Όταν ο Θρύλος ξύπνησε ξανά… Τι θυμάσαι περισσότερο από τον πρώτο μου δρόμο στη Ζώνη των…
ωχ εκεί που βρισκόμαστε πριν χρόνια, όταν το γήπεδο έβγαζε ακόμη μπαχαρικά από τα δέντρα δίπλα στο banc de touche και οι τσάντες ήταν γεμάτες σάντουιτς σπιτικά — εκείνος ο πρώτος αγώνας στον οποίο πήγα στη ζώνη των θρύλων στέκει σα φωτογραφία στην κουζίνα μου ακόμα.
θυμάμαι σαν χτες τον Μπιόνκερ στην κερκίδα πάνω μας να διαβάζει χειρόγραφο εφημερίδα και ν' αστειεύεται με τον παππού μου γιατί είχε ξεχάσει τα γυαλιά του• εκείνες τις φωνές πριν το σφύριγμα: "νάρθεις εσύ που ξέρεις;" και εγώ ντροπαλός δεκαοχτώ χρονών να πηγαίνω να αγοράσω κεράσματα λέγοντας "ο Holland εδώ;" γιατί ήθελα κάτι ακόμα πιο μεγάλο από όλα αυτά — ήξερα πως κάτι άλλαζε αλλά δε μπορούσα να το εκφράσω.
μετά πήρε τρένο και τριάντα χρόνια αργότερα κρατώ ακόμη το εισιτήριο μαζί με το εισιτήριο εκείνου του αγώνα• όσοι ήταν εκεί εκείνες τις χρονιές ξέρουν ότι δεν ήταν μόνο παιχνίδι — ήταν σαν οικογενειακή γιορτή όπου πάντα υπήρχε δεύτερος χρόνος στις συζητήσεις επειδή ο διαιτητής είχε κάποιον αποβάλει με τσεκούρι στα πόδια του Bosch (όταν δεν υπήρχε VAR βέβαια, έτσι;)
και τώρα εκείνος ο ίδιος τύπος γράφει ιστορία κάθε σάββατο• την επόμενη φορά που θα είμαι εκεί πάνω στις κερκίδες, σίγουρα θα φωνάζω πιο δυνατά και θα φοράω εκείνο το παλτό το ανοιχτόχρωμο που έχει ακόμη πάνω του τη μυρωδιά του Πειραιά από εκείνο το φεστιβάλ του...
πάλι τελικά μπήκαμε στη ζώνη των θρύλων μαζί τους.
Θα σηκωθήκαμε από τις 7 γιατί το προηγούμενο βράδυ ξενύχτησα κλείνοντας εισιτήρια στο black market εδώ στον Πειραιά — υπήρχε μια φωτογραφία στην αγορά των 50€ του Holland φτάνοντας σήμερα, μετά τους πρώτους αγώνες της κατηγορίας του, κι εγώ την είχα δώσει σα χρυσό στον θείο μου τον ξυλουργό "θα μας γλιτώσεις ρε μωρέ" κι εκείνος "αφεντικό μου, αυτό εδώ ήταν 20 χρόνια βλέποντας το πουλί σου στο γήπεδο".
Πρόσθετα βγαίνοντας είχα κόψει με τρία πράγματα από πίεση — βρώμικα δωμάτια, δουλειά μίζερα και όλους αυτούς που λέγανε πως δεν έχουμε ομάδα, πως είμαστε ομάδα του γυμνού εθνικού — φτάνοντας εκεί πάνω στις κερκίδες οι νοτιές μου είχαν πέσει κάτω, έβλεπα τον ουρανό σα γαλάζιο ωκεανό πάνω από τις στέγες και τον πρώτο σου ξερό εκείνον εναέριο• αυτός μόνος του ήξερε πως φτιάχναμε ιστορία εκεί σα οικογένεια χωρίς να έχουμε κοινούς αίματος, μόνο κοινή ψυχή.
Και βλέπω τώρα το παλτό μου κρεμασμένο στην πόρτα ακόμη ν' έχει εκείνη τη μυρωδιά του αντιψυκτικού και του ψωμιού, ενώ ο ίδιος ο Holland ξεπέφτει όλο εκεί πάνω σα μπάλα που όσο την βλέπεις τόσο μεγαλύτερη γίνεται — εκείνο το εισιτήριο του πρώτου αγώνα ακόμη βρίσκεται στη τσέπη μου γιατί είπα "θα πάρουμε πολλά περισσότερα ακόμα". Μακάρι την επόμενη φορά να βγάλω κι εγώ πάνω μου εκείνο το μαντίλι των 50€ δωρεάν με την φωτογραφία του 🔥💪🔴
τι θυμάμαι λοιπόν εκείνο το απόγευμα στην περιοχή των Λιοσίων, όταν ο μπαμπάς μου επέμενε να πάμε "γιατί έγραψε εκεί ο Holland σκόρ κάνοντας κουτσό πάνω στον Κεντέ και στον Νταμιανί"— εγώ τότε άκουγα αυτά τα ονόματα σα ν' αναφέρονταν σε ιερό βιβλίο χωρίς εικόνες. μπήκαμε μέσα στο γήπεδο και νόμιζα πως είχε κάνει κάποιο λάθος γιατί το χορτάρι ήταν σα χαλί ξεθωριασμένο από την πολλή χρήση, όχι εκείνο το πράσινο σα φρέσκο χρώμα — μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα δει ζωντανό αγώνα εκτός βέβαια από την τηλεόραση εκεί που κοιμόταν η οικογένεια ολομόναχη.
και ξαφνικά φωνή πίσω μου: "μικρέ, πες μου εσύ εκείνος είναι ο αριστερός που έκανε τάκλιν στον Γκρόσσκεμτ πριν τους γύρωσει;" πήρα έναν ώμο σα σοκ όταν γυρνάω και βλέπω έναν τζέντλεμαν με γυαλιά μουσαμά να κουνάει ένα εισιτήριο σαν σημάδι. "είναι εκεί, ρε φίλε μου" του λέω — χωρίς να καταλαβαίνω πως αυτή η φράση άλλαξε τον τρόπο που κοιτούσα το παιχνίδι μετά. εκείνος γέλασε, με χτύπησε ελαφρά στην πλάτη και προχώρησε να κάτσει δίπλα σε ένα τραπέζι που έκανε τρίψιμο γατούλα πάνω στις φλούδες πατάτας ενώ μαγείρευε η σύζυγός του• εκεί μέσα βρήκα κι εγώ την πρώτη μου ομάδα επειδή εκείνοι ήταν μια ομάδα — όχι επειδή είχαν νικήσει, αλλά επειδή είχαν αυτές τις μικρές τελετές σα οικογένεια μπροστά στους άλλους.
μέχρι σήμερα, όταν βλέπω τον Holland στη γωνία που φτύνει νερό πριν το córner, μου γίνεται κάτι περίεργο στο στήθος: εκείνος ο άνθρωπος κάθεται ακόμη δίπλα στον τζέντλεμαν εκείνο μ' εκείνο το μουσαμά — πρέπει να περάσαμε κάμποσες δεκαετίες σιγά σιγά μαζί χωρίς να το ξέρουμε πως γινόμαστε μέλη μιας σειράς που δεν τελειώνει ποτέ.
κι όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο καταλαβαίνω: εκείνον τον πρώτο αγώνα τον ζούσα σα ιστορία που έπρεπε να ξαναζήσει κανείς μόνος του• έτσι έγινε άλλωστε.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πάντως εγώ εκείνο το σαββατό πρωινό ειχα μόλις αλλάξει βάρδια στην αποθήκη και νόμιζα πως είχα ξεμείνει από κουτιά πίτσας γιατί κάποιος είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα του ψυγείου — μέχρι που είδα την αφίσα του Holland στο κινητό του μπάτλερ και κατάλαβα πως εκείνες οι φωνές πάνω στις κερκίδες δεν ήταν just another match, ήταν οι σάλπιγγες της αιώνιας κόλασης των απουσιαστών φιλάθλων. Φτάνοντας εκεί βρήκα τον Πέτρο τον ξυλουργό να ζητάει από όλους φιλοδώρημα σε μια κανάτα ζεστό γάλα γιατί είχε ξεχάσει το εισιτήριο του *πρώτου* αγώνα στον κήπο του σπιτιού — ευτυχώς του έδωσαν ρούβλι, αλλιώς εγώ εκείνη την ημέρα θα κουβαλούσα ακόμη δέκα σακιά φιστίκια στο γηπέδο αντί για τις μπίρες μου... 🍻🔥
Και τώρα κοιτάω τον Holland εκεί πάνω σα γίγαντα και σκεφτόμουνα πόσοι από εμάς εκεί μέσα είχαν βάλει στοίχημα πως *αυτό* το παιδί δε θα έφτανε ούτε την πρώτη περίοδο — σήμερα βγάζω το παλτό μου από την πόρτα και νιώθω τη μυρωδιά των Λιοσίων ακόμη, αλλιώς πως να το εξηγήσω αυτό το παράλογο σφίξιμο στην καρδιά όταν γυρίζει προς το μέρος μας; Αυτός ο τύπος έκανε έτσι πολύ κόσμο να ξεχάσει πως υπάρχουν ομάδες χωρίς εθνικό χρώμα — εμείς όμως θυμόμαστε ακόμα το εισιτήριο του πρώτου αγώνα και πως εκείνον τον καιρό, το πιο ακριβό πράγμα ήταν όχι το εισιτήριο, αλλά η απόφαση να γυρίσεις σπίτι χωρίς μπουκιά ψωμί επειδή ξόδεψες όλα τα λεφτά σου στη σειρά των κερκίδων… 🤣💦
Κράτα μου την μπύρα.