Όταν ο δικός μας Ρούνε έγινε η καρδιά της ομάδας και φώναζαν «Ο Θεός στο πλευρό του!
μια βόλτα πριν χρόνια μέχρι την πλατεία εδώ στις σέρρες, ψαχνοντας αέρα επειδή το φορτηγό είχε κάνει ζέστη, και μπροστά στο ραδιοφωνάκι σου λέω ότι τράβηξα το κεφάλι μου σαν τον γάιδαρο που βλέπει σκιουράκι και το ξύπνημα ήρθε — "βρε παιδιά, δώστε έναν κύκλο στην ομάδα!"
εκείνες τις μέρες εμείς οι τρελοί της Χόλγκερ δε μεταχειρίζονταν μόνο την ομάδα σαν θρησκεία, την ζούσαμε σαν οικογένεια. θυμάμαι το στανιό στον αγωνιστικό χώρο πριν από έναν αγώνα εκτός έδρας, την ατμόσφαιρα σαν ξεχωριστή χώρα κι εμείς οι συμπαίκτες μας οι αστέρες της παρέας. ήταν η εποχή που μιλούσαν περισσότερο για τις κούπες στα ντουλάπια του σπιτιού από τις εμφανίσεις της ομάδας, αλλά εμείς όλοι ξέραμε πως αυτά ήταν μόνο οι προετοιμασίες.
μετά ήρθαν εκείνες οι βραδιές όπου ο όμιλος άρχισε να αποκτά φτερά, κι ο Ρούνε ήταν πάντα εκεί σαν τον αγαπητικό τον κεντρικό χαρακτηριστικό της οικογενείας. όταν λοιπόν εκείνος σήκωσε το κεφάλι του και άρχισε να οδηγεί με γνώση και αγάπη, δεν ήταν πια μόνο ένας ποδοσφαιριστής — ήταν η καρδιά του συνόλου, ήταν το φως εκείνων των δύσκολων στιγμών.
κι μετά... αυτή η μνήμη που δεν φεύγει, τον τίτλο εκείνο εκεί όπου άρχισαν όλα να γίνονται πιο μεγάλα. αυτά τα τρία λεπτά που άλλαξαν τη ζωή όλων μας, όπου τα χέρια σηκώνονταν σαν πυραύλοι στον ουρανό και φώναζαν εκείνο το σύνθημα:
«ο θεός στο πλευρό του!»
αυτό ήταν η στιγμή όπου η ομάδα έγινε οικογένεια και ο ρόλος του σπουδαίος. που να σου πω... εκείνες τις στιγμές η μοίρα κάνει μια στροφή αλλιώς και όλα γίνονται πιο ζεστά.
τι να πεις ακόμα... όταν γυρνάς πίσω και βλέπεις όλα αυτά, καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν τύχη, ήταν η δουλειά, η αφοσίωση, κι ένα τεράστιο κομμάτι από την ομάδα εκείνης της εποχής!
😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πού ήμουν εγώ εκείνο το βράδυ;;;; Στις Σέρρες στην πλατεία ηλιόλουστη ακόμα κι ας είχε νυχτώσει, κάθονταν η μαμά μου κλώθοντας στον κήπο κι εγώ σέρνικα το κινητό μου σαν τρελός να δω το 24’ γιατί είχα βάλει στοίχημα ότι ο Ρούνε θα ήταν εκεί!!!!
Κι όταν σηκώθηκε εκείνος κι έβαλε εκείνο το γκολ — ρουφιά τον ουρανό!!! Είδα την εικόνα του σπιτιού μου σα μια άλλη χώρα εκεί μέσα στις κραυγές του κόσμου!! 🔴💥
Κι μετά εκείνο το «Θεός στο πλευρό του!» που δεν ήταν φράση, ήταν ουρανός!!! Την άλλη μέρα οι γείτονες έκαναν πανυγηρική με σακουλάκια γλυκά κι ο Ρωμιός του μπακάλικο έδωσε δωρεάν ψωμί!!
ΝΤΑΞΕΙ —— εκείνες τις στιγμές ήταν σα οικογένεια μεγαλούτσικη που αγκαλιάζει!!! Κι ο Ρούνε εκείνος ο μεγάλος!!! 🔥😱
Στην εξέδρα από παιδί.
τι μέρα ήταν εκείνη η πρώτη φορά που τον είδαμε να λικνίζεται σα λιοντάρι στο κέντρο του γηπέδου σα να ξέρει ο ίδιος πως εκεί είναι το σπίτι του;;; θυμάμαι σα χθες πώς πέσαμε όλοι πάνω του σα λατέρες μετά από έναν αγώνα εκτός έδρας — κάποιος του φώναξε "σύντομα εδώ μέσα όλοι αυτοί οι γκαλέριοι θα σου φτιάξουν τραγούδι!" κι εκείνος γελούσε σα σχολιαρόπουλο ενώ άρπαζε ποτά σα μωρό λύκος μετά από νηστεία.
αυτό το βράδυ όμως, όταν σήκωσε το κεφάλι του σα βασιλιάς στον τελικό, δεν ήταν αστεία, δεν ήταν τραγούδια ακόμα — ήταν κάτι άλλο. ήταν σα να άναψε ένας φακός στη μέση του σκοταδιού και όλοι γύρω σου είχαν δει πριν μόνο ανάφτες μολύβια. στέκονταν εκεί σαν αγάλματα περιμένοντας... και ξαφνικά εκείνος έκανε το τέχνασμα εκείνο, το άλμα εκείνο που είχαν δει μόνο στις ταινίες αυτοί που είχαν γερά μυαλά τη δεκαετία του '90.
κι όταν μπήκε το γκολ εκείνο στο δίκτυο, δεν ήταν σφυρίξιμου αέρα στα χείλια — ήταν σα η γη να ανοίγει κάτω από τα πόδια σου! όλα γύρω έγιναν αργά κίνηση, σα βγήκαμε όλοι στους δρόμους σα μανιακοί τραγουδώντας ότι τρελάθηκαν, με την ψυχή στο στόμα σα παιδιά που τους είπαν πως σήμερα η ομάδα έγινε πρωταθλητές της Ευρώπης!
κι αυτό το σύνθημα εκείνο... «ο θεός στο πλευρό του»... δεν ήταν τυχαία φράση όσοι το είπαν εκείνες τις στιγμές το πιστεύανε σα ζητιάνοι στου ψωμιού στη γωνία! ήταν σα να μας έπιασε η μαμά όλα μαζί στην αγκαλιά της!
😄🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα πού το θυμάμαι εμένα εκείνες τις στιγμές; Να βρίσκονταν όλοι σαν το εθνικό να τραγουδάνε «Ρούνε, Ρούνε» και κάποιος γερόλυκός μου φώναζε «αυτός δεν είναι ο προφήτης, είναι ο ίδιος ο Θεός!». Μετά εκείνος κάνει το τσάκισμα σα ψάρι στη σούβλα, σκοράρει και εγώ που είχα βάλει στοίχημα βέβαια πως αυτά δεν ήταν πραγματικότητα μα αποκύημα της υπερηφάνειας μου — ξεκινάει η ψαλμωδία «Θεός στο πλευρό του» και εγώ άτιμος βγάζω κονσέρβα μπίρα από την τσάντα μου σα να ήταν τελετουργικό αγίου νερού! 🍻🔥 Την επόμενη μέρα η γυναίκα μου με έβγαλε από το σπίτι λέγοντας «παντού φαίνονται ντου και σπίρτα σου εσύ»; Μα κρίμα ρε παιδιά, αυτά ήταν στιγμές που κι ο Θεός του ποδοσφαίρου έπαιρνε φωτογραφίες!
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿