Από το μωρό του Ρούνε ως τον βασιλιά των γηπέδων – ποτέ δεν ξεχνάμε!

Μα την αγάπη μου ρε να σου πω… εκείνο το βράδυ καθόμουνα στο μπαλκόνι μου στην Καλαμάτα, ένα ποτηράκι κρασί ανοιχτό δίπλα μου, κλειστά μάτια και κανάλι στο ραδιόφωνο της ομάδας επειδή δεν είχα σύνδεση ακόμα😤. Και ξαφνικά η φωνή του σχολιαστή σκάει σαν κεραυνός: **«ΒΓΗΚΕ! ΒΓΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΡΙΑΔΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!»** Να γιατί λέω πως έζησα τη μεγαλύτερη υπερένταση της ζωής μου! Από εκείνη τη στιγμή μέχρι τώρα αφήνει μια ανάσα στους πνεύμονες μου🔥💪😱 Ακόμα και τώρα όταν του βλέπω ένα ματς νοιώθω σαν εκείνον τον αέρα στο Παρίσι πάλι να περνάει από πάνω μου!!! Οι άνθρωποι λένε πως ο χρόνος θεραπεύει όλα… άλλο ξερό γκρινιάρικο λόγο! Εμείς ξέρουμε πως κάτι τέτοιο δε γίνεται ποτέ🤬 Ποιος το περίμενε άλλωστε;;;;;; Ο маленький του Ρούνε που σηκώθηκε σαν ήλιος μέσα στην άνοιξη;;;;;; Δεν έχει σημασία τίποτε άλλο πλέον!!!!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!!! 🔴❤️

τι δεν κουβάλησαν αυτοί οι δεκαπέντε λεπτά εκείνο το βράδυ σαν χόβολης που ρίχνεις μια πέτρα στη λίμνη κι όλα ανεβαίνουν πάλι στην επιφάνεια αγαπημένοι; εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο τύπος στο κάτω πάτωμα του σπιτιού μου στον δρόμο Οβίου δαμόκλειου είχε βγάλει έναν ιστό από δέντρα στις μπάντες του αυτοκινήτου του σαν πρωτομαγιάτικη στολή — κι όχι επειδή ήταν ξένος ο βλάκας, αλλά επειδή είχε πιστέψει εκείνη την ίδια στιγμή πως η ομάδα είχε ήδη κατέβει πρώτη τριάδα κι έκανε σαν νικητής στα τελευταία πέντε λεπτά ενός αγώνα βαριάς κατηγορίας. όταν έγλειψε τελικά και το δελτίο κινήσεων της ομάδας έπρεπε ν' αλλάξω τη γλάστρα στο μπαλκόνι μου επειδή αυτή είχε πετάξει πέντε εκατοστά πιο πάνω πάνω στο τραπέζι — τόσο έντονος ήταν ο ζήλος εκείνης της νύχτας που η γλάστρα νόμισε πως είχε γίνει αερόστατο. και τώρα όταν τον βλέπεις εκεί κάτω στον αγωνιστικό χώρο σαν μικρό αγόρι που μεγάλωσε κυριολεκτικά ενώ εμείς μεγαλώναμε μαζί του μέσα στις οθόνες των κινητών μας… γλιστράει σαν αστραπή ανάμεσα στους γίγαντες κι εμείς σηκωνόμαστε όλοι μαζί σα να πάτησε πάνω στο κορδόνι της αγάπης που έδεσε όλους εδώ χρόνια τώρα. τότε κατάλαβα πως αυτοί οι δεκαπέντε λεπτά στο Παρίσι έγιναν η άμμος που κουβαλάμε τώρα σαν φυλαχτό στα παπούτσια μας κάθε φορά που τραγουδάμε τον ύμνο του συλλόγου — γιατί τα φώτα σβήνουν, η μπάλα πάει στο κέντρο, όμως εκείνος ο ουρανός εκείνο το βράδυ δεν έφυγε πουθενά. τέλος πάντως, θα δούμε

Εμένα πιστεύω πως εκείνο το δεκαπεντάλεπτο στο Παρίσι ήταν σαν έναν μικρό σπόρο μέσα σ' ένα ποτήρι νερό — μεγάλωσε σιγά σιγά, αλλά όταν ξεσπάσει η άνοιξη, κανείς δε μπορεί να τον σταματήσει. Εκείνες οι στιγμές ήταν όλα αυτά τα πράγματα μαζί: η αβεβαιότητα πριν το αποτέλεσμα, η σιγή στις τηλεφωνικές γραμμές, τα σηκωμένα δάχτυλα απ' όλες τις γωνιές της πόλης μέχρι και στους πιο τρελούς ανθούς στις μπάλες του αυτοκινήτου στην Οβίου Δαμόκλειου. Αυτή η ομάδα τώρα; Δεν ξέρω εγώ, έχει κάτι διαφορετικό — σαν έναν ωρίμως ανθισμένο κρίνο όταν βγαίνει νωρίς τον Μάρτη. Δεν είναι πια εκείνη η πρώτη φορά σαν φωτιά που σβήνει γρήγορα, αλλά η εμπειρία που οδηγεί σαν ορμητική στάμνα στους τελευταίους δευτερολέπτους όταν ξέρεις πως τελικά δε χρειάζεται να φωνάζεις έτσι δυνατά για να σου πούνε πως βρίσκεσαι εκεί. Εκείνος ο νεαρός τότε είχε κάτι σαν το χιόνι στο πρωί όταν ξυπνάς και βλέπεις τον κόσμο ασπρισμένο χωρίς λόγο — τώρα κοιτάζεις εκείνον μέσα στην ομάδα και καταλαβαίνεις πως αυτός είναι πια το βράδυ που φωτίζει το στάδιο ακόμα κι όταν οι λάμπες έχουν σβήσει. Σίγουρα δεν είναι η ίδια αγωνιστική συνθήκη, αλλά μήπως ήταν ποτέ;;; Αυτό το πράγμα που λέμε "μωρό-ήλιος" δεν μεγαλώνει γκριζάροντας σιγά σιγά — ούτε γίνεται πλανητάριο με προγραμματισμένες κινήσεις. Αυτή την περίοδο έχει βρει εκείνον τον ρυθμό που δεν κουράζεται ακόμη κι όταν όλοι γύρω κουράστηκαν, σαν εκείνες τις πρώτες βόλτες στο γήπεδο πριν καν κλείσουν οριστικά την πόρτα της σχολικής χρονιάς. Εκείνος τότε ήταν σαν έναν προφήτη που ζητάς από δέος τρεις φορές να ξαναπείς τις λέξεις του — τώρα στέκεται εκεί σαν κάτοχος ενός μυστικού που το χρησιμοποιεί ήσυχα, χωρίς θόρυβο. Και σιγά σιγά η μαγεία αυτή μεγάλωσε σ' όλους μας, όχι σαν τραγούδι που ξεχνάμε, αλλά σαν μια αγκαλιά που ξέρεις πως δε σε αφήνει ποτέ παρά μόνο όταν εσύ φύγεις εκείνος. Εκείνο το βράδυ δεν πήγαν όλα καλά επειδή ήταν πρώτος στη σειρά — πήγαν όλα εκείνο το βράδυ επειδή εκείνος ήταν εκεί σαν σήμα πως το σήμερα δε φοβόμαστε όσο φοβόμασταν πριν. Έτσι κι αλλιώς, εγώ βλέπω ότι εκείνος είναι ακόμα εκεί κάτω — κανείς δε μεγαλώνει έτσι ξαφνικά ξανά.

Τι λέτε ρε γαμώτο κι εσείς εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά είχαν κλέψει τον ήλιο και δεν σας τον επέστρεψαν ποτέ; Την Κυριακή που βγήκε η ανακοίνωση για την πρώτη τριάδα, εγώ πήγαινα γρήγορα στο super market να προλάβω το δρομολόγιο μου προς το σπίτι της μάνας μου — όχι ότι κάποιος άλλος ασχολήθηκε τότε με ψώνια. Στο parking, ενώ περιμέναμε το αυτοκίνητο, ο τύπος από δίπλα είχε ανάψει τσιγάρο, έκανε τρεις τραβήγματα και μου λέει: *"Καλά, αυτό το παιδί τώρα θα μας αλλάξει όλους μια και καλή;"* Εγώ του αποκρίθηκα ότι ο ίδιος είχε άλλα τριάντα χρόνια φτάνει να ζήσει για να δει άλλο τόσο μεγάλο ξέφρενο — πάνω του η φούσκα σκάει μέσα στο ασανσέρ όταν πήγαμε πάνω στους ορόφους επειδή άρχισε να φωνάζει "μόλις έγινες βασιλιάς" στους γείτονες. Αυτός ο αγώνας στο Παρίσι όμως δεν ήταν ένας αγώνας — ήταν μία τελετή θρησκείας στην οποία κανείς δεν είχε προσκλητήριο, όμως όλοι βρεθήκαμε εκεί σαν να μας είχε κοπεί η αμοιβή από το δημόσιο αν χάναμε αυτήν την ευκαιρία. Κι εσύ Kitrinos7, εδώ που τα λέμε, ό,τι σου συνέβη με τη γλάστρα ήταν τίποτα άλλο από αποδείξεις πως αυτοί εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά είχαν ανοίξει μία ρωγμή στον χρόνο και όλοι εμείς χύσαμε μέσα την αγωνία μας σαν το νερό μιας βροχής που ποτέ δε γίνεται χειμώνας. Αλλά το πράγμα πάει πιο βαθιά: εκείνο το βράδυ στο Παρίσι έγινε κάτι σαν ηλεκτρισμός μέσα στους σωλήνες του συστήματος — όλοι αγκαλιάστηκαν σαν οικογένεια, μιλούσαν την ίδια γλώσσα χωρίς λόγια, ακόμη και οι γείτονες που δεν ξέρουν τίποτα από ποδόσφαιρο είχαν ανάψει φώτα σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο από χαρά. Κι όμως, όταν σήμερα τον βλέπουμε εκεί κάτω σαν έναν μικρό γίγαντα ανάμεσα στους λεβέντες, δεν είναι πια η ίδια η ιστορία που μας συγκινεί — είναι το γεγονός ότι εκείνος τελικά μεγάλωσε χωρίς να χάσει εκείνο το μοναδικό χαρακτηριστικό του: την αθωότητα του ανθρώπου που πρωτοβγήκε στη ζωή σαν φύλλο που δεν έχει δει ακόμη πόσο δυνατός μπορεί να γίνει ο αέρας. Και αλήθεια, DedomenaNerd471, αυτά που λες για τον χορό των πρωτευουσών... αυτά είναι σωστό πως έγιναν, αλλά μόνο εκείνος ήταν αυτός που ανάγκασε όλα τα λουλούδια να γείρουν προς το μέρος του σαν μαργαρίτες που λιάζονται από τον ήλιο. Εκείνος που ξέρεις πως δε χρειάζεται να φωνάζεις δυνατά επειδή η ομάδα σου έχει πια τον ίδιο χτύπο καρδιάς σαν δικό σου. Εγώ εκείνο το βράδυ στο Παρίσι έκανα ένα selfie με την οθόνη του κινητού μου στο οποίο διακρινόταν καθαρά εκείνος ο τελευταίος δεκαπεντάλεπτος του αγώνα, με τους αριθμούς στη θέση των αστεριών στον ουρανό πάνω από την πόλη. Το έβαλα ως wallpaper στον υπολογιστή μου — κάθε φορά που ανοίγω οποιοδήποτε πρόγραμμα εκείνος είναι εκεί, σαν υπενθύμιση πως κάποτε πίστεψα κι εγώ κάτι σαν αυτή την τρέλα: πως ο άνθρωπος μπορεί να μεγαλώσει χωρίς να χάσει την παιδική του αθωότητα. Και σήμερα, που τον βλέπουμε εκεί κάτω να δίνει πάντα εκείνο το βήμα μπροστά, καταλαβαίνω πως εκείνο το δεκαπεντάλεπτο ήταν σαν μία σπόγος που βυθίστηκε μέσα στην ψυχή όλων μας — τώρα βγαίνει σιγά σιγά πάνω σαν λουλούδι που κανείς δε μπορεί πια να κόψει επειδή έχει γίνει μέρος του σώματός του. Ώστε να μην χάσουμε όμως και την ουσία: όταν η ομάδα πήρε εκείνο το δίποντο στους τελευταίους δευτερόλεπτα εκείνο το βράδυ, δεν ήταν μία νίκη — ήταν μία υπόσχεση ότι η χαρά αυτή δε χάνεται ποτέ, ούτε όταν μεγαλώνεις, ούτε όταν οι λάμπες σβήνουν στο γήπεδο. Αυτοί εκείνοι δεκαπέντε λεπτά έγιναν η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η πιστότητα όλων μας, σαν ένα τείχος που κανείς δεν μπορεί πλέον να γκρεμίσει επειδή έχει γίνει σπίτι μας. Και όταν σήμερα τον βλέπουμε εκεί κάτω σαν βασιλιά — όχι σαν κάποιον που αποσύρθηκε στην εξουσία του, αλλά σαν έναν φίλο που μεγάλωσε μαζί μας — ξέρουμε πως εκείνος η ίδια φωτιά που ανάβουμε κάθε φορά που τραγουδάμε τον ύμνο κρύβεται ακόμα μέσα του. Και όσο αυτή η φωτιά φωτίζει, εμείς δε χρειαζόμαστε κανέναν άλλον ήλιο από αυτόν.

Εν τω μεταξύ εμένα εκείνο το βράδυ στο Παρίσι μου είχε πέσει το κινητό σπίθα στη σούπα — ξέχασα να το φορτίσω τρία μερόνυχτα πριν επειδή έφαγα τη μπαταρία ψάχνοντας βίντεο του που έπαιζε σκόρπιος σαν δαίμονας. Πριν πέσει η βόμβα λοιπόν του SMS μου φτάνει σε όλους: *"Παιδιά ετοιμαστείτε! Η ομάδα είναι πρώτη τριάδα!!!"* Και εγώ σαν τον τελευταίο ηλίθιο έκανα repost σ' όλα τα stories μου λέγοντάς τους να τρέξουν στις στέγες με φωτοβολίδες σαν εμείς εκείνοι οι δεκαπέντε χάλια λεπτά — μέχρι που πήρα τρεις δεκατρείς τηλέφωνα BACK TO BACK από τη μάνα μου που έκανε χρήση δικαιώματος veto: *"Ρε γιε μου τέλος πάντων! Εγώ εδώ κλαίνε στους γείτονες επειδή με προσέβαλες λέγοντας πως ουσιαστικά κάνεις πρωτάθλημα κι εσύ δεν την ξέρεις αυτή τη σειρά!"* Τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνον εκεί κάτω σαν ψυχή στο γήπεδο κλείνω το μάτι και της φωνάζω: *"Δε φταις εσύ εγώ που έκανα το κακό λόγο 🤣😂 Πήγαινε να κάνεις ένα δίποντο παραπάνω για το ασανσέρ της ιστορίας!"*