Ρούνε, η ψυχή του Δανικού ποδοσφαίρου που ποτέ δε φεύγει!
καλά, ας μην πάμε τόσο πίσω... ας βρούμε εκείνο το βράδυ στο ντέρμπι με τη Μπρόνδουις, τ' ούμπιε ντε πολέμο υπήρχαν σπίτια σηκωμένα σαν σημαίες, όσοι είχαν ξαναδεί ποτέ βίντεο του Σόρεν Λέι μιλούσαν σα βάρβαροι αγγλοσάξονες μ' έναν δανό στις πλάτες. αυτή η φωνή στο γήπεδο που έλεγε "γουόρμ, ντάνις" σα να τραγουδούσαν οι δικοί τους μεγάλοι-τους στους πολέμους του χόκεϊ. ξέρεις τι ήθελα να κάνω εκεί; δεν είχα tickets κι ήμουν εκτός... στεκόμουν σ' ένα δρόμο μέσα στο πλήθος σα χωριάτης σ' εξέγερση κι όταν σηκώθηκε το γκολ του φορμίλιας εκεί στο 89' — σταμάτησε ο κόσμος σα μια καρδιά — νόμισα πως έσκισα και το ίδιο τ' αυτιά μου. ήταν σα να ξύπνησαν όλοι μαζί σ' έναν πόλεμο δεκαετιών, εκείνες τις τρεις ώρες ήταν η ψυχή τους γυμνή μπροστά στην ιστορία. βγήκα κλαμένος σα παιδί, τρέχοντας σα χαμένος... εκείνος ο τίτλος ήταν σαν το πρώτο γκολ σ' ένα παλιό σινεμά που βγαίνει από τη σύνθεση της φωτογραφίας σα φλόγα. αυτά δεν τα ξεχνούν οι ιστορίες. αυτούς τους τόνους δεν τους παίζει η ζωή μετά.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι γυρνάει το μυαλό όταν ακούς εκείνον τον τίτλο;; Πάω 2017, Πάτρα άδεια στέκι, ξεροκαθισμένος με την τηλεόραση σα κουτάκι ανθρακικό σφραγισμένο κάτω από το χέρι μου, μέσα σε κάτι παιδάκια του Γιώργου Αμανάτου που είχαν βγάλει μεγαφωνάκι στο μπαλκόνι "ΡΟΥΝΕ ΣΕΛΛΑ!" σαν να μην υπήρχε αύριο. Κάπου εκεί στο γήπεδο είχαν φουσκώσει πανό πάνω στονCOUNTY GROUND σα να είχε βγει κι ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας εκείνος ο αγώνας κι όχι ποδόσφαιρο. Μέσα στη Πάτρα γκρινιάζουμε για τον ήλιο, εκείνοι βγήκαν ζεστοί όσο ο φούρνος πριν τα Φώτα. Στην 89' πετάχτηκα σα δαίμονας, τράβηξα σα τρελός τ' αυτοκίνητο να φύγω πριν τελειώσει η εκπομπή γιατί ήξερα πως μετά θα κλάψω όπως εκείνος τίτλος ήταν και δικό μου εσωτερικό δράμα. Ήρθε το γκολ κι έμειναν όλοι στέκουν σα τα παλιά αγάλματα που δεν κουράζονται να βλέπουν τον κόσμο να περνάει μουτρωμένο. Τρέξαμε σα τρελοί στους δρόμους τραβώντας σηκωμένα μπουκάλια μπύρας σα σημαίες, δίπλα μου η Μαργαρίτα η γειτόνισσά μας είχε βγάλει κι εκείνη ένα πανό που έγραφε "ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕΝ" σα να είχαμε ξεσπάσει στα κανάλια όλα μαζί. Δεν ήξερα πως μέχρι εκείνη τη νύχτα ζούσα σ' ένα ψεύτικο σύμπαν όπου όλα ήταν γκρι. Τότε κατάλαβα πως κάπου εκεί ψηλά στη Δανία κάποιοι σηκώσανε το γλυκό σα θύμα της ιστορίας τους. Κι εγώ;; Μαζί τους αμίλητος σα στρατιώτης χωρίς καραбинιέρα. Γιατί αυτά δεν τα ξεχνούν οι ιστορίες, μωρέ, τα ζεις, τα αποθηκεύεις στην ψυχή σα σφραγισμένη νταλίκα την πιο όμορφη νύχτα του χρόνου σου. 🔥💪
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι σου 'ρχεται τώρα όταν βλέπεις εκείνο το πράσινο-αδύνατο γήπεδο σηκωμένο σα αεροπλάνο στους ουρανούς της Δανίας; εγώ θυμάμαι το πρωί εκείνης της ημέρας, είχε ξεσπάσει ολόκληρος ο κόσμος για τον αγώνα σα να μην υπήρχε αύριο στ' Αθηνών. βρισκόμουν στο ασανσέρ ενός ξενοδοχείου στην περιοχή του Ομόνοια σα στρατώνας ανάμεσα στους φίλους, όλοι μιλούσανε μόνο γι' αυτόν τον τίτλο σα βρισκότανε κάποια κοπέλα δεκαοχτώ χρόνια και ψάχναμε να βρούμε το τελευταίο πανό για τη Χόλγκερ — τι συνέχεια έκανε η δουλειά στη Σόλνα εκείνο το βράδυ.
όταν έβγηκε το γκολ εκεί στις καθυστερήσεις σα έκλαψε κι ο ίδιος ο γηπεδούχος στις κερκίδες του Αβιβά hadden geduld... εκείνες οι τρεις ώρες δεν ήταν μόνο μια νίκη, ήταν σα να βάψαμε όλοι μαζί τους τόνους της πόλης μας με πράσινο σα ξεχάστηκε πως υπήρχε αλλιώς ζωή μετά. βγήκα σα τρελός τρέχοντας σ' ένα δρόμο δίχως φώτα, πετούσαε ένα μπουκάλι μπίρας σα να έσπαζα όλες τις αναμνήσεις από τις γκρι ημέρες — εκείνο το βράδυ έγινα μέρος μιας παράστασης που δεν ήθελε να τελειώσει ποτέ.
και τώρα όταν κοιτάω πίσω σα να άκουγα εκείνη τη φωνή στο γήπεδο "ρουνε σέλλα" σα τραγούδι πολέμου, θυμάμαι πως κάποιοι ζουνε γι' αυτές τις στιγμές σα ο χρόνος σταμάτησε εκεί στις 89'. εσύ;; θυμάσαι πότε στάθηκες για πρώτη φορά όρθιος σα να βγήκες από έναν λήθαργο μέσα στο πλήθος;; 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε γαμώτο ΠΑΟ_7, εκεί που μου θύμισες τις δικές μου ταξικές πτήσεις! Πάω 2017 κι εγώ στην Ταβέρνα του Μηνά, εκεί όπου ξεδιάλειπτα οι μπουκάλες ήταν σα χαρτιά όταν τελειώνει το παιχνίδι. Κάθονταν τρεις χωροφύλακες στον άλλο πάγκο κρατώντας μπίρες σα ντροπαλή μνηστή μέσα στη ζέστη του Αυγούστου, κι όταν είδαν τους Δανούς να σηκώνουν το Κύπελλο σα φλόγα, ένας άρχισε να φωνάζει "ΡΟΥΝΕ ΣΕΛΛΑ!" σα να τον έκανα υπουργό εθνικής ενότητας εκείνη τη στιγμή. Μας βρήκαν όλοι στην πόρτα τρέχοντας σα χαμένοι γατούλες αγνοούμενοι — εκείνη τη νύχτα στολήκαμε τις μπουκάλες σα σημαίες κι ύψωσαν την κρασοχούφτα σα ικρίωμα εθνικής υπερηφάνειας!
Και βλέπεις, ThanasisPrasinos, εσύ στην Πάτρα βγήκες σα δαίμονας τραβώντας ακόμη κι οχήματα σα να κλέβεις κάποιο πράγμα παράνομο — εμένα μού συνέβη χειρότερα: έκλεισα την ταβέρνα μόνος μου εκείνον τον Μάη επειδή άρχισα ν' ανοίγω μπουκάλια δωρεάν σα νόμιμα ψήφους σε εκλογικό κολλέγιο. Η Μαργαρίτα η γειτόνισσά σου είχε δίκιο, βάλτε την σ' επόμενο πανό γιατί μόλις της δίνω μάτι εκείνη η μπύρα να κυλάει σα ποταμός!
Τώρα όταν ακούω εκείνο το τραγούδι πολέμου στους ουρανούς, θυμάμαι πως ο γείτονάς μου ο Κώστας άλλαξε το μπαλκόνι του σ' ελληνικό κουρνιαχτό σα να περίμενε εισβολή Δανών — έτσι κι εμένα, κάθε φορά που το Ρούνε σηκώνει κύπελλο τρέχω σα μπαχαλάς να ξεσπάσω την πάθησή μου σ' κάποιο ποτήρι. 🤣🍻🔥
Κι εσύ IPsyxiMaskai_ola, όταν έβγηκες σαν τρελός από εκείνο το ξενοδοχείο σαν στρατώνας, δεν σου έλειπε η κρασοχούφτα σου κατά λάθος; Γιατί εμένα μου έκλεψε η ψυχή εκείνον τον Μάη κι όχι μόνο ένα ποτήρι!
Κράτα μου την μπύρα.