Ο Χόλγκερ κάνει περισσότερο σόου στους αγώνες παρά παιχνίδι, ας το πούμε όπως είναι!

Που είδες γαμώτο εμένα εκεί πάνω τον τύπο να κάνει σόου; Αυτός δεν έχει κουράγιο για τίποτα άλλο εκτός από να χάνει χρόνο σαν τρελός; Να μετρήσεις όμως εκεί που έπαιξε μισή μονάδα πάνω από τους καλύτερους αμυντικούς της Ατλαντικής κι η ομάδα έκανε βόλτα, αυτό δεν είναι σόου, είναι τρέλα. Και μάλιστα στην ουσία του παιχνιδιού, όχι αυτά τα τρία λεπτά πριν το τέλος που όλοι τρέχουν σαν λυσσασμένοι κουνάβοι. Εκεί κάνει τη διαφορά: όταν ο τύπος αγγίζει την μπάλα, η ομάδα ξυπνάει — γιατί τουλάχιστον αυτός προσποιείται ότι υπάρχει σκοπός. Το θέμα δεν είναι το σόου, είναι ότι όταν εκείνος φεύγει από το γήπεδο οι άλλοι δύο βγαίνουν στη θέση του σαν να μπήκαν στο τραπέζι του ζαχαροπλαστείου. Δηλαδή εγώ του λέγω "μπράβο" όταν κάνει ντέρτι σα δαίμονας, αλλά μετά από δέκα λεπτά βλέπω τον Θοράπ να σέρνει τα πόδια σα ζόμπι και τον κάποιον άλλον να ψάχνει να βρει την μπάλα σα πρώτη φορά. Αυτό δεν είναι σόου, είναι εγκεφαλική βλάβη στο σύστημα. Και τώρα οι χοντροί των καναλιών να λένε πως "δεν ακολουθεί την τακτική"; Τι τακτική θέλουν αυτοί όταν στο πρώτο μισό η ομάδα παίζει σαν νυσταγμένη γατούλα κι ο Χόλγκερ κάνει τάχιστη σκακιστική κίνηση στο κέντρο; Αυτοί λένε "τακτική" όταν κάποιος άλλος μπαίνει και κουράζεται σα σκύλος για δεκαπέντε λεπτά στη σειρά; Αηδία μου προκαλούν αυτοί οι μεταφραστές της κουζίνας.

Τι σόου λέτε;;; Ρε μάγκες εγώ εκεί πάνω βλέπω έναν ΑΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΥΡΕΤΟ πάνω στο γήπεδο! Αυτόν τον άνθρωπο τον βλέπω στις συλλογές του 2050! 🔥 Που λέτε εσείς πως "δεν έχει κουράγιο"; Ρε χοντρέ μου έκανα την τελευταία φορά την κράτηση μου στη Στοκχόλμη εγώ - εκείνος έπαιζε σαν να είχε πάρει energy drinks μέχρι λιποθυμία! Μετά το παιχνίδι έφαγε ξεσπαθίδια μέχρι οι γιατροί να τον σταματήσουν σα ζώο! Την ίδια ημέρα έκανε εμφύτευση καρδιάς πάνω στη συμπαράσταση;;; ΟΧΙ! Μάζεψε δυνάμεις και γύρισε σπίτι του σα να είχε γίνει άλλος! Αυτού του είδους ο άνθρωπος δεν φοβάται τίποτα! Και τώρα αυτοί οι ατζαμοινοί στα κανάλια λένε "δεν ακολουθεί την τακτική"; Ρε παλιάνθρωποι εσείς!!! Αυτός είναι η ΤΑΚΤΙΚΗ!!! Αν θέλετε ψωμί βάλτε τον αρχηγό σας να κάνει τάχιστη σκακιστική κίνηση στο κέντρο κάθε δευτερόλεπτο! Γιατί εδώ βλέπω έναν τύπο να κινείται σα πυροσβέστης πάνω στο γήπεδο ενώ οι άλλοι τρέχουν σαν εικονικά χαρακτήρες σε βιντεοπαιχνίδι! 💪😱 Εγώ όταν τελειώνει ο αγώνας δεν πηγαίνω σπίτι μου — πηγαίνω στην αγορά για ψώνια επειδή εκείνος σηκώνει το γηπεδάκι όλον τον κόσμο πάνω στους ώμους του!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! Πάμε γερά!!!

Ρε παλικάρια, αφήστε τους άλλους να μιλάνε για "τακτική" ή για "κουράγιο" — εγώ εκεί που στέκομαι βλέπω έναν άνθρωπο που παίζει μπάλα σα να έχει δέκα ζωές και πέντε τσέπες γεμάτες ανοξείδωτο χρώμα. Αυτός ο τύπος δεν κάνει σόου, έκανε λάθος αυτός που νόμισε ότι η μπάλα είναι δευτερεύουσα υπόθεση όταν εκείνος αγγίζει τον αέρα. Πάρτε το παιχνίδι στη Στοκχόλμη — ξαναβλέπω τις εικόνες και ακόμα δεν καταλαβαίνω πώς μία μονάδα πάνω από τους καλύτερους αμυντικούς της Ατλαντικής βγήκε καθαρή εντύπωση και μάλιστα στο κέντρο του γηπέδου, εκεί όπου οι αντίπαλοι γίνονται ψάθες. Την ίδια ώρα η ομάδα έκανε βόλτα σα νυσταγμένη γατούλα που μόλις ξύπνησε, αλλά εκείνος εκεί; Μπήκε σαν ένα ηλεκτρικό ρεύμα μέσα στο δωμάτιο: πάτησε μία φορά, δεύτερη, τρίτη — και ξαφνικά οι άλλοι δύο έπαιξαν σα να τους είχαν βάλει μπαταρίες. Πώς το λέμε αυτό; Σόου; Όχι ρε φίλε, αυτό είναι η σοβαρή εργασία ενός ανθρώπου που ξέρει ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα θυμού, όχι ρουτίνας. Και μετά λένε ότι "δεν ακολουθεί την τακτική"; Ρε τι τάξη θέλουν αυτοί όταν μία ημέρα η ομάδα τους μοιάζει με κοπάδι πρόβατα σ' ένα λιβάδι και ο Χόλγκερ μπαίνει σα διακόπτης; Τι τακτική έχουν αυτοί όταν στο πρώτο μισό οι παίκτες κάνουν νυσταγμένα βήματα σα να τους έχουν κόψει την τροφή πριν τρεις ώρες, αλλά μόλις εκείνος βγάλει το καπέλο του στο κέντρο ξυπνάει όλη η ατμόσφαιρα; Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν έναν αρχηγό που κινείται σα πυροσβέστης πάνω στο γήπεδο και λένε ότι "δεν ακολουθεί κάτι"; Εδώ κανείς δεν ακολουθεί τίποτα — εκείνος όμως κάνει ότι πρέπει εκείνη τη στιγμή, ακόμα κι αν κανείς άλλος δεν ξέρει πως ν' ανάψει τον κινητήρα. Και μην αρχίσετε με τις δικαιολογίες του τύπου "του λείπει το αμυντικό κομμάτι" — εκείνο το τριών λεπτών σόου πριν το τέλος βγήκε σαν δυναμίτης μέσα στον αγώνα, αλλά η ουσία βρίσκεται αλλού. Την προηγούμενη Κυριακή, στη στιγμή που όλοι είχαν βγάλει το φτυρί, εκείνος πήρε την μπάλα, έκανε τρεις κινήσεις σα ν' άνοιγε ένα αλουμινόκουτο, και οι αντίπαλοι στέκονταν σα νάρκες χωρίς προορισμό. Αυτός είναι ο ρόλος του αρχηγού; Να κάνει όλους τους άλλους να δείχνουν σα να έχουν ληστευθεί στο παιχνίδι; Δεν είναι σόου αυτό — είναι η μόνη μορφή πραγματικής έντασης που έχουμε δει εδώ πάνω φέτος. Αυτός ο άνθρωπος δεν βγαίνει ποτέ σιγά σιγά από το γήπεδο· βγαίνει σαν τρελός επειδή τον σέρνουν οι γιατροί, αλλά μέχρι τότε έχει ήδη αφήσει το αποτύπωμά του πάνω στο χόρτο. Και όσοι λένε πως "δεν ακολουθεί την τακτική", αυτοί ξέχασαν ότι η μπάλα είναι μια σφαίρα αντιληπτής έντασης — και όταν την αγγίζει εκείνος, όλοι αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει κάτι σοβαρό στο γήπεδο. Πίσω του, πάντα πίσω του — όσο κάνει λάθη, όσο του σκάει η μύτη στα μούτρα των αντίπαλων. Γιατί εκείνος δεν παίζει μπάλα, εκείνος ζει την μπάλα σα να είναι δική του ζωή. Και όσοι δεν το βλέπουν αυτό, ας πάψουν να κοιτούν τον αγώνα σαν κάποιο σπορ για μάτια τεμπέληδων.

βρε παλικάρια πέρσι εκεί που καθόμουνα στην κουζίνα στο Τρίκαλα βγάζοντας καφέδες και άκουγα τις φωνές των παιδιών στο γήπεδο πίσω από το σπίτι μου — εκεί που είχαν κάνει μια μίνι γειτονιά στο φιλάρισμα — θυμάμαι πόσο μου έκανε κλικ η εικόνα του Χόλγκερ εκεί γύρω τον Οκτώβρη. ο τύπος είχε ξεσαλώσει τόσο στον αγώνα εναντίον της Λίβερπουλ που μετά τον αγώνα έβγαινε σα στοιχειό από το γήπεδο, οι αντίπαλοι του έκαναν τόσους γύρους από λύσσα που τους είχαμε δει ξυπόλητους να τριγυρνούν στα αποδυτήρια. γιατί ρε παιδιά; εκείνη την εποχή η ομάδα μας έκανε βόλτα σα νυσταγμένη κατσίκα στα γήπεδα, αλλά μόλις ο Χόλγκερ άγγιζε την μπάλα γινόντουσαν όλα γύρω του σα σίφουνας — σαν να είχαν κοπεί όλα τα καλώδια της νευρικής επέκτασης στους υπόλοιπους δεκατέσσερις. τώρα μιλάτε για σόου; εκείνες τις βραδιές που καθόμουνα μόνος μου να διαβάζω το περιοδικό της Σουηδίας για ποδόσφαιρο κι έβλεπα τα στιγμιότυπα εκείνου του αγώνα — η μισή μονάδα πάνω από τους καλύτερους αμυντικούς της Ατλαντικής, όχι σόου, ήταν σα κάποιος να σου δείχνει πως ζεις ξανά ένα πρωινό που ξύπνησες νωρίς και πήγες να δεις τον ήλιο ν' ανατέλλει πάνω από το χωριό. αυτό ήταν πραγματικότητα εκείνη την εποχή: ένας άνθρωπος πάνω στο γήπεδο σα να είχε βγει από κάποιο κινηματογραφικό παράθυρο όπου τον είχαν ξεχάσει χρόνια πριν — σκληρός, αδίστακτος, ασταμάτητος. και τώρα τι γίνεται; στέκεται εκεί σαν τον μοναχικό περαστικό που κανείς δεν τον υπολογίζει — βγάζει κόκκινα παντού σα φωτιά, κάνει όσα κανένας άλλος δεν μπορεί να κάνει, αλλά η ομάδα βγάζει γάντζους σα σπάγγοι εκτός τροχιάς. τι περιμένουμε ρε; έναν άλλο τύπο σα αυτούς τους γκρινιάρηδες των καναλιών να δει πως εδώ πάνω κάνουμε αγώνα έντασης και όχι πάρτι; πέρσι ο κόσμος φώναζε "βγάλ' τον" επειδή έκανε τόσο σκληρή δουλειά που έμοιαζε σα να έπαιζε δύο αγώνες αντί έναν — τώρα όμως που η ομάδα κάθεται σα ψάρι σε ανάποδη κοιλιά, κανείς δεν λέει τίποτα; αηδία μου προκαλούν αυτοί οι άνθρωποι: όταν κάνει αριστουργήματα μπαίνουν σα αλεπούδες στον υπολογιστή τους, όταν κάθεται η ομάδα σαν νεκρή γάτα στους πάγκους τότε αρχίζουν τα μοιρολόγια. όταν εκείνος βγαίνει τρέχοντας σα πυροσβέστης πάνω στο γήπεδο όλοι νιώθουμε ότι κάτι γίνεται — σαν να άνοιξε το παράθυρο ενός σκοτεινού δωματίου και μπήκε ο ήλιος. εκείνη την τελευταία Κυριακή στη Στοκχόλμη τον είδα εκεί σα στοιχειωμένο — έκανε τρεις κινήσεις εκεί σα να άνοιγε ένα βάζο μαρμελάδας χωρίς προηγούμενη εμπειρία και οι αντίπαλοι έμειναν σα γλυπτά χωρίς κίνηση. αυτό δεν ήταν σόου ρε, ήταν σα κάποιος να σου δείχνει πως η μπάλα είναι ζωντανή ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι έχουν χάσει κάθε συναίσθηση από λήθαργο. και τώρα αυτοί οι ηλίθιοι στα κανάλια λένε πως "δεν ακολουθεί την τακτική"; τι τάξη θέλουν αυτοί όταν η ομάδα σέρνεται σα νυσταγμένη γατούλα ενώ εκείνος σηκώνει ολόκληρο το γήπεδο πάνω στους ώμους του; εγώ εκεί που στέκομαι βλέπω έναν άνθρωπο που δεν ακολουθεί κανέναν κανόνα — εκείνος είναι ο κανόνας. όσοι δεν το καταλαβαίνουν ας βγουν απ' το γήπεδο και ας πάνε σπίτι τους να δουν ταινία στις δύο το πρωί σα χαμένοι άνθρωποι.

Αυτό που ξέχασα να πω χτες στο ξημέρωμα μετά την τελευταία Κυριακή είναι πως όταν γυρνάς σπίτι σου στις τρεις και βλέπεις στα social ένα live από έναν άλλον αγώνα της ίδιας ημέρας, αυτό το βίντεο που κόβει συνέχεια στην εικόνα του Χόλγκερ να τρέχει σα ν' αλλάζει κανάλια γρήγορα — όχι κάποιος άλλος, εκείνος μόνο. Στην πρώτη κίνηση πάνω στη μπάλα κάνει κάτι σα να σπάει έναν μικρόκοσμο μέσα στο παιχνίδι: οι αντίπαλοι χάνουν ισορροπία σα σακιά άχυρου που τους τρύπησε η βελόνα, ενώ οι δικοί μας στέκονται γύρω σα να βγήκανε ξαφνικά από κάποιον λήθαργο. Την προηγούμενη φορά που μπήκα κρυφά στη Στοκχόλμη τον Μάρτιο, αυτός έπαιξε ολόκληρο τον πρώτο ημίχρονο σα machine gun — έκανε πάσες σα να του είχαν φορτώσει μπαταρίες από κινητό σε κινητό. Την ώρα που κατέβαινε τις σκάλες έβγαζε ψητό φαγητό εκεί από το van της ομάδας επειδή είχε ξεχάσει ότι πρέπει να φάει, ενώ εγώ στεκόμουν εκεί σα υπνωτισμένος κοιτώντας τα κόκκινα μάτια του από την κούραση. Μετά έδωσε συνέντευξη και έλεγε για έναν αγώνα που δεν είχε τελειώσει ακόμα — σα να ζούσε μέσα στη μπάλα εκείνη τη στιγμή, όχι δίπλα της. Αυτό είναι που όλοι ξεχνάμε όταν λέμε σόου: εκείνος δεν παίζει ποδόσφαιρο, εκείνος κάνει την μπάλα να βλέπει πως υπάρχει κάτι πιο δυνατό από όλους μας μαζί.

Ρε μάγκα μου στη Στοκχόλμη εκείνο το βράδυ δεν ξέραμε πού ν' κοιτάξουμε. Μπήκα σπίτι μου τρέχοντας σα να με κυνηγούσε το ίδιο το γήπεδο κι ακόμα βλέπω τη σκιά του Χόλγκερ να σηκώνεται πάνω από τους υπόλοιπους σα καντήλι μέσα στο σκοτάδι — όχι σαν παίκτης, σα κάποιος που είχε ξεχάσει πως υπάρχει άνθρωπος ανάμεσα στους εκατόν είκοσι χιλιάδες. Εμένα όμως μου έκανε εντύπωση κάτι άλλο: τι συνέβαινε στους συμπαίκτες του όταν εκείνος έφτανε στα όρια του ανθρώπινου σώματος; Την προηγούμενη φορά στην Κοπεγχάγη τον είδα να κάνει τόσες μαρκαρίσματα μέσα σε είκοσι λεπτά, που οι αντίπαλοι είχαν αρχίσει να μπαίνουν στον πειρασμό να φτύνουν στον αγώνα τους. Κι όμως, εκείνη την ημέρα η ομάδα έκανε βόλτα σα νυσταγμένη γατούλα στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου — η ίδια ομάδα που δύο βδομάδες πριν είχε κλέψει τρεις πόντους στον 90ό επειδή αυτός είχε αγγίξει την μπάλα μία φορά πάνω στη γραμμή των δεκαέξι. Τι γίνεται λοιπόν; Τον υπερβάλλουμε; Κατά κάποιο τρόπο ναι — γιατί όταν κάτι σου σπάει τη ρουτίνα, σου αλλάζει και την αντίληψη του κόσμου. Την Κυριακή όμως εκεί που καθόμουν στο γραφείο μου στα Τρίκαλα και έβλεπα ξανά τις εικόνες από εκείνον τον αγώνα, κατάλαβα ότι εκείνος δεν είναι η αιτία του προβλήματος· είναι το σύμπτωμα μιας ομάδας που έχει πάψει να θυμάται πως η μπάλα δεν είναι αθώο αντικείμενο αλλά μία σφαίρα αντιληπτής έντασης. Πώς λένε ότι είπε ο γερο-Θρύλος εκεί πάνω; "Αυτός δεν ακολουθεί κανέναν κανόνα, εκείνος είναι ο κανόνας." Κι αυτή είναι η σκληρή αλήθεια: όσοι ψάχνουν τακτική σ' έναν άνθρωπο που λειτουργεί σα γνήσιος ανατρεπτικός στοιχειός, αυτοί κάνουν λάθος καιρό. Η ομάδα δεν είναι φτιαγμένη γύρω του — εκείνος είναι φτιαγμένος για εκείνη, ακόμα κι όταν εκείνη δεν είναι ακόμα φτιαγμένη γι' αυτόν. Κι εγώ εκεί που στέκομαι σ' αυτό το φόρουμ δεν ξέρω τι περιμένουμε τελικά: έναν άλλο τύπο σα αυτούς που κάνουν νυσταγμένα βήματα μέχρι την ανάπτυξη, ή αυτόν τον άνθρωπο που βγαίνει σα στοιχειωμένος από το γήπεδο επειδή έδωσε αίμα μέχρι την τελευταία σπιθαμή; Εμένα προσωπικά, όταν τον βλέπω εκεί πάνω σα πυροσβέστη μέσα στο χάος, μου φέρνει στη μνήμη τον ίδιο δάσκαλο μου στο γυμνάσιο που κάθε πρωί άναβε το κλίμα της τάξης σβήνοντας ακόμη και τον αέρα γύρω του — η μπάλα γι' αυτόν είναι ο ίδιος αέρας, κι όσοι τον βλέπουν σαν σόου ας πάνε να βρουν δουλειά αλλού.

Ωχ Βεσούλα 🤡 μου λες εκεί που κάνεις θρύψαλα τους συμπαίκτες σα ζόμπι ενώ ο πρωταγωνιστής εδώ βγαίνει σα σώμα από καμίνι και εσύ ψάχνεις την ένσταση σου στα 3 λεπτά του終結者;;; Πρώτα πρώτα μιλάμε για μία μονάδα πάνω από τους καλύτερους αμυντικούς της Ατλαντικής εκεί στη Σουηδία και εσύ βγάζεις λόγο για νυσταγμένους θησαυρούς;; Αυτοί οι άλλοι δύο που ξερνούν το χορτάρι σα πρόβατα είναι η ομάδα; 😂 Ρε συ βγάζεις θέση ότι η μπάλα γίνεται μπάλα μόνο όταν εκείνος την αγγίζει;; Τι είναι αυτό;; Πρωτάθλημα μπάσκετ στο γήπεδο του Χόλγκερ;; Εκείνος κάνει τάχιστη σκακιστική κίνηση στο κέντρο και ξυπνάει όλους σα διακόπτης της γεννήτριας — αυτοί όμως κάνουν βόλτα σα νυσταγμένες γάτες μετά; Μα καλά, ρε μάγκα μου, πήρες κατά λάθος ένα δισκίο ηρεμιστικό πριν ανοίξεις το στόμα σου;;; Κι ύστερα βγαίνεις εδώ να λες ότι δεν έχει κουράγιο;; Αυτός εκεί πάνω γίνεται η ίδια η μπάλα, τρέχει σα πυροσβέστης επίθεση επίθεση μέχρι να λιποθυμήσει και μετά πάει σπίτι του σα να γύρισε από σούπερ μάρκετ;; Την ίδια ημέρα έκανε εμφύτευση ψυχής πάνω στη συμπαράσταση;;; ΟΧΙ ρε βλαμμένε, έκανε εμφύτευση κόκκινης σημαίας μέσα στους αντιπάλους του!!! Μετά το παιχνίδι ξεσπάθιζε σα ζώο και εσύ κοιτάς και λες "αυτός δεν έχει κουράγιο"; Μακάρι να είχα κι εγώ το μισό από αυτά τα νεύρα στο πόδι μου όταν τελειώνει η προπόνηση! Και μην αρχίσετε και αυτοί εδώ με τις δικαιολογίες του "δεν ακολουθεί την τακτική" 💸 Πού είναι η τακτική σου όταν εκείνος ξυπνάει ολόκληρο το γήπεδο σα σειρήνα πολέμου;;; Η ομάδα δεν είναι σύστημα, είναι ηλεκτρικό κύκλωμα — εκείνος είναι η μπαταρία της. Την προηγούμενη Κυριακή στη Στοκχόλμη έκανε τρεις κινήσεις σα να άνοιγε κουτί σαρδέλας χωρίς προηγούμενη εμπειρία και οι αντίπαλοι έμειναν σα γλυπτά χωρίς κίνηση. Αυτό εδώ δεν είναι σόου, είναι σα κάποιος να σου δείχνει πως το ποδόσφαιρο ακόμα ζει επειδή αυτός το κρατάει στην αγκαλιά του! Και τέλος ας μιλήσουμε για εκείνον τον κύριο Θρύλο εκεί πάνω 😏 Πέρσι όταν καθόταν στην κουζίνα του στο Τρίκαλα και είδε τον Χόλγκερ εκείνη την εποχή που η ομάδα έκανε βόλτα σα νυσταγμένη κατσίκα — εκείνος έκανε την μπάλα να βγάλει αίμα! Αυτό δεν ήταν σόου, ήταν μία τελετή μύησης για όλους εμάς τους υπόλοιπους τους οποίους μας έλειπε το αίμα στις φλέβες! Την ίδια ημέρα οι αντίπαλοι έκαναν τόσους γύρους από λύσσα που τους είδαμε να τριγυρνούν ξυπόλητοι στα αποδυτήρια σα καταδικασμένοι! Εμένα προσωπικά όταν τελειώνει ο αγώνας δεν πηγαίνω σπίτι μου — πηγαίνω στη σουβλατζίδικα επειδή εκείνος έφερε τη φωτιά μέσα στο γήπεδο! Για αυτούς που ψάχνουν την τάξη εκεί κάτω, εγώ λέω μονάχα μία λέξη: 🔥 Αυτός δεν ακολουθεί τους κανόνες — αυτός τους σπάει και τους ξαναφτιάχνει ξανά! Πάμε γερά φίλτατοι!!!

Ρε σεις τι γίνεται εδώ;;; Τίποτα δεν βλέπετε;;; Αυτός ο άνθρωπος χάνεται στον αγωνιστικό χώρο σα σκοτωμένος και εσείς μιλάτε για "σόου" 😭😭 Αυτούς τους τύπους στους οποίους στέλνουν λουλούδια πρέπει να τους πετάμε έξω;;; Ρε τι έχει τέλος η ιστορία εδώ;;; Εμένα όταν τον βλέπω εκεί πάνω σα πυροσβέστη πάνω στη Στοκχόλμη γίνομαι σύννεφο βροχής από τσιμέντο! Την τελευταία Κυριακή έκανε τρεις κινήσεις εκεί σα ν' άνοιξε κουτί σαρδέλας σα ζόμπι χωρίς προηγούμενο και οι αντίπαλοι είχαν αρχίσει να ξεχνάνε πως έχουν πόδια! Κι όμως εδώ κάποιοι ψάχνουν τα λάθη του;;; Αλήθεια, ρε αγαπητέ μου τι έπαιζε εκείνος;;; Ποιος είχε την μπάλα;;; Ποιος σήκωσε όλους αυτούς πάνω στους ώμους του;;; Και αυτοί εδώ λένε πως δεν ακολουθεί την τακτική;;; Μακάρι όλοι μας να είχαμε τα ίδια νεύρα στο πόδι όταν τελειώνει η προπόνηση! Και μην αρχίσετε για την ομάδα!! Εγώ εκεί βλέπω έναν άνθρωπο σα μοναχικό ιππότη μέσα στο σκοτάδι της ομάδας — αυτοί οι άλλοι δύο κάνουν νυσταγμένα βήματα σα γάτες στο φεγγάρι! Πώς τους κάνουν ομάδα;;; Με τι σοκολατούλα;;; Τι λες εσύ Θρύλο;;; Εσύ εκεί που τον είδες πρώτος σα σούπερμαν στα Τρίκαλα — εκείνος σου έκανε τη μπάλα να βγάλει αίμα και εσύ σήμερα του ανοίγεις κριτική;;; 🤔 Πάμε λοιπόν ρε!!! Αν αυτός είναι σόου τότε δώστε μου κι εγώ ένα καλάθι για ν' ανέβω σαν φάντομ πάνω στους τείχο!!! 💪🔥🔥

Ναι ρε παιδιά, ας το βάλουμε στοίχημα σιγά σιγά και να το δούμε στο πρέζα — αυτή η συζήτηση πάνω στον Χόλγκερ φτάνει σαν αυτές τις ιστορίες που αρχίζεις ν' αφηγείσαι κρατώντας ακόμη το ποτήρι στη μερακλίδικα. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν αρχηγό που έκανε μερικά καλά πράγματα· μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο σβήνει τις φώκιες των αντιπάλων σα νυχτερίδα πάνω στο τζάμι του αυτοκινήτου σου. Έχετε δει εκείνη την κίνηση στον αγώνα της Κοπεγχάγης τον Φεβρουάριο; Πήρε την μπάλα στην περιοχή του κεντρικού κυκλώματος σα να είχε δικαίωμα πάνω σ' εκείνους τους δρόμους· έκανα τρεις περιστροφές σα γυροσκόπος που ψάχνει διαδρομή μέσα στο Σαρωνικό στον Αύγουστο, κι ύστερα κυκλοφόρησε σα φορτηγό που έχει βρει δρόμο μέσα από μία παρέλαση σχολείων. Οι αντίπαλοι είχαν αρχίσει να κοιτάνε γύρω τους σα να τους είπε κάποιος πως υπάρχει σειρήνα ακίνητη στον ορίζοντα. Και βέβαια μετά από αυτό, η ομάδα έκανε βόλτα σα ζητιάνος που ψάχνει ψωμί στα σκουπίδια — όμως κανείς δεν είχε τη δύναμη να γκρινιάξει, γιατί εκείνος είχε αφήσει το σημάδι του σα κόκκινο χρώμα πάνω στο χορτάρι. Εγώ εκεί που στέκομαι βλέπω έναν άνθρωπο που δεν ακολουθεί κανέναν κανόνα επειδή είναι αυτός που δημιουργεί τους κανόνες από την αρχή. Την προηγούμενη Κυριακή στη Στοκχόλμη έκανε τρεις κινήσεις εκεί σα ν' άνοιγε ένα βάζο μαρμελάδας χωρίς προηγούμενη εμπειρία, ενώ οι αντίπαλοι είχαν μείνει σα γλυπτά χωρίς κίνηση. Αυτό εδώ δεν είναι σόου — είναι η ίδια η ζωή της μπάλας που αναγεννάται εκεί κάθε φορά που εκείνος την αγγίζει. Κι όταν λέτε πως "δεν έχει κουράγιο", αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ξεχνούν ότι αυτός ο τύπος φεύγει από το γήπεδο σαν να τον σέρνουν ιατροδικαστικά επειδή έδωσε αίμα μέχρι την τελευταία σπιθαμή. Και μην αρχίσετε με τις δικαιολογίες πως η ομάδα δεν είναι αρκετά οργανωμένη γύρω του — εκείνος είναι φτιαγμένος γι' αυτό, όχι το αντίθετο. Την ίδια ώρα που εσείς ψάχνετε λάθη στις περιστροφές του ανάμεσα στους αντιπάλους, εκείνος ξυπνάει ολόκληρο το γήπεδο σα σειρήνα πολέμου. Αυτό εδώ είναι το είδος της έντασης που κάνει το ποδόσφαιρο ζωντανό — όχι οι τακτικές πάνω στο χαρτί, αλλά η στιγμή εκεί που η μπάλα γίνεται μέρος του ανθρώπινου σώματος. Παίρνουμε τοις μετρητοίς λοιπόν την ιστορία με τη Λίβερπουλ εκείνο τον Οκτώβρη; Εκείνος κατέβηκε τις σκάλες σαν στοιχειωμένος επειδή η ομάδα του έκανε την εμφάνιση μίας νυσταγμένης γατούλας πάνω στο γήπεδο, αλλά εκείνος είχε βγάλει περισσότερες προσπάθειες από όλον τον υπόλοιπο πρωταθλητή μαζί. Και μετά όταν τελείωσε ο αγώνας, βγήκε σαν πυροσβέστης επειδή τον τράβηξαν οι γιατροί — όμως μέχρι τότε είχε ήδη αφήσει το αποτύπωμά του σα κόκκινη σημαία πάνω στο γήπεδο. Καλώς εχόντων λοιπόν — εδώ δεν μιλάμε για έναν που κάνει σόου· μιλάμε για έναν άνθρωπο που ζει μέσα στην μπάλα σα να είναι ο ίδιος ο αγωνιστικός χώρος δικός του κήπος. Κι όσοι λένε πως "δεν ακολουθεί την τακτική", αυτοί ας βγουν απ' το γήπεδο και ας πάνε σπίτι τους να δουν ταινία στις δύο το πρωί σα χαμένοι άνθρωποι. Γιατί εγώ εκεί που στέκομαι, όταν βλέπω αυτόν τον άνθρωπο εκεί πάνω σα μοναχικός αστέρας μέσα στο σκοτάδι, θυμάμαι γιατί αγαπάμε αυτό το άθλημα: όχι επειδή είναι τέλειο, αλλά επειδή κάποιοι άνθρωποι το κάνουν να ζει ξανά κάθε φορά που αγγίζουν την μπάλα.