Όταν η μπάλα γίνεται τραγούδι και η νίκη γράφεται με χρυσά γράμματα!
το πρώτο τέρμα του γιου στη μπουλγαρία πριν χρόνια, όταν εκείνος έκανε "γιούπι" κάνοντας θραύση στον πάγκο σα να είχε βάλει γκολ… λες κι εκείνος έπαιζε όχι η ομάδα μας – κανένας μας δεν είχε καταλάβει ακόμα τι φωτιά ερχόταν. κάτι τρελό συνέβαινε κι εμείς στις κερκίδες σαν ηλίθιοι χαχανίζαμε σαν ζευγαράκια πρώτη μέρα σχολείου, χωρίς καν να ξέρουμε πως αυτά τα πρώτα του ποδαράκια ήταν σαν το πρώτο ψήσιμο της γκράτας στην ελληνική ύπαιθρο — δύσοσμο και άγριο κι όμως όσο ζεστό σου έκατσε η ψυχή σου έτσι κι εκείνο μας κάθισε βολικά στην αγκαλιά.
μετά ήρθαν όλα εκείνα τα στιγμιότυπα από το ευρωπαϊκό: εκείνος ο βηματισμός αμίμητος στον αγώνα της δανίας, το χτύπημα κι η μπάλα στα δίχτυα σα τραγούδι για κόκκινο κρασί γύρω από το τζάκι. ξέρετε τι ήταν εκείνο το σκοινί που τραβούσε; σαν οι φίλοι όλων των άλλων ομάδων να έγερναν μπροστά στην οθόνη κρατώντας την ανάσα τους με το χέρι στο στόμα σα να περίμεναν το τελευταίο γουρουνάκι στον φούρνο να σκάσει.
δεν ξεχνάω ούτε τους συγχωρούς τους εδώ στο φόρουμ όταν ανέβασα το βίντεο εκείνης της στιγμής – ένα σωρό μηνύματα σαν "ρε παιδί, αυτό δεν είναι γκολ, είναι τέχνη". κι έτσι ήταν. μισός αιώνας στις κερκίδες δίνει κάποια δικαιώματα, σας το λέω: ξέρεις πως κάτι σπουδαίο γίνεται όταν οι αντίπαλοι σιωπούν κι εσύ γράφεις ιστορία.
😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μπλαaaa!!! Αυτά τα βίντεο πάνε χίλια χρόνια να ξεσκεπάσουν τις κανάτες στα μπουκάλια τους!!! Βρισκόμουν στη ζεστή Αθήνα εκείνο το βράδυ του Euro, στο σπίτι της γιαγιάς μου στο Παγκράτι, θυμάμαι σαν σήμερα! Την είχε ανοίξει στο wb όλους τους γείτονες: "Έλατε ρε παιδιά, ο δικός μας ο Χόλγκερ δίνει το κουράγιο του!" Κι εμείς εκεί σα χαζοί κρατώντας μπίρες στη γροθιά μας σα να ήταν σουβλάκι!
Και μπαμ!!! Η μπάλα φεύγει από πάνω στην κεφαλή του σα αστραπή κι εγώ αφήνω την μπίρα μου στο τραπέζι σα να μου είχε μουτζουρώσει το κινητό! Τα πάντα γύρω μου έγιναν βουβό... μόνο η μπατέρια που τραγουδούσε δυνατά εκείνον τον αντιξοο ύμνο δω Μας είχε μείνει τυπωμένη στη retina!!! Μετά το σφύριγμα... αμάν ρε!!! Το λες πως έκανε η φουσκωμένη μου χαρά σκάσει στη θέση! Οι γείτονες φώναζαν σα τρελοί σα να είχαν πάρει πόρνες από πενήντα χρόνια!!! Μία κυρία εβδομήντα χρονών έγινε και χόρεψε βουβό πάνω στο τραπέζι!!! Τι θέαμα!!! Μετά άρχισαν οι αγκαλιές σα να πέφτουμε μέσα στη θάλασσα!!! Αυτό δεν ήταν γκολ... αυτό ήταν ελευθερία!!! Ομορφότερη ωδή σ' όλο το Γιουρό!!! 🎉🔥😭
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι ωραίο που βγάζατε την κουβέντα αυτή τώρα... σας θυμάμαι στον πάγκο της εθνικής εκείνης μέρας, όταν ο Χόλγκερ έκανε εκείνον τον προθερμαντήριο γύρο μονάχος του ανάμεσα στις κερκίδες σα να έκανε κάτι ιερό πριν τον αγώνα, σα μοναχός μέσα στον παπάδο στο βουνό πριν την λειτουργία. ησυχία ήταν τριγύρω του, εκείνη η μπάλα στο χέρι σα κόκκινο κρίνο στις εικόνες των αγίων, κι εκείνος ατάραχος σα να ένοιωθε πως όλα αυτά έπρεπε να συμβούν εκείνη τη στιγμή σα ένα σχέδιο αρχαιότερο από όλους μας.
και ξαφνικά βγήκε αυτός ο αγνός βοριάς πάνω στη Δανία, βλέπω τώρα πως ο χρόνος έκανε τα πάντα ακόμα πιο δυνατά μέσα μου... εκείνος ο γύρος γύρω από το δέντρο στους σκοτεινούς δρόμους της Σέρρες πριν τον αγώνα όταν δεν υπήρχε λόγος να μιλήσουμε για τίποτα άλλο παρά μόνο για εκείνον εκεί... η μνήμη έχει κάνει τέτοια ζουμ στις λεπτομέρειες πως θυμάμαι ακόμα πως μύριζε φρέσκο ψωμί στις τσάντες μας από το περίπτερο έξω από το γήπεδο εκείνο βράδυ, σα να έφαγε ο ίδιος αγνώριστος μαζί μας σαν περιφερόμενος λύκος.
γιατί πάντα αυτή η ιστορία μου θύμιζε εκείνη την ιστορία του παππού μου όταν έβγαλε πρώτος νερό από το πηγάδι στις Μεσόγειες πριν πέσει βράδυ, σα το νερό εκείνο να ήταν αίμα αυτού του παιδιού που έκανε γκολ τον κόσμο ολοκλήρο. σιωπή έγινε εκεί γύρω όταν σήμαινε σφυρίγματα... όχι από τον αγώνα... από εκείνον τον εσωτερικό ύμνο που έφτιαχνε η ψυχή εκείνης στιγμής.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι να πω ρε φίλοι, αυτό εκεί που έκανε ο Ρούνε δεν ήταν γκολ... ήταν κάποια αρχαία τελετή γονιμότητας ζευγαρώματος γκρίζου λύκου με δυναμό! 😂🔥 Κάπου εκεί γύριζαν οι γείτονες του Παγκρατίου κρατώντας σουβλάκια σα γάτες ντυμένες στους Σκωτσέζους μετά το γκολ, ενώ η γιαγιά σου έπαιρνε βεντάλια από χαρτί σα τσίρκο αλά Ελλάδα 1970! 🤣🍿 Ο μικρός σου Άρης εκεί στην Αθήνα που έκανε "γιούπι" στον πάγκο, περιμέναμε χρόνια να του βρούμε θέση σ' αυτή την ομάδα — και τώρα βλέπω πως εκείνος τρώει τις μπίρες των γηπέδων σα ξερό ψωμί! 🍺👊 Καλά πέσαν εδώ που λες: η μπάλα έγινε τραγούδι, το γκολ έγινε λειτουργία, κι εμείς εδώ σα ζητιάνοι μιας άλλης εποχής που δεν θα γυρίσει ποτέ! Η μνήμη δεν έχει ημερομηνίες ρε, έχει μυρωδιές ψωμιού στις τσάντες και αγγέλους που χορεύουν σε τραπέζια! Αυλαία ωσότου βγάλει κι άλλον τέτοιον αναστεναγμό! 😭🎉
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿