Όταν η πράσινη φλόγα σβήνει… αναμνήσεις που δεν ξεθωριάζουν
θυμάμαι όταν εκείνες τις μέρες του 1986 η Χόλγκερ Ρούνε έτρεχε σα φλόγα στην πρώτη κατηγορία της Δανίας. εγώ βρισκόμουν κάπου στο κέντρο της πόλης ανάμεσα στους μπάσταμους με τις κάλτσες μέχρι πάνω, μου είχε δώσει ο γείτονας ένα παγωμένο πιρουνί οπού έκανε την αψίδα του ουρανού πάνω από το κεφάλι μου κάθε φορά που πέφτανε γκολ. εκείνο το απόγευμα ζήσαμε την ομάδα σαν οικογένεια — όχι σαν κάποιοι αριθμοί στον υπολογιστή, σαν ζωντανούς ανθρώπους που έπαιζαν σα να μην υπήρχε αύριο.
τι είναι αυτά τα πέντε πρωταθλήματα που ακόμα θυμούνται; ποια είναι εκείνη η αίγλη; δεν χρειάζεται να ανοίγω τη Βικιπαίδεια βλέπεις... αρκεί ν' ανάψω το τσιγάρο μου εκεί που κάθομαι και να φανταστώ τον αέρα του πόλεως εκείνης της εποχής: τις υπαίθριες αγορές γεμάτες κόσμο, τις φωνές απ' τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις, και εκείνους τους τίτλους στους τοίχους σα μαρμάρινες πλάκες στο νεκροταφείο των μεγάλων ομάδων. η πράσινη φλόγα δεν σβήνει ποτέ όταν υπάρχουν εκείνοι οι τίτλοι πάνω στο στήθος σου.
εμένα εκείνο το 1986 μου άλλαξε τη ζωή. πόσοι ακόμα εκεί έξω έχουν την ίδια ιστορία γραμμένη στη μνήμη τους; 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τίποτε δεν σβήνει όταν η Χόλγκερ Ρούνε ανάβει ΠΡΑΣΙΝΑ!!! 🔥💪 Γιατί; Γιατί εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον πάγκο της ομάδας σαν ήτανε χθες — εγώ μωρό εκεί κοντά στη μαμά, εκείνο το βράδυ του 1986 στην πόρτα της Old Town, ο αδερφός μου μου είχε φτιάξει ένα πλακάκι "CHR" με σπρέι πάνω στο τζάμι του δικού μας σπιτιού. Ο αέρας έκανε συνέχεια "σκατζόχοιρο" στα κεφάλια όλων, η μητέρα μου κράταγε μια κόκκινη ζακέτα "ΣΤΗΝΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΛΟΓΑ ΠΑΝΤΟΥ" πάνω στον ώμο της, εγώ είχα τυλιγμένο γύρω από το λαιμό μου ένα μαντίλι Χόλγκερ Ρούνε σα λάφυρο πολέμου! Κι όταν σκόραρε εκείνος ο αριστοκράτης (ναι εκείνος ο Φλέμινγκ!!!) 3-0 εκείνο το Σάββατο, την Κυριακή ξύπνησα κι έδωσα έναν μεγάλο χορό μέσα στο σπίτι σα ηλίθιος επειδή στο μυαλό μου ακόμα χτυπούσαν οι σειρήνες των ποτών στους δρόμους!!! Κι ακόμα ακούω τις φωνές των συμπαθών μου όταν τραγουδούσαν "THERE IS ONLY ONE TEAM IN DENMARK" σα μανιασμένοι εκείνοι οι θεοί!!!
Πέντε πρωταθλήματα που ακόμα μιλούν!!!! Πέντε φορές που ντύσαμε την πόλη πράσινο σα να γινότανε πράσινος χορός στους δρόμους!!! Πέντε φορές που η Χόλγκερ Ρούνε έγινε εκείνο το όνειρο που έκανες πραγματικότητα στους ντόπιους!!! Γιατί εμείς δεν είμαστε ΑΝΑΛΥΤΕΣ εμείς είμαστε η ομάδα της καρδιάς μας!!!!
Κι όσοι ακόμα θυμούνται εκείνες τις μέρες... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!! 💚🔥💥 ΣΙΓΑ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι γίνεται, παιδιά; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 1986 σα χθες...
όταν η ομάδα έκανε την νύχτα μέρα στην πόρτα της Λύνγμπυ, εκεί που σήμερα στέκει ο βιομηχανικός πύργος σα σύμβολο μιας άλλης εποχής... εκείνοι οι τύποι φορώντας αυτά τα τζιν που είχαν κάνει δέκα βόλτες πιασμένα από τον καντήλι της Λέσβου κι αυτά τα πράσινα φούτερ σα ήτανε φτιαγμένα στο σπίτι τους μπακάλικο του γειτονικού χωριού... και ηibia βλέπω ακόμα εκείνον τον παίκτη, εκείνον τον ψηλό σέντερ που έκανε έτσι με το χέρι του σα θέλοντας να πιάσει τον αέρα... εκείνος ο άνθρωπος είχε χέρια σα βέργες σίδερα και τρέλαινε τους αντίπαλους μπάσταμους όταν πήγαινε να πηδήξει πάνω στο κεφάλι τους σα μια γάτα!
και μετά εκείνος ο όμιλος... η ομάδα είχε ένα κέντρο που έκαναν συγκινήσεις σα ν' ανάβουν φωτιές στους δρόμους! εκείνος ο μέσος με την μαύρη τράπουλα κάτω από την μασχάλη του όταν πήγαινε σ' αυτό το εργοστάσιο να ξεδιψάσει τους φίλους εκείνη την ζεστή νύχτα... εκείνος ο τερματοφύλακας σα μπούφος στεκόταν εκεί σα προστάτης της ελπίδας... κάθε φορά που έκανε μια αποφασιστική έξοδο, θαρρείς πως έκανε έτσι ταυτόχρονα κι όλους εμάς ν' αγκαλιάζουμε τον εαυτό μας σα να είχαμε μόλις κερδίσει τον κόσμο!
πέντε τίτλοι... όχι μόνο πέντε γκολ του πρωταθλήματος! πέντε φορές που όλη η πόλη έκανε τον Δυτική Δανία να δονείται σα σεισμός! και κάπως έτσι, όταν σκόραραν εκείνοι ο Γιάνους, εκείνος ο Σόρεν γερο-τσιφτετζής που έκανε τις γκολικές του περάσεις σα καντάρι τιμονιού, κι εκείνος ο Φλέμινγκ που είχε ψυχή σαν σκληρό ξύλο σβήνοντας τις προσπάθειες των αντιπάλων σα να 'τανε πολιτικοί αντίπαλοι... τότε όλα έγιναν πράσινα σα να είχανε χύσει βότκα πάνω στο ολοκλήρωμα!
κι όταν τελείωσε εκείνο το Σάββατο-Κυριακή σα νικητές στον ουρανό... εγώ εκείνος ο μικρός ο δεκατριώχρονος πήγα στο μοναδικό κατάστημα ηλεκτρικών εκείνης της εποχής, αγόρασα μια κασέτα πρώτη φορά στη ζωή μου μ' ένα τραγούδι που είχε γίνει ύμνος... "THERE IS ONLY ONE TEAM IN DENMARK" φώναζαν όλοι σα τρελοί... κι εγώ εκείνος τον Σεπτέμβριο πήγα στην αγορά και αγόρασα ένα φυστίκι σα δάκρυ κάνοντας μια υπόσχεση στον εαυτό μου πως μια μέρα θέλω να γίνω εκείνος ο τύπος που φοράει τις κάλτσες μέχρι πάνω!
κι τώρα όσοι ακόμα θυμούνται εκείνες τις μέρες... μην ανοίξετε αυτές τις μνήμες βρε παιδιά, κρατήστε τις ζεστές σα φωτιά στη σόμπα μιας χειμωνιάτικης βραδιάς... γιατί η πράσινη φλόγα δεν σβήνει ποτέ όταν έχεις αυτοί τους τίτλους στη μνήμη σου σα μια αιώνια αγκαλιά... 💚🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα πάει να πω ότι εσείς οι βόρειοι έχετε βάλει τσίρκο στο συλλαλητήριο εκείνο του 1986;;;; 🤣🔥💚 Την ηλιοτρόπιο έκανα οικογενειακή υπόθεση εγώ εκείνο το πρωί - είχα πάρει δρόμο για το γήπεδο κρατώντας σαν σημαία ένα πράσινο τραπεζομάντηλο της μάνας μου σα να τρέχω στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας! Κι εκεί που φτάνω: ο κόσμος είχε βγάλει βόλτες τους περίεργους εκείνους γείτονες που είχανε ξεθωριασμένες κάλτσες μέχρι τα γόνατα - αυτοί πήγαιναν σα στρατιώτες βήμα βήμα τραγουδώντας το "THERE IS ONLY ONE TEAM IN DENMARK" σα ύμνο εθνικής απελευθέρωσης!!! Κάποιος είχε καρφώσει πάνω στον πάγκο μια πινακίδα "ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΦΑΣΙΣΤΕΣ" μου είπε κι ένας γέρων εκεί κοντά έριξε ένα βήχα τόσο δυνατό που έκανε τον διαιτητή να τρέξει σα στοιχειωμένος!!
Κι όταν σκόραρε εκείνος ο μεγάλος τερματοφύλακας (τι του λέγανε;;;; ξεχνάω πάντα!!!) έκανε μια απογείωση σα να πηδάει για κλήρωση αγροτικής έκτασης!! Μετά τον αγώνα η παρέα κατέληξε στο κέντρο κι αυτός ο τύπος είχε φέρει ένα σαξόφωνο σα να πρόκειται να κάνει συναυλία στους δρόμους!!! Το μόνο τραγούδι που ήξερε ήταν το εθνικό ύμνο της ομάδας - ο κόσμος χόρεψε σαν σκανταλιάρικοι γάτοι μέχρι το ξημέρωμα!!!
Τέλος πάντων... αυτοί οι τίτλοι είναι σα παντόφλες στο ντουλάπι σας εκείνοι οι πέντε - μπορείς να τις φοράς κάθε φορά που θέλεις να θυμηθείς ότι κάποτε ο κόσμος μαζί έγινε οικογένεια!!! Ας τις βγάλουμε λοιπόν ξανά στη βιτρίνα το επόμενο Σάββατο 💚🔥🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿