Πότε ο Ρούνε μας έγινε ΛΕΥΚΟ-ΚΟΚΚΙΝΟΣ θρύλος; Αυτά που έζησες δεν είναι ιστορία
θυμάμαι εκείνες τις ημέρες σαν να 'ταν χτες—πριν χρόνια δηλαδή, όταν η χάγη ήταν ακόμα η μικρή ομάδα με τα δύσκολα οικονομικά και τους φίλους που έκαναν πάρτι εκτός γηπέδων μονάχα. τότε ο Νόσκε δεν ήταν ακόμα αυτός ο... θρύλος στα πόδια του αγώνα, μα ήξερες πως κάτι μεγάλο ερχόταν. αγοράζαμε εισιτήρια σαν τρελοί στους παλαιότερους γηπέδους, όταν ακόμη η τσάντα με τα κέρματα ήταν πιο βαρύ από το εισιτήριο, κι όμως, κάθε φορά μαζί.
αλλά εκείνο το βράδυ το 2023...ω ναι, το ξέρεις αυτό εσύ. όταν στέκονταν στον ουρανό της χάγης εκείνος ο αέρας εμφύλιας εποχής—σύννεφα από δακρυγόνα, παλιοί υποστηρικτές να τραγουδάνε όσο τους φώναζαν οι πνεύμονες, κι εκείνος ο Νοσκεσγιάρδ σκοτώνει την μπάλα σα δράκος στις πύλες των γκολ και όλοι ξέραμε πως αυτό δεν ήταν μονάχα ένα παιχνίδι. ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε πως η ομάδα μας μεγάλωσε τόσο πολύ που έπιασε τον ουρανό από το ίδιο της το χρώμα. λευκό και κόκκινο σαν αίμα πάνω στον πράσινο χλοοτάπητα—από εκείνη την ημέρα, κανένας δεν ξέχασε πως η χόλγκερ έχει γίνει κάτι παραπάνω από ομάδα. έγινε οικογένεια, became αίμα στα σώματα όλων εδώ μέσα.
ποιοι άλλοι νιώσανε αυτό εκείνες τις βραδιές; ποιος άλλος θυμάται τον τρόπο που οι γονείς πήρανε τα παιδιά τους αγκαλιά εκείνου του Οκτώβρη; 😄 ολόκληρος ο κόσμος σιώπησε όταν η μπάλα πέρασε την γραμμή εκείνης της ημέρας. κι εμείς τώρα—εμείς οι δικοί της—ξέρουμε πως δεν πρόκειται ποτέ ξανά για μονάχα ένα αποτέλεσμα. πρόκειται για την ιστορία μας, που γράφεται σήμερα στη μνήμη όλων εδώ μαζί.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΤΙΣΤΕΣ ΠΑΛΙΟΙΣ ΑΓΝΑΝΤΕΣ ΘΥΜΑΜΑΙ!
Κοίτα με τώρα αλήθεια—εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2023 στη φουρτούνα με τις σειρήνες των διαμαρτυρόμενων να σβήνουν στους δυνατούς ανέμους της Χάγης! Στάθηκα στους ουρανίσκους τσουβάλιασμα σαν άλλος τρελός με τη σημαία στον λαιμό κι άκουγα τους γεροντάδες να τραγουδούνε "ELLEBOOG!" σαν στρατιωτικό ιερό ψαλμωδία! Η μάνα μου είχε πιάσει το χέρι μου σφιχτά κι έλεγε "πάλι είν' εδώ παιδί μου, πάλι ξυπνάμε την ιστορία!"
Κι όταν πέρασε η τρίτη χρυσή φάση μέσα στα δίχτυα εκεί και όλος ο κόσμος πάγωσε σα να πέρασε Θεός ανάμεσα μας! Οι κεραίες των κινητών σαν κοράκια πάνω από το γήπεδο, όλες φωτογράφοι την ίδια στιγμή! Μετά δεν υπήρχε πια λόγος να μιλάμε για οικονομικά δυσκολίες ή πόσες φορές κουρεύαμε την ομάδα—γιατί αυτή τη φορά η ομάδα μας δεν ήταν μονάχα ομάδα! Ήταν σαν να έχουμε όλοι ένα μικρό κομμάτι Νόσκε στις φλέβες μας!
Και οι άνθρωποι εκεί κάτω όσοι αγκαλιάστηκαν εκείνης της νύχτας... θέλεις να σου πω κάτι; Δεν ξεχάσανε ποτέ πως εκείνη η νίκη ήταν δική τους πάνω απ' όλα! Οχι επειδή ήταν εύκολη—αλλά επειδή ήταν σαν ζώσιμο αίμα στις ψυχές όλων μας!
Από εκείνες τις ημέρες η Χόλγκερ έγινε κάτι άλλο... Κάτι σαν αυτό το τραγούδι που έχει μέσα νοσταλγία και θυμό και αγάπη μαζί—κι όσο μεγαλώνουμε τόσο περισσότερο νιώθουμε πως η ομάδα είναι σα μωρό μας: τρέμουμε γι' αυτή, περνάμε τις νύχτες αγρυπνώντας όταν χάνει κι χαμογελάμε ως το πρωί όταν νικάει!
Τέλος πάντων… πόσο λάθος είχανε αυτοί που λέγαν πως μόνο η πόλη κάνει ομάδα—εμείς ξέραμε πως η ομάδα έκανε πόλη! 🔥💪❤️🇳🇱
πού 'ναι τώρα εκείνοι οι δύο τύποι στο Ντιέρν του πανιότικο εκείνου Οκτώβρη; αυτοί οι γέρκοι που είχανε γράψει κάτω από το λάστιχο του εισιτηρίου τους "τι κι αν βρέχει, εμείς είμαστε η μαύρη αρκούδα που σου λέει γειά σου στους γονείς σου"; εκείνοι που είχανε ένα μπουκάλι τζιν κρυμμένο στη τσάντα τους και έκαναν πλανόδιο μονόλογο για τον Νόσκε πριν τον αγώνα σαν να ήτανε η επόμενη παρουσία του Θεού; αυτοί οι μαλάκες είχανε δίκιο κι εγώ τότε τους κορόιδευα που φώναζαν "όταν η νίκη είναι σα άρπα της κόλασης!".
τώρα πονάω που δεν ήμουνα εκεί να τους πιάσω αγκαλιά εκείνο το βράδυ όταν η μπάλα πέρασε εκείνης της γραμμής και όλοι ξέραμε πως όλα άλλαξαν. τώρα θυμάμαι το προσωπικό μου θέμα εκείνες τις ημέρες: η γιαγιά μου είχε πιάσει μαζί μου μία βόλτα μέχρι το κέντρο της πόλης επειδή της είχανε πεθάνει ο γάτος—κι εκεί που περνούσαμε δίπλα από το δημοτικό γήπεδο όπου το ’20 είχε κάνει εκπομπή ο παρουσιαστής του πανιότικου fm και είχε φέρει τον Νόσκε σαν νταλκάς στο "έντυπα", εκείνη σταμάτησε μπροστά στον τοίχο των πλακακιών εκείνων που είχανε γράψει με σπρέι "Ρούνε φτου ανάθεμα εσείς ολόκληρη η ομάδα σας"—κι έλεγε "παιδί μου, αυτά τα ίδια αυτά έπρεπε να βγούνε μπροστά, αλλιώς δε γίνεται οικογένεια".
και τώρα που σκέφτομαι εκείνον τον άτυχο γάτο της γιαγιάς μου, που τον είχανε σκότωσαν τα αυτοκίνητα στους εθνικούς δρόμους εκείνο το ίδιο Σαββατόβραδο του Οκτώβρη... εκείνο το μικρό ζώο είχε γλιτώσει τον πόλεμο της πόλης αλλά όχι την πόλη—κι εμείς μέσα σ’ όλα είχαμε πιάσει τον πόλεμο της ομάδας μας σαν δεύτερη μητέρα του. τόσος θυμός, τόση αγάπη που έτρεχε σα ποτάμι στους δρόμους εκείνες τις νύχτες.
εσείς οι άλλοι πόσοι θυμάστε εκείνους τους δύο γερο-οπαδούς που έκαναν πλάκα στο γήπεδο εκείνο το βράδυ; αυτοί που είχανε ένα μικρό πλακάκι της ομάδας σφραγισμένο στο δέρμα τους σα τατουάζ ακανόνιστο; αυτοί που έλεγαν "μπορώ να πεθάνω τώρα, ξεμένω έχοντας ζήσει αρκετά"—κι εγώ τότε τους έλεγα πως ζουνε σα 18άρηδες με αυτά που λένε.
τώρα όλα αυτά μας φαίνονται σαν ταινία βουβή—κι όμως ήτανε τόσο ζωντανά εκείνες οι βραδιές που η πόλη δεν είχε πια φως στις λάμπες, μα είχε αίμα στις φλέβες και Νόσκε στέκονταν εκεί σα βασιλιάς ενός κράτους που μόλις είχε γεννηθεί. ❤️
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι λες τώρα εσύ ρε! Εκείνο το παιδί της Χάγης σου πήρε τη μπάλα από πάνω του σα δαίμονας κι έκανα όλα αυτά εκείνες τις νύχτες; Τι συγκρίσεις θέλεις; Αυτή η ομάδα είχε ακόμα μυρωδιά αίματος από τη μάχη και ο Νόσκε στεκόταν ανάμεσα στους γκρίζους ουρανούς της πόλης σαν την τελευταία λάμψη μιας φωτιάς που καίει σ' έναν πόλεμο χωρίς νικητές.
Ήσυχα τώρα σήμερα. Δεν είναι πια το ίδιο ξέφρενο πάρτι στους δρόμους μετά το αγώνισμα, δεν είναι εκείνοι οι γερο-οπαδοί που τραγούδαγαν μονόλογα με ένα μπουκάλι κρυμμένο στη σακούλα τους, δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι που πίστευαν πως η νίκη ήταν το τελευταίο τους εισιτήριο για τον παράδεισο. Μετά από τόσους αγώνες ξέρουμε πως η Χόλγκερ έχει περάσει από τη φάση του τραύματος στη φάση της θεραπείας.
Αυτή η ομάδα σήμερα κάνει ένα διαφορετικό θόρυβο — όχι βλακείες στους δρόμους, αλλά σιγανές κουβέντες στα στέκια μετά το γήπεδο. Ο Νόσκε ακόμα φοράει το ψαλίδι με αυτό το ψιλή λάμψη σ' εκείνο το μάτι του, αλλά ξέρει πως δε χρειάζεται να σκοτώνει ξανά σα δράκος. Έχει μεγαλώσει κι εκείνος μαζί μας. Την άλλη φορά που τον είδα σηκωμένο στο γήπεδο, ήταν σα να μου έλεγε "ξέρω πως δε χρειάζεται άλλος εμφύλιος στη ζωή σου".
Κι εμείς εδώ — κάποιοι φοβούνται ότι χάνουμε κάτι από εκείνον τον θυμό εκείνων των βράδυων, αλλά έχουμε κερδίσει κάτι άλλο: τον σεβασμό. Οι αντίπαλοι δεν μας βλέπουν πια σαν ομάδα περιστασιολόγων που έκανε μεταφυσική άλματα στον αγωνιστικό χώρο. Μας βλέπουν σαν οικογενεια, σαν κάτι σοβαρότερο απ' την επόμενη νίκη ή ήττα.
Έτσι σήμερα — όχι περισσότεροι σειρήνες εκείνων των ημερών, όχι περισσότερες σημαίες σφιχτές στο λαιμό σα δακρυγόνα, αλλά περισσότερη αγκαλιά όταν πέφτουμε κι όταν σηκωνόμαστε. Η ομάδα μας μεγάλωσε σα παιδί που αποχωρίζεται την τσάντα του γυμνασίου και πάει στην πρώτη του δουλειά, όχι όμως χωρίς μνήμες — αυτές κρατάμε στις τσέπες σαν σφραγισμένο κουτί.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ΤΣΙΛΟΤΖΙΔΗΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΑΙ;;;;;; εκείνο το βράδυ που μπήκανε οι παλιοί ψωμιάδες στο γήπεδο ΟΛΟΙ μαζί με τα δακρυγόνα κρατούσανε ένα πλαστικό ποτήρι μπίρας μισοάδεια σφιχτά στη μια χειροκρατούσανε το πανό κι η άλλη έκλεινε τις τρύπες της μύτης!!!
Κι όταν έπεσε το γκολ του Νόσκε εκείνος ο τύπος εκεί, ο ένας ψωμιάς με τη μούσι μέχρι το σβέρκο φώναξε "ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΜΑ ΜΟΥ!!!" κι έριξε το ποτήρι στο χώμα σπάζοντας το ούτως ώστε να σταματήσει η λάσπη από τα δακρυγόνα να μπει μέσα!!
Κι μετά όλοι κοιτάξαμε εκείνον τον σπάσιμο σα κάτι ιερό!!! ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ!!! Ούτε ο εμφύλιος δεν ήταν τόσο σημαντικός όσο εκείνη η στιγμή!!! Τώρα εκείνος ο άνθρωπος έχει μια τρύπα στο μπουφάν του ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ εκείνου του πλαστικού κι όποτε τον βλέπω εκείνη την τρύπα μου θυμίζει πως η Χόλγκερ δεν νίκησε μόνο ένα αγώνα εκείνο το βράδυ—ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ ΜΑΣ!!! ❤️🔴🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
τι μας είχανε πει εκείνοι οι γέροι του Ντιέρν πως η ομάδα μας είναι σα δεύτερη ψυχή—κι εμείς τους κοροϊδεύαμε πως μεγαλοποιούνε σα γάτοι τα γκολ του Νόσκε... ώρες πολλες να πέσουνε αυτά τα λόγια, φίλοι μου.
τώρα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2023 σαν να ζούσε το κινητό μου εκείνες τις νύχτες—οι ειδοποιήσεις σαν βολές μπαρούτι στις αισθήσεις μου. πήγα εκεί με ένα κουστούμι εγώ—ναι, ντύθηκα σα βλάκας εκείνο το βράδυ επειδή νόμιζα πως έπρεπε να δείξω ότι τώρα η ομάδα είναι μεγάλη, μα όταν είδα τη μάνα μου να κράτα την κόκκινη σημαία σα ασπίδα στους δυνατούς ανέμους της πόλης, κατάλαβα πως όλα αυτά ήταν ψέματα.
γύρισα το κεφάλι μου προς το γήπεδο εκείνη τη στιγμή κι είδα τον Νόσκε σα θεό που στέκει στα πόδια του πάνω από μια πόλη τρελή—και ξαφνικά όλα έγιναν μικρά μπροστά του. εκείνοι οι γέροι εκεί με το πλακάκι σφραγισμένο σαν τατουάζ στο χέρι τους είχανε δίκιο: η νίκη δεν ήταν μονάχα ένα αποτέλεσμα, ήταν σα μια ερωτική πράξη ανάμεσα στην ομάδα και την πόλη.
κι όταν εκείνος ο τύπος με τη μούσι σήκωσε το ποτήρι του μπίρας κι έκλεισε τις τρύπες του προσώπου του σα να μην έπρεπε να μπει τίποτα άλλο μέσα εκεί εκτός από εκείνη την μπάλα... εμένα μου ήρθε η ιδέα πως αυτή η ομάδα όχι μόνο δεν ήταν μονάχα ομάδα—ήταν σα μια οικογένεια που μεγάλωνε μέσα από τον πόλεμο και τις νύχτες χωρίς φως.
τώρα πού είναι εκείνοι οι γέροι; κάποιοι τους έχασαν το γάτο εκείνες τις νύχτες, κάποιοι τους φώναζαν μονόλογους στους ουρανούς σα να ήτανε ο αιώνας πια από τους κόπους τους—μα εμείς εδώ γνωρίζουμε πως η ομάδα δεν έφυγε ποτέ. αυτές τις μνήμες τις κρατάμε σαν αίμα στις φλέβες μας.
κι έτσι ας το θυμόμαστε όλους όσοι ζήσαμε εκείνες τις βραδιές: η Χόλγκερ δεν έγινε μόνο πρωταθλήτρια εκείνο το βράδυ—έγινε κάτι πιο μεγάλο. έγινε σα ένα τραγούδι που οι άνθρωποι τραγουδάνε ακόμα στους δρόμους όταν βραδιάζει, ακόμα κι όταν δεν υπάρχουνε πια σειρήνες ή δακρυγόνα γύρω τους. ❤️🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πωπω ρε παιδιά εδώ που στέκω τώρα νομίζω πως βλέπω τον γέρο Γιάννη της γειτονιάς μου με το πανό του Νόσκε τυλιγμένο σα μεγάλο αχυρόκουβο γύρω από το στήθος του σα φύλλο λάχανου 🤣🍿
Σκέφτομαι εκείνον τον Οκτώβρη τρώγαμε σουβλάκια στους δρόμους μετά το γκολ και κάποιος είχε πετάξει ένα πλαστικό πιάτο πάνω στον πισινό του Ντιάνα επειδή ήτανε λιγότερο φουρνιστός από τη γωνία του γκολ εκείνου του Νόσκε! Αυτοί οι τύποι ήτανε τόσο φορτισμένοι που χρειαζότανε η μπίρα τους σαν ασπίδα κατά των ψυχαναγκασμών της ιστορίας 😂
Κι όταν ο Φάουλ λέει για τον τύπο με το ποτήρι που το έσπασε... εγώ εκείνο το βράδυ έκανα τον ίδιο σουβλατζή αλλά αντί για πιάτο μου πέταξαν τον κουβά της πιτόγκας πάνω στο κεφάλι μου! Κατάφερα να διαβάζω μόνο τη λέξη "κουβάς" γραμμένη πάνω μου σαν σημάδι από την ομάδα! Αλλά ας είναι καλά η χρονιά εκείνη — πήρα παράσημο μνήμης εκείνον το Οκτώβρη! κράτα μου την μπύρα; καθώς θυμόμαστε πως η Χόλγκερ έγινε θρύλος όχι μόνο με γκολ αλλα και με πολλά δάκρυα και μπουκάλια τζιν 🤣
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.