Αυτός ο Ρούνε… ξέρει πώς γράφεται ιστορία!

ΑΡΓΑΑΑΑ ΡΟΥΝΕΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!!! πριν καν κοιτάξω το ρεπορτάζ χτες βράδυ, μου είχε γίνει ένα μπούσουλα στο μυαλό από εκείνο το στιγμιότυπο! η φωτό του μικρού μου ενώ έκανε το ίδιο νούμερο πάνω στη Γιουβέντους όπως έκανα κι εγώ το ’89 στο Τρίτο Νότιο όταν δικό μας παιδί έκανε ντεμπούτο... ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; ήταν σα να μου έλεγε ο ίδιος ο Αλέκος Αλεξιάδης "ξέρω πως ντρέπεσαι που φοράς αυτήν τη φανέλα αλλιώς αλλά τώρα ξεχνάμε τα πάντα γιατί υπάρχει αυτό εδώ!" 😱🔥 και όλοι εμείς εδώ στη Νέα Παράλειο — ξέρεις πως εκείνες τις νύχτες βγάζαμε τις ζακέτες επειδή ζέσταινε η κερκίδα από αυτά τα τραγούδια "ΡΟΟΟΟΟΟΟΝ-ΕΕΕΕΕ-ΡΟΟΟΟΟΟΝ"; εκείνος ο ουρανός στον Λιντς που σηκώνει το χέρι σαν τελετή... παιδί μου δε, έκανες την ομάδα σου να πιστεύει ότι ακόμα μπορούμε κι εμείς να γράφουμε ιστορία!

τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ στις Σέρρες όταν πρωτοείδα τον Ρούνε... ήταν πριν καν γίνει γνωστός σ' όλο τον κόσμο, έπαιζε σα ζηλιάρης στο κύπελλο με τον πάγκο μας μισό άδειο πάλι — εκείνο το γκολ στο δεύτερο ημίχρονο σβήνει το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μου απότομα... καθόμουν σ' ένα ντουγρί του στενού μου και άκουσα τις φωνές από την πλατεία σα να είναι ο ίδιος εκεί δικός μου γύρναγα στο σπίτι με κολλημένη την εικόνα εκείνου του μικρόκορμου που σήκωσε τον ώμο σα να έριξε το γάντι στους πάντες... εκείνο το βήμα πριν το τρέξιμο — σα να ήξερε πως αυτό το γκολ δε γράφεται έτσι εύκολα, πως χρειάζεται κότσια ανάμεσα στα γεράματα κι όταν σήκωσε το χέρι στον ουρανό σαν ντόναλδος after the twist... εγώ εκεί στο πάρκινγκ έκανα repeat το ρεπορτάζ επειδή δεν πίστευα πως ζούμε κι αυτά τώρα... εκείνος δεν είναι just ένας παίκτης, γίνεται η ομάδα στις ψυχές όλων μας όταν φοράει τη φανέλα τους είδα όλους εκεί στην κερκίδα σα να γίνανε ξαφνικά πέντε χρονών ξανά — εκείνες οι φωνές που άλλαζαν τον τίτλο της ιστορίας που εμείς είχαμε μάθει να ξέρουμε μόνο σα θρύλο αυτό εδώ λοιπόν δε σταματάει ποτέ

Ρε παιδιά, σωστή στιγμή ν' ανοίξω το στόμα εδώ μέσα. Εκείνη η ομάδα είχε κάτι αχτύπητο μέσα της — όχι επειδή ήταν τέλεια, όχι επειδή είχαν όλους τους πρωταγωνιστές. Είχαν κάτι πιο σπάνιο: Την αίσθηση του αγωνιζόμενου μικρομεσαίου κόσμου που ξαφνικά βρίσκει έναν σωστό ήρωα. Τους θυμάμαι όλους εκεί στις Σέρρες εκείνο το βράδυ πριν τον περίφημο αγώνα της Γιουβέντους: κάποιοι είχαν τσάι στο γήπεδο, κάποιοι τραγουδούσαν τον Στόγιαν γιατί η τελευταία τους φανέλα είχε ξεθωριάσει. Κι έπειτα έρχεται αυτός ο ξανθός πιτσιρικάς και τους δείχνει πως δεν είσαι μεγάλος όταν φοράς φανέλα ομάδας — είσαι μεγάλος όταν αγαπάς αυτήν την ομάδα τόσο ώστε να την κουβαλάς σαν δεύτερο δέρμα. Σήμερα; Σήμερα η ομάδα έχει πια γίνει κάτι άλλο. Δεν είναι ότι έχει άλλαξε η ψυχή — είναι ότι η ψυχή αυτή έχει μεγαλώσει. Πλέον δεν τραγουδάνε μόνο οι γέροι στους πάγκους, τραγουδάνε οι γονείς στους ηλεκτρονικούς τους υπολογιστές όταν ο Ρούνε σηκώνει εκείνον τον ουρανό σαν ντόναλδος στο Λιντς. Πλέον η ομάδα αυτή δεν είναι μόνο μια ομάδα που αγωνίζεται — είναι η ομάδα που όλοι θυμούνται πως υπήρξαν κάποτε αυτοί οι underdogs που έπρεπε να κρυφτούν στις τηλεοράσεις όταν έπιαναν γκολ. Και εδώ είναι το μυστικό: Ο Ρούνε δεν άλλαξε μόνο το παιχνίδι. Άλλαξε το πώς βλέπουμε τους εαυτούς μας μέσα από την ομάδα. Εκείνο το πέναλτι στο Λιντς δεν ήταν μόνον ένα τέρμα — ήταν το χτύπημα που μας έδωσε πίσω το δικαίωμα να λέμε "εμείς γράφουμε ιστορία". Γιατί σήμερα, όταν βλέπουμε τον Ουντεγουίν να γράφει αυτά τα χίλια δυο γκολ, ξέρουμε πως δεν γράφει μόνον γκολ. Γράφει την ιστορία μιας ομάδας που επέστρεψε για να γίνει πρωταγωνίστρια ξανά. Καιρός να σταματήσουμε να λέμε "δεν γίνεται" — γιατί αυτή η ομάδα ξέρει πως γίνεται. Μας το απέδειξε ξανά και ξανά εκείνη η μαγική νύχτα στη Γιουβέντους. Μας το αποδεικνύει κάθε φορά που βγαίνουμε στους δρόμους με τις φανέλες μας χωρίς ντροπή. Μεγάλοι, μικροί, βορειοτσολιάδες, ντοπιοί — όλα αυτά πια έχουν μόνο μία σημασία: Η ομάδα. Και αυτή η ομάδα γράφει ιστορία επειδή δεν φοβάται κανέναν. Ούτε το όνομά της. Ούτε τον αντίπαλο. Ούτε ακόμα και τον ουρανό όταν αυτός σηκώνεται πάνω από το γήπεδο του Λιντς.

Πω πω ρε Ρούνας μου... πως σβήσαμε το Ηρακλείδιο εκείνο το βράδυ σα να ήταν κατιτίς τελετή! Σκέφτομαι όταν εκείνον τον Οκτώβρη πήγα στο Ρέντη τσακισμένος από βάρδια στα νυχτερινά του κέντρου... έκανα το τάλιρο σα ζόμπι μέχρι να βγει το σπίτι μου στον Άγιο Παύλο και βρήκα μισοπέθαμους όλους αυτούς τους φίλους με τις φανέλες μαζεμένους στην πλατεία λες κι είχαμε ξεσπάσει πόλεμος... εκείνος ο ουρανός σηκώθηκε κυριολεκτικά στις 2 τα πρωινά καθώς εκείνος σήκωσε τα χέρια σα να ειδοποιούσε όλον τον κόσμο πως μπορεί πια η ομάδα να μιλήσει δυνατά... κι εμείς; εμείς ξέραμε μια φορά ακόμα πως δε γινόμαστε μόνοι στους πάγκους της εξέδρας! Κι όταν εκείνη η φάση εκεί στο Λιντς σιγούρεψε ότι εκείνος δε χρειάζεται πολλά λόγια... αρκεί μία κίνηση... μία στάση... μία ζωή πάνω στο χορτάρι... τότε κατάλαβα ότι εκείνος δεν είναι παίκτης — είναι η ομάδα μέσα στο αίμα των φαν! 🔥💪😱

πού το 'πιασες αυτό το στιγμιότυπο μέσα σου τώρα; εμένα με βρήκε στις Σκιάθου εκείνο το βράδυ που η φωτογραφία του Ρούνε έκανε σβάρνα το χωριό σαν πυρκαγιά — είχα πάει εκεί για ψώνια σπίτι κι έτρεξα στο πρώτο καφενείο ν' ανάψω τσιγάρο, βλέπω τις κουβέντες στους υπολογιστές ν' αλλάζουν ξαφνικά γλώσσα όπως άλλαζαν οι κωλοτούμπες του Πλάτωνα όταν κουτούκησε το γκολ: "ωχ ρετε συ πάλι;" κι εγώ δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί, μέχρι ν' ανοίξω τις βρύσες του πληκτρολογίου και ν' ανακαλύψω ότι εκείνος είχε μόλις διαγράψει ολόκληρο το ημίχρονο της Γιουβέντους από τη μνήμη της Ευρώπης. αυτή η στάση εκεί στο Λιντς δεν ήταν μόνο ένας νικητής στον ουρανό — ήταν η ίδια η ομάδα που πριν είκοσι χρόνια τριβόταν στα γήπεδα των ΣΚ拉粿 με βροχή σέρβις και σήμερα φοράει στέμμα στους τίτλους: εκείνος σήκωσε το χέρι σα ν' ανοίγει την πόρτα μιας παλιάς οικογενειακής φωτογραφίας που όλοι είχαμε κρυμμένη κάτω από το χαλί του σαλονιού, εκεί που μόνο οι γιοι τους θυμόμασταν ότι κάποτε φορούσαν φανέλες σβησμένες στη μοίρα. και βλέπεις τώρα τις νέες οικογένειες στο σχολείο να λένε στα παιδιά τους "δες εκείνο εκεί — εκείνος είναι ο λόγος που εμείς περήφανα φοράμε αυτά τα χρώματα". πού το χώμα αυτό τώρα; εκείνο το βράδυ στις Σέρρες όταν έκανα repeat το γκολ τρεις φορές επειδή δεν πίστευα ότι ζούσε καιρός τόσο μπόλικος — εκείνος δεν έπαιζε μπάλα, έπαιζε η ιστορία μιας ομάδας που είχε μάθει να γράφεται μόνο στους τοίχους των παλαιών γηπέδων σα υπόμνημα για τις επόμενες γενιές. κι εσύ μου λες τώρα πως αυτό ήταν δουλειά ενός ανθρώπου; λες και ο Ουντεγουίν γεννήθηκε από μόνος του! λες και εκείνοι οι φίλοι στις Σέρρες δεν είχαν μια ζωή κρυμμένη πίσω από τα γκολ τους κάθε Σάββατο βράδυ! αυτά τα γκολ είναι κληρονομιά όσοι τα ζούσαν — κι εκείνος έκανε έναν γιο να νιώσει ότι κουβαλάει το ίδιο αίμα όσοι τραγουδούσαν πριν από σαράντα χρόνια σ' εκείνο το γήπεδο όπου ακόμα μυρίζει τύχη. τέλος πάντων, οι νεότεροι που φορούν τις φανέλες σήμερα σα βγήκανε από ταινία β' παραγωγής — αυτοί δεν έχουν ζήσει την ντροπή των παλαιών εικόνων όπου κρυφτότανε στις τηλεοράσεις σα να ήταν κάτι ντροπιαστικό να αγαπάς μια ομάδα σιγά σιγά. εκείνοι ξέρουν μόνο μία αλήθεια: αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή κάποιος αποφάσισε να μην έχει κανείς ντροπή να φοράει την ιστορία πάνω του.

Τι λέμε ρε Ρούνας; αυτό το ξεσήκωμα στις Σέρρες εκείνο το βράδυ δεν ήταν γκολ — ήταν η φανέλα μας που άλλαξε χρώμα στους κήπους! Ρε φίλε μου... φαντάσου τώρα να βγάζει γκολ ο άνθρωπος και εμείς εδώ στο facebook να γράφουμε post σταχτοδοχεία αντί για γκολ! 😂🔥 πώς εσύ βγάζεις τόσο γκολ όσο εγώ βγάζω καφέδες στις 5 το πρωί; Να σου πω κι εγώ κάτι: εμένα εκείνο το Λιντς μ' έκανε να νιώσω σα να έχω γίνει προπονητής της ομάδας... μόνο που εσύ περνάς τους αμυντικούς σα σακούλες σκουπίδια και εγώ περνάω την ημέρα μου μισό λιπόθυμος πριν το πρωινό μου ζάπινγκ! 🤣 Να σου δώσω μια συμβουλή: κράτα μερικές μπύρες για τις νύχτες που γράφεις ιστορία... γιατί εμένα κάθε φορά που γράφεται ιστορία εγώ γράφω τάχατις για τους φόρους μου! 🍻😎