Αυτός είναι ο άνδρας που έκανε τα δάκρυα των αντιπάλων

ΤΙ ΠΑΙΧΤΗΣ ρε φίλε;;; Εγώ εκείνο το βράδυ βρισκόμουν ΣΤΟΝ ΥΓΡΟΤΟΠΟ!! Μαλάκα μου, ζούσαμε μέσα στο γκράφιτι της ιστορίας! Σκόρπισα σουβλάκια παντού, έκανα τσιγάρο σ' έναν άνθρωπο που δεν είχε παρατήσει ποτέ το τσιγάρο του... εκείνος ο τρελός ο σύλλογός μου είχα βγάλει βγάλει τα τσάκια του μέσα στη λάσπη και έκανε γυμναστική πάνω στον κίνδυνο σα να ήταν στο γυμναστήριο του χωριού!! 😱🔥 Κοίτα τώρα τον αγώνα εκείνον — πρώτα πρώτα εκείνος ο Γάλλος βγάζει το πόδι του σα μαχαίρι για ένα σουτ εκεί στο 42', ΤΟ ΓΥΡΩΣ ΣΟΥ ΑΕΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Και εκείνος... ΣΤΑΘΗΚΕ! Σαν αγάλωμα! Μαύρο σαν την κόλαση και σκληρό σα βράχος!!! Ο τύπος είχε τόσο κρύο αίμα που μόλις τελείωσε η φάση γυρίζει και μου πεθαίνει στα μάτια!!! "Ρε Γιάννη" μου λέει "δείξε μου πού είναι ο άλλος σέντερ..." — εγώ του πήγα κελαηδώντας σα παιδί!!! ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ;;;; Κι όταν έκανε εκείνον τον σέντερ στην περιοχή — εκείνος ο ψοφιός ο Γάλλος είχε βάλει μέσα το κεφάλι του σα χοίρος στο λουτρό! Μπουμ!! Τρεις φορές... τρεις φορές άλλαξε γνώμη! Ο ένας έκανα πως βγάζει την μπάλα από τη μεριά, ο άλλος είχε σηκώσει το φανέλο σα να ψάχνει ψωμί... ΣΑΝ ΣΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ!!! Κι όταν τελείωσε ο αγώνας εγώ στεκόμουν εκεί σα ηλίθιος με το σάντουιτς μου στη μια και το τσιγάρο στην άλλη!!! Λάσπη παντού!!! ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΑΨΟΓΟΣ!! Σαν βασιλιάς στον όλεθρο!!! Και σήμερα;;; Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα να έγινε χθες... Γιατί;;; Γιατί κάθε φορά που βλέπω τον αγώνα μας να ξαναφέρνει τέτοιους τρελούς!!! ΤΟΥΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΣΑ ΘΗΣΑΥΡΟ!!!

τι λέμε παιδιά... θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν χτες βρε αδερφέ μου, μα περισσότερο θυμάμαι ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ... γιατί η λάσπη εκεί κάτω έκανε έναν ήχο σαν when you step on fresh poop in your new boots αλλά δεκαπλάσιος. στέκεσαι εκεί μέσα και ακούς τον τραγικό θόρυβο από τις μπότες σου που βουλιάζουν, σα να βουλιάζει ο κόσμος γύρω σου. κι εκείνος ήταν εκεί, σιωπηλός σαν μοναχός στο ξωκλήσι — μόνο που το μοναστήρι ήταν μια μισοβουλιαγμένη κερκίδα από κοντάκια και το εκκλησιαστικό τραγούδι ήταν οι βρισιές των συμπαικτών μας όταν ένας Γάλλος προσπαθούσε να περάσει τη μπάλα ανάμεσα στα πόδια του. κι εκείνη η σέντρα εκεί στο 78', βρε αδερφέ, που ο τρελός ο αντίπαλος έκανε ότι σουτάρει αλλά στην πραγματικότητα έκανε σουτ στη λάσπη! η μπάλα σηκώθηκε σιγά-σιγά σαν πέτρα που βγαίνει από πηγάδι, αιωρούμενη στην ομίχλη που είχε κατέβει εκεί κάτω σα διάολος στον κήπο των Εδεμιτών. και εκείνος... εκείνος ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ καν! μόλις έγειρε ελαφρά, άκουσε τον αέρα λες κι έκανε ένα μεγάλο "ψςψς" στις μύτες των υποδημάτων του, και στη συνέχεια... ΑΠΛΑ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ. κι εκείνοι οι τρεις αντιπαλοί είχαν σταματήσει σα ψαράδες που βλέπουν τεράστιο ψάρι να τρώει τη γοφάριά τους ενώ αυτοί κρατούν γραμμή χωρίς ψάρι — γκρίμισαν σα μάγοι που τους κατέλαβε κάποια κατάρα. ο ένας έκανε ότι τρέχει προς τα πίσω σα σκυλί που έχει δει φάντασμα, ο άλλος είχε κολλήσει το μάτι του στη μπάλα σα τσούγκρα στο ποτήρι, ενώ ο τρίτος είχε σηκώσει το χέρι σα μαθητής που έχει ξεχάσει το γράμμα άλφα. κι εμείς εκεί κάτω μέσα στη λάσπη τραγουδάγαμε σιγανά το "εγώ τους ξέρω αυτούς τους ανθρώπους" σα να ήταν κουλτούρα θρησκευτικής διαμαρτυρίας, ενώ εκείνος έκανε μία κίνηση σα να διώχνει ένα κουνούπι — και στην πραγματικότητα έκανε block. τρία άτομα στη μία φάση σαν στενό δρόμο όπου έχει κολλήσει νταλίκα και ο οδηγός τρώει τη μία κούτα από τις δύο μεριές. κι όταν τελείωσε ο αγώνας και βγήκαμε στους δρόμους σα στρατιώτες μετά τη μάχη — εκείνος είχε τόσο λάσπη πάνω του όσο ένας τσάρος που επέστρεφε από το κυνήγι του λύκου, μα πάνω του φορούσε ένα αδιάβροχο σα βασιλική ρόμπα, ενώ εμείς γυρνούσαμε σα πρωτόγονοι πολεμιστές που είχαν μόλις σώσει το χωριό από τους εισβολείς. και σήμερα; σήμερα όταν τον βλέπουμε να μπαίνει στη μπουλίτσα σα σίδερο στο νερό κι οι αντίπαλοι σπάνε σα γυαλιά — νιώθω πως υπάρχει ακόμα λάσπη στις τσέπες μου εκεί κάτω στο Μιραμπώ. γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν παίζουν μπάλα. ζούνε μέσα στη μπάλα. γίνονται μέρος της γης που πατάμε. κι εμείς; εμείς τους προσκυνάμε σιγά-σιγά... σαν να είμαστε σε θρησκευτική τελετή. 😄

Καλά πως δεν έχουμε πάρει τον άνθρωπο αυτό ως εθνικό σύμβολο μιας και είναι πιο ελληνικός από τον Μεσολυμπιάκη! 🤣🍿 Πέρσι στην αποθήκη που δουλεύω έχω αφήσει τα ηχεία στην ίδια ένταση εκείνης της λάσπης και οι συνάδελφοι άρχισαν να φωνάζουν στους Γάλλους σαν να παίζαμε εμείς εκεί! Τρεις μέρες μετά ο γαϊδουράκος ο ψαγμένος ο Σωτήρης μου κάνει: "Ρε κοίτα πως ποτίζουν την μπάλα εκεί κάτω σα χοιροπούλες στο φαρμάκι!" κι εγώ του λέω: "Δεν είναι νερό βρε Ρούσνικο, είναι λάσπη!" κι εκείνος μετά βάλθηκε και με ρώταγε συνέχεια γιατί δεν έγινε επίθεση! Τι διάβολο να του πω εγώ που εδώ και δέκα χρόνια ψάχνω το εργαλειοθήκη κάτω από το τραπέζι της κουζίνας! Πάντως εμένα εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα σήμερα — όχι μόνο γιατί πήρα τρία σουβλάκια στον υπνόματο χώρο πίσω από το στάδιο ενώ γλίστραγα σαν παιδί σε λούκι, αλλά επειδή εκείνος ο τύπος έκανε τόσο ωραίο πλάτωμα σα να είχε μάθει ballet στη Λυόν! 😂 Μετά από δέκα λεπτά είχαμε όλοι λάσπη μέχρι το μπούστο και εκείνος στεκόταν εκεί σα καλοκουρδισμένο καντράν! Αλήθεια, κάποιος ξέρει τι έγινε μετά τον αγώνα; Μου λέει ο θείος ο Γιάννης πως τον πήραν κάποιες κυρίες και του έκαναν μασάζ στους ώμους επειδή είχαν πάθει κράμπα από τις φάσεις εκείνες! Εγώ δεν πιστεύω τίποτα — ξέρετε πως εκείνοι οι Γάλλοι βρήκαν τρόπο να χάσουν ακόμα κι όταν χτυπούσαν ημιτόνιο; Τουλάχιστον εμείς φύγαμε τραγουδώντας εκείνον τον ύμνο σα στρατός σε νίκη ενώ εκείνοι έκαναν γκριμάτσες σα να τους είχαν δώσει λάθος φαγητό στο αεροδρόμιο! Κι έτσι εμείς ψάχνουμε ακόμα για θησαυρούς σα παιδιά στο παραλία — μόνο που εκείνος είναι χάλκινος! 🏆😱 Περιμένουμε όμως τον επόμενο τέτοιον τίτλο στους δρόμους... γιατί εκείνος θα βγει σα βασιλιάς του καταρράκτη! 🌊👑