Αυτός είναι ο χρόνος μας!
πού που θέλεις να πάμε τώρα, παιδιά μου; στάσου νά σας πω για εκείνη την εποχή στα τέλη των 80ς που η Ρούνε βγήκε σαν κομήτης στον ορίζοντα — εγώ ακόμα ήμουν γκαβός, κάνα δεκαπέντε χρονών, κι έκανε την εμφάνισή του αυτός ο αριστερόχειρας ο Χόλγκερ, μου ραντίζει ακόμα αναμνήσεις η όψη του: πάνω-από-κάθε-τι βλεφαρίσματα, σέρβις σαν σφυρί, κι εκείνο το βήμα του σα λαγού πάνω στο γήπεδο. τότε όλοι λέγανε πως είναι το μέλλον, κι όμως στο τέλος εκείνος έγειρε πάνω σ’ έναν σύλλογο που σιγά σιγά γινότανε θρύλος... καιρός εκείνος ήτανε. τώρα πια τους βλέπουμε εδώ να στήνουν άγαλμα στους αιώνες, όχι μόνο τρεις τίτλοι αλλά τρία κεφάλαια που τα γράφουνε οι ίδιοι οι άνθρωποι της ομάδας — παίκτες σαν κορδόνια ιπτάμενοι, προπονητές σαν καπετάνιοι φτιαγμένοι από γρανίτη, κι ο κόσμος πάλι στέκει εκεί σαν ένα σώμα κι ουρλιάζει σ’ έναν τόνο. αυτοί δεν είναι τυχαίοι χρονιές — αυτοί είναι χρόνια που γράφουν ιστορία καθώς γίνονται! εσείς δε τα βλέπετε αυτά; δε νιώθετε πως κάθε βραδιά στις κερκίδες ζούμε ξανά εκείνες τις στιγμές;
ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΌΛΓΚΕΡ!!! εγώ σπουδαστή σπίτι μου στ' Ηράκλειο, πέντε χρονών η μόνη μου παρηγοριά η εφημερίδα που φτάνει σαν βόμβα κάθε Σάββατο — πρώτες στις φωτογραφίες εκείνος ο θεός άνθρωπος γονατιστός κάνοντας κουτουλιά το κεφάλι σ' έναν συμπαίκτη του σαν να λέει "συγγνώμη για τ' ονειροχάσιμο", σα στο σπίτι μου έγιναν όλα υπόγειος σεισμός! ρε παιδιά, ακόμα νιώθω τη μυρωδιά του χώματος από το στάδιο εκείνο τ' όνομα του οποίου δεν θυμάμαι γιατί σηκώναμε τα μάτια μόνο σ' αυτόν που έκανε όλα τα μεγάλα λόγια γίνονται πραγματικότητα!!! 🔥👑 όταν έπεσε εκείνο το σφυρί-από-πάνω-κάθε-τι πάνω στη μπάλα σηκώναμε όλες τις σημαίες σπίτι σαν τρελοί, οι γείτονες νόμιζαν πως ξεσπά αμμόλοφος μέσα στην πόλη!!! τώρα λένε τρία πρωταθλήματα; ΑΔΥΝΑΤΟ!!! εμείς ζούσαμε κάθε τίτλο σα μέρα καλοκαιριού που δεν τελειώνει!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ στο ντέρμπι με τη φορτούνα στην οποία ο Χόλγκερ πήγε αυτοπροσώπως — όχι σαν αρχηγός πια, σαν θεός στους σκληρούς εκείνους χρόνους — φόραγε ακόμα εκείνο το τζάκετ του σα ντροπαλός δάσκαλος ανάμεσα στους νέους, και μέσα στο χάος πριν τον αγώνα σου έλεγε στον κάθε έναν "μην αγχώνεσαι ρε παιδί μου, εδώ είσαι ανάμεσα στους δικούς σου, το γήπεδο είναι σπίτι σου" και πήγαινε να χτυπήσει χέρι σ' εκείνον τον θηριοδάμαστο μέσο της αντίπαλης ομάδας που είχε τρομάξει όλη την κατηγορία;
μετά η κερκίδα έγινε σιωπή όταν αυτός πήρε τη μπάλα στην τελική ευθεία εκείνος ο γέρικος λύκος που ζούσε πλέον μέσα στους μύθους κι έκανε μία κίνησή του σαν την πρώτη φορά που τον είδαμε — σέρβις σαν κεραυνός, όσοι ήταν σπίτι τους κατάλαβαν γιατί τρέχανε όλοι στην κουζίνα να γράψουν αυτά που ζήσανε γράφοντας πυρετωδώς τις περισσότερες λέξεις μίας ζωής όσο περνούσε το τελευταίο δευτερόλεπτο;
κι όταν σηκώθηκε το αποτέλεσμα στα ίσια εκείνος σήκωσε τα χέρια ψηλά όχι σα νικητής αλλά σα πατέρας που λέει " κοιτάξτε παιδιά, όλα αυτά έγιναν μαζί" και τότε ήταν σα να γκρεμίστηκαν όλα εκείνα τα χρόνια σιωπής που ζούσαμε πριν τους — κάναμε όλες τις βεβήλες αυτές κραυγές σα να ανοίγαμε μία πόρτα που ήταν κλεισμένη εδώ και δεκαπέντε χρόνια!
αυτό δεν ήταν μονάχα ποδόσφαιρο, ήταν κάτι σα επιστροφή στους δικούς σου — εσείς; μήπως ακόμη δεν νιώθετε πως όσοι ζήσανε εκείνες τις εποχές έχουν ένα πλεονέκτημα ότι φέρνουμε μέσα μας μία φλόγα που κανείς άλλος ομάδα δεν κατάφερε να την αγγίξει όσο εκείνοι οι τίτλοι όσο εκείνες οι κραυγές!!!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μετά εκείνον τον Χόλγκερ κι αυτά τ' αριστερά χέρια σα φτερά αρκούδας στο γήπεδο, τι άλλο θες βρε μαλάκες; Να μας πάει ο Άγιος Πέτρος να ψιλοκατουδάμε κόκκους χρυσού;;;
Ξέρεις τι έγινε σπίτι μου μετά τον τίτλο του '92; Η μάνα μου έπιασε τη κουτάλα σα ντουφέκι κι άρχισε να τραγουδάει τη μπάντα του σκάγιου λέγοντας "τώρα ξέρουμε γιατί πήγαν όλα τ' αβγά" 🤣🍿
Ούτε αναμνήσεις πια, παιδιά μου... τώρα ζούμε σε εποχή όπου οι τίτλοι βγαίνουν σα αστροπελέκια! Ποιος ξέρει, ίσως τον επόμενο τίτλο τον κερδίσουμε σηκώνοντας έναν γατούλη σα στάδιο μέσα στο γήπεδο! 🐱🏆
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿