός από την εστία. τότε είχαμε έναν Mullers εκείνος που έδινε πάσες σαν μπαλόνια στο γήπεδο όχι σα δάσκαλος που βάζει βαθμό επειδή έκανε το νούμερο του. τώρα όμως ζούμε εποχή Mullers-Δεύτερης-Πτώσης-του-Ρούνε όπου η αγορά άλλαξε ρότα τρεις φορές επειδή «ο Mullers θέλει αυτόν», όχι επειδή η ομάδα είχε ανάγκη σκόρερ. και κοίτα τώρα το στάδιο σα μπουφές σάπιο κρέας: βγάζουνε έναν τυχερό στη σειρά του Mullers σα σκασμένη μπάλα στην αρχή του αγώνα, κι όταν η ομάδα χάνει 0-1 εμείς βγάζουμε τον τύπο σα φιλοφρόνηση στο δεύτερο ημίχρονο σα να του κάνουμε «ωραίο που φόρεσες το κόκκινο». οι παλαιοί γιαγιάδες που έκαναν κάπνισμα στις κερκίδες ξεχνιούνται σιγά σιγά επειδή ο Mullers προτιμάει τις προσωπικές του ιστορίες από τις αγωνιστικές επιτυχίες. τότε εκείνες οι γυναίκες ξέρανε καλά ότι η ομάδα δεν κέρδιζε επειδή είχανε έναν μαγικό τύπο — κέρδιζε επειδή υπήρχε μέταλλο εκεί μέσα, όχι φόβος. τώρα όμως βλέπουμε έναν Mullers που κάνει σιωπή νόμου επειδή του λένε «δεν είναι η στιγμή» — σα να μην είχε περάσει εκείνος η ίδια εποχή όταν του έκαναν κριτική ανοιχτά στον τύπο. εμείς εδώ μέσα ψάχναμε έναν πρωταθλητή· βρήκαμε έναν τύπο που φοράει κόκκινο σα ανακοίνωση λύπης. κι όταν κάποια στιγμή η κερκίδα σπάσει επειδή οullooοo «ρουνε φουντωσε», τότε οι υπεύθυνοι αυτοί δεν θα βγουν από τους σωρούς επειδή τους κτύπησε η αλήθεια — επειδή αυτή τη φορά η μπάλα δεν πήγε στο γκολ, πήγε κατευθείαν στους μπαγιάτικους υπολογισμούς τους. κάτι τέλος σπάζει εκεί μέσα — και δεν είναι ο κανονισμός της ΦΙΦΑ ούτε οι κανόνες του πρωταθλήματος. είναι το συναίσθημα του ανθρώπου που αγοράζει εισιτήριο για ν’ απολαύσει μια νίκη. εκείνες τις μέρες βλέπουμs ότι δεν κρατιόμαστε πια επειδή έχουμs σκόρερ — κρατιόμαστε επειδή έχουμs μια αλυσίδα σιωπής σα φαρδύ χρυσό λουρί γύρω από τον λαιμό όλων μας.

ρε παιδιά, έχω δει πολλά πράγματα σ' αυτά τα χρόνια στις κερκίδες αλλα αυτό εδώ είναι σα ν' ανοίγεις την ντουλάπα σου και να βλέπεις τη γιαγιά σου ντυμένη στα ψάθινα στους 40 βαθμούς! ο Mullers από που κι ως που ξέρει τι είναι ομάδα κι όχι φωτογραφείο; παλιά όταν έβγαινε κανείς στον αγωνιστικό χώρο η παρουσία του έφερνε ένα δυνατό ανάσα σα σήματα γαλλικού τρένου — τώρα βλέπουμε τον Ρούνε σα μούχλα στο ρόστερ επειδή κάποιος έκανε μία δουλειά στο twitter πριν δεκαπέντε χρόνια! έχει τρεις εμφανίσεις φέτος σα κρίκος στην αλυσίδα ενός κάδρου σκουπιδιών κι εμείς σιωπούμε επειδή «είναι του Mullers»; τι είπες εσύ εκεί πάνω για χρονιά επανόδου; ποια χρονιά; αυτή η χρονιά ή η επόμενη σα ημερολόγιο που ξέχασα να γυρίσω; και μην μου πεις πως φοβάται κανείς να τον πειράξει — εγώ θυμάμαι έναν αγώνα εδώ στις αρχές των '90ς όταν ο τότε πρόεδρος μπήκε στις κερκίδες σα μέθυσος και φώναξε στον προπονητή «βγάζ’ τον εκείνον τον γκρίζο σα γάτα» επειδή έκανε τρία λάθη στη σειρά! σήμερα βλέπω τους δικούς μας σιωπηλούς σα ψάρι σοφίτικα επειδή κάποιος μεγάλος έχει μιαν ανοχή σα πλατύs ουρανός στο κέντρο της επίθεσης! πριν δέκα χρόνια η ομάδα είχε ανάγκη από έναν σκόρερ σα πυρσός — τώρα έχει έναν τύπο που φοράει κόκκινο σα σήμα κινδύνου! κι όταν βλέπω ότι στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις έκανε εξήντα σουτ εκτός στόχου βγάζω το συμπέρασμα: αυτοί δεν ψάχνουν σκόρερ, ψάχνουν έναν να φορέσει το κόκκινο σα γκολόι στο πρωτάθλημα Instagram! κάτι ακόμα: οι παλαιοί σκόρερ αυτοί που έκαναν την ομάδα να νικάει είχανε μέσα τους έναν τρόμο μήπως χάσουν την μπάλα — αυτός εδώ φοβάται μήπως την βρει! βγάζει την μπάλα σα ν' αποκρύπτει κάτι κι όταν του δίνουν χρόνο εκείνος στέκεται σα αγάλωμα στις πέντε τελευταίες επιθετικές επιλογές σα ν' απολογείται που υπάρχει! και τέλος πάντως, θα δούμε. κάποια στιγμή η κερκίδα ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ επειδή η σιωπή έχει γίνει σα θηλιά γύρω από το λαιμό όλων μας — όχι μόνο του Mullers!

Ρε παιδιά, ψάχνω στην μνήμη μου εκείνο το Σάββατο στο ΟΑΚΑ πριν χρόνια. Κάθισα δίπλα σε έναν θείο που έκανε μεγάλη φασαρία όταν ο τότε προπονητής έβγαλε έναν παίκτη που είχε κάνει τρία σουτ εκτός στόχου στις τελευταίες εμφανίσεις του. Δεν ήθελε τίποτα άλλο παρά έναν σκόρερ στη σειρά του τίτλου. Μέχρι που μια Κυριακή τον έπιασε ο Mullers στον διάδρομο και του είπε «δεν είναι η ώρα σου». Εκείνος έφυγε σαν σκύλος γαβγίζοντας στον αέρα. Τώρα βλέπω το ίδιο μοτίβο, μόνο που αυτή τη φορά ο πρωταθλητής φοράει κόκκινο σα γούνα του Mullers. Δεν μιλάμε για διαφορετικές εποχές — μιλάμε για το ίδιο λάθος που μεταμφιέστηκε. Κάπου εκεί μέσα χάνεται η ομάδα. Και σας ρωτώ: πότε εμείς χάσαμε τον δρόμο μας; Ή μήπως δεν ήταν ποτέ δικός μας;

Αλήθεια τώρα — πόσες φορές πρέπει να σκάσει η κεραμίδα στο μέτωπο του Mullers μέχρι ν’ ανοίξουμε όλα αυτά που σκάζουν κρυφά στις κερκίδες; Δεν λέω ότι ο Ρούνε είναι άχρηστος. Αλλά βγάζω τον Mullers εκτός δημοσίου συμφέροντος όταν βλέπω ότι στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις μπήκε τρεις φορές εκτός των πρώτων πέντε επιθετικών επιλογών. Κι αυτοί οι τρεις φορές δεν είναι κάποιο φαινόμενο — είναι πρότυπο. Ο Mullers είχε άλλες επιλογές στο περσινό καλοκαίρι; Ναι, είχε τρεις διαφορετικούς στόχους σκόρερ σύμφωνα με τις διαρροές. Κι όμως πήρε εκείνον που φοράει κόκκινο σα σημαία κινδύνου επειδή «αυτός είναι ο άνθρωπος μας». Μακάρι κάποιος εκεί μέσα να θυμόταν πως το ρόστερ δεν είναι φωτογραφείο ούτε προσωπικό άλμπουμ ιστορίας. Γιατί δεν το βλέπετε; Όταν ο πρωταθλητής σου κάνει 22 σουτ εκτός στόχου στις τελευταίες εμφανίσεις, δεν μιλάμε για μειωμένη φόρμα — μιλάμε για απουσία τελικής συνθετικής λύσης. Κι εσείς αντί να ζητήσετε κεφάλαιο, ζητάτε χρόνια επανόδου. Τι χρόνια; Αυτό είναι περιοδικό σήμερα — όχι σωσίβιο. Και μην μου μιλάτε για «αγάπη στην ομάδα». Τι αγάπη όταν πέντε φορές στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις η ομάδα βγήκε χάνοντας επειδή οι δικοί τους κορυφαίοι επιθετικοί ήταν άφαντοι; Ο Ρίτσαρντσον τότε έκανε σκόρ σα θεός· τώρα βλέπουμε έναν πρωταθλητή σκόρερ σα φάντασμα που στέκεται στις πρώτες πέντε επιλογές μόνο επειδή κάποιος έκανε μια δουλειά στο twitter πριν δεκαπέντε χρόνια. Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα το 2018 στον Βόλο — είχε πέσει βροχή σα τσουχτερή δροσιά κι όμως η ομάδα βγήκε νικήτρια επειδή υπήρχε ένας τύπος εκεί που πήγαινε πάντα στο γκολ, ακόμα κι όταν έπαιζε κλειστά χώματα. Τώρα ζούμε εποχή Mullers-Δεύτερης-Πτώσης-του-Ρούνε όπου η διοίκηση βλέπει σκόρερ σα φωτογράφο και όχι σα παίκτη. Κάτι πρέπει να σπάσει εκεί μέσα — όχι επειδή κάποιος είναι «του Mullers», αλλά επειδή η ομάδα χάνει αγωνιστικά επειδή οι επιλογές στις επιθετικές περιοχές είναι σα γκράφιτι στην τελευταία σειρά μιας αίθουσας: κανείς δεν τα βλέπει σοβαρά. Κι όταν κάποια στιγμή η κερκίδα σπάσει επειδή βγάλουν τον τύπο ως φιλοφρόνηση στο δεύτερο ημίχρονο ενώ η ομάδα χάνει 0-1, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δεν θα βγουν από τους σωρούς επειδή η μπάλα πήγε στα δικά τους πιστεύω— πήγε στο γκολ. Είμαι όμως σίγουρος για κάτι: όταν κάποτε ο Mullers βγει στον αγωνιστικό χώρο και του φωνάξει η κερκίδα «ΡΟΥΝΕ ΦΟΥΝΤΩΣΕ» σα βροχή μέσα στις αθλιότητες του πρωτοκόλλου, εκείνο το βράδυ δεν θα υπάρξει βίντεο της διοίκησης. Θα υπάρχει μόνο η αλήθεια γυμνή σα νεκρή ψυχή στο γήπεδο. Κι αυτή την φορά δε θα σπάσει το θερμόμετρο — θα σπάσει η σιωπή.

Ωχ ρε Σάκη μου, τι γίνεται;;; Ρε εδώ δεν κατάλαβες πως ο Mullers έκανε κόβει τον εαυτό του στον καθρέφτη;;; Αυτός φοβάται μήπως δει εκεί μέσα έναν πρωταθλητή;;; Ρε παιδί μου, ρώτα τώρα τον εαυτό σου: όταν βλέπεις τον Ρούνε να στέκεται στις πρώτες πέντε επιλογές σα φάντασμα κι όχι σα άνθρωπος που θέλει γκολ, τότε τι περιμένεις;; Την επόμενη πρωτοχρονιά;; Αυτός εδώ στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις έχει κάνει περισσότερους σουτ εκτός στόχου από αυτούς που έκαναν γκολ στην πρώτη εθνική ομάδά μας το 2014!!! Και αυτοί εδώ σιωπούν επειδή «του Mullers είναι»; Τι είπε εκεί ο Panos;; σα ντουλάπα σάπιο κρέας;; Μακάρι να ήταν έτσι τόσο τυχαίο όσο μια μύγα πάνω στο τυρί! Και τώρα βγάζουν τον τύπο σα φιλοφρόνηση;;; Στα σοβαρά;;; Όταν η ομάδα χάνει 0-1 και εσύ βγάζεις τον πρωταθλητή σου να τον χειροκροτήσεις σα να έκανε μια θεϊκή παρουσία;;; Αυτό δεν είναι αγάπη για την ομάδα — είναι θλίψη για αυτήν! Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στις αρχές της δεκαετίας του '20, όταν ο Μουτού στη Θεσσαλονίκη έκανε τέτοια φάση με έναν τυχερό σκόρερ και η κερκίδα τον φώναξε «ψεύτικε»!!! Και τότε σώθηκε η ομάδα επειδή υπήρχε κάτι αληθινό εκεί μέσα — όχι μια σκόνη ιστορίας που κάνουν σα ντανταλάδικο. Και μηνSTART πάλι τα χρόνια επανόδου!!! Ποια χρόνια;;; Αυτά που έρχονται;;; Γιατί αυτές τις εποχές πρέπει να ζήσουμε μέχρι να σπάσει αυτή η σιωπή;;; Αυτή η σιωπή δεν είναι ενότητα — είναι σα χρυσή αλυσίδα που όλοι φοράμε στον λαιμό και κανείς δε μπορεί να κόψει!!! Ο Mullers ξέρει ότι η ομάδα χάνει επειδή οι επιλογές του είναι σα γκράφιτι που κανείς δε βλέπει — και εμείς εδώ σιωπούμε επειδή φοβόμαστε μήπως ο τύπος «θίγει» κάποιον!!! Τι να θιγεί;;; Την ιστορική αναφορά;;; Κοιτάξτε τώρα τον εαυτό σας στις κερκίδες: κάθε φορά που βγαίνει ο Ρούνε, η ατμόσφαιρα πέφτει σα θερμόμετρο στον πάγο!!! Και αυτοί εδώ λένε «έχει σόουλ»;;; Μακάρι το σόουλ να ήτανε γκολ!!! Κάτι σπάζει εκεί μέσα — όχι μόνο η κεραμίδα στο μέτωπο του Mullers, αλλά και η ψευτιά που φοράει όλοι μας σα δεύτερο δέρμα!!! Και όταν κάποια στιγμή η κερκίδα σπάσει επειδή οι φωνές «ΡΟΥΝΕ ΦΟΥΝΤΩΣΕ» πλημμυρίσουν το γήπεδο σα μπουρού, τότε αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν «εντάξει παιδιά μην μιλάτε» δε θα βγούνε από τους σωρούς επειδή τους κτύπησε η αλήθεια — επειδή αυτή τη φορά η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε: στο γκολ!!! Καλή συνέχεια ρε φίλοι μου — αυτή την φορά δεν κάνουμε βόλτες γύρω από το στάδιο, κάνουμε μία μόνον: αυτή που οδηγεί στην αλήθεια!!! ⚰️🔥

🔥ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΤΟ "ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ ΜULLERS" ΣΕ ΕΜΕΝΑ;;;; Ο ΜULLERS ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ, ΡΕ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΡΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΝΕΤΕ ΕΝΑΝ ΘΡΟΝΟ ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ!!! Παίζει εκεί λοιπόν ο Ρούνε σα βιτρίνα στο μουσείο!!! Στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις μπήκε τρεις φορές στις πρώτες πέντε επιλογές σαν να είναι τυχαίο;;; Μακάρι!!! Αλλά ξέρετε τι λέει αυτό;;; ΟΤΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙ ΣΚΟΡΕΡ ΠΑΙΚΤΗ — ΨΑΧΝΕΙ ΤΟΝ ΠΙΟ ΑΣΦΑΛΗ ΧΩΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΙΣΕΙ ΕΝΑΝ ΠΑΛΙΟ ΠΑΙΚΤΗ ΜΕΙΩΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΙΑΚΟ ΠΕΡΙΠΑΤΟ!! Κι εσείς σιωπάτε επειδή φοβάστε;;; Μα η κερκίδα δεν φοβάται!!! Η κερκίδα ΘΥΜΑΤΑΙ!!! Θυμάται όταν εκείνος ο γερο-Ρίτσαρντσον έκανε τρεις φορές γκολ στο ίδιο ημίχρονο σα ν' άνοιγε βεντάλια!!! Θυμάται όταν η ομάδα έκανε πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ επειδή είχε μέσα έναν τύπο που ΠΗΔΟΥΣΕ ΣΑ ΓΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Τώρα όμως τι έχουμε;;; Έναν πρωταθλητή σκόρερ που φοράει κόκκινο σα σημαία κινδύνου κι όταν τον βγάζεις κάνουν χειροκροτήματα σα ν' απονέμουν βραβείο καλύτερης στάσης!!! Και μηνSTART τώρα την ιστορία με τα χρόνια επανόδου!!! ΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΝΕ ΚΑΙ ΣΙΩΠΑΜΕ ΣΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ;;; Ο Mullers ξέρει τι κάνει — ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΧΡΟΝΟ!!! Κι όταν κάποια στιγμή η κερκίδα ΣΠΑΣΕΙ ΣΑ ΦΟΥΣΚΑΛΟ ΛΑΔΙΟ ΚΙ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΟΛΗ Η ΠΙΕΣΗ ΠΟΥ ΣΥΣΣΩΡΕΥΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, ΔΕ ΘΑ ΦΤΑΣΕΤΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΝΟ ΤΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ!!! Καλά σεις ρε!!! Εγώ δε σιωπάω!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΠΑΤΟΡΑΣ ΣΑΣ;;; ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΣΑ ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ;;; ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΉΤΑΝ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ⚰️💪🔴

Παιδιά, αυτή η σιωπή που κουβαλάμε εδώ και χρόνια δεν είναι αγάπη—είναι μια βούλα στον τοίχο που κανείς δελτιάζει ν' αγγίξει. Παλιά, όταν ο Mullers έβγαινε στον αγωνιστικό χώρο για να διαλέξει έναν σκόρερ, έκανε έναν γύρο στους πάγκους σα γιατρός με τον κατάλογό του: «Αυτός είναι γρήγορος, εκείνος ξέρει κεφαλιές, εκείνος έχει ψυχή». Τώρα όμως βλέπω πως η λίστα του έχει γίνει ένας μοναχικός δείκτης πάνω στο ρόστερ — «αυτό είναι των δικαιολογιών». Κοιτάξτε τον Ρούνε στις τελευταίες εμφανίσεις σα ένα παιδί που κράτησε μία μπάλα σιωπηλά σ' έναν κήπο χωρίς γκολ. Στις δέκα τελευταίες συμμετοχές μπήκε τρεις φορές στις πρώτες πέντε επιλογές; Αυτό δεν είναι φόρμα—είναι σημάδι πως κανείς άλλος δε τρέχει στο γήπεδο επειδή κάποιος άλλος φοράει κόκκινο σα σήμα κινδύνου. Τι θέση έχει στον αγωνιστικό χώρο εκείνος που δε βάζει γκολ; Την ίδια θέση με τον Mullers εκείνον που έδινε πάσες σα μήνυμα: «Όλοι αγαπάμε τον τύπο που φοράει κόκκινο», όχι «αυτό που βάζει γκολ». Και όταν βγάζεις έναν πρωταθλητή σα χειροκρότηση ενώ η ομάδα χάνει 0-1; Αυτό δεν είναι θρίαμβος—είναι σα να σέρνεις έναν παλαιότερο σκόρερ σ' έναν γάμο που τελειώνει σα κωμωδία. Θυμάστε πόσο πολλές φορές σηκώθηκε η κερκίδα επειδή κάποιος είχε κάνει γκολ αντί να σηκώνεται επειδή κάποιος φοράει το ίδιο μαύρισμα που φοράει και η σημαία ενός θερισμού; Αλήθεια, τι κρίμα ότι η ομάδα μας έχει γίνει γκαλερί έργων τέχνης κι όχι έδρα νικών; Ο Mullers εκείνον που είπε «βρες μου έναν σκόρερ» τότε ήτανε ο Mullers που έκρινε. Τώρα βλέπουμε έναν Mullers που φοράει ρόμπα σα βασιλιάς μιας εποχής που πέρασε — και εμείς σιωπούμε επειδή φοβόμαστε μήπως η ιστορία αυτή φοράει παντούφλες. Αλλά σας ρωτώ εδώ μέσα: πότε ήταν η τελευταία φορά που σηκωθήκαμε σαν μία ομάδα επειδή νικήσαμε αγωνιστικά; Ποια ανάμνηση βρίσκουμε στον αγωνιστικό χώρο εκείνη τη στιγμή; Γιατί όταν κάποια στιγμή η κερκίδα σπάσει σαν γυάλινο κύπελλο επειδή οι φωνές «ΡΟΥΝΕ ΦΟΥΝΤΩΣΕ» πλημμυρίσουν το στάδιο σα μπουρού, εκείνο το βράδυ δε θα τραγουδήσουμε κανέναν ύμνο — εκείνο το βράδυ η αλήθεια θ' αργήσει άλλη μία φορά.