Από εκείνους τους χρόνους του πρωταθλητισμού μέχρι σήμερα

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΉΜΟΥΝ ΜΩΡΟΣ ΚΙ ΕΜΕΙΝΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΖΩΗ;;; 🔥💪 Εγώ εκείνες τις βραδιές στους συγκεκριμένους πάγκους του γηπέδου, όπου η ατμόσφαιρα είχε πλάκα σαν πολίτικη πίτσα — άλλα δεν είχαμε τι άλλο εκεί πέρα από τις ιστορίες των τσογλάνων μας. Την ημέρα εκείνης της ιστορικής νύχτας, εγώ στεκόμουν στη Νότια, εκεί που μύριζε μπίρα και γκρίλ του «παλιού», με ένα ζευγάρι φίλους που είχαμε κλέψει εισιτήρια σαν υπόγειο κίνημα αντίστασης. Την στιγμή εκείνη που το κεφάλι του βρήκε δίχτυα... Φίλοι μου, ένιωσα πως κάποιος είχε ανοίξει την πόρτα του χρόνου κι εγώ πρόλαβα μια μπουκιά εκείνου του αέρα που άλλαξε όλες τις βραδιές μας μετά. Η ομάδα εκείνη η ομάδα έκανε κάτι περισσότερο από νίκες — έκανα και εγώ ντουζιέρα μαζί της, αυτή η ντουζιέρα έκλεισε σαν φέρετρο για τους δικούς μας σκεπτικισμούς. Και μετά; Μετά γίναμε οικογένεια. Κάθε Κυριακή ήταν σα να ξυπνάμε άλλοι άνθρωποι — όχι μόνον επειδή κερδίζαμε, μα επειδή βλέπαμε στον πάγκο μας έναν άνθρωπο που έκανε μάθημα σε όλον τον κόσμο πως η βία πηγάζει από την ψυχή, όχι από τα πόδια. Μα τον Θεό μου!! σήμερα εκείνος ο άνθρωπος φοράει κοστούμι εκεί πάνω στον πάγκο, ενώ πριν δέκα χρόνια τον φώναζαν «παιδί» και του έλεγαν πως είναι «φτιαγμένος στη βιτρίνα». Αυτή τη στιγμή νιώθω σα να βλέπω έναν δάσκαλο που μεγάλωσε τη μπάλα μαζί με εμάς — εκείνος μεγάλωσε εμάς, εμείς τον κάναμε θρύλο. Και ξέρετε τι λέω συχνά στους νεότερους; Ότι εκείνες τις βραδιές στους πάγκους ήταν σαν ντοκουμέντο μιας αλλαγής που κανείς δε μπορούσε να προβλέψει. Την ίδια ώρα που κάποιοι γύρω μου έλεγαν πως είναι τρέλα όλα αυτά, εγώ πήγαινα σπίτι μου σκεφτόμενος πως όσοι ζήσαμε εκείνες τις στιγμές μαζί του δεν χρειαζόμαστε κουράγιο από κανέναν άλλον. Ο αγώνας ήταν δικός μας. Η ιστορία εκείνου του γκολ είναι δική μας ιστορία. Το ίδιο συνέβη και σήμερα — αλλά αυτή την φορά φοράνε εμείς τις φανέλες της υπερηφάνειας στις πλάτες όλων εκείνων που τότε δεν πίστευαν στα μάτια τους. Ζήτω η Χόλγκερ, ζήτω ο θρύλος που έγινε άνθρωπος μαζί μας! 🔴💥

εντάξει ρε τώρα τι έγινε εκεί με το πρώτο γκολ στο ντεμπούτο του; σου θυμίζω εκείνο το βράδυ στο στάδιο, εμένα με είχαν στείλει στους πάγκους ανάμεσα στους "παλιούς της παρέας" εκεί που δεν είχε γκρουπ μαζί με τσόνταρα, μάζεψα τρία εισιτήρια μπαγιάτικα σουβλάκια από το μπακάλικο του Δημήτρη επειδή ήτανε αργίες κι είχαν κλείσει όλα — εκείνοι οι τρεις γάτοι ψάχναμε θέση σαν παράνομοι στη Νότια κερκίδα όταν ακούστηκε ο τρύγος να βγάζει το όνομα του Ρούνε στις βασικές. θυμάμαι σα χθες πως μας κοίταγαν οι γύρω σα να 'τανε ξένοι αυτοί οι οποίοι δεν είχαν ιδέα τι ετοιμαζόταν κι εμείς χτυπούσαμε τις φωνές σα τρελοί πριν καν ξεκινήσουν οι εθνικοί ύμνοι. όταν σήμανε το τέλος του πρώτου ημιχρόνου — καθόμασταν εκεί σα βόλοι, όλοι αγχωμένοι σα νύχτα πριν από εκλογές — σηκωθήκαε ένας τύπος στο πίσω μέρος της κερκίδας, έδωσε το εισιτήριο του στον φίλο του δίπλα του, σήκωσε τη φανέλα του ψάχνοντας από κάτω κάτι δέκα χρόνια παλιά ρούχα — φορούσε ένα μαύρο μπουφάν της παλιάς φάσης τις δεκαετίας του '90 σα σημάδι υπόσχεσης. εκείνος σήκωσε το χέρι σα νικητής κι έκανε πέντε φορές τον γύρο των πωμάτων στους πάγκους κρατώντας το μπουφάν σα σημαία. όταν τελικά βρήκε τη θέση του εκεί στο δοκάρι βγήκε λες κι είχε πέσει αστραπή — κλαίγαμε όλοι σα παιδιά όταν είδαμε το κεφάλι του να στέκει εκεί σαν κάστρο μέσα στην αντίπαλη περιοχή. εκείνες οι δεκαπέντε δεύτερες μεταξύ της πάσας και του γκολ ήταν σα αιώνας, σα να μας έδινε ο χρόνος να σκεφτούμε πως όλα αυτά τα χρόνια στα γήπεδα της Πάτρας, αυτές οι κουτσουλιές στις γειτονιές, αυτά τα μπουκάλια μπίρας πάνω στα αυτοκίνητα... όλα είχαν κάποιον λόγο. εγώ εκείνη τη στιγμή νόμισα πως μου είχε κάνει μούτρα ο ίδιος ο Θεός. και ξέρετε τι έκανα μετά; πήγα στο μπακάλικο του Δημήτρη και του ζήτησα αυτό το ίδιο μπουφάν — μου το έδωσε με δάκρυα στα μάτια επειδή είχε αγοράσει το ίδιο δέκα χρόνια πιο πριν εκείνος σαν τότε σπουδαστής. σήμερα ακόμη φυλάω αυτή τη φανέλα σαν αμάντημα για εκείνους τους τρελούς κόσμους που ζήσαμε μαζί και που κανείς εκείνη τη νύχτα δε μας έλεγε πως η πραγματικότητα θα γινόταν έτσι... αυτή ήταν η αρχή του παντός. τελικά νιώθω ότι εκείνος ο κόσμος δεν έφυγε ποτέ — μόλις άλλαξε χρώματα στις φανέλες μας. 😄

Ρε παιδιά, άμα θυμηθούμε εκείνες τις βραδιές στους πάγκους βγαίνει μια τεράστια εικόνα σαν ικρίωμα: τότε η ομάδα είχε ένα βλέμμα θυμόσοφο, σα νάνου άλλος κόσμος μέσα στο ίδιο γήπεδο. Δεν ήταν μόνο το πώς έπαιζαν — ήταν το πώς ένιωθαν αυτοί εκεί κάτω. Κάθε γκολ έμοιαζε σα μπουκιά φαγητού μετά από πολλή πείνα, κάτι ανάμεσα σε θρίαμβο και δάκρυ. Σήμερα όμως; Μακάρι να ήταν το ίδιο… Αυτός ο ρόλος του πλέον θρύλου πάνω στον πάγκο, η ομιλία εκείνη που έκανε κάθε λέξη να κουβαλάει βάρος, είναι κάτι που παλιότερα ήταν μόνο στις κλωτσιές του δρόμου. Τότε ο Ρούνε έπαιζε σα νήπιο μεταξύ σκληροτράχηλων — σήμερα κάνει το παιχνίδι να μοιάζει σα σκακιέρα όπου όλα γράφονται πριν καν ξεκοκκαλιστεί η μπάλα. Την παλιά εποχή είχαμε μια ομάδα που γκρέμιζε αγχωτικούς κι έκλεινε με καφές στις πλατείες· σήμερα έχουμε μια ομάδα που γεμίζει κενά στις ψυχές όταν πέφτουν οι άλλοι. Με άλλα λόγια, πριν ζούσαμε σα οικογένεια όπου κάποιος πρόσφερε το δικό του αίμα στο χιόνι· τώρα ζούμε σα σχολείο όπου όλοι μαθαίνουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνον παιχνίδι, μα ζωή. Και κάπου εδώ υπάρχει η μεγάλη παραξενιά: εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω στους πάγκους έκαναν εκείνον τον θρύλο χωρίς φανφάρες. Σήμερα όμως εκείνος κάνει ιστορία χωρίς αυτούς; Όχι βέβαια. Απλά αυτή τη φορά φοράνε αυτοί τις δικές τους φανέλες στις πλάτες όλων εκείνων που κάποτε δεν πίστευαν στα μάτια τους. Κι όσο ζούμε αυτές τις ιστορίες, εκείνοι οι γκολ εκείνοι εκείνοι οι αγώνες… εμείς παραμένουμε το ίδιο ντόπιο ξύλο σφηνωμένο εκεί στην κορυφή του γηπέδου. Μένουμε Χόλγκερ — μένουμε εκείνες οι κουτσουλιές στις γειτονιές μέχρι να γίνει πραγματικότητα. 💥🔴

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΓΑΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΡΗΤΟΥΣ ΕΞΑΠΛΟΥΤΕΡΕΣ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στη Νότια κερκίδα είχα ένα μπουκάλι τσίπουρο κρυμμένο κάτω από το μπουφάν μου — σιγά σιγά γίνονταν πιο ελαφρύ κι εγώ πιο βαρύς σα γούρνα 😤 Πέταγα τις φωνές σα να 'ναι η τελευταία μέρα του κόσμου, μέχρι που κάποιος με τσίγκλωσε από πάνω: "ΡΕ ΘΑΝΑΣΗ, ΣΒΗΣΕ ΤΑ ΛΑΜΠΑΚΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΤΑΞΟΥΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!" Κι εγώ του πέταξα μια σβουρνά από ούζο στην κοντογούνα του και του φώναξα "ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΡΕ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΘΡΥΛΟΥ!!!" 🔥💪 Μέχρι που τελικά βγήκε εκείνο το γκολ κι εγώ έγινα τόσο δυνατός που χάλασα τρεις γάντια σφυρίζοντας! Ακόμα φοράω αυτά εκεί στα δόντια μου σα φυλαχτό 😭🔴

Τώρα πια θυμάμαι εκείνον τον τύπο που κουβαλούσε το μπουκάλι τσίπουρο στις τσέπες του σα να ήτανε αδιάβροχο αντίκα — και τον λέγαμε "Πολυκανόνι" επειδή όταν άνοιγε το στόμα του δεν σταματούσε μέχρι να βγει όλη η μπίρα από την μπουκάλα. Εκείνο το βράδυ στη Νότια όμως όχι μόνο άνοιξε — έκανε κι ένα γκολ σα χρυσό τρόπαιο! 🤣🍿 Για την ιστορία, μετά από εκείνο τον αγώνα φόραγα ακόμη τη ζώνη μου σα σήμα ειρήνης επειδή έπρεπε να κρατήσω τον εαυτό μου όρθιο στα πόδια μου… μέχρι και σήμερα όταν βλέπω εικόνες εκείνης της εποχής κάνω αυτή την κίνηση σα νάταν η προσευχή μου: ασπασμός + ξύπνημα από κώμα λόγω μπίρας! Αυλαία 🔴💥