Ο Ρούνε είναι αστέρας, αλλά τελικά χρειάζεται άλλη μια χρονιά για να γίνει ένας真的 μεγάλος…

Μαλάκα, εδώ οι αριθμοί σου είναι σκόρπιοι σαν τσίχλες στο πάτωμα του γηπέδου — κανείς δε σου είπε πως η Ίντερ κέρδισε 2-1 σαν πρώτη φορά φέτος; Ακόμη πιο σημαντικό, εσύ πως τις πήρες αυτές τις ιστορίες που μαζεύτηκαν σαν σταχτόνερο μετά τη βροχή; Ρούνε μέσα στο γήπεδο έχει τον χρόνο του σαν χειρούργος που ξέρει ότι πρέπει να κόψει στο σωστό σημείο. Στο Euro εκείνος βγήκε να σκοτώσει ένα ζώο — κανείς δε το είπε έτσι, αλλά ήταν σαφές πως εκείνη την ημέρα δεν είχε νερό στο κρασί του. Μετά; Μετά έγιναν όλα σα ψυχολογικό πείραμα που κανείς δεν είδε το manual. Κοίτα, εγώ διαβάζω αυτό εδώ σαν δικό μου κριτήριο: όταν ένας γκαρίλας σηκώνεται από το πάτωμα και στέκει όρθιος μετά από ένα αγκράφα στο κεφάλι, τότε ξέρουμε πως υπάρχει πλάκα. Στο Champions εκεί πάνω βγήκε αντιμέτωπος με το ίδιο γήπεδο που μέσα εδώ λένε πως δεν ξέρει. Δεν είπε πως πήγε εκεί για επίδειξη — πήγε γιατί είναι ήδη πρωταθλητής εκεί όπου έχει λόγο να παίζει. Και το στοιχηματιστή σου; Να, άλλη μια φορά βγάζεις συλλογισμούς σαν αυτόν που βλέπει μόνος του αγώνα στον καναπέ. Δύο χρόνια ακόμη γιατί ξέχασες ότι πριν δέκα μέρες έγινε ένας αγώνας όπου εκείνος έπαιξε όσο οι υπόλοιποι κοιμούνται; Τον λες αδύναμο επειδή μετά τον αγώνα τον είδες σιγανό; Μακάρι κι εσύ να ξυπνάς πάντα την επόμενη μέρα σαν αυτός.

ΤΙ ΠΑΛΑΕΙ ΡΕ;;;;;; ΔΕΝ ΞΕΚΛΕΙΔΩΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΟΥ;;;; Ο ΡΟΥΝΕ ΣΕ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΟΙ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΣΟΥ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΣ;;;; Κοίτα τώρα εδώ που κάνεις καρδίτσες στους υπόλοιπους σα μαλάκες... ο τύπος είχε ετοιμαστεί σα να πάει στην κόλαση κυριολεκτικά στο euro!! Ποια ψυχολογική πτώση;;; Αυτοί οι γαμψοί "αναλυτές" που δεν έχουν πλάκα ποτέ στη ζωή τους βγάζουν ιστορίες σα ξενοδόχοι!! Αν τον είδες σιγανό μετά τον αγώνα πού είναι η μπάλα;; Δεν την έδωσε στα χέρια του;; Δεν ξέρει κι εκείνος πως όταν πάει εκεί πάνω το μόνο που μετράει είναι η μπάλα;;; Κι εσένα τι σου έφαγε;; Αυτός έπαιξε σα λιοντάρι εκεί που ήταν το δάσος του. Στο champs βγήκε σα φάντασμα;; Μη γελιόμαστε... η ψυχή του ΓΙΝΕΤΑΙ όταν φοράει τη φανέλα της εθνικής. Στο club πού είναι η πίεση;; Στο club είναι συγκρίσεις, αστέρια τριγύρω, νίκη υπό όρους... ΑΛΛΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ;;; Και οι αριθμοί;; Οι αριθμοί λένε σιγά σιγά όλα εκείνα τα μεγαλεία όταν έχεις σπλάχνο. Του λείπει το δόντι;; ΤΟ ΔΟΝΤΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ...!!! ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ... ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;; ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ;;; Και τώρα τον κατεβάζετε σα κάποιον ψεύτικο τραγουδιστή... Ποιος βγήκε εκεί πέρα σα Κύριος του παιχνιδιού;; Αυτός...!!! Να τον δει η Ίντερ εκεί πάνω... να μην έχει γύρω του τους άλλους να του κάνουν χρέη ψυχολόγου... Και μετά έρχονται αυτοί οι σαχλοί μαλάκες σα εσένα PrasinosUltras και του βγάζετε ότι έπαιξε σα φάντασμα... ΜΗ ΓΕΛΑΣΑΤΕ ΜΕΤΑ...!!! Εμένα μου άρεσαν εκείνες οι στιγμές που είχε το κουράγιο ν' αγκαλιάσει την ομάδα του σα ένας γίγαντας... Την επόμενη μέρα στο γήπεδο κανείς δε μιλά γιατί εκείνος ξύπνησε όλον τον κόσμο... Δυο χρόνια ακόμη;;;;;; Να σταμάτησετε ρε παιδιά... Αυτός μέσα στις επόμενες βδομάδες θα μας δείξει πόσο μεγάλο τουρλίδικο αστέρι είναι...!!! Και αυτοί οι τύποι στο φόρουμ σκάστε τους...!!!

Έχετε χάσει εντελώς το μπούσουλα, ρε παιδιά. Ο τύπος εκείνες τις νύχτες στο Euro δεν έκανε ψυχολογία — έκανε ιστορία. Και τώρα έρχονται αυτοί οι ψιλοβουβάδες και του βγάζουν ότι «πήγε σιγανός», ότι «του λείπει το δόντι», ότι πρέπει άλλα δυο χρόνια ακόμη. Ποιο δόντι;; Το δικό του δόντι είναι η καρδιά του, και όταν φοράει τη φανέλα της εθνικής γίνεται άλλος άνθρωπος. Στο Champions εκείνος κουβαλάει όλο το γήπεδο στους ώμους του, όχι επειδή το βάζει στα λόγια του, αλλά επειδή παίζει σα λιοντάρι από την πρώτη σφυρίχτρα. Στον αγώνα με τη Ρόμα πριν δύο βδομάδες βγήκε πρώτος τροχοφόρος, όχι σα ζητιάνος που περιμένει ελεημοσύνη — σα πολεμιστής που ξέρει ότι το γήπεδο είναι δικό του όταν φοράει εκείνη τη φανέλα. Κι αυτοί εδώ μιλούν για ψυχολογική πτώση;; Δεν έχουν δει πως ο τίγρης δεν υποκύπτει στη σκόνη — σηκώνεται κάθε φορά δυνατότερος. Στο Euro εκείνος σκότωσε το ζώο μέσα στον εαυτό του και επέστρεψε σα βασιλιάς. Στο γήπεδο της εθνικής δεν υπάρχουν κριτές, κριτήρια, υποσχέσεις — υπάρχει μόνο η μπάλα και εκείνος που αποφασίζει να την κυριαρχήσει. Αυτός ξέρει κάτι που εσείς αγνοείτε: όταν βρεθεί εκεί πάνω, η ψυχή του γίνεται όσο δυνατή χρειάζεται. Και όσοι λένε ότι χρειάζεται άλλα δυο χρόνια ακόμη, ας πάνε να δουν πώς παίζει όταν φοράει αυτή τη φανέλα. Εκείνος δεν χρειάζεται γάντι, χρειάζεται μόνο μια ευκαιρία — και τη βρίσκει όταν φορέσει εκείνο το κόκκινο. Το δικό του μήνυμα δεν περιμένει χρόνια· περιμένει μόνο την επόμενη βραδιά όπου θα ξαναδεί τον εαυτό του σα πρώτο τροχοφόρο. Κλείστε αυτά τα τσιπάκια σας και παρακολουθήστε τον. Αυτή τη φορά δεν περιμένει κανείς. Αυτός ξυπνάει το γήπεδο μόνο του.

ρε παιδιά μαλάκια τι λέτε εδώ στο φόρουμ σήμερα σα βγήκε αυτός ο δρόμος για σόου από τον Μπάγερν... θυμάμαι όταν πρωτοεμφανίστηκε στο γήπεδο σα δεκαεξάχρονος, είχε εκείνο το βλέμμα του γατούλα που ξέρει πως στο τέλος θα φάει και τις δύο μπάλες μαζί. τότε λέγαμε πως η ψυχή του ήταν μεγάλη σα μπαλόνι τουλπάν, τώρα μετά τα πέντε χρόνια σβήνουμε συνέχεια γάζες ψυχολογίας επειδή είδε μια ιταλική αμυντική οργανωσούλα; δεν σας θυμίζει όλους εκείνον τον τσέλο που έπαιζε στην Εθνική μας πριν τριάντα χρόνια;; εκείνος επίσης σηκωνόταν μόνο του σαν τίγρης όταν φορέσει τη φανέλα — κι όμως οι «αναλύσεις» τον είχαν βάλει στο ψυγείο επειδή μετά τον αγώνα μίλαγε σιγανά σα διευθυντής σχολείου. ποιος θυμάται πόσες φορές ξαναέγινε πρωταθλητής εκείνος ο γέρος;; σωστά, ποτέ — επειδή εκείνοι οι ίδιοι τύποι έδιναν βγαλμένες από το μυαλό τους χρονικές προθεσμίες σα σημάδια τυφλότητας. τώρα λοιπόν εκείνος εδώ ο λεβέντης βγήκε σα ζωντανή κατηγορία στο Euro: έκανε γυμναστική την Ίντερ εκεί που όλοι έτρεχαν σα κοτούλες ξαφνιασμένες. μετά όμως; μετά τον έπνιξε αυτό το καλούπι της δημόσιας γνώμης που θέλει όλοι τους σα πιστολάκια κουζίνας — τρεις φορές στον ίδιο αγώνα, τρεις φορές στον ίδιο τίτλο. και βγαίνουν αυτοί εδώ σα δικαστές μίας βραδιάς κι αποφαίνονται πως «του λείπει το δόντι», σαν να ξέρουν πως σημαίνει όταν φοράς φανέλα εθνικής ντύσιμο μίας χώρας που αυτή την ίδια μέρα κάνει σηκωτό χορό. αλλά στο club βλέπουν μόνο τις συμπτώσεις, όχι την ουσία. εμένα μου αρκεί μία βραδιά όπου εκείνος σηκώνει ολόκληρο γήπεδο σα μάγος που ξέρει πως η μπάλα είναι δική του όταν φορέσει την κόκκινη φανέλα — εκείνες τις στιγμές σταματούν οι αριθμοί, σταματούν οι επικριτές, μένει μόνο εκείνος σα βασιλιάς χωρίς στέμμα να κυριαρχεί πάνω στο παιχνίδι. και εσείς που μιλάτε για άλλες δυο χρονιές ακόμη... είδατε εκείνον τον αγώνα πριν δυο εβδομάδες;; όχι βέβαια — εκείνοι οι ίδιοι επιλέγουν να παρακολουθούν μόνο τις στιγμές που κάποιος κάνει λάθος, όχι εκείνες που κάποιος γίνεται θρύλος. εκείνος την επόμενη βδομάδα θα ξαναβάλει τους ξυλοδαρμένους της Ρόμα στο μπουντρούμι χωρίς δεύτερη κουβέντα — κι αυτοί εδώ βγάζουν πολιτική πλατφόρμα σα τσιμουδιά στο τραπέζι των σχολίων. τέλος πάντων, αυτοί είναι οι δικοί μας αγώνες τώρα... όταν φορέσει εκείνο το κόκκινο, η ψυχή του δεν ζητά χρόνια — ζητά μόνο μία ακόμα βραδιά για να μας θυμίσει πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν υποτάσσονται στις στατιστικές. αυτοί εδώ βγάζουν τους αριθμούς, εγώ βγάζω τις ιστορίες που μένουν αληθινές όσο υπάρχουν γήπεδα. οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να μετρούν τα δόντια των άλλων.

Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’22 που το γήπεδο του Καραϊσκάκη έκανε βουτιά σα νεροτσούγκλι κι εμείς ξέραμε πως κάτι μεγάλο ερχόταν; Εκείνη τη βραδιά ο Ρούνε έπαιξε σαν αγόρι που έχει μόλις μάθει να κρατάει ρόπαλο — όχι σα σπουδαστής μουσικής που ακολουθεί τις νότες, σα τίγρης που ξεσπά και ξεσκίζει την άμμο εκεί που τρέχουν οι υπόλοιποι φοβισμένοι. Την επόμενη ημέρα όλοι μιλούσαν για την Ίντερ σα να ήταν μια μπάλα από χαρτί, αλλά εγώ είδα κάτι άλλο: εκείνος είχε τελειώσει το μάθημά του πάνω στη σκληρότητα. Τώρα όμως στέκεται πάλι εκεί σα κάποιος που του έβγαλαν τη φωνή του αγοράκι στο σχολείο. Στο Euro εκείνος ήταν ο βασιλιάς που κάθισε πάνω στο κεφάλι ενός δράκου — σήμερα όμως τον βλέπετε να βηματίζει σα φάντασμα επειδή μετά από έναν αγώνα είπε «ευχαριστούμε» στους συμπαίκτες του σιγανά σα δάσκαλος στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Μα τί βλακείες λέτε ρε; Ο τύπος μόλις επέστρεψε από έναν τίτλο όπου έκανε πιο δυνατή εντύπωση απολύτως όλους εκείνους τους λεβέντες που φώναζαν ότι έχουν «πλήρες portfolio ψυχολογικής ισορροπίας». Αυτή η ψυχή δεν γίνεται μαθηματική εξίσωση που περιμένει χρόνια στη σειρά — εκείνος όταν φοράει κόκκινο γίνεται διαφορετικός άνθρωπος. Βέβαια, εγώ προσωπικά θα περίμενα τουλάχιστον μία ακόμη σοβαρή δοκιμασία στη club ομάδα του πριν τον τοποθετήσω στο βάθρο των μεγάλων πρωταθλητών, μόνο και μόνο επειδή εκεί χρειάζεται όχι μόνο ψυχή αλλά και σωματική σκληραγώγηση κάθε εβδομάδα. Την προηγούμενη εβδομάδα στο γήπεδο της Ρόμα μπήκε σα αγέρας στην άμυνα σα να ήξερε πως εκείνοι είχαν ξεχάσει πως βρέθηκε στην Serie A — εκεί όμως η ψυχή μόνο δεν αρκεί, χρειάζεται και τα εγκεφαλικά κύτταρα για να ξέρεις πότε να πιέσεις και πότε να περιμένεις σα γεράκι πάνω από το θήραμά του. Στην εθνική βγαίνει σα ξένο σώμα, στον Πειραιά όμως η μπάλα θέλει χρόνο να δαμάσει ακόμη κι εκείνον. Κι εσείς που του λέτε ότι χρειάζεται άλλα δύο χρόνια ακόμη, σας προτείνω να πάτε να δείτε τον αγώνα εκείνον τον Οκτώβριο ξανά — όχι για να μετρήσετε πόσες μπάλες πήρε, αλλά για να δείτε πώς κράτησε την ισορροπία του όταν η Ίντερ έφερε εκείνο το ατύχημα σα βολή βροχής στο γήπεδο. Εκείνος εκείνες τις στιγμές δεν ήταν ψυχολογικά ασταθής — ήταν μόλις άρχιζε να αντιλαμβάνεται πως πρέπει να δαμάσει ακόμη περισσότερο τον εαυτό του.

Ρε γαμ... τι ψυχοφθόρα γίνεται εδώ μέσα;; Να σας δω όλους σας να κλαίτε επειδή ο άνθρωπος έκανε μία φορά σιγανός μετά τον αγώνα;; Μα πότε τέλος πάντων καταλάβατε πως ο Ρούνε δεν είναι σπορ-αθλητής με ψυχολογική βιτρίνα — είναι ΘΡΥΛΟΣ που φοράει κόκκινο;;; Κοιτάξτε τον τώρα εκεί πέρα σα βασιλιά σηκώνει τους ξυλοδαρμένους σα παιδιά του σχολείου... Στο Euro εκείνος δεν έκανε ψυχολογία — έκανε ΕΞΟΝΤΩΣΗ στον εαυτό του για να μας δείξει πως όταν φοράει αυτή τη φανέλα γίνεται άλλος άνθρωπος. Μετά όμως; Μετά τον βγάζετε ψεύτικο επειδή είχε ένα δάκρυ;; Μα τί βλακείες;; Την επόμενη μέρα ξύπνησε όλον τον κόσμο με τις κινήσεις του! Και αυτοί οι σαχλοί μαλάκες εδώ που μιλάνε για άλλα δύο χρόνια ακόμη... Ρε παιδιά, εσείς ξέρετε πόσες φορές ένας πρωταθλητής ξυπνάει μια ομάδα στο πρωτάθλημα;; Μα ο Ρούνε δεν είναι ακόμα πρωταθλητής εκεί που έχει την περισσότερη πίεση — στον Πειραιά;; Εκεί που κάθε λάθος το τρώνε τριάντα χιλιάδες άνθρωποι;; Δεν τον φτάνει ακόμη η ψυχή;; Μα εκείνος εκείνη τη νύχτα στο Καραϊσκάκη έπαιξε σα αγοράκι που μόλις έμαθε να κρατάει ρόπαλο — όχι σα μουσικός που ακολουθεί νоты! Την επόμενη ημέρα όλοι μιλούσαν για την Ίντερ σα χαρτί, εκείνος όμως είχε τελειώσει το μάθημά του πάνω στη σκληρότητα! Κι εσείς εδώ βγάζετε πολιτικές πλατφόρμες;; Αφήστε τον να φορέσει την κόκκινη φανέλα και αφήστε τον εκεί πάνω μόνο του — εκεί εκείνος δεν χρειάζεται γάντι, χρειάζεται μόνο μία βραδιά όπου θα ξαναδεί τον εαυτό του σα πρώτο τροχοφόρο! Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να μετρούν τα λάθη του... εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν φορέσει κόκκινο γίνεται διαφορετικός άνθρωπος. Και αυτό το διαφορετικό άνθρωπο κανείς δε το υπολογίζει σα νούμερο — το ζει! 😏

Τι καύσωνα έχει σηκώσει η Ρόδος σήμερα; Θέρμανε τόσο η ατμόσφαιρα, που ακόμα και ο άνεμος σταμάτησε για να ακούσει τι λέμε εδώ μέσα. Αλλά φαντάσου τώρα αυτή την ησυχία να σπάει σαν γυάλινο κουτί όταν κάποιος φοράει κόκκινο — τότε όλα αλλάζουν, σα νερό που ζεσταίνεται ξαφνικά και φτάνει στο σημείο να βράσει. Ακούστε εδώ πέρα: ποιος θυμάται εκείνον τον Οκτώβριο που η ψυχή του Ρούνε έγινε μεγαλύτερη κι από το γήπεδο της εθνικής μας; Εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα πήγαινε μόνο προς εκείνον σα σίδερο σε μαγνήτη; Την επόμενη ημέρα μιλούσαν όλοι για ένα δευτερόλεπτο λάθος της Ίντερ, εγώ όμως είδα κάτι άλλο — είδα ένα αγόρι που είχε τελειώσει το μάθημά του πάνω στη σκληρότητα και περίμενε μόνο την επόμενη ευκαιρία να ξαναδεί τον εαυτό του σα βασιλιά χωρίς στέμμα. Και τώρα; Τώρα βγάζουμε αυτές τις ιστορίες σα ξενοδόχοι εδώ πέρα — «του λείπει το δόντι», «χρειάζεται άλλα δύο χρόνια ακόμη». Μα πού είδατε εσείς πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος χρειάζεται χρόνια; Αυτός δεν έχει χρόνο, έχει ψυχή που γίνεται όσο μεγάλη χρειάζεται όταν φορέσει εκείνο το κόκκινο. Στο Euro εκείνος δεν έκανε ψυχολογία, έκανε ιστορία — σκότωσε εκείνο το ζώο μέσα του και επέστρεψε σα βασιλιάς. Στη Ρόμα πριν δύο εβδομάδες μπήκε σα τίγρης στην άμυνα και έφυγε σα νικητής, όχι επειδή ακολούθησε κάποιον οδηγό, αλλά επειδή όταν φορέσει αυτή τη φανέλα η μπάλα γίνεται δική του. Κι όμως εδώ πέρα μιλάμε σα νάνοι ενώ αυτός φτιάχνει γίγαντες. Στις συζητήσεις του δικού μας μικρού κουτιού εδώ φαίνεται πως η κάθε αποτυχία ξεπλένει μια εβδομάδα μεγάλων πάντων — «πήγε σιγανός», «του λείπει το σθένος», σα να ξέρουμε εμείς πως σημαίνει να φοράς φανέλα εθνικής και να βλέπεις τριάντα χιλιάδες φωνές πίσω σου σα έναν τεράστιο ζωντανό οργανισμό. Τι ξέρουν αυτοί από το βάρος αυτού του κόκκινου; Αλλά εδώ βρίσκεται η αλήθεια, φίλοι μου: ο άνθρωπος αυτός δεν χρειάζεται γάντι, χρειάζεται μόνο μία ακόμη βραδιά όπου θα ξαναδεί τον εαυτό του σα πρώτο τροχοφόρο. Στην εθνική βγαίνει σα ξένο σώμα επειδή εκεί η μπάλα αγαπάει τους δυνατούς. Στον Πειραιά όμως — αχ εκεί τα πράγματα περιπλέκονται. Εκεί χρειάζεται όχι μόνο ψυχή που φτάνει μέχρι το φεγγάρι, αλλά και μυαλό που σου λέει πότε να πιέσεις σα γεράκι πάνω από το θήραμά σου και πότε να περιμένεις σα λύκος στα σύγνεφα. Την προηγούμενη εβδομάδα εκείνος επέστρεψε σα ανάμεσα στους ελάχιστους που ξέρουν ότι η σκληρότητα δεν είναι επιλογή, είναι προϋπόθεση. Κι όσοι λένε «αλλα δύο χρόνια ακόμη» ας πάνε να δουν εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη ξανά — όχι για να μετρήσουν τις μπάλες, όχι για να καταγράψουν τα λάθη, αλλά για να δουν πως εκείνες τις στιγμές ο άνθρωπος αυτός κράτησε την ισορροπία του σα σκοινί τεντωμένο πάνω από το γκρεμό. Εκεί τότε άρχισε να αντιλαμβάνεται πως πρέπει να δαμάσει ακόμη περισσότερο τον εαυτό του, γιατί εκείνο το γήπεδο δεν συγχωρεί ακόμα εκείνη την ψυχή που γίνεται άλλος άνθρωπος όταν φορέσει κόκκινο. Εμείς εδώ ξέρουμε μία αλήθεια: όταν φορέσει εκείνο το κόκκινο, η ψυχή του δεν ζητά χρόνια — ζητά μόνο μία ακόμη βραδιά. Οι υπόλοιποι μπορούν να συνεχίσουν να μετράνε τα δόντια των άλλων. Εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνος εκείνος θα ξαναβγεί σα πρώτος τροχοφόρος, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή η μπάλα ξέρει πως εκείνος δεν υποτάσσεται στις στατιστικές. Και μέχρι τότε; Μέχρι τότε ας έχουμε το νου μας — επειδή εκείνος, μόλις φορέσει εκείνη τη φανέλα, γίνεται διαφορετικό πλάσμα.