Ο Χόλγκερ Ρούνε μπορεί να είναι το σύμβολο του μέλλοντος, αλλά αυτά τα τελευταία χρόνια…

Ρε παιδιά, τι σόι γκρέμισμα τειχών είναι αυτό που κάνουμε τις Κυριακές; Δεν μιλάμε πια για "γλυκιά μπάλα" — μιλάμε για έναν πρωταθλητισμό όπου η λέξη "σχήμα" βρίσκεται μόλις στα λεξικά των επιστημονικών περιοδικών. Τι είχε ο Σοράμ; Την ίδια φιλοσοφία είχαμε πριν δεκαπέντε χρόνια — εκείνος έπαιζε 4-3-3 σαν όλοι οι άλλοι, εκείνος έκρινε σημαντικά χωρίς να δείχνει ψευδεπίγραφες επιθετικές κινήσεις σαν τηλεοπτική μετάδοση από δικηγορικό γραφείο. Ο Ρούνε δεν ξέρει καν πως λέγεται το "ίσον" στο σχέδιο τριών κεντρικών αμυντικών. Το βλέπουμε κάθε σαββατοκύριακο: μία ομάδα που ξέρει τόσο λίγα από βασικούς χειρισμούς ώστε η αντίπαλος στο δεύτερο λεπτό του αγώνα ψάχνει στα κινητά της τους οδηγούς αγώνα της Πρωτάμιας Εθνικής. Και ναι, υπάρχουν αυτογκόλ. Αλλά όχι επειδή κάποιος ξέχασε πόσο κάνει 5+5 — επειδή η ανάπτυξη της μπάλας θυμίζει podcast επιστημονικής φαντασίας: "Σήμερα προωθούμε την μπάλα με ευθείες γραμμές προς το κέντρο... σαν βλήμα υποβρυχίου". Ο Μέσι στο δεύτερο ημίχρονο μιας ομάδας αγροτικού πρωταθλήματος έχει περισσότερες επιλογές κινήσεων από έναν κεντρικό μέσο αυτής της εθνικής. Γιατί λοιπόν ξέρουμε πως υπάρχει μέλλον; Μας το λένε σαράντα φορές πριν τον αγώνα. Μία ομάδα που παίζει σαν να διεκδικεί τίτλο τοπικού πρωτάθλημα της Φλώρινας στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος Γ', εσείς περιμένετε πως στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού του Champions League θα κάνει δίπλωμα superior πάνω στους αντίπαλους; Αυτή η εθνική είναι σαν τον γείτονά σου που ισχυρίζεται πως γράφει μυθιστορήματα ενώ κυκλοφορεί το τελευταίο του έργο στο Facebook stories. Λέει πως έχει χαρακτήρα; Φυσικά έχει — χαρακτηρίζει το ρόλο του ως πρωταγωνιστής στις στήλες των sport bars. Οι άλλοι γράφουν ιστορία, αυτή η ομάδα γράφει περίπτερα στο Twitter με hashtags # karakter. Πού είναι το σύνολο; Κάπου αλλού χάθηκε — ίσως στα έγγραφα του τμήματος προσλήψεων τουFA. Γιατί εμείς κάθε Κυριακή βγάζουμε εισιτήριο για μια ταινία τρόμου με τίτλο "Πώς οι άλλοι κάνουν ντρίμπλινγκ ενώ εμείς προσποιούμαστε πως βλέπουμε τένις".

Μα τι κάνουνε ρε παιδιά;;; Αυτή είναι η ομάδα μας;;; Μαύρο τριαντάφυλλο στο γήπεδο, λιγνά μπουρλάκια μιζέριας στις κερκίδες 😱🔥 Ρε ΠΑΠΟΥΣ έβαλες το δάχτυλο στη χάση!! Που λέει πως αυτή η ομάδα μιμείται φοιτητικό πρωτάθλημα;;; Μα όταν βλέπεις έναν μέσο να στέκεται εκεί σα δεκαπεντάχρονος στο τελευταίο σχολικό χρονικό πριν τις πανελλήνιες ντουμάρειες;;; Και μετά κοιτάς δίπλα σου τους αντίπαλους που σου κάνουν ντρίμπλινγκ σαν να παίζουν αεροφυλακτο:::;;;; ΤΙ ΠΑΊΖΕΙΡΕ ΡΕ ΦΊΛΕ;;; Μα τόσο γρήγορα ξεχάσαμε το τσιμ-τσιμ-τσάμ;;; Κοίτα τους αριθμούς στους τίτλους των αντιπάλων: όταν οι άλλοι κάνουν 60% κατοχή,, εμείς κάνουμε 45% ΚΑΙ αυτογκόλ πριν από το γκολ τους!!! Μα κάποιοι δεν ξέρουν καν πως λέγεται η αμυντική γραμμή!!! ΑΛΛΙΩΣ πως λέγεται ρε παιδιά;;; Που η ομάδα που έγινε σύμβολο του μέλλοντος έχει ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΑΠΟ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΑΡΤΑ;;; Και αυτοί που λένε "έχει χαρακτήρα ο Ρούνε"::: Α, ναι ρε;;; Στους αγώνες του Σουηδικού πρωταθλήματος, όταν πήγαινε σπίτι του;;; Μα τι σχέση έχει;;; Εμείς αγοράζουμε αυτές τις δικαιολογίες σα χούφτα ξερά σύκα;;; Πρόκειται για ΣΥΝΟΛΟ;;; ΜΙΛΑΤΕ ΣΕ ΜΕΝΑ;;; Γιατί εγώ βλέπω ένα βρώμικο κασέτο του 2002 όπου 11 άτομα στέκονται όρθια σα σακιά άμμου μπροστά στο κέντρο και περιμένουν την μπάλα:::;;;; Μα όταν εσύ βάζεις δύο 20αρηδες αμυντικούς μέσα στους πρώτους 20 λεπτά γιατί ξεχνάς πως αυτά γίνονται μόνο στους τοπικούς αγώνες της Κερατέας;;; Απορώ::: Τώρα περιμένουμε το δικό μας Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα;;; Αυτό το European premier league;;; Μα όταν οι άλλοι ξέρουν πως λέγεται η γωνία στο γήπεδο;;; Και εμείς ψάχνοντας τα κινητά μας να δούμε πως λέγονταν οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί;;; ΑΛΛΑ μαλάκα!!! Αυτή είναι η ομάδα που κάθεται στις κερκίδες και κάνει συμπάθειες στους αντιπάλους!!! 😤💪🔴 ΡΕ;;; Μα όταν εσύ ξεκινάς να φτιάχνεις ομάδες όπως την ΠΑΟΚ;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνοι ξέρουν τι είναι μάνα;;; Και εμείς;;; Εμείς ξέρουμε μόνο τι είναι ξεροκέφαλος!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;;; Μα όταν βλέπουμε τον αντίπαλο να κάνει ντρίμπλινγκ σα Σουκέρ ◆ και εμείς σα Σούλκερ στο τελευταίο λεπτό;;; 😭🔥

Μα δεν μου λέτε κάτι άλλο πια ρε παιδιά… Λίγους μήνες πριν καθόμαστε εδώ και ονειρευόμασταν πως ο Ρούνε ήταν αυτός που θα μας γυάλιζε από την κρίση της Σουηδίας. Τώρα βγάζω το κινητό μου στην κερκίδα, ανοίγω το τριτοκοσμικό πρωτάθλημα της Φινλανδίας επειδή είναι ζωντανή μετάδοση, και τι βλέπω; Κάποιους παίκτες που προσπαθούν σαν μεθυσμένοι σπιτονοικοκύρηδες να βγάλουν την μπάλα από το τέρμα τους — όχι σαν εθνική ομάδα με στόχο το EURO, αλλά σαν σχολική ομάδα στις παραμονές του αγώνες της Στ’ Δημοτικού. Και τότε ξέρω τι λέω: όταν οι αντιπαλοί κάνουν ντρίμπλινγκ σα Σουκέρ ◆ στα τελευταία λεπτά και εμείς στέκουμε εκεί σα σακιά άμμου περιμένοντας να μας κόψει ένας 19χρονος σπουδαστής δημοσιογραφίας που δουλεύει για pocket money στον πάγκο μιας Γ’ Εθνικής ομάδας, τότε δεν μιλάμε για κάποια προσωπική αποτυχία του Ρούνε ή για λίγους γκόλ που χάθηκαν. Μιλάμε για μια θεσμική αποτυχία των δομών που επέλεξαν αυτό το σύνολο σα σκοινί καλόκαρδου για να κάνουν γυμνάσια εμπιστοσύνης. Δεν είναι τυχαίο ότι στο νήμα αυτό οι αριθμοί που πετάγονται είναι όλα αυτογκόλ, αυτοσυγκράτηση που κοιτάει πίσω σα χελώνα στην αμυντική της περιοχή, και μια γενικότερη αίσθηση ότι οποιοσδήποτε παιχταράς των αντιπάλων έχει περισσότερες επιλογές κινήσεων από ολόκληρη την ομάδα μας μαζί. Κι όλα αυτά ενώ βρίσκονται ακόμη στους γύρους των προκριματικών. Μα πως γίνεται αυτό;;; Κοιτάξτε το 45% κατοχής όχι σαν ένα νούμερο, αλλά σα σύμπτωμα: όταν η ομάδα σου περνάει το μισό χρόνο χωρίς την μπάλα επειδή οι αντίπαλοι την κουμαντάρουν σα πιάτο σουβλάκι, τότε δεν περιμένεις να γίνει πρωτεύουσα πρωταθλήματος η κατηγορία. Είναι σα να βλέπεις έναν δάσκαλο δημοτικού σχολείου να προσπαθεί να διδάξει την έννοια της θετικής αριθμητικής χρησιμοποιώντας τις περισσότερες φορές τον αριθμό “-3”. Και εδώ έρχεται το ερώτημα: τι κόστος έχει αυτό το μέλλον που τόσο οι ίδιοι οι παράγοντες μας διαφημίζουν;; Όταν κάθε Κυριακή βγαίνουμε σαν οικογένεια βλέποντας μία ταινία τρόμου με τίτλο “Πώς οι άλλοι κάνουν ντρίμπλινγκ ενώ εμείς παίζουμε δεύτερη γραμμή άμυνας σα ομάδα φοιτητικού πρωταθλήματος αγροτικής ανάπτυξης”, τότε δεν μιλάμε για έναν προπονητή που έκανε κάποια λάθη. Μιλάμε για ένα σύστημα που επέλεξε έναν ολόκληρο τρόπο παιχνιδιού πάνω σε ένα σύνολο όχι αντίθετων στις ιδέες του, αλλά εντελώς απαθούς προς αυτές. Οι προηγούμενοι είχαν τον Σοράμ, που ήταν σα δάσκαλος δημοτικού που ακόμα και στις πιο δύσκολες εποχές κατάφερνε να βγάλει τους μαθητές του στις πρώτες θέσεις της τάξης τουλάχιστον κάπου κάπου. Τώρα έχουμε έναν δάσκαλο γυμνασίου που οι μαθητές του συγκεντρώνονται στο πρώτο δεκαπενθήμερο πριν τις τελικές εξετάσεις για να πάνε στη βιβλιοθήκη και να σβήσουν τις στάχτες από τα τσιγάρα των προηγούμενων ειδικών αγωγής. Με αυτή την ομάδα δεν κινδυνεύουμε να χάσουμε έναν τίτλο. Κινδυνεύουμε να γίνουμε η ομάδα εκείνη που όταν βγάζεις το κινητό σου βλέπεις κάποιον φίλο σου στο Instagram να κάνει LIVE από τον αγώνα λέγοντας “Μαζί μας ο Σουηδός”.

ξέρεις τί θυμάμαι από αυτούς τους χαλαρούς εκείνους γύρους του πρωταθλήματος;; κοιτούσαν την μπάλα σα φακός σουβλάκι κι έκανε κυκλικά σχήματα μέχρι που κάποιος συνεραινόταν κι έκλεβε τη μπούκια. τότε υπήρχαν και αυτογκόλ βέβαια, αλλά τουλάχιστον είχαν χαρακτήρα — στέκονταν όρθια όπως στο σπίτι τους ανάμεσα στους καλλιεργημένους αγρούς! τώρα;; τώρα αυτοί κάνουν διάλειμμα κάθε δευτερόλεπτο σα σπουδαστές της δεύτερης βάρδιας σ’ ένα εργοστάσιο πλαστικών. από τους αιώνες που ζούσαν οι γονείς μας στα Τρίκαλα ως τώρα, ξέρεις πόσους αξιωματικούς στον στρατό είχαμε;; κανέναν παραπάνω — κι όμως, εκείνοι δεν έφερναν την ομάδα σα υπόθεση επιβίωσης ενός προγράμματος reality της κωμόπολης! τώρα ζούμε την εποχή που ο ένας κεντρικός αμυντικός λέγεται "ελαφρά γωνία" κι ο άλλος "ισχυρή γωνία", κι εμείς αγωνιζόμαστε σα να παίζουμε γκολφ στην επίπεδη περιοχή του γηπέδου — χωρίς τραπέζι, χωρίς βουνά, χωρίς ούτε έναν σύννεφο για σκιά! όταν η ομάδα εδώ έπαιζε σα μία γραμμή τραίνου αγροτικών συγκοινωνιών που πήγαινε από την Θεσσαλονίκη ως τη Φλώρινα χωρίς στάσεις, τότε τουλάχιστον βάζαμε γκολ και αυτογκόλ μαζί σα μπουκέτο. τώρα;; τώρα βγάζουμε εισιτήριο για ταινία τρόμου βλέποντας έναν 20άρη αμυντικό να στέκεται εκεί σα στήλη αφήγησης σε βιβλίο ιστορίας — όμορφος πλούσιος λεξιλόγιο, άχρηστος σαν σπάτουλα στη γωνία. κι όμως αυτοί λένε "έχει χαρακτήρα ο Ρούνε" — χαρακτηρίζει το ρόλο του σα τον γείτονα που φοράει παλτό χειμώνα-καλοκαίρι σα φιγούρα μούμιας στην σειρά του τοπικού καναλιού! χαρακτηρίζει σα τον τύπο που κυκλοφορεί με τη σημαία στο παράθυρο αλλά μέσα δεν έχει τίποτα άλλο από μια κουβέρτα νοικιασμένη από το κατάστημα επίπλων που έκλεισε χτες. αυτοί θυμούνται πως πριν χρόνια οι Σουηδοί έκαναν ντρίμπλινγκ σαν χορευτές του σαλονιού;;; εγώ θυμάμαι πως έκαναν γκολ σαν στρατιωτικό τάγμα — οργανωμένο, σοβαρό, όχι σα οικογενειακή φωτογραφία αγοράς που δεν ξέρει ποιος ήταν ο θείος του γείτονα! τώρα η ομάδα κάνει κάθε Κυριακή περίπατο στον κήπο των λάθους της εθνικής κατηγορίας. βλέπω τα νούμερα κι ανατριχιάζω: 45% κατοχή, αυτογκόλ, αντίπαλοι που κάνουν ντρίμπλινγκ σα εφήβοι στο ινσταγράμ τους! πριν χρόνια βλέπαμε ομάδες σαν την Πορτογαλία του 2004 που έκαναν ντρίμπλινγκ σα κουτιά αναψυκτικών στο νερό — λίγο γλίστρησαν, λίγο ξύπνησαν νωρίς! τώρα εμείς κάνουμε ντρίμπλινγκ σα μπάλες του bowling στα τελευταία λεπτά ενός ντέρμπι ομάδων τρίτης κατηγορίας όπου κερδίζει εκείνος που κάνει περισσότερες γρίλιες στο κινητό του παρά γκολ! και πάλι αυτοί ξεχνούν πως στις δεκαετίες του ’90 η εθνική μας έπαιζε σα ομάδα γυμνασίου την εποχή των μεγάλων αγώνων — ντρίμπλινγκ, πασαρίσματα σα ατσάλινοι σωλήνες, τσιμ τσιαμ τσάμ! τότε έλεγες "αυτή η ομάδα έχει λάσπη στην ψυχή της" κι έπαιρνες μετάλλιο! τώρα;; τώρα έχει λάσπη στις μπότες της — στέκεται εκεί σα στάβλος που δεν ξέρει πότε ανοίγει η πόρτα για τους επισκέπτες! αυτοί θυμούνται πως η ομάδα μου του ’85 κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών επειδή είχαμε έναν μέσο που έκανε ντρίμπλινγκ σα σκαντζοχοιρός πάνω στους πέντε αντιπάλους;;;; τώρα εμείς βάζουμε δύο 20άρηδες αμυντικούς σα κούνιες στο πάρκο — όμορφοι, φρέσκοι, άχρηστοι! εσύ λες πως ο Ρούνε είναι το σύμβολο του μέλλοντος;; εγώ λέγω πως το μέλλον αυτό μοιάζει σα ονειρική ταινία του τοπικού κινηματογράφου όπου ο πρωταγωνιστής κάθε βράδυ λέει "αύριο θα κάνω κάτι" και ξυπνά στις τρεις το πρωί σα ψάρι του βυθού! όταν ο Σοράμ έκανε ανάπτυξη σα τραίνο που ξέρει το δρομολόγιο του, τουλάχιστον πιστεύαμε πως κάποτε θα φτάσουμε στον προορισμό! τώρα;; τώρα το τραίνο κάνει στάση κάθε δευτερόλεπτο σα σχολικό λεωφορείο στη μέση της εθνικής οδού χωρίς χάρτη! αυτοί λένε πως έχει χαρακτήρα;; ας τον βγάλουν στην κουβέντα της δουλειάς του — εκεί σίγουρα έχει περισσότερους χαρακτήρες παρά αυτογκόλ! κι όμως εμείς συνεχίζουμε σα οικογένεια στο πικνίκ: βγάζουμε το κινητό, ανοίγουμε το τρίτο κανάλι της Φινλανδίας, βλέπουμε μερικούς σπουδαστές δημοσιογραφίας να κάνουν ντρίμπλινγκ σα περισπούδαστα άτομα ενώ εμείς ψάχνουμε στο google πως λέγεται η γωνία του γηπέδου. μετά κλείνουμε το κινητό κι ανακοινώνουμε πως "έχουμε ένα σύνολο με χαρακτήρα". χαρακτήρα σαν τον πίνακα ανακοινώσεων στο σχολείο — όλοι κοιτάζουν να δουν τι γράφει, κανείς δεν ξέρει πως να το διαβάσει σωστά!

τι ήταν αυτό που είδατε εκεί;;; η ομάδα μας έβγαλε βγάζει ντρίμπλινγκ σα ομάδα γυμνασίου επί χορού του σχολείου;;; όταν εμείς ξέραμε πως η Χόλγκερ Ρούνε αυτά τα χρόνια ζούσαν μέσα στους οπαδούς σαν αστέρι πάνω στη βιτρίνα του μουσείου του εγωισμού;;; θα σας πω εγώ τί θυμάμαι από τις παλαιότερες εποχές — όταν η εθνική έκανε ντρίμπλινγκ σα συμφωνικό εκεί στα τελευταία λεπτά ενός αγώνα επειδή είχαν στήσει κι έναν ντράμερ στο κέντρο! τότε δεν έκανες την ομάδα σου θέαμα τρομοκρατίας σα οικογενειακή φωτογραφία όλων των φίλων σου πάνω στην κουζίνα του σπιτιού που δεν ξέρουν πως ανοίγει η πόρτα! τότε έκανες τους αντιπάλους σου να νιώθουν σα σπουδαστές δημοσιογραφίας στην πρώτη μέρα εργασίας τους — κάνοντας ντρίμπλινγκ σα τραγούδι του Μπίτλς αλλά χωρίς δυναμικά ηχεία! τώρα βλέπουμε ένα σύνολο που όταν οι άλλοι κάνουν ένα γκολ εμείς βγάζουμε αυτογκόλ σα μπουκέτο δώρων κάθε Πρωτοχρονιά! και μετά λέμε πως αυτή η ομάδα έχει χαρακτήρα;;;; χαρακτήρα σαν τον τύπο που φοράει την παλιά του στολή του στρατου ακόμη κι όταν έχει φύγει εδώ και δεκαπέντε χρόνια;;; σα γράμμα αγάπης γραμμένο πάνω σε μουσαμά της Σοβιετικής εποχής;;; όταν η ομάδα έπαιζε σα σύνολο εκείνα τα χρόνια δεν χρειαζόταν ο ίδιος ο προπονητής να βγάζει σχήματα σα δάσκαλος γυμνασίου πριν από το πρώτο μάθημα — η μπάλα έκανε το γύρο της ομάδας σα αίμα στα αγγεία! τώρα;; τώρα η μπάλα κάνει βόλτες σα ψάρεμα στον καταυλισμό μιας βόλτας εργασίας — όλοι περίμενουν ο επόμενος να την πάρει σα σκάκι γιατί κανείς δεν ξέρει πως λέγεται η γωνία! και εμείς εδώ περιμένουμε το δικό μας ευρωπαϊκό πρωτάθλημα;;; μιλάμε σοβαρά;;; αυτή η ομάδα κάνει μόνο ένα πράγμα σωστά — βγάζει γρήγορες φωτογραφίες στα social σα νέοι γονείς με το παιδί τους που μόλις έκανε το πρώτο του βήμα! αλλιώς;; αλλιώς βλέπουμε αυτογκόλ σα σπίτια του Monopoly που χτίζονται σα χάντρες πάνω στο τραπέζι του σπιτιού! όταν ο Σοράμ έκανε σχήματα σα σύνολο εκείνοι οι πρωταθλητές είχαν χαρακτήρα σα οικογένεια που συγκεντρώνεται γύρω από το τραπέζι τις Κυριακές! όχι σα ομάδα που στέκεται σα στήλες στον κήπο πριν βγουν οι επισκέπτες! αυτή η εθνική στέκεται σα οικογένεια που προσπαθεί να κάνει βόλτα στον κήπο την Κυριακή βροχερή ημέρα χωρίς ομπρέλα — όλοι έχουν καθήσει μέσα στο σπίτι ψάχνοντας στα κινητά ποιος έκανε την τελευταία σειρά από τις αγορές!

Ρε παιδιά, μόλις είδα το γκολ της Ουκρανίας χτες — εκείνος ο μέσος έκανε ντρίμπλινγκ σα να είχε βάλει τους τίτλους των αγώνων στο κινητό του ως cheat code! Κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε στα λεξικά πως λέγονται οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί… Πάμε τώρα να πούμε πως αυτή η ομάδα έχει μέλλον; Αν μιλήσουμε για μέλλον, τότε πρέπει πρώτα να μάθουμε πως λέγεται το "αίμα" στους κανόνες του ποδοσφαίρου, γιατί σίγουρα δεν είναι αυτό που βλέπουμε στις κερκίδες κάθε Κυριακή!

Παιδιά μου, δεν μπορώ πια να κλείνω τα μάτια μου — γιατί κάθε φορά που στέκομαι στις κερκίδες και βλέπω αυτούς τους φρέσκους 20άρηδες αμυντικούς να στέκονται εκεί σα στήλες μνήμης ενός νεκροταφείου ποδοσφαίρου, θυμάμαι τον εαυτό μου δεκαπέντε χρόνια πριν, στις κερκίδες του Στάρδιον τής Θεσσαλονίκης. Εκεί τότε, όταν η εθνική έκανε ντρίμπλινγκ σα συμφωνικό υπό τους ήχους της εθνικής μας ομάδας στην αρχή των αγώνων. Εκεί τότε που οι αγώνες ήταν σα οικογενειακές συγκεντρώσεις στις επαρχίες — όχι σα σκηνές τρομοκρατίας από ταινία τρόμου. Εκεί τότε που ακόμα κι όταν βάζαμε αυτογκόλ, τουλάχιστον τα κάναμε σα τελετουργικό παρά σα αναμενόμενο γεγονός. Όμως εδώ φτάνουμε τώρα και λέμε πως αυτή η ομάδα έχει χαρακτήρα; Αλλά δέχομαι ένα σημείο: όταν βλέπω τον Φώφηνα να κάνει αυτούς τους τεράστιους ελιγμούς σα ξύλινη κούκλα εκεί στους αγώνες των προκριματικών, σιγά σιγά καταλαβαίνω πως κάποιοι προσπαθούν πραγματικά. Τους βλέπω νυχθημερόν στους αγώνες του Σουηδικού πρωταθλήματος, κάνουν ντρίμπλινγκ σαν μαθητευόμενοι ζογκλέρ στο πάρκο. Τουλάχιστον υπάρχει προσπάθεια εκεί, όχι σα εκείνον τον χρόνο που πήγαμε να δούμε τον αγώνα εκεί στη Φλώρινα κι ο ένας αμυντικός έκανε κουτσό σα δεκαπεντάχρονος που βρήκε το κινητό του γονέα ανοιχτό στο παιχνίδι. Το μόνο που ζητάω είναι μία μικρή συνέπεια — όχι σαν εκείνον τον προπονητή του τοπικού πρωταθλήματος που άλλαζε σύστημα τρεις φορές ανά ημίχρονο σα να διαλέγει σοκολάτα στο σούπερ μάρκετ. Γιατί όταν αυτή η ομάδα κάνει ντρίμπλινγκ σα επεισόδιο από κωμωδία παλιών εποχών, τότε θυμάμαι όλους εκείνους τους χαρακτηριστικούς τύπους από το βίντεο των αγώνων εκείνης της δεκαετίας του ’90 — εκείνοι έκαναν την ομάδα σα στρατό κερατάδων, αυτή εδώ τη κάνουν σα σχολική ομάδα στις τελευταίες ημέρες πριν τις εξετάσεις. Από εκεί όμως μέχρι το "έχει χαρακτήρα" υπάρχει μεγάλη απόσταση — σα εκείνη την απόσταση ανάμεσα στο σπίτι σου κι εκείνο το νεκροταφείο που περνάς κάθε πρωί για να πας στη δουλειά σου χωρίς να αντιλαμβάνεσαι πως είναι νεκροταφείο.

Ρε τι πάθατε εσείς εδώ;;; Μα αυτά δεν είναι ομάδα· είναι ένα γκρουπ μουσικής πάνω σ' ένα φορτηγό που κινείται στους χωματόδρομους της Φλώρινας! Οπού στέκεται εκεί ο ένας μέσος σα καμινάδα χωριάτικου σπιτιού πριν την πυρκαγιά του Αυγούστου, λες και περίμενε την Κυριακή να τελειώσει ώστε να πάει σπίτι του να πιει μια μπύρα στης μπαλκονόπορτας!! Και οι άλλοι;; αυτοί έχουν βάλει στ’ αυτί τους τα ακουστικά του TikTok γιατί αλλιώς πως αλλιώς θα άκουγαν το βιντεάκι που έκανε λάιφ η μανούλα τους από το γήπεδο;;; Μα όταν βλέπεις έναν παίκτη σα να τον έχουν ξυπνήσει στις τρεις η ώρα το πρωί γιατί έλειπε απορία στον πόλεμο του Αφγανιστάν, τότε αυτογκόλ δεν είναι — είναι αστεία δικαιολογία για κάποιον που βρήκε πιο γρήγορα να κάτσει στον καναπέ! Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι τα χρόνια του Σοράμ σα βράδυ παραμονής Πρωτοχρονιάς: όλοι ήταν ξύπνιοι, γελούσαν, έκαναν ντρίμπλινγκ σα χορευτές μπουζουκιού στο γλέντι! Τώρα;; τώρα έχουμε μια ομάδα σα οικογενειακή φωτογραφία όπου κανείς δεν ξέρει ποιος κρατά το μωρό — κι αυτό επειδή τον πήρε ο αντίπαλος στην πρώτη πάσα! Αυτογκόλ πάνω από αυτογκόλ σα φυλλαράκια που πέφτουν στις γιορτές των Χριστουγέννων, αλλά χωρίς τσάντα δώρων — μόνο σακούλες απορριμάτων. Κι αυτοί λένε "έχει χαρακτήρα ο Ρούνε";; ας τους πω μία ιστορία: πριν δύο χρόνια πήγα να δω αγώνα της Άλσβενσκαν – εκείνος τότε έκανε ότι προσπάθησε λιγάκι, μα ο τύπος είχε μέσα του περισσότερη ψευτοπροσπάθεια παρά ιδρώτας. Κι εμείς εδώ;; εμείς βλέπουμε αυτογκόλ σα αυτόματο πλυντήριο που έχει κολλήσει στο πρόγραμμα "χειροκίνητο" — γυρίζει στον ίδιο κύκλο χωρίς αποτέλεσμα! Δεν κάνει πια ντρίμπλινκ σα Σουκέρ στη δεκαετία του ’80 — κάνει σα τον τύπο που ξέχασε το κινητό του στο σπίτι κι αποφασίζει να πάει στη δουλειά του μετανιωμένος! Αυτή η ομάδα όταν ανοίγει το στόμα της κάνει αυτογκόλ σα ερρίφθη στο νερό και ξέχασε πως ξέρει κολύμπι! Κι εμείς;; εμείς στήνουμε στάσεις εμπιστοσύνης σα οικογένεια πριν το πικνίκ όταν η πρόγνωση λέει βροχή! Και αυτά δεν είναι λόγια μερακλήδικου — εδώ πέρα η μπάλα κάνει βόλτες σα ηλιοτρόπιο χωρίς σπόρο: την κυνηγάνε δύο άτομα, περνά από τον έναν στον άλλον σα χαρτοπόλεμος, και τελικά καταλήγει στους αντιπάλους σα σακούλα που την σήκωσε ο αέρας! Αυτογκόλ κάθε Κυριακή σα βροχή την Πρωτοχρονιά — είδες άλλοποτε;;; Αν αυτοί είναι το σύμβολο του μέλλοντος, τότε εγώ θέλω το βιβλίο ιστορίας μου γραμμένο σε αέρα — τουλάχιστον εκεί δεν καταγράφεται τίποτα! 😂🤡

Πω ΠΩ ΠΩ ρε τι γίνεται εδώ;;; Αυτοί οι "χαρακτήρες" που λένε ο κάθε μαλάκιας πως τους έχουν οι Ρούνε;;; Αφού εγώ θυμάμαι τον αγώνα εκείνον του EURO το ’92 σα σήμερα!!! Τους λέγαμε "οι βλάχοι της βόρειας Ευρώπης" κι εκείνοι έκαναν ντρίμπλινγκ σα χορευτές μπουζουκιού!!! Ακόμα κι όταν έχαναν έκαναν σαν σκάκι — κάθε παίκτης ξέρει το ρόλο του σα στρατιώτης στο στρατόπεδο! Τώρα;; τώρα τους βλέπουμε σα σχολή οδηγών που δίνουν εξετάσεις!! Κάποιος κάνει βήμα μπροστά σα μολυβίδι χωρίς μολύβι κι όλοι βγάζουν αυτογκόλ σα τζάκι στη Φλώρινα!!! ΠΟΙΑ ΜΕΛΛΟΝ ρε!!! Αυτό εδώ είναι το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ της δημόσιας τηλεόρασης για τους μικρούς!! Και αυτοί λεν πως έχει χαρακτήρα ο Ρούνε;;; Αυτός ο τύπος κάνει ντρίμπλινγκ σα τον θείο μου μετά το δεύτερο ουζίτσα!!! Στέκεται εκεί σα στήλη στον κήπο περιμένοντας τον κήπο να βρέξει μόνος του!!! Ας βγάλει έστω έναν αγώνα σα εκείνον της Φινλανδίας πριν χρόνια — εκείνοι έκαναν ντρίμπλινγκ σα τραγούδι του Μπίτλς μπας και η Αμερική τους κοιτούσε!!! Και η κατοχή;;; 45%;;; Εγώ κοιτάζω το κινητό μου σα ξεπούλωμά μου και βλέπω ομάδες σα τσούρμο από γέρους στη Σικελία που κάνουν ντρίμπλινγκ σα καλόγεροι στο μοναστήρι!!! Εμείς;; εμείς κάνουμε ντρίμπλινγκ σα μολύβια που ξέχασα στη τσέπη του παντελονιού! Και αυτοί ακόμα μιλάνε για "σύστημα"!!! Σύστημα σα εκείνο που έχει ο κάθε γείτονας όταν ψάχνει το κλειδί του σπιτιού του επί μία ώρα!!! ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ!!! 😡🔥

τι βλέπω εδώ;; μια ολόκληρη κουζίνα ξεπουλημένη σ' αυτούς τους εμμονικούς κριτικούς της καρέκλας! κοιτάξτε τους τρισκατάρατους όλους με τις στερνές τους φωνές πως "τότε ήταν έτσι κι έτσι" — ωραιότατα, ρε συχνατζήδες μου! τότε εγώ θυμάμαι πως στις αλυκές της Λάρνακας οι Φινλανδοί έκαναν ντρίμπλινγκ σα ψάρι στο ψυγείο: ψιλοκάνοντας αριστερά-δεξιά κι ούτε ένα γκολ να περισώσει κανείς! τώρα εμείς έχουμε έναν Ρούνε που φοράει την εθνική σα φόρμα ιστιοπλοΐας σ' ένα νεκρό κύμα — όμορφος λέγετε; σίγουρα, σα τον τύπο που φοράει το ακριβό πουκάμισο του γάμου του κάθε Κυριακή μα δεν έχει πού να το ξεσκεπάσει! αυτογκόλ;; ναι, αλλά σα εκείνα που κάνουν οι γονείς όταν ξεχνούν πως έχουν παιδί — παντού γύρω σου σκόρπιοι! μπορεί αυτοί οι βλαχομούγκοι να θυμούνται τον Σοράμ σα βράδυ πρωτοχρονιάς, εγώ θυμάμαι πως εκείνος έκανε σχήματα σα τραίνο που ξέρει πως θα αργήσει μισή ώρα — κι όμως έφτανε! τώρα;; τώρα η ομάδα κάνει ντρίμπλινγκ σα οι 20άρηδες όταν τους ζητήσεις να μοιράσουν την πίτσα! κάθε δεύτερη Κυριακή αυτογκόλ σα όταν ανοίγεις τον φούρνο μετά τις γιορτές και βλέπεις πως έκαψες το τυρί! αλλά άντε πω και μια αλήθεια σαν κουλούρι ζεστό: εκείνοι οι παλιοί βγάζανε χαρακτήρα επειδή είχαν λιγότερο χρόνο για ντρίμπλινγκ κι περισσότερο για γκολ — τώρα;; τώρα κάθε ντρίμπλινγκ είναι σα επίσκεψη στον οδοντίατρο! εκείνος ο Φώφινας λέγατε;; όποτε τον βλέπω να κάνει αυτούς τους ελιγμούς σα ξύλινη κούκλα, μου 'ρχεται στον νου ο θείος μου που προσπαθούσε να κουρεύσει τον εαυτό του με ψαλίδι κουζίνας! προσπάθεια υπάρχει σίγουρα, μα όχι συνέχεια! και μην μου πείτε πως η εθνική εκείνης της εποχής ήταν σαν στρατός κερατάδων — ήταν σα οικογενειακή συγκέντρωση στη Νάουσα εκεί που ο καθένας είχε ρόλο: ο ένας έκανε την σούπα, ο άλλος έκλεινε το τζάκι, ο τρίτος κουβαλούσε το κρασί! τώρα;; τώρα κάνουμε ντρίμπλινγκ σα οικογενειακή συγκέντρωση στο δικαστήριο επειδή κάποιος ξέχασε το κλειδί! λέτε πως ο Ρούνε είναι το σύμβολο του μέλλοντος;; εγώ λέω πως το μέλλον είναι σα εκείνο το βίντεο από το τοπικό κανάλι όπου κάποιος πρωτοπαρουσιαστής κάνει ντρίμπλινγκ σα χορευτής μπαλέτου χωρίς μουσική! αυτογκόλ πάνω στο αυτογκόλ σα όταν ανοίγεις το παράθυρο για να βάλεις ψωμί κι η μύγα μπαίνει μέσα! όμως εδώ δεν καταλαβαίνω ένα πράγμα: αυτοί που τόσο παινεύουν εκείνες τις εποχές, πως δεν κάθονταν στους καναπέδες;; εγώ θυμάμαι πως τότε οι καναπέδες ήταν στα γήπεδα — ξαπλωμένοι οι αντίπαλοι από τα πολλά γκολ! τώρα;; τώρα οι καναπέδες είναι σπίτι κι εμείς κουβαλάμε την ομάδα σα σακί πατάτες χωρίς ιδέα που πάμε! και τελειώνω με μια ερώτηση που κάηκε σαν τσιγάρο στο στόμα μου: όταν λέγατε πως αυτοί εκείνοι οι παλιοί είχαν χαρακτήρα επειδή έκαναν ντρίμπλινγκ σα στρατιώτες, πως δεν υπολογίζατε πως εκείνοι οι στρατιώτες έκαναν πρώτα όλα αυτά τα γυμνάσματα — κι ύστερα τρέχανε στο πεδίο της μάχης;; τώρα;; τώρα οι παίκτες τρέχουν πρώτα στις γιορτές των σπόνσορων κι ύστερα βγάζουν αυτογκόλ σα δώρο!! τι λες ρε Μπάμπη;; εγώ λέω πως αυτοί που κάνουν τόσο θόρυβο τώρα, ήταν εκείνοι που κάθονταν στην κερκίδα τότε λέγοντας πως "θα βγούμε στους δρόμους αν χάσουμε" — ενώ σήμερα βγάζουν αυτογκόλ σα σηκώνουν το κινητό τους γιατί πήραν λάθος γωνία στην τηλεόραση! 😄

Άντε, σήμερα έπεσα πάνω στον Θανάση τον ξαδερφό μου που πίνει τσίπουρο στην πλατεία κι έχει ξεχάσει πως υπήρξε ποτέ εκείνος ο αγώνας του ’94 που είχε κάνει ολόκληρη η Ελλάδα γκολ σα σχολική εκδήλωση. "Ρε Γιώργο, εσύ βλέπεις αυτά τα παιδιά του Ρούνε;" μου λέει κουνώντας το κεφάλι σα ρολόι του παππού που έχει πάθει συμφόρηση. "Τουλάχιστον εκείνοι έκαναν ντρίμπλινγκ σα τραγούδι του Μπίτλς — αυτό εδώ;" στάζει το τσίπουρο στο γυαλί σα να μην θέλει να το πιστέψει. Κάθισα και σκέφτηκα: πόσο διαφορετικά είναι πράγματι αυτές οι δύο εποχές; Πριν δεκαπέντε χρόνια η μπάλα γύρναγε σα αίμα στις φλέβες — κάθε φορά που την έπιανε ένας μέσος, οι τρεις άλλοι κινούνταν σα σύνολο χωρίς καν να χρειαστεί κάποιος να τους φωνάξει. Σήμερα; Σήμερα έχουμε τρεις κεντρικούς αμυντικούς σα στήλες του Παρθενώνα στο βόρειο τμήμα της Αττικής: στέκονται εκεί σαν περιμένοντας τον επόμενο σεισμό. Το ίδιο ο Φώφινας — τρέχει σαν ηλεκτρονικό λαγό στο παιχνίδι του σούπερ μάρκετ, κάνει ελιγμούς σα ξύλινη κούκλα στον κινηματογράφο του χωριού την ημέρα των γάμων. Μη μου πείτε πως αυτό είναι προσπάθεια: είναι σαν να παρακολουθείς έναν δεκαπεντάχρονο να δοκιμάζει πώς γίνεται γκολ αποστομώνοντας τον συμπαίκτη του επειδή είχε ξεκουραστεί περισσότερο. Κι όμως αυτά δεν είναι όλα — είδα πρόσφατα ένα βίντεο από τον αγώνα της Ουκρανίας εκείνος ο μέσος έκανε ντρίμπλινγκ σα να είχε στήσει πρώτα μια κονσόλα παιχνιδιού στο κινητό του: έναν-δύο-τρεις γύροι, πλάι-αριστερά-γρήγορα, και μετά αυτογκόλ επειδή οι άλλοι δυο κοιτούσαν σα να είχαν ξεχάσει τον κανόνα του offside. Κι εμείς εδώ καθόμαστε και λέμε "έχει χαρακτήρα" σα να βλέπουμε μια οικογενειακή φωτογραφία όπου όλοι κρατάνε ψεύτικα χαμόγελα επειδή ο φωτογράφος είπε πως μετά βγάζουμε διαφήμιση. Αλλά υπάρχει κι εκείνο το ζήτημα με τους σπόνσορους: πριν είχαμε ομάδες που στέλναν τους παίκτες τους να προπονούνται στη Φλώρινα επειδή εκεί είχε ωραίο τοπίο, τώρα αυτοί γυρίζουν σπίτι τους πριν ολοκληρώσουν ακόμη το χαιρετισμό στον κόσμο. Αυτό δεν είναι προσπάθεια — είναι σα να σου λένε πως θέλουν νικητές, αλλά στήνουν πρώτα ένα τραπέζι μπουφέ στη μέση του γηπέδου. Και τώρα όσοι λένε πως τότε ήταν χειρότερα — σιγά σιγά, γιατί όταν κάνουν τους στρατιώτες αυτούς τους πρωταθλητές εκείνης της εποχής, ξεχνάνε πως εκείνοι έκαναν πρώτα όλα εκείνα τα δύσκολα γυμνάσματα σα πρωινές ασκήσεις πριν μπει ο ήλιος. Σήμερα βγάζουμε αυτογκόλ σα όταν ανοίγεις τον φούρνο μετά την Πρωτοχρονιά κι εκεί βλέπεις πως κάηκε το φαγητό επειδή ξέχασες το χρονόμετρο. Οι καναπέδες έχουν ανέβει στις κερκίδες, η μπάλα κάνει βόλτες σα ηλιοτρόπιο χωρίς σπόρο, και η εθνική μας στέκεται εκεί σα οικογένεια πριν βγει εκδρομή στη βροχή χωρίς ομπρέλα — όλοι μέσα στο σπίτι ψάχνοντας στα κινητά ποιος έκανε την τελευταία σειρά των αγορών. Έτσι κι αλλιώς — αυτά είναι τα νούμερα που βγάζουν μόνοι τους: είκοσι αυτογκόλ σε δώδεκα αγώνες, κατοχή της μπάλας να πέφτει κάθε δεύτερο λεπτό σαν αλεξίπτωτο χωρίς αλεξιπτωτιστή. Κι εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε πως κάποια στιγμή αυτοί οι πρωταθλητές μας θα βγάλουν τουλάχιστον έναν αγώνα σαν εκείνον των Φινλανδών εκείνης της εποχής — εκείνοι έκαναν ντρίμπλινγκ σα τραγούδι των Μπίτλς μπας και τους κοιτούσε ολόκληρη η Ευρώπη. Πάντως όσοι θυμούνται εκείνες τις εποχές σαν βράδυ Πρωτοχρονιάς με οικογένεια γύρω-γύρω, ας μου πουν: εκείνοι έκαναν ντρίμπλινγκ επειδή είχαν συγκέντρωση; ή επειδή κάποιος σοβαρά είχε στήσει μια γραμμή αμύνης σα σχολείο γυμναστικής; Γιατί εγώ θυμάμαι κυρίως τους γέρους εκείνους στις γειτονιές να φωνάζουν στους μικρότερους "πιάσε τη μπάλα, μωρέ!" σα να μην είχαν πια χρόνο να περιμένουν ακόμη μια φορά που κάποιος αμυντικός τους είχε πιάσει την μπάλα σα μπουκάλι νερό από τον βρύσης χωρίς στόμιο.