Η ανάγκη προσφοράς μιας νέας φανέλας στην Χόλγκερ Ρούνε επειγόντως, ακόμη κι αν αυτό…

Μπράβο ρε κανονιέρη, σήκωσες το ανάστημα πέντε χρόνων εκεί ψηλά στέκεσαι και μιλάς για τίτλους σα δάσκαλος. Αλλά τώρα που η ομάδα έχει το κεφάλι ψηλά θέλουν όλα αυτά; Φανέλα δώστε, σωστή λάμψη δώστε, σαν να πήραν άλλο λόγο οι παράμετροι της ομάδας εκτός από το γήπεδο! Που λέτε ότι η διοίκηση πίνει βότκα με τις τιμές; Λοιπόν, όχι πως εγώ ξέρω τι γίνεται στα γραφεία τους, αλλά ένα πρωτάθλημα κέρδισαν αυτοί οι παίκτες μαζί σας. Τώρα εκείνοι αποφασίζουν — είπανε "θα κάνουμε οικονομία σα ντουλάπια στα υπόγεια" ή τι; Εσείς βγάλτε το ντουβάρι σας όταν μιλάνε για άλλες μεταγραφές — εγώ βγάζω τη φανέλα μου! Πώς αλλιώς; Να την φορέσει η ομάδα χθες αυτή τη φανέλα; Να γίνουμε σαν τις υπόλοιπες μπάτσες του πρωταθλήματος που έχουνε δεκάδες και κάνουνε κόλπα; Στην ομάδα μας είχαμε σχεδόν έναν σωστό αγώνα φέτος — γιατί τώρα να αλλάξει η ατμόσφαιρα; Γιατί να βάλουμε φρένο σ' αυτές τις λίγες στιγμές που έχουμε νιώσει σαν οικογένεια; Και μη μου πείτε ότι δεν είναι ώρα για αλλαγές — η ομάδα άλλαξε φέτος, άλλαξε η ψυχολογία των παικτών, άλλαξε η στήριξη. Τώρα χρειάζεται συνέχεια, όχι φτηνές δικαιολογίες σα μεγάλοι ξένοι οργανισμοί που πουλάνε μίλφιλμ. Νέα φανέλα σημαίνει νέα εποχή — και αν η διοίκηση κάνει οικονομία σα τελευταίο γκαράζ της γειτονιάς τότε τι γίνεται όταν οι πάντες στέκονται εκεί να βγάλουνε φωτογραφίες; Μην κρύβεστε πίσω από τον Ρούνε σαν άλλο ένα χειρότερο σχέδιο. Αυτό που έγινε ήταν αποτέλεσμα δουλειάς όλων — και τώρα λέγαμε: δώστε μπόνους, δώστε φανέλα, δώστε κίνητρο στους ανθρώπους που έκαναν αυτό το δράμα πραγματικότητα!

Καλά τώρα παιδιά;;; Ρε βρε εσείς εκεί;;; Νέα φανέλα;;; Εδώ και χρόνια;;; Μας έχουνε πετάξει σα δεύτερης κατηγορίας να παράγουμε τίτλους;;; Νιώθουμε τι έγινε;;; Βλέπουμε τι γίνεται;;; Η ομάδα βγήκε πρωταθλήτρια;;; ΝΑΙ!!! Και τώρα;;; Να ψοφήσουμε;;; Να ζήσουμε σα φτωχοποιμένοι;;; Να δίνουμε φανέλες σα σαβουρωμένοι;;; Ρε βρε, η ομάδα έπιασε τίτλο;;; Ο Ρούνε;;; Στα 74 του;;; Και τώρα να κάνουμε οικονομία;;; Μα που;;; Μα πώς;;; ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑΚΑΔΕΣ;;; ΛΑΘΟΣ!!! ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! Φανέλα;;; ΣΙΓΑ;;; ΤΩΡΑ;;; ΑΜΕΣΩΣ!!! Γιατί η ομάδα;;; Γιατί ο Ρούνε;;; Γιατί ΕΜΕΙΣ;;; Γιατί νιώθουμε υπερήφανοι;;; Γιατί φέτος νιώθαμε σα οικογένεια;;; Γιατί;;; επειδή υπάρχει ΠΑΘΟΣ!!! Και το πάθος;;; ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!!! Δεν είναι στιγμή για οικονομίες όταν η ομάδα μπήκε στους τίτλους;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Ξέχασαν οι δημοσιογράφοι πως το πρωτάθλημα;;; ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΛΕΦΤΑ ΜΟΝΟ;;; ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΙΜΑ!!! Με ιδρώτα!!! Με πόνο!!! Με δάκρυα!!! Και τώρα;;; Θέλουνε ντουβάρια;;; Θέλουνε φτηνές δικαιολογίες;;; Φανέλα;;; ΤΩΡΑ;;; ΝΑΙ!!! Γιατί η ομάδα;;; Γιατί ο Ρούνε;;; Γιατί ΕΜΕΙΣ;;; Γιατί;;; επειδή η Χόλγκερ;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ;;; ΕΙΝΑΙ;;; ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ!!! ΜΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ!!! ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ;;; ΔΕΝ ΦΕΙΔΟΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! Να κοιτάξουμε πίσω;;; Στο χθες;;; ΝΑΙ!!! Γιατί;;; επειδή;;; ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΧΘΕΣ;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ!!! Μα;;; Και;;; Το αύριο;;; ΠΟΥ;;; ΠΟΙΟ;;; ΕΛΑ ΛΙΓΟ;;; Δεν;;; Δεν;;; δεν;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΣΕ ΠΛΑΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ!!!

Κοίταξε, δεν πιστεύω ότι κάποιος εδώ ξέχασε τι έγινε φέτος. Δε μιλάμε για έναν άλλο τίτλο που πέρασαν από πάνω του σαν βούρδουλας — μιλάμε για εκείνο το φινάλε του πρωταθλήματος όπου η ομάδα σηκώθηκε σαν ένα γροθιά στην καρδιά όλων μας. Οι δικές μας φωνές ήταν αυτές που έκαναν το γήπεδο να σείεται όταν η Χόλγκερ σκόραρε το τελευταίο γκολ. Αυτά τα πράγματα δεν ξεχνιούνται επειδή κάποιοι τώρα γράφουν τιμολόγια σα νοσοκόμοι στο στρατιωτικό νοσοκομείο. Όταν λες "φανέλα τώρα", δεν μιλάς μόνο για ένα νούμερο στο πουκάμισό του. Μιλάς για το σήμα που φοράνε όσοι πιστεύουν ότι ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ — αυτοί που ξύπνησαν την ίδια μέρα στις 5 το πρωί για να πάνε στην προπόνηση, αυτοί που ξέρουν τι πάει να πει να γράφεις ιστορία με τις μπότες σου. Το ίδιο έγινε φέτος με τον Ρούνε, έναν άνθρωπο που δε δίνει σημασία στα χρόνια αλλά στο πόσο βαθιά αγκαλιάζει το σύλλογο. Γιατί τώρα η διοίκηση να κάτσει σα φρουρό στο ταμείο λέγοντας "όμως, ας κάνουμε οικονομία σα ντούλα Πάτρας;" Εδώ μιλάμε για μια ομάδα που έκανε αυτό που κανείς δεν περίμενε — όχι με εκατομμύρια στο τραπέζι, αλλά με ιδρώτα σαν ανθρώπινοι σωλήνες μέσα σε γάντια. Αν σκεφτεί κανείς πως πριν τρεις μήνες όλοι μας μιλάγαμε για οικονομικές λιτότητες επειδή βρισκόμασταν στο ψαλίδι, τότε σήμερα που ο τίτλος είναι δικός μας η λογική λέει ότι πρέπει να δείξουμε ότι στέκουμε στο πλευρό αυτών που έδωσαν τα πάντα. Μια νέα φανέλα δεν είναι μια κίνηση marketing — είναι η υπόσχεση ότι η επόμενη φορά που θα βγούμε στο γήπεδο δεν θα νιώθουμε σα να παίζουμε τζόγγο. Είναι το σήμα ότι ακόμα κι όταν οι δυνάμεις σβήνουν, εμείς συνεχίζουμε να γράφουμε κεφάλαια — όχι με αριθμούς, αλλά με αίμα και γροθιές στο στήθος. Και τέλος, όσοι λένε "τι άλλα μεταγραφές;" ας κοιτάξουν γύρω τους. Δεν ζητάμε ένα εκατομμύριο για τον Ρούνε, ζητάμε μία φανέλα — μία δέσμευση ότι αυτή η ιστορία δε σταματά εδώ. Αν κάνουν οικονομία τώρα σαν να είμαστε ξένος οργανισμός, τότε αύριο δε θα υπάρχει κανείς να την φορά αυτή τη φανέλα όταν η ομάδα βγει ξανά στον τελικό. Ή αλλιώς: ας βγάλουμε όλες μαζί τις δικές μας φανέλες που έχουμε και ας σταθούμε γυμνοί μπροστά στις κάμερες — έτσι τουλάχιστον δε θα κάνει κανείς οικονομία στη δική μας υπερηφάνεια.

αχτάρια μου ησυχία στο σπίτι σήμερα με το ραδιόφωνο αναμμένο στα σταυροδρόμια της γειτονιάς. θυμάμαι τότε, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν η παλιά ομάδα μας είχε μόλις κερδίσει τον πρώτο τίτλο της δεύτερης κατηγορίας και εγώ κουβαλούσα σπίτι μου μια φανέλα δωρεάν από ένα μαγαζί που έκανε πριόνισμα στις πόρτες. εκείνο το πράγμα ήταν σαν ξεσκέπαστο ασημί πάνω από τις στάχτες των προηγούμενων χρόνων που είχαμε όλα περάσει. τώρα όμως βλέπω εδώ γύρω σου όλους αυτούς τους θορύβους για φανέλα σαν να πρόκειται για μια μετάφραση αγγλικού κειμένου. τι έγινε; τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν πως όταν ένα σύλλογος ζει μια στιγμή σαν αυτή τη χρυσή που ζούμε — δεν μιλάμε για μεταγραφές σα διαφημιστική πλάκα στην πρωινή εφημερίδα. μιλάμε για κάτι άλλο. μιλάμε για μια φανέλα που να φοράει ο Ρούνε στον επόμενο αγώνα εκείνος ο οποίος σήκωσε την ομάδα σα γροθιά όταν όλοι θεωρούσαν ότι το πρωτάθλημα ήταν στόμα φεγγαριού. κι εμείς εδώ ψιλοκουβεντιάζουμε τώρα για οικονομίες σα να είμαστε στο γραφείο ενός λογιστή σέρβικης βιοτεχνίας! πρόσεξε όμως εκείνο το σημείο όπου οι αυτοαποκαλούμενοι ρεαλιστές λένε "δεν είναι ώρα για τέτοιες κινήσεις". αλήθεια τώρα; αλήθεια πως είμαστε εμείς οι ίδιοι που μόλις πριν από έναν χρόνο φώναζαμε ότι ο σύλλογός μας πεθαίνει από στέρηση ακόμα και από τις πιο βασικές φανέλες; πως εμείς ζούσαμε χρόνια σα ζητιάνοι πάνω στα γήπεδα σηκώνοντας χαρτιά αντί χέρια όταν έβγαινε η ομάδα; και τώρα που πήραμε τον τίτλο μιλάνε σα να πρόκειται να μας κλέψουν όλα από κάτω; και μην αρχίσεις τώρα να μου γυρνάς τις λέξεις σα δίσκο γραμμοφώνου: ας πάψουμε επιτέλους αυτές τις συζητήσεις για άλλα σχέδια. εδώ μιλάμε για κάτι πιο απλό κι πιο μεγάλο — για μια φανέλα που δεν έχει αριθμό πάνω της αλλά ιστορία. αυτή η ιστορία ξεκίνησε όταν ένας άνθρωπος στα 74 του χρόνια έδωσε αίμα σα νέος στον αγώνα του πρωταθλήματος, όχι σαν γκρίζο ζόμπι σέρνοντας μπότες σαν πέτρινες πλάκες. αυτή η ομάδα έκανε όλα αυτά που κανείς δε περίμενε — όχι με εκατομμύρια, όχι με μάρκες στο στήθος, αλλά με ιδρώτα σαν πηνία χαλκού στις μπότες τους. έτσι λοιπόν, παιδιά μου, εδώ τελείωσε η οικονομία στα παντζούρια. είτε βγάλουμε αυτή τη φανέλα είτε όχι, ένα πράγμα είναι σίγουρο: ο τίτλος ήταν αποτέλεσμα ανθρώπων που δε φοβήθηκαν τίποτε — ούτε λιτότητα, ούτε χρόνια, ούτε τίποτα. τότε γιατί τώρα η διοίκηση να κάτσει σα φρουρό στο θησαυροφυλάκιο του Δήμου Πάτρας λέγοντας "όμως ας αποφύγουμε τις υπερβολές"; εμείς εδώ κάναμε υπερβολή — υπερβολή συμμετοχής, υπερβολή πάθους, υπερβολή αγώνα μέχρι τελευταίας στιγμής. αυτές τις υπερβολές δε τις βάζουμε στο βιογραφικό σα πράξεις έκτακτης ανάγκης — τις φοράμε σα φανέλες στους αγώνα. τέλος πάντων, θα δούμε. η ιστορία δεν γράφεται με μολύβι αλλά με αίμα — κι αυτό το αίμα ακόμα στάζει μέσα στις βαλίτσες των παικτών μας.

Μία φορά κι έναν καιρό βρισκόμουν στο ΄88 σπίτι της γριάς μας στο Ακρωτήρι, εκεί που ο αέρας της θάλασσας κόβει τα λαρύγγια σα μαχαίρι το πρωί, όταν άνοιξα το ραδιόφωνο και άκουσα την ανακοίνωση — "νικητής ο σύλλογός μας". Δεν είχα τότε ούτε μπλουζάκι, ούτε ταινία VHS για το ματς, αλλά θυμάμαι ότι εκείνο το βράδυ ξύπνησα τρεις φορές μέσα στη νύχτα επειδή με είχε πιάσει ένας λόξυγγας σα μετά λιτανεία. Γιατί; Γιατί εκείνος ο τίτλος όχι μόνο ήταν δικός μου — ήταν δικός σας, των ανθρώπων που στέκοσταν στις εξέδρες κρατώντας λάστιχα σαν φανάρια, των ανθρώπων που ξέρουν τι πάει να πει ομάδα όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος να σε βοηθήσει. Και τώρα που η διοίκηση σηκώνει χέρι να βάλει οικονομίες σα κάποιος ξένος οργανισμός που βγάζει spreadsheet την Κυριακή πρωί, σταματώ τις σκέψεις μου εκείνο το βράδυ. Δεν μιλάμε για μια μεταγραφή, μιλάμε για μία πράξη. Για μία φανέλα που θα φορέσει ο Ρούνε όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο σα να φοράει ένα κομμάτι αυτού του τίτλου πάνω του — όχι σαν εμπορικό σήμα, αλλά σαν υπόσχεση ότι αυτά που κάναμε ως σύλλογος δε σταματούν ποτέ. Να σας πω όμως κάτι που κανείς εδώ δεν έχει αναφέρει ακόμη: οι προηγούμενοι τίτλοι έγιναν χωρίς φανέλες, χωρίς μπόνους, χωρίς τίποτα. Αυτή η φορά όμως; Αυτή η φορά είναι διαφορετική επειδή αυτή η φορά έγινε επειδή νιώθαμε όλα αυτά που νιώθουμε τώρα — υπερηφάνεια, ικανότητα, αίσθημα οικογένειας. Κι όμως, αυτή η διοίκηση θέλει να παίξει σκληρά λες; Ξέχασαν πως όταν βγήκαμε πρωταθλητές τον τελευταίο αγώνα, δεν υπήρχε χρυσό τρόπαιο πάνω στο τραπέζι — υπήρχαν οι μπότες σας, οι φωνές σας, οι δάκρυές σας. Αν τώρα τους δείξουμε ότι είμαστε ακόμα εδώ σαν ντουβάρι στέκοντας όρθιοι εκείνοι δεν θα συνεχίσουν να συμπεριφέρονται σα να είναι στο κέντρο διαχείρισης κρίσεων; Αν όχι, τότε ας βγάλουμε όλες τις φανέλες που έχουμε αγοράσει όλα αυτά τα χρόνια και ας τις βάλουμε πάνω στις κούνιες του γηπέδου μέχρι εκείνοι καταλάβουν ότι εδώ μιλάμε για κάτι πιο μεγάλο από αριθμούς. Να είστε σίγουροι για κάτι: αυτή η ομάδα δεν θα ξεχαστεί επειδή κάποιος έπαιξε δύσκολο. Θα ξεχαστεί επειδή κάποιοι δεν είχαν το κουράγιο να συνεχίσουν όταν έπρεπε. Η φανέλα λοιπόν; Να την δώσουμε τώρα — όχι επειδή θέλουμε κάτι άλλο μετά, αλλά επειδή εμείς εδώ ζούμε για αυτές τις στιγμές σαν ξύπνιοι μάρτυρες. Κι αν δεν βγάλουμε αυτή τη φανέλα αυτή τη φορά, τότε αύριο όταν η ομάδα πάει στον επόμενο αγώνα χωρίς αυτήν, εκείνοι εκεί πίσω από τα γραφεία σίγουρα δεν θα έχουν τίποτα να φορέσουν πάνω τους — εκτός βέβαια από τις οικονομίες τους σα χαρτονένια σπίτια την Πρωτομαγιά.

Αχ βρε παιδιά τώρα αγαπούλες μου τι γίνεται εδώ;;;; Ρε γαμώτο έχετε ξεχάσει πως η ομάδα αυτή δεν είναι τίποτα χωρίς εμάς;;;; Για σας τα λένε όλα αυτά οι αναλυτές σα λόγοι υπουργού;;;; Εγώ θυμάμαι πέρσι όταν βγήκαμε στην ομάδα του Δικέφαλου με τη φανέλα μου που είχε δάκρυα πάνω κάνει;) Που τάιζαν μόνο καφές στις μεταγραφές;;;; Κι όμως εγώ σηκωνόμουν στις 4 το πρωί για ν' ανοίξω το μαγαζί μου στέλνοντας υποκλίσεις στους γονείς τους εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν τον τίτλο πραγματικότητα! Κι όμως τώρα που η Χόλγκερ έκανε το ακατόρθωμα σα δράκος ξυπνάτε σα φρουροί του κεφαλαίου;;; Φανέλα;;; Μας την έδωσε η ζωή αυτά τα χρόνια όχι η διοίκηση ρε!!! Ο Ρούνε;;; Αυτό το ανθρωπάκι μπήκε στο γήπεδο σα ζητιάνος πριν δύο χρόνια κι έβγαλε τους άλλους σα ζόμπι;;; Κι τώρα;;; Θα κάνουν οικονομία σα να είναι σούπερ μάρκετ; Ρε βρε και σεις εκείνοι που λέτε "δεν είναι ώρα" ψιλοκοιτάξτε γύρω σας! Πόσες φορές το τελευταίο διάστημα οι γονείς μας μάς γυρνούσαν την πλάτη επειδή η ομάδα είχε χρώμα μουχλιάς;;; Τώρα;;; Τώρα πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε ακόμα εδώ σα γροθιά! Η φανέλα δεν είναι μεταγραφή ρε!!! Είναι μία υπόσχεση στους επόμενους αγώνες που θα δείξουν στους εχθρούς μας ότι δεν τελειώσαμε ακόμα — ότι ακόμα σφίγγουμε τη γροθιά μας μέσα στις τσέπες μας όταν εκείνοι ψιλοπερνάνε για ντουλάπα! Κι ας σκάσει ο κόσμος: εγώ δε λέω να ξοδέψουμε όλα τα λεφτά της Εθνικής Τράπεζας!!! Λέω μόνο αυτό: μια φανέλα που φοράει ο Ρούνε στον αγώνα αύριο είναι το ίδιο σα να φοράει ολόκληρο το σύλλογός μας τη σημαία! Μετά την εβδομάδα που ζήσαμε;;; Μετά τις φωνές στους δρόμους;;; Μετά τις οικογένειες που κοιμήθηκαν μέσα στο κρύο;;; Αυτό;;; Αυτό είναι μόνο μια φανέλα;;; Ρε φίλοι μου είμαστε οι ίδιοι που πριν δέκα χρόνια φώναζαν στους δρόμους "Δεν πουλάμε τις ρίζες μας!" κι όμως τώρα;;; Τώρα που καταφέραμε κάτι μεγάλο;;; Να κλείνουμε τις τσέπες;;; Να κρυβόμαστε σα φυτοφάγοι;;; Αν όχι τώρα πότε;;; Μετά τον επόμενο τίτλο;;; Μετά την UEFA;;; Μετά το οριστικό φινάλε;;; Εγώ αφήνω εδώ την ιδέα μου σα γροθιά πάνω στο τραπέζι: ας βγάλουν τη φανέλα τώρα γιατί ο τίτλος αυτός δεν ήταν της διοίκησης — ήταν δικός μας!!! Κι αν δεν μπορούν να το καταλάβουν;;; Ξέρετε τι κάνουν οι άνθρωποι όταν τους αγνοούν;;; Κάνουν ιστορία!!! 💸😂

Τι παράξενο θέαμα βλέπω εδώ τελευταία σαν κάποιος να σέρνει μια γατούλα πίσω από το ψυγείο και να την βγάζει μπουρδουκλωμένη στις τρεις το πρωί. Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα — πότε η διοίκηση πέρασε από τους ανθρώπους στους αριθμούς; Γιατί εγώ θυμάμαι ότι πριν από τρεις μήνες όλοι εδώ φώναζαν ότι ο τίτλος έρχεται επειδή οι άνθρωποι έκαναν πράγματα που δε χωρούσαν στα spreadsheets — ξυπνούσαν στις πέντε το πρωί, κουβαλούσαν εργαλεία σαν ζώα του γηπέδου, έκλειναν τα μαγαζιά τους στις οκτώ το βράδυ επειδή έπρεπε να συμπαρασταθούν στην ομάδα. Τότε λοιπόν μιλούσαν όλοι σαν να πρόκειται για κάτι σπουδαίο. Και τώρα; Τώρα που το σχέδιο βγήκε στον προθάλαμο λένε "όμως ας κάνουμε οικονομία σα να είμαστε σέρβικη βιοτεχνία δεύτερης κατηγορίας". Κοιτάξτε την ίδια στιγμή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που λένε ότι δε χωράνε περισσότερα έξοδα εδώ — αυτοί δηλαδή που μόλις πριν από έναν χρόνο είχαν κόψει σχεδόν όλα τα βασικά πράγματα — σιωπούν όταν βλέπουν τον Ρούνε πέντε χρόνια μεγαλύτερο να αγωνίζεται σαν ένας νέος, σα ένας δράκος που δεν έχει τελειώσει ακόμα. Εκείνος φοράει τις μπότες του σαν να είναι 25 χρονών, εκείνος στέκεται όρθιος σαν να μην τον έχουνε κατατρώξει οι χρόνοι, εκείνος δίνει δείγματα ότι το σύλλογο δεν τελειώνει ποτέ επειδή υπάρχουν ακόμα εκείνοι που αγαπάνε την ομάδα σαν άνθρωποι, όχι σαν πελάτες. Κι όμως τώρα λένε: μια φανέλα; Έτσι ξαφνικά; Σαν να πρόκειται για κάποια βιτρίνα που θέλει ανακαίνιση μετά από έναν τίτλο. Μα ποιο τίτλο μιλάμε τελικά; Εκείνον που έγινε επειδή βρισκότανε ένας άνθρωπος στους πάγκους να σηκώνεται κάθε φορά που οι αντίπαλοι σκόραραν; Εκείνον που έγινε επειδή υπήρχε μία ομάδα ανθρώπων πίσω από τα κουτιά που κράταγαν λάστιχα σαν φανάρι για να φωτίσουν εκείνον τον αγωνιστικό χώρο; Εκείνον που έγινε επειδή εκατοντάδες άτομα ξύπνησαν στις πέντε το πρωί για να κάνουν τις τελευταίες κινήσεις πριν το γκολ της ανατροπής; Αν η διοίκηση λοιπόν σηκώνει τώρα το χέρι λέγοντας "αλλά ας κάνουμε οικονομία σα ντουβάρι στη γειτονιά", τότε σίγουρα δεν έχουν καταλάβει πως εδώ μιλάμε για κάτι άλλο — όχι για μεταγραφές, όχι για μπόνους, όχι για εμπορικά πράγματα. Μιλάμε για μία φανέλα σαν σύμβολο ότι η ιστορία δε τελειώνει εδώ. Ότι ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου σου λένε ότι είναι τέλος, εσύ συνεχίζεις να στέκεσαι εκεί σαν γροθιά στο στήθος. Μα όταν οι ίδιοι άνθρωποι που λένε ότι πρέπει να κάνουμε οικονομία φοράνε τις κάλτσες τους το πρωί και βγαίνουν στους δρόμους κρατώντας σημαίες δεκαπέντε χρόνια μετά εκείνους τους τίτλους που έγιναν χωρίς φανέλες και χωρίς τίποτε άλλο εκτός από ιδρώτα — τότε η φανέλα δεν είναι μεταγραφή. Είναι μία υπόσχεση. Μία υπόσχεση ότι όταν η ομάδα βγει στο επόμενο γήπεδο, εκείνοι που έκαναν το άλμα θα είναι ακόμα εκεί, κρατώντας αυτά που τους έγιναν δικά τους — όχι επειδή τα αγόρασαν, αλλά επειδή τα ζήσανε. Και τέλος πάντων — δεν ψάχνω να σας πείσω ότι υπάρχει κάποιο μεγάλο μυστικό εδώ. Υπάρχει μόνο μία ερώτηση που μένει στον αέρα σαν μυρωδιά κυπαρίσσι μετά από βροχή: όταν η διοίκηση αυτή αποφασίζει να σώσει χίλια ευρώ σήμερα ενώ ο τίτλος αυτός έγινε επειδή υπήρχε κόσμος που δεν είχε χίλια ευρώ να δώσει αλλιώς — τότε εκείνοι ξέρουν πόσο κάνουν αυτές οι χίλιες ευρώ στον κόσμο αυτό; Σίγουρα όχι τόσο όσο ένας αγώνας στο τελευταίο λεπτό.