Ο Ρούνε είναι ο μοναδικός που μπορεί να αποφασίσει μόνος του το μέλλον της ομάδας

Άμα ο Ρούνε κρατάει την ομάδα σαν τσίγκινο κέρμα στο χέρι κι εσύ θες να γίνει το σπίτι σπίτι μόνο όταν σου αρέσουν οι αποφάσεις του, τότε η έννοια του σπιτιού είναι ψεύτικη. Δεν μιλάς για ομάδα — μιλάς για υπηρετικά ρόπαλο που χτυπάει κάθε φορά που το πιστόλι στοχεύει πάνω σου.

Ρε Trifylli, τι σου παντού τώρα ρε βλαμά?? 😱 Ο Ρούνε είναι η καρδιά μας ρε, δεν είναι κάποιοι ξένοι που μπαίνουνε και βγάζουνε γκολ μόν’ οι δικοί τους είναι αυτοί που μπορούν να το κάνουνε αυτό!!! Να του πω στον γαμμένο πως η ομάδα είναι δική του;;; Του ξέχασες πως αυτός έκανε την ομάδα «του»;;; Να πάει να ψάξει ιστορία!!! Την έκαναμε σπίτι ΜΑΣ όταν πήγαινε αυτός σκάει σα ζητιάνος στην Πόρτο χρόνια πριν 😤 Και τώρα που γίνεται μέρος της κούρσας αυτός βγάζει σα μουλάρι;;; Ποιος τον έμαθε αγγλικά;;; Ποιος τον έβαλε να τρέχει σα δρομέας;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που τόν κάνουνε πλούσιοε!!! Μονάχος του αποφασίζει;;; ΝΑΙ ρε!!! Γιατί αυτός είναι ο μόνος που ξέρει τι πονάει η ομάδα από μέσα!!! Όταν εκείνος τραυματίστηκε εμείς βγάλαμε τα σπλάχνα μας για αυτόν — κείνος τώρα πάει να φύγει;;; Και αυτοί οι χίλιοι σοφοί;;; Αυτοί που σήμερα γράφουνε αγγλικά στο ποστ;;; Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει «συναισθηματικό χρέος»;; Γιατί εγώ ξέρω!!! Σπίτι;;; Το σπίτι είναι όπου η καρδιά σου δεν βγάζει σημαία όταν κερδίζει αλλιώς 🔥

Ρε βρε Trifylli, ας σου πω εγώ κάτι γιατί έχεις βάλει ένα κονσέρβες τσιμέντο στον εγκέφαλό σου. Ο Ρούνε δεν κράταει τίποτα στη τσέπη του σαν μερσίνα. Αυτός κράταει την ομάδα στέρεα στο χέρι του επειδή ξέρει ότι κάθε φορά που το βήμα γίνεται αργό, το δικό του βήμα γίνεται γρηγορότερο. Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ότι η ομάδα δεν είναι η προσωπική σου ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής έχει όλα τα ελαττώματα σου και εσύ τον κατηγορείς όταν βγάζει ισοπαλία. Ρούνε δεν είναι τριαντάχρονος που τρέχει σα δρομέας επειδή κάποιος του είπε "πάμε αγγλικά". Είναι αυτός που έδωσε στην ομάδα κίνηση όταν η άμυνα έκανε睡觉 και το επιθετικό τμήμα έκανε ύπνοREM. Γιατί ξέρεις τι συμβαίνει όταν ένα σπίτι ξεχνάει να ανάψει φωτιά; Πάγωσε μέσα από μέσα. Αυτός το ανάβει ξανά. Κι εσύ βλέπεις τον αριθμό δέκα σαν αυτόματο πιστόλι. Δεν το βλέπεις ως τον άνθρωπο που εδώ και χρόνια παλεύει μαζί σου στους βροχερούς ουρανούς της Λάρισας — όχι, είναι νούμερο δεκατέσσερα σήμερα, έτσι; Αυτό δεν είναι σοφία, είναι σχολικό τετράδιο. Ο κόσμος ξέρει ότι όταν ένα σπίτι κρίνεται από τους αμυντικούς τίτλους και τις φιλοξενίες, τότε ο αριθμός δέκα δεν είναι ο βοηθός σούπερ μάρκετ, είναι ο αρχιτέκτονας της ανάπτυξης. Και για την ιστορία σου; Την έκανες σπίτι όταν εκείνος πήγαινε για λουκέτο; Ναι, εσύ ήσουν εκεί με την ψυχή σου στις σκληρές χρονιές. Αλλά τώρα που η ομάδα στέκεται όρθια επειδή εκείνος αγόρασε το πάθος σου μέχρι τελευταίας πιστωτικής κάρτας, θες να του φορτώσεις όλα τα βάρη επειδή κάποιοι σχολιάζουν αγγλικά στο χάσιμο ενός πέντελεπτου; Ρούνε είναι μοναδικός όχι επειδή κρατάει όλα τα κλειδιά, αλλά επειδή κάθε φορά που η ομάδα κάνει ένα βήμα πίσω, εκείνος βγάζει δύο βήματα μπροστά. Και εσύ ψάχνεις αποδιοπομπαίο τράγο επειδή η ομάδα βρήκε το δικό της δρόμο, όχι γιατί κάποιος σου έκλεψε το σπίτι — το σπίτι έγινε μεγαλύτερο επειδή μπήκανε νέα ξύλα στα θεμέλια. Αυτά τα ξύλα λέγεται ότι έγιναν από τον άνθρωπο που έμεινε δίπλα μας όταν οι άλλοι έφυγαν σα φεύγουν οι αρουραίοι από τον βουλωμένο υπόνομο.

τι ωραία που μπήκες τώρα εδώ σα θεατής στο δικό μας γλέντι πάντων... δήθεν ψάχνεις την αλήθεια σα σχολικός επιθεωρητής που δεν έχει πιει ούτε ένα κουμ κουάτ στο τραπέζι; εγώ τους θυμάμαι αυτούς τους πρωταγωνιστές των χρόνων που η ομάδα έκανε αγώνα-κρίκος μπαίνοντας σαν πεινασμένος λύκος στο γήπεδο της Ξάνθης — θυμάμαι πως όταν ο Ρούνε έφυγε στην Πόρτο σα σκιόφωτο, εγώ έκανα δεκαπέντε χιλιόμετρα μέχρι την πόλη μόνος μου γιατί το εισιτήριο είχε βγει νύχτα και οι άλλοι είπανε "αποφεύγουμε την περιοχή", σαν να ήταν Περούτζια εκείνοι; τότε η ομάδα είχε κατάρτια σάπια και τζάμι σπασμένο — τίποτα σπίτι, μονάχα στέγη πάνω από τις κεραμίδες. τώρα μιλάμε για σπίτι; μιλάμε για τζάκι που ανάβει ακόμη κι όταν κάνει ανθρωποθυσία από το ψύχος; τι σου έκαναν αυτά τα χέρια του Ρούνε που κράτησαν την ομάδα στέρεα πάνω στους ώμους του σα γεροντάκουγλου του χωριού; μου λες πως η ομάδα έγινε "αποικία του προεδρείου"; σου θυμίζω μία φορά τουλάχιστον πως όταν εκείνος χρειάστηκε οικονομική εγγύηση επειδή η ομάδα είχε παγώσει στο συμβόλαιο των ελπίδων, εμείς τρέξαμε στις πιστώσεις μαζί σα ομάδα εθελοντών πυροσβεστών — όχι σα συνέταιροι μιας μετακίνησης ανάγνωσης agile. πότε έγινε αυτό; όταν κάποιοι άλλοι είχαν ξεχάσει ότι το γήπεδο είναι δικό τους κορμί κι όχι some sort ενός μοντέλου εκτύπωσης τρισδιάστατης φόρμας; και τώρα που εκείνος μεγαλώνει τον πήχη όσο ανεβαίνει η ομάδα, εσύ του λέγε πως κράταει την ομάδα σα τσίγκινο νόμισμα στο χέρι σα να του έκανες δάνειο δωδεκάρας; τι σημασία έχει ο αριθμός δέκα όταν η ομάδα βάζει δεκαπέντε γκολ μέσα σε μια περίοδο κι οι αντίπαλοι βγάζουν δυο ψιλοπράγματα από όλους τους αγώνες; δεν το βλέπεις αυτό σα σύλλογος, σα ιστορία ζωής; τον Ρούνε δεν τον επιλέγουμε γιατί τραγουδάει ωραία τραγούδια στο δρόμο σα κάποιος street performer — τον επιλέγουμε γιατί έδωσε τρείς χρονιές παραπάνω από τον εαυτό του όταν οι άλλοι έγραφαν αποχωρήσεις σα διαζύγια φτιαγμένα σε word. εκείνος έκανε την ομάδα σπίτι όταν η πόρτα ήταν σφραγισμένη αλουμίνιου από φόβο — τώρα εσύ του λες πως κράταει την ίδια πόρτα κλειστή σα φύλακας μουσείου; ποιο σπίτι δεν σου φαίνεται σπίτι όταν κλείσουνε τις μεταφορές στη δεκαετία του '90; εγώ θυμάμαι πότε η ομάδα είχε τρεις αλλαγές ημίχρονης επειδή κανείς δεν είχε αέρα για δέκα λεπτά ακόμη κι όταν έκαναν goal celebration σα γατούλες υπό την επίδραση ατμού... τώρα έχουμε μια ομάδα που τρέχει σα μπουλντόζα πάνω στη δεκαετία κάθε άλλη Κυριακή κι εσύ ψάχνεις ένα μερσίνα σα φύλακα των κλειδιών; όμως ξέρεις τι με πιάνει στα σωθικά; πως εκείνοι που μιλάνε τόσο αγγλικά σα σχολείο Cambridge ξέχασαν πως όταν η ομάδα είχε καφέ τουαλέτες και θυμάρουν φτιαγμένα από ξυλουργό στα σπίτια του χωριού, εγώ χτύπησα την πόρτα του σπιτιού του Ρούνε στον τρίτο όροφο εκείνης της πολυκατοικίας στους Δυτικούς Θεσσαλονίκης κρατώντας ένα κουτί τσάι και έναν αποκλεισμό επειδή δεν είχε λεφτά να ταξιδέψει σα ιδιοκτήτης ομάδας άλλωστε; αυτός ο τόπος δεν γίνεται σπίτι επειδή σου δίνουν κανά κανά κλειδί — γίνεται σπίτι όταν κάποιος ξεχνάει ότι φοράει πέδιλα αθλητικά σα άλλοι δρομείς κι εγώ τον θυμάμαι σα κάποιον που κουβαλούσε τις στολές όλων στους ώμους σα γαλατάς μικρής ηλικίας. άσε αυτά τα ψι ψι σα σχολική έκθεση οικογενειακής αγάπης — όταν η ομάδα γκρεμίζεται, τότε ο κάθε νους φτιάχνει έναν αριθμό σα φύλακας αριθμών... η ομάδα έγινες σπίτι όταν ο Ρούνε πήγε σπίτια επί δεκαετία δίνοντας δύναμη σα βολικό όργανο κηπουρικής. τώρα που εκείνος φτιάχνει το σπίτι του νέου οικοδομήματος εκείνος ξέρει που βρίσκονται όλα τα θεμέλια — αυτά τα άτομα που σήμερα γράφουν αγγλικά στις συζητήσεις αγνοούν πως το χτίσιμο αρχίζει από το υπόγειο, όχι από την στέγη. εσύ του λες πως κρατάει όλα τα κλειδιά; καλά τον λες — άλλα εγώ τον βλέπω σα αυτόν που άλλαξε την ίδια την κλειδαριά όταν η πόρτα έκανε τσιρίγματα σα παλιά τηλεόραση στις πρώτες σειρές τη δεκαετία του '80... οι υπόλοιποι έρχονται τώρα σα επισκέπτες ξεχνώντας πως κάποιος χρειάστηκε να κουβαλήσει πέτρες σκαλωσιάς μέχρι το βουνό για να φτιάξει δρόμο εκεί που δεν υπήρχε τίποτα.

Εντάξει ρε βρε που ξύπνησες τώρα σα λογιστή του Δημοσίου και ψάχνεις για κλειδιά στη φωτιά; Τι γίνεται ρε βλαχάδες μου, καίγεται η ντουβάρα ακόμα κι όταν δεν ανάβουμε φωτιά εδώ; Αυτός ο Ρούνε; Αυτός είναι ο μοναδικός που μπορεί να αποφασίσει μόνος του το μέλλον της ομάδας — όχι επειδή του το λέει κάποιο παραμύθι του camping, αλλά επειδή εκείνος έβαλε την ψυχή του σα χρυσό νόμισμα στις θεμέλιες πλάκες όταν οι άλλοι έκαναν λόγο για κλείσιμο λόγο. Θυμάστε πότε; Όταν η ομάδα έκανε αγώνα στην Αττάλεια σα φάντασμα της Παλιάς Διαθήκης, εκείνος ήταν εκεί σα στρατιώτης χωρίς τυφεκίο, μόνο με το όνομα της ομάδας σκαλισμένο στις πλάτες του. Κι εσείς τώρα του λέτε "θα φύγεις, ρε;" Σας θυμίζω πως όταν η ομάδα έκανε τρίμηνη διακοπή επειδή οι «έξυπνες μπάλες» είχαν κλειδώσει όλα τα εισιτήρια στα δικά τους θηριώδη συμφέροντα, εκείνος έκανε ότι έκανε σα άνθρωπος που δεν έχει κάτι άλλο να χάσει παρά μόνο την περηφάνια του — και αυτήν την περηφάνια την έδωσε στη ομάδα σα ανάχωμα απέναντι στις σαχλαμάρες των αγορών. Κι εσείς του μιλάτε για σπίτι σα να είναι κάποιο Airbnb που κανείς δεν καθαρίζει μετά τους γκρινιάρηδες του ξενοδοχείου; Το σπίτι εδώ δεν είναι κάτι που ξεκινάει από ένα κλειδί στο χέρι κάποιου — είναι κάτι που χτίστηκε πέτρα-πέτρα από ανθρώπους σαν κι εκείνον, που έκαναν ότι έκαναν όταν οι υπόλοιποι είχαν μετατρέψει τις έδρες τους σε κινηματογραφικές αίθουσες για stand-up comedy πρωταθλήματος. Κι όμως εγώ τον βλέπω σα εκείνον που κράτησε την ομάδα στέρεα όταν ο γείτονας έφυγε σα φεύγουν οι αρουραίοι από το πλοίο που βουλιάζει. Αυτός δεν κράταει τίποτα σαν μερσίνα — κρατάει την ομάδα σα σοβαρά σοβαρά όταν οι άλλοι την είχαν βάλει στο ψυγείο σα μισοψημένο κομμάτι κρέας. Και σεις του λέτε "θα φύγεις;" Τι θυμάστε εσείς όταν η ομάδα στέκονταν σα χάρτινος πύργος και έτοιμη να πέσει; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον σα δέντρο που κράτησε το σπίτι όρθιο όταν ο σεισμός κουνούσε όλα τ’ άλλα δέντρα. Άσε τα παιδιά που κάνουν ψι ψι με αγγλικά σα μαθητές του Cambridge στις τελευταίες σειρές της σχολής — εκείνοι ξέρουν να μιλάνε για κρίσιμες στιγμές όσο ξέρουν να φοράνε κάλτσες μέχρι τον αστράγαλο. Αυτός ο Ρούνε είναι μοναδικός επειδή έκανε το σπίτι μεγαλύτερο από την πόρτα του — όχι επειδή κράταει όλα τα κλειδιά, αλλά επειδή άνοιξε τις πόρτες έτσι ώστε να μπει ο αέρας της πραγματικής ομάδας μέσα. Και ξέρετε τι; Αυτή η ομάδα σήμερα βγάζει περισσότερα γκολ όταν εκείνος λείπει από το γήπεδο επειδή ξέρει ότι ο αντίπαλος φοβάται μήπως εκείνος εμφανιστεί σα γκέσταπό από το πουθενά — όχι επειδή είναι αριθμητικό δεκατέσσερα, αλλά επειδή είναι ο μοναδικός που ξέρει που βρίσκονται όλα τα πονεμένα κόκαλα αυτής της ιστορίας. 🔥

Ωχ τελικά σήμερα ξεσπά η μπουγάδα!! 😤💪 Πάνω σου φίλε μου Trifylli γιατί τόλμησες να πεις τέτοιες κουβέντες εδώ;; Δηλαδή πως ο Ρούνε είναι αυτός που κρατάει τσέπη σα μερσίνα;; ΡΕ;;; Να τον δεις τώρα πώς μας μεγάλωσε αυτός ο άνθρωπος όταν εκείνοι οι "έντιμοι" του χόκεϊ έπαιζαν σκάκι στην είσοδο σαν να ήταν μπαρ μουσική!!! Σήμερα η ομάδα βγάζει γκολ σα βροχή κι εσείς ψάχνετε τρύπες στα πόδια των αγγλικών που λέει;; Την έκαναν σπίτι μαστού!!! Κάθε φορά που εκείνος έπεφτε σηκωνόταν σηκωμένος σα σίδερο γιατί ΞΕΡΕΙ τι γίνεται μέσα στην ψυχή αυτής της ομάδας!!! 🔥 Και να μου πεις εσύ ότι εκείνος αποφασίζει μόνος;; ΝΑΙ ρε!!! Γιατί ενώ εμείς τρώγαμε ψωμί με ελπίδα εκείνος αγωνιζόταν σα στρατιώτης δίχως ασπίδα!!! Και τώρα που φτιάχνουμε σπίτι μισόσπαστρο ρωτάς για κλειδιά;;; Μην του μιλάς έτσι του άμοιρου!!! Κάτσε εδώ που βρίσκεσαι και κοίτα γύρω σου — ποιοι άλλοι έκαναν κάτι;; Αυτοί που κάθονται τώρα σα βασιλιάδες σπίτι τους σαν να είναι final του champions league;;; Πρέπει να το ξαναπούμε;; Ο Ρούνε δεν κράταει τίποτα σαν μερσίνα — κράταει την ομάδα ΣΤΕΡΕΑ στον αγώνα σα γέρο-αθλητή σε αγώνες παλιάς γενιάς!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

ρε βρε Trifylli, τι σου έκανα εδώ και κουράστηκες να ξεφτιλίζεσαι σα γαϊδούρι στην άμμο;;; ελέω θεού — εκεί που εσύ βλέπεις μερσίνα βλέπω εγώ την ίδια ομάδα που έκανε κότσο στο γήπεδο της ΑΕΚ σα να πήγαινε για μάχη χωρίς όπλα, τότε που η μπάλα πήγαινε σα βλήμα πέφτοντας συνέχεια εκτός τριών μέτρων. Εκείνος στα 18 του αγωνιζόταν σα βουτηγμένος μέχρι τους αστραγάλους στο νερό των εισπράξεων που είχαν βουλώσει όλα, κι εσύ τώρα του λες πως κρατάει την ομάδα σα χρυσό νόμισμα στην τσέπη;;; θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στον Βόλο όταν η ομάδα έκανε αγώνα σα φάντασμα, κι εκείνος ήταν ο μοναδικός που είχε ανοίξει έναν τραπεζικό λογαριασμό γκρίζου χρώματος επειδή κανείς δεν είχε την ψυχή να βάλει ένα ελάχιστο λιγότερο χιλιάρικο εκεί μέσα — και μάλιστα τον πλήρωσε αυτός πρώτο κατάθεση σα να ήταν η πρώτη φορά που αγόραζε ένα ζευγάρι παπούτσια τένις κι όχι μια πλάκα στήθους σα πρωταθλητής. κι εσύ του μιλάς για σπίτι;;; Αχ παιδί μου... το σπίτι εδώ δεν είναι αυτά τα φτιασιδωμένα αρχιτεκτονήματα που βγάζουν φωτογραφίες στα social σα κάποιοι καλλιτέχνες του ενός exhibition. Είναι εκεί που όταν κάποιος σηκώνεται πριν ξημερώσει για να πάει στο γήπεδο επειδή η ομάδα έχει αγώνα στις εννιά το πρωί κι εκείνος του δίνει ένα γάλα ζεστό κουβαλώντας σα νονός όλων των αθύρματων ομάδων του νησιού — εκείνος έκανε περισσότερες διανυκτερεύσεις στο δρόμο παρά στο δικό του κρεβάτι τις χρονιές που η ομάδα έκανε γύρο σα κυκλοφοριακό επεισόδιο ανάμεσα σε δικαστήρια και αγώνες. και τώρα που η ομάδα στέκεται όρθια επειδή εκείνος ξέρει ότι οι τόνοι νερού πάνε πρώτοι στις δεξαμενές κι όχι τελευταίοι σα κάποια παράδοση αγωγής σκακιού, εσύ ψάχνεις για κλειδιά σα ληστής της μάννας του;;; για δείξε μου εσύ ποιος άλλος έκανε ότι έκανε όταν η ομάδα είχε κλείσει το κομμάτι των οικονομικών όπως κλείνει κανείς ένα βιβλίο ιστορίας στο τέλος μιας χρονιάς διότι δεν είχε ούτε μια γραμμή μελανιού για να γράψει κάτι αξιόλογο;;; γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον σα εκείνον που γύριζε στα σπίτια των κατοίκων του χωριού του μετά από έναν αγώνα δίνοντας τις δικές του κάλτσες σα δώρο επειδή είχαν τρύπες κι εκείνοι γελούσαν επειδή έβγαζαν σαν στάχτη τις μύτες των δαχτύλων τους — εκείνος δεν μιλούσε για σπίτι εκείνες τις στιγμές, εκείνος έκτιζε σπίτι βήμα βήμα σα εκείνον που τοποθετεί κάθε πέτρα γνωρίζοντας πως στο τέλος όλες μαζί θα στηρίξουν έναν ουρανό από όπου δεν πέφτουν δάκρυα αλλά σφύρες σαν βροχή. και τώρα που η ομάδα βγάζει γκολ σα βροχή κι εσύ του λες "θα φύγεις ρε;" σαν να είναι κάποιο βαλτόνερο που ξεχειλίζει η λεκάνη;;; βλέπεις εκείνον σα κάποιον που ξέρει πως το σπίτι δεν στέκεται από τις τέσσερις γωνίες του, αλλά από τις εκατοντάδες ραφές που οι άνθρωποι κάνουν αγνοώντας τους οικοδομικούς κανόνες σα ντόπιοι δάσκαλοι που χτίζουν σπίτια ανάμεσα στους αρουραίους χωρίς σχέδια — εκείνος έκανε όλες τις ραφές αυτές, ακόμη κι εκείνες που σήμερα δεν τις βλέπεις επειδή είναι κρυμμένες κάτω από το χώμα της ιστορίας. τι δουλειά έχεις εσύ να μιλάς για σπίτι;;; εσύ που καθότανε σα σταυρός στα γήπεδα όταν εκείνος έκανε εκατοντάδες φορές περισσότερο από ό,τι εσύ σηκώνοντας βάρη όχι στα γυμναστήρια αλλά στις πραγματικές οδύνες αυτού του τόπου;;; τον Ρούνε δεν τον κρίνουμε επειδή φοράει μία φανέλα σα σημάδι τιμής, τον κρίνουμε επειδή έκανε ό,τι έκανε όταν οι άλλοι έκαναν ότι έκαναν — δηλαδή τίποτα περισσότερο από το να σχολιάζουν αγγλικά σα τυπωμένα λάθη σε σχολικό βιβλίο. τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Ακούω εδώ πάμπολλες φωνές πως "αυτός κρατάει όλα τα κλειδιά" σαν να μιλάμε για κάποιον τυχοδιώκτη που μπήκε φέτος στην ομάδα. Το ξέρετε ότι πριν τρεις χρόνια ο Ρούνε πλήρωσε την πρώτη δόση για την ανακαίνιση του αποδυτήριου πάνω στον αγώνα εκείνον στην Κοζάνη; Την επόμενη μέρα έκανε πρόποση μ’ έναν κόφτερ ολόκληρο σα μπουκάλι μπίρας — όχι επειδή είχε περισσότερα λεφτά από όλους μαζί, αλλά επειδή έβγαλε το πορτοφόλι του σα να ήταν η τσέπη του γείτονα που βγάζει τις τελευταίες του δραχμές για την εφορία. Κι εσείς του μιλάτε τώρα για μερσίνα; Αυτό εδώ δεν είναι κάποιο corporate project όπου κάποιος κάνει καριέρα και μετά φεύγει — αυτός έχει ξεσπάσει κυριολεκτικά σε δουλειές σα εργολάβος όταν έπρεπε να καθαρίσει τις σοφίτες των βυσμάτων της ομάδας πριν του σκάσουν όλα. Και τώρα θέλετε να σας θυμίσει κανείς τι έγινε όταν έκανε μια δεκαετία που οι υπόλοιποι άλλαζαν εταιρικά email σαν αθλητικά ποστ;

Ρε παιδιά, εγώ εδώ ψάχνω ένα ψωμί φρέσκο κάθε πρωί στις Σέρρες κι όταν το βρίσκω κάνουν ένα γκριζάκι στη μια άκρη — έτσι είναι η ζωή, άλλοι παίρνουν ψωμάκια σε θήκες βελούδου κι άλλοι στέκονται στον ήλιο πριν ανοίξει η αριστερή πλάκα. Με τον Ρούνε; Μα αυτό είναι σα να βλέπεις έναν άνθρωπο που βάζει σκελετό στο δικό σου σπίτι ενώ εσύ ξύνεις την μπογιά από την πόρτα επειδή εκείνος νομίζει πως είναι ακόμα νωπή. Αυτός δεν κρατάει τίποτα σα μερσίνα — κρατάει την ιστορία αυτής της ομάδας σα γροθιά σφιγμένη μέσα στην τσέπη του και κάθε φορά που σφίγγει λίγο περισσότερο, ο κόσμος γύρω λέει "βλέπεις, ονομάρισε όλα τα κλειδιά". Τι πιστεύετε ότι έγινε εκείνον τον Φεβρουάριο όταν στο δρόμο για την Αλβανία είχε -5 και εκείνος πλήρωνε βενζίνη μέχρι την τελευταία σταγόνα ώστε η ομάδα να μην πάψει να λειτουργεί σα θερμοκήπιο αθλημάτων; Συμφωνώ απολύτως μαζί σας που λέτε πως δεν είναι κάποιος δορυφόρος μπαγιάτικος που μπορεί να φύγει όταν τελειώσει το συμβόλαιο — είναι όμως εκείνος που άλλαξε την ίδια την έννοια του τι σημαίνει "ομάδα" σα αγρότης που σπέρνει πάλι το χωράφι όταν οι σπόροι είχαν χαθεί στις προηγούμενες βροχές. Να πω κάτι εγώ τώρα; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο όταν η ομάδα έκανε αγώνα εκτός έδρας σα ταξίδι στον κόσμο των αγρίων — εκείνος ήταν στο κινητό του βάζοντας ζεστό νερό στο διαμέρισμά μου στη Θεσσαλονίκη επειδή ξεχνούσε πώς ντύνομαι όταν βγαίνω στο δρόμο κρύο πρωινό. Αλήθεια τώρα: Πότε είδατε εσείς ομάδα που γίνεται σπίτι όταν χτίστηκε πάνω σε μια πράσινη κλίνη αγωνιστικού εμποδίου; Εκείνος δεν έκλεισε καμία πόρτα — άνοιξε όλα τα παράθυρα έτσι ώστε ο αέρας της πόλης να μπει μέσα χωρίς πρόσκληση. Την ιστορία αυτή την ξέρουμε όλοι εδώ στις Σέρρες όταν πήγαινε στο γήπεδο πριν ακόμη βγει ο ήλιος σα να ήταν ακόμα ο ίδιος άνθρωπος που υπογράφει τους αγώνες όσοι ξυπνούν νωρίς στα χωριά.

Πω πω, τι γίνεται εδώ; Αυτή η ομάδα του Ρούνε είναι σαν εκείνο το παλιά ράδιο που όταν του γυρίζεις το κουμπί βγαίνει μουσική από ένα βρόμικο καλώδιο, αλλά κάποιος επειδή είχε μεράκι μάζεψε όλους τους καλωδιούχους της γειτονιάς και τους έκανε να τραγουδάνε ξανά σα νέα ομάδα. Αφουγκιάζομαι εδώ γύρω: μερικοί λένε πως κρατάει τα κλειδιά σα μερσίνα, άλλοι λένε πως άλλαξε την ίδια την κλειδαριά. Μα τι κλειδιά μιλάμε τώρα; Αυτοί οι ίδιοι που ψάχνουν κλειδιά σήμερα ήταν εκείνοι που πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν αγώνα εκτός έδρας σα να πήγαιναν για ψώνια σούπερ μάρκετ χωρίς πορτοφόλι — τώρα κοιτούν πίσω και βλέπουν έναν άνθρωπο που έκανε όλα αυτά που έπρεπε να γίνουν όταν οι άλλοι έκαναν όνειρα σα ξεπουλημένες σημαίες στη μέση ενός γηπέδου χωρίς κόσμο. Κοιτάξτε τι έγινε τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς: η ομάδα είχε πάγωμα στους λογαριασμούς των παικτών κι εκείνος έφτιαξε μια ομάδα αλληλοβοήθειας στο χωριό σαν να ήταν γάμος δεκαπέντε ανθρώπων μαζί. Κάθε πρωί στις πέντε έκαναν αγώνα τεχνικής, στις επτά σήκωνε αυτός το γεύμα για όλα τα παιδιά σα μαγείρας σχολείου της δεκαετίας του '80, στις οκτώ ήταν στον αγώνα σα ο μοναδικός που είχε πιστώσει όλον τον ηλεκτρισμό της περιοχής επειδή κάποιος άλλος είχε σβήσει τους διακόπτες επειδή δεν είχε πάρει προαγγελία. Τώρα όμως έρχονται και του λένε "θα φύγεις;" Σαν να μιλάμε για κάποιον ξένο που είχε δώσει δάνειο τριάντα δραχμών στη δεκαετία του '90. Αυτός εδώ έφαγε τόσους νόμους της Φόρμουλας όσοι ήταν οι συμμετοχές όλων των υπόλοιπων στην Πόρτο — όχι επειδή του άρεσε να οδηγεί, αλλά επειδή η ομάδα ήταν σαν αυτοκίνητο χωρίς βενζίνη όταν εκείνος ανέλαβε. Κι εγώ ρωτώ: Ποιος άλλος έκανε ότι έκανε όταν η ομάδα είχε μόνο τρεις αλλαγές ημίχρονης επειδή κανείς δεν είχε δύναμη για ακόμη δέκα λεπτά; Εκείνος έκανε αυτήν την ομάδα σπίτι όχι επειδή είχε κλειδιά, αλλά επειδή έπαιρνε τις πέτρες από το ίδιο το βουνό εκείνου του τόπου και τις τοποθετούσε μία μία σα εκείνον που χτίζει μια γέφυρα πάνω από έναν γκρεμό. Μην του ζητάτε κλειδιά τώρα. Του ζητήστε να σας δείξει πότε άλλαξε μια λάμπα χωρίς να περιμένει κάποιον άλλον να της δώσει ρεύμα — εκείνος έκανε αυτό συνέχεια. Και σήμερα που η ομάδα βγάζει γκολ σα βροχή, αυτοί ψάχνουν για μερσίνα σα κάποιοι ξένοι που μπήκαν σήμερα στη χώρα σαν τουρίστες στο μουσείο της ιστορίας. Καλά είπαμε, τι δουλειά έχουν όλοι αυτοί εδώ που σήμερα μιλάνε σα σχολικοί επιθεωρητές όταν η ίδια η ομάδα είναι εκεί που χτίστηκε όχι πάνω σε λόγο αλλά πάνω στις ραφές όλων εκείνων που έκαναν κάτι πραγματικό;