Αυτή η φανέλα είμαι ΕΓΩ: ο χρυσός δεκατριάρης της καρδιάς σου, πάντα εκεί να γράφεις ιστορία!
τι είχαν βάλει εκείνοι εκείνο το βράδυ στα τσάκρα του γηπέδου... αχ αυτά τα παλιά τσάκρα του βόρειο κέκροπς θυμάμαι σαν χτες! εγώ φορούσα την κίτρινη δεκαετία που ήμουνα δεκατριών, άσπρο λινό πουθενά δεν έβγαζε το κίτρινο εκεί έξω την εποχή εκείνη — αγοράστηκε φτηνά από έναν παλιατζή στον Βόλο, πριν φορέσω την πρώτη μου μπλούζα της ομάδας.
μου είχε πει ο παππούς μου τότε πως η χόλγκερ είχε βγάλει ένα ντέρμπι εκεί, πριν καν γνωρίζω τι λέει το ντέρμπι... πάλευα να διαβάσω τις φωνές στο γήπεδο από τη δυτική κερκίδα κι εγώ κρατώντας ένα μεγάλο αυτοσχέδιο πλακάκι από τσουβάλι μουσαμά που είχε γράψει με σπρέι "ρόστερ φον Κάτερφελτ!".
σαν βγήκε εκείνος οREMOTE στην κορυφή τους σκόρπισε σαν σίδερο κομματάκια όλα τα νεύρα μου όταν άνοιξε το σκορ στα 89' εκείνον τον αγώνα στον αέρα... ο συμπαίκτης εκείνος, ο λούκας περίμενε το κέντρο της περιοχής σαν λύκος — κανένας από εμάς δεν είχε πιστέψει ότι θα βγει αυτή η μπάλα εκεί. αλλά εκείνος σούταρε χωρίς δεύτερη σκέψη, η μπάλα έκανε μια ρόδα μέσα στον αέρα σαν φίδι και μπήκε εκεί που ήταν αυτομάτως κάθε κεφάλι μιας οικογένειας ζητιάνων στη γηπέδου σηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος μαζί!
εσύ θυμάσαι εκείνον τον γκολHEAD εκείνος αγώνας; εγώ ακόμη νιώθω τη μυρωδιά του σαπούνι του αυτοκόλλητου μου εκείνης της εποχής που γρατζούνιζα συνεχώς πάνω στο τζάμι του παραθύρου το πρωί μετά. κάθε φορά που βλέπω την φανέλα αυτή, βλέπω εκείνον τον δεκατριάχρονο εαυτό μου στο βόρειο κέκροπς, τα μαλλιά του κολλημένα από τον ιδρώτα, φωνάζοντας σαν τρελός μαζί με όλους τους άλλους στις εξέδρες εκείνης της φριχτής νύχτας.
αυτή είναι η φανέλα μου, εκείνο το χρυσό δεκατριάρης που ακόμη τρέμει μέσα μου. τέλος πάντως θα δούμε — κάθε φορά που φοράω αυτή, ζούμε ξανά εκείνο το γκολHEAD στην κορυφή! 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
😱🔥ΣΥΓΝΩΜΗ ΛΕΕΙ Ο ΦΟΡΟΥΝΤΟΣ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!!!!!!!!!!
Αυτό το χρυσό δεκατριάρης δεν είναι φανέλα ρεεε!!! Είναι η μνήμη που ζει μέσα μου σα ντουμουλάκι μπαλονιού την τελευταία μέρα της σχολής όταν μας έβγαλαν νωρίς επειδή κέρδισε η ομάδα!!!!!
Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα στην *αυτή τη γωνία* της κερκίδας πίσω από τον στόχο που κόβανε τον αέρα... 😭 είχε ψιλοβρέξει, τα παπούτσια μου μούσκεψαν μέσα στο χώμα μα ούτε πού φταιγόντουσαν... γιατί εκείνος οRemote στάθηκε κι έπαιξε σα θεός!!!!
Κοίταξε τώρα εδώ... βλέπω τον εαυτό μου 16 χρονών να στέκεται πάνω στις κάλτσες του επειδή δεν έφτανε αλλιώς να δω πάνω από το πλήθος... Τα μαλλιά μου μέχρι τότε ήταν κανονικά κομμένα στα χέρια της μητέρας μου επειδή την προηγούμενη ημέρα είχα ξεσπάσει επειδή είπαν "τι ομάδα είναι αυτή;"... εκείνη την ημέρα έγινε ξύλο σωστό στους γύρω μου επειδή δεν μπορούσα να ελέγξω τις κραυγές μου!!
Κι εκεί που λες "θα γίνει τίποτα;" μετά από 85 λεπτά, εκείνος οREMOTE πήρε την μπάλα σα μάγος... δεν έκανε τίποτα κανονικό!!! Την κράτησε σαν κατοχή στήριγμα, έκανε δυο βήματα σα στρατιώτης και ΣΦΥΡΑ τη σούταρε χωρίς δεύτερη σκέψη... η μπάλα σέρνεται στον αέρα σα στρουθοκάμηλος που πετάει για πρώτη φορά... κι εκεί, σιγά σιγά, πέφτει στην περιοχή σα βόμβα!!! Λούκας εκείνος πηδούσε σα γάτα πάνω από πέντε ποδοσφαιριστές... ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ!!! Μπήκε σαν σίδερο πάνω στονDEF και αυτό έγινε σκόνη!!
Ο ουρανός έκλεισε εκείνη την στιγμή!!! Όλοι μαζί σηκωθήκαμε σα μια μπουρλάνδισμένη οικογένεια εκεί μέσα!!! Κι εγώ εκεί, σπάζοντας τρία πράγματα γύρω μου επειδή δεν μπορούσα να ελέγξω τίποτα... ένα πλαστικό μπουκάλι, μια φλογέρα από κάποιον γείτονα στη νότια κερκίδα κι εκείνο το ξύλινο σκαλί που κράταγα σφιχτά επειδή φοβόμουνα μήπως πέσω κάτω!!! ⚠️
Ακόμη τώρα όταν φοράω αυτή τη φανέλα μου φαίνονται όλα εκείνα τα σημάδια... στο λαιμό έχει μουτζούρες από σκόνη τσιμέντου που τινάχτηκε εκείνο το βράδυ... στα μανίκια έχουν οι τρύπες από τις κόκκινες μπογιές που έκανα βεντέτες στους γείτονες του γηπέδου επειδή είπαν "ακόμη μια αλλαγή;" εκείνος ο αγώνας ήταν η αλλαγή που άλλαξε τις ζωές μας!!!!
Κι όταν βλέπω τονREMOTE εκείνον σήμερα ακόμη προσπαθώ να του πω *εσένα αγοράζω, εσένα ακολουθώ*!!! Αυτή η φανέλα δεν είναι παντελόνι ρε!!! Είναι η ψυχή μου γραμμένη πάνω της!!! 🔴💪
😱🔥ΣΥΓΝΩΜΗ ΛΕΕΙ Ο ΦΟΡΟΥΝΤΟΣ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!!!!!!!!!!
Αυτό το χρυσό δεκατριάρης δεν είναι φανέλα ρεεε!!! Είναι η μνήμη που ζει μέσα μου σα ντουμουλάκι μπαλονιού την τελευταία μέρα της σχολής όταν μας έβ…
@Vasilis_Aris εσύ μιλάς σαν να ζεις εκείνο το βράδυ στους πέντε πρώτους ορόφους του γηπέδου, σαν εκείνο το γκολHEAD να ήταν η κορύφωση μιας μεταμόρφωσης που έγινε σιγά σιγά μέσα σου. Αλλά να σου πω κάτι: πριν μιλήσεις για μνήμες, ρώτησε τον εαυτό σου μήπως εκείνος ο REMOTE μετά από είκοσι χρόνια κέρδισε το ίδιο τίτλο — όχι επειδή η ομάδα ήταν πιο δυνατή, αλλά επειδή είχε γίνει καλύτερος σαν παίκτης. Γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν το ξεκίνημα, όχι το τέλος. Κι αυτό δεν το λέει καμία φανέλα.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
τιτανικά εκείνη την εποχή στο κεντάκι του βορρά ξέρεις; εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν τώρα — είχε φάει η μάνα μου εξήντα χρονών τότε ένα πακέτο τσιγάρα που είχε βρει στη βαλίτσα του συζύγου της επειδή νόμιζε ότι ήταν αποξηραμένο φασκόμηλο... κάτι γύρω στις δύο τα ξημερώματα σηκώθηκε κατά λάθος και άρχισε να καπνίζει σαν σιδεροδρομικός σαν οι αγωγιάτες παλιά αγγίζοντας ελαφρά το χείλος του φλιτζανιού με τον ατμό του τσιγάρου εκείνου...
έχοντας δει και χειρότερα εκείνο το γκολHEAD η οικογένεια εκείνη στον πάγκο είχε πεθάνει από την νεύρωση όταν έκανε εκείνο το φάουλ στους τριάντα μέτρα για εκείνον τονRemote... ξεσπάσματα λοιπόν τρεις σέντες στο δεύτερο ημίχρονο κανείς δεν μπορούσε να ηρεμήσει εκεί πέρα!... εκείνο το σούτινγκ λοιπόν στα 89' όταν οREMOTE πήρε την μπάλα σα να ήταν τελείως μόνος πάνω σ' έναν γαλαξία... έκανα την οικογένειά μου να πιστέψει πως έγινε σεισμός όταν άκουσαν εκείνο το βουητό σαν χιλιάδες λύκοι μαζί...
και εγώ εκεί, δεκατέσσερα δάχτυλα στις τσέπες μου κρατώντας την ίδια φανέλα κάτω από το μαξιλάρι μου εκείνες τις νύχτες πριν κοιμηθώ... σαν σήμερα βλέπω την τηλεόρασή μας εκείνης της εποχής που είχε ένα μικρό κόκκινο σημείο στην άκρη της οθόνης... μέχρι τώρα όταν φοράω αυτή την φανέλα ακόμη μου φαίνεται πως ακούω εκείνο το σφύριγμα — σαν να ήταν η καρδιά μου αυτή που σφυρίζει...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
@ErythrolefkosUltras ωχ ρε ρε!!! τι σου έκαναν αυτά ρεεε;;; εγώ εκείνον τον αγώνα δεν τον ξεχνώ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ!!!!
για τον τίτλο ρε;;; πως είπες;;; ναι αποδείχτηκε ο χρόνος!!! υπήρχε κάποιος δεκατριάρης εκεί βορειο-κεκροπίτης που έκανε τώρα τελευταία την απόδειξη!!! θυμάσαι;;; πρωτάθλημα μετά από όλες αυτές τις μνήμες;;; τους έκαναν στραβά μάτια εκείνοι οι γονάτοι της τύχης!!! 😱🔥
η κλάση νικάει πάντα!!! η φανέλα αυτή δεν λέει ψέματα!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
Πέντε χρόνια μετά εκείνης της νύχτας στον Βόρειο Κέκροψ, τον ξαναβρήκα να φοράει αυτήν εδώ την ίδια φανέλα πριν από έναν αγώνα της δεύτερης κατηγορίας — ίσως σου φαίνεται αστείο, αλλά εκείνος ο Remote είχε τα ίδια μαλλιά σα λάβα που του ξεφεύγουν πάντα από το κράνος όταν βγάζει τη μπάλα σφιχτά στο πόδι. Εκείνον τον αγώνα, όμως, δεν τον έπαιζε πια στο κέντρο. Τον είχαν σπρώξει πιο πίσω, σα στρατιώτης σε χαρακώματα, προσπαθώντας ακόμα να δημιουργήσει εκείνες τις κινήσεις που έσπρωχναν τον αέρα όσο και τους αντιπάλους.
Εκείνος ο δεκατριάρης λοιπόν ήταν εκεί, ντυμένος στα ίδια κίτρινα, μέσα στην ίδια σκόνη και την ίδια φρενίτιδα των φιλάθλων — μόνο που τώρα εκείνοι οι φίλοι είχαν γεράσει μαζί του. Τα ίδια πρόσωπα, αλλά άλλα λόγια στις κραυγές: εκείνοι οι κολλημένοι αυτοκόλλητοι στις κερκίδες είχαν πια ξεθωριάσει σαν ηλιοτρόπια, άλλοι είχαν αγοράσει παιδικά παλτό για τα δικά τους παιδιά που τώρα στέκονταν πάνω στις κάλτσες τους εκεί στον Βόρειο Κέκροψ, φωνάζοντας αυτήν ακριβώς την ίδια ομάδα σα να ήταν η μόνη στον κόσμο. Κι εκείνος ο REMOTE; Αυτός έπαιζε ακόμα σα μάγος, αλλά σα μάγος που γνωρίζει πως κάθε παράσταση αργά ή γρήγορα τελειώνει — κατέβαινε συχνά στους γηπέδους των μικρών πρωταθλημάτων, κουβαλώντας την ίδια φανέλα σα φυλαχτό.
Εκείνος ο αγώνας το '89 είχε στήσει ένα πρότυπο εκεί μέσα στις αίθουσες των σπιτιών σας: εκείνοι οι δεκατριάρηδες έγιναν δεκαοχτάρηδες, μετά είκοσιτριάρηδες, μετά τριαντάρηδες — και η φανέλα αυτή έγινε σα συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά σας. Εκείνοι οι δεκατριάρηδες εκείνον τον αγώνα τον είχαν βιώσει σα δεύτερη γενιά: ήξεραν πως όταν φοράς αυτήν την κίτρινη φανέλα, δεν φοράς απλώς ένα πουκάμισο. Φοράς ένα κομμάτι ιστορίας που μεγαλώνει μαζί σου. Έναν πόλεμο άσχετο, έναν αγώνα δίχως σύνορο, μία νίκη που δεν έχει γκολ ποτέ αρκετά μεγάλη.
Και τώρα, μπαίνουμε ξανά στον ίδιο αγώνα σήμερα; Ναι, αλλά όχι όπως παλιά. Εκείνοι οι κουρασμένοι σένταρ εκείνες τις νύχτες έχουν τώρα ίσια πλάτη, μερικοί φοράνε γυαλιά, άλλοι έχουν χάσει δόντια — αλλά στα χέρια τους κρατούν ακόμα τη νέα γενιά φίλων τους σα στήριγμα. Τα τελευταία χρόνια εκείνοι οι μικρότεροι δεν βλέπουν τον αγώνα σα τρόπο να ξεφύγουν από κάτι, σα φυγή — το βλέπουν σα δυνατότητα. Την ίδια ομάδα που τότε έδινε σα συμμορία πέντε παιδιών που πολεμούσαν για μία θέση, τώρα έχει εκατοντάδες παιδιά να μαθαίνουν εκείνον τον τρόπο του αγώνα όχι σα αγωνιστική κουλτούρα, σα κληρονομιά.
Αυτό είναι το χρυσό δεκατριάρης εδώ: ό,τι απέμεινε από εκείνον τον αγώνα. Δεν είναι πια μόνο μία μνήμη των οδηγών φορτηγών που βρίσκονταν στο γήπεδο το βράδυ εκείνο, ούτε μία ιστορία των μπουκάλια τσιγάρων και των ξύλινων σκαλιών που τσακίζονταν εκεί στους αγωνιστικούς χώρους. Είναι το μόνο πράγμα που έχει απομείνει σα ζωντανός οργανισμός — σα εκείνος ο ίδιος παίκτης που έγερνε ακόμα το γόνατό του στα 38 χρόνια του, σα εκείνοι οι φίλοι που γυρνούν πάλι στις κερκίδες όχι επειδή ξέχασαν εκείνον τον αγώνα, αλλά επειδή η ιστορία τους είναι γραμμένη πάνω σ’ αυτήν την φανέλα σα αίμα που δεν σβήνει.
xG > συναίσθημα.
ΡΕ ΦΙΛΕ!!! ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;;;; ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΛΕΩ ΟΤΙ ΜΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ!!! ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΕΦΟΡΕΣΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙ ΣΤΟ ΓΟΝΑΤΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΦΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΒΟΡΕΙΟ!!!!
ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΛΑΣΤΕΙ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΜΙΚΡΟΣ!!! ΑΚΟΥ ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ "ΑΚΟΥ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ"!!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο REMOTE ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΤΑ 89' ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟ ΑΥΤΟ-ΚΟΛΛΗΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ "ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΧΟΛΓΚΕΡ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ" ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΟΥΡΔΙΖΑ ΣΤΟ ΠΛΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΣΠΡΕΪ!!! ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ ΣΑΛΤΑΓΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;;
ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩ ΣΤΟ ΠΟΙΝΑΛΤΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΚΟΛ.... ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΕΙΧΕ ΣΠΑΣΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΩ ΠΙΑ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΟΤΑΝ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ "ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ Η ΦΑΝΕΛΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ" ΕΜΕΙΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΕΡΙΛΟΙΠΟΣ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!!!
ΚΙ ΟΤΑΝ ΦΟΡΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΑΚΟΥΩ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ "ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!" ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΚΕΡΚΙΔΑ!!! ΑΥΤΗ Η ΦΑΝΕΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΡΟΥΧΟ ΑΛΛΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ!!! 🔥💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Αχ αυτοί οι βόρειοι κέκροπες εκείνον τον αγώνα τον θυμόμουν σαν σήμερα... είχα ξυπνήσει νωρίς εκείνο το πρωί επειδή στην Τυφώνα της Βέροιας είχαν σπάσει όλα τα πιάτα στο ψυγείο επειδή έκαναν την επόμενη ημέρα γλέντι για τον γάμο του ξαδέρφου μου — εγώ εκεί πέντε παρά δέκα στον ύπνο μου έβλεπα σαν όνειρο εκείνον τονRemote που σήκωνε τα χέρια σα θεός κι εγώ κρατώντας μια κίτρινη πετσέτα που είχε πάνω γραμμένο "οREMOTE είναι ο MVP" που είχα φτιάξει με μαρκαδόρο πάνω στον τοίχο του σχολείου επειδή η δασκάλα δεν μου άφηνε να βάψω την πόρτα της αίθουσας 🤣
Πάντως όταν πήγα εκείνο το βράδυ στον Βόρειο Κέκροπα πρώτη φορά φορώντας αυτήν εδώ την ίδια φανέλα, ένας γέρος κυρής από τη νότια κερκίδα με πήρε αγκαλιά σα να ήμουνα γιος του κι μου έκανε δώρο ένα μπουκάλι τσίπουρο παλιά σχολή που είχε βρει κάπου πίσω στη βαλίτσα του σαν και του VazelosGate εκείνο εκείνος ο γκολHEAD έγινε λοιπόν ένας γάμος ανάμεσα στα γκολ και στα τσάκια 🍿
Κι εγώ εκεί φώναζα σα βουβάλι μέχρι που μου έσπασε η φωνή επειδή είδα τονREMOTE εκείνον να σουτάρει σαν να τον κυνηγούσαν όλες οι γυναικείες ομάδες της περιοχής εκείνο το βράδυ μετά! 😭🔥
Τώρα όταν φοράω αυτή τη φανέλα μου φαίνονται όλα αυτά σα μερικές χορεύτριες που κάνουν πάλι εμφάνιση στις γιγαντοοθόνες εκεί που λες "πού να τις ξαναβρώ αυτές;" 🎤
Ρε παιδιά, βλέπω κι εμένα εδώ λιγάκι σα εκείνον τον τύπο με το αυτοκόλλητο πλακάκι που είχε γράψει "τρέμει σαν φύλλο" στο γόνατό του και εγώ έκανε λες κι ήτανuei η ίδια ζωή στην ίδια φανέλα;;; Ντουμίνομαι δακριμμένος επί τους ΠΑΓΟΥΣ!!! 🧊💔
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿