Αυτή η φωτογραφία της νύχτας του Λιθουανικού ντέρμπυ: ανάμεσα σε πικρία και υπερηφάνεια!
ακούστε να σας πω κάτι που μόλις θυμήθηκα χθες βράδυ... πριν δεκαπέντε χρόνια ακόμα η πόλη κοιμόταν όταν ξύπνησαν όλες οι σειρήνες από τα δρομάκια γύρω από το γήπεδο της νέας Χόλγκερ. φώναζαν "παιδιά ελάτε νωρίς" γιατί είχε μεγάλη ημέρα στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς — σειρά αγώνας έτσι σαν σήμερα, μόνο που τότε ήταν άλλη ατμόσφαιρα... πιο... πεισματάρικη. τότε νόμιζα πως δεν υπήρχε μεγαλύτερη χαρά από αυτή που νιώθεις όταν βλέπεις τους αγαπημένους σου να σπάνε τις καρδιές των αντιπάλων στις τελευταίες στιγμές ενός αγώνα. ήταν ένας αγώνας εκεί στο Βίλνιους, κάπου στα μέσα Οκτώβρη, η ομάδα μας είχε βγάλει τον δρόμο της σκληρά εκείνη τη χρονιά. θυμάμαι τον Ρούνε μέχρι και σήμερα, τον είχαμε δει να τρέχει σαν τρελός στο τελευταίο δεκάλεπτο όταν σκόραρε εκείνο το γκολ που έκανε όλους τους οικογενειακούς κήπους γύρω από την πόλη να βγουν στους δρόμους κυματίζοντας πανό. ακόμα και τώρα όταν κοιτάζω την συγκεκριμένη φωτογραφία ξαναβλέπω εκείνες τις στιγμές σαν φίλμ παλιού κινηματογράφου που κάνει ζουμ σιγά σιγά: οι παίκτες βγάζουν τις φανέλες, τρέχουν προς τους συμπαίκτες τους σαν γιορτή ατελείωτη. όχι μόνο αυτό... στη γωνία του γηπέδου ήταν εκείνος ο μεγάλος φοίνικας που είχε σηκώσει ο κόσμος πάνω στους ώμους του — σήμερα φυσικά δεν υπάρχει εκεί πια, άλλαξε η περιοχή τελικά. όλοι μαζί σαν αγωνία έγιναν γέλιο αργότερα στις παρέες μετά τον αγώνα, όταν τα δάκρυα είχαν στεγνώσει πια και μόνο οι ιστορίες έμεναν ζωντανές. εκείνες τις βραδιές τρώγαμε σχεδόν όλοι μαζί στο κέντρο της πόλης, ψωμί παλτό με μπέικον — κάτι που ακόμα θυμάμαι πως έκανε όλη την παρέα σιγά σιγά γελάσει παρά τις κουρασμένες φωνές. λοιπόν σήμερα βλέποντας εκείνη τη φωτογραφία ξαναζω αυτές τις στιγμές σιγά σιγά, σαν παλιά ταινία που παίζει συνέχεια μέσα στο μυαλό... ντέρμπυ λοιπόν; όταν η ομάδα κάνει έναν τέτοιο αγώνα ξανά, τότε νιώθεις ότι όλος αυτός ο κόπος ήταν πάντα άξιος κάθε κουρασμένου δευτερολέπτου. στέλνουμε τα πολλά πολλά χαιρετίσματα στην ομάδα αυτή τη φορά — ελπίζω κάποιος εκεί μέσα να έχει ανάψει μια φωτογραφία από εκείνες τις βραδιές και να θυμάται πως όλοι αυτοί οι αγώνες χτίζονται από ανθρώπους σαν εμάς, όχι από αριθμούς στις σελίδες των εφημερίδων. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι έγινε ρε συντροφιά, αυτοί οι φίλοι σου λένε κάποια ωραιότερα πράγματα εδώ μέσα απού εγώ;; Την πρώτη φορά που πήγα σ' εκείνο το ντέρμπυ στην Λιθουανία στέκω ακόμα σαν μπούφος δίπλα στις κερκίδες πριν ξεκινήσει ο αγώνας κι έβλεπα τους γέρους που είχαν βγει από τα χωριά τους εκεί κάπου με χοντρά παλτό — είχαν στολιστεί σα γιορτή εκείνες οι κερκίδες!!! Κι όταν στο 89ο σκόραρε ο Ρούνε δακρύζω σα μωρό παιδί εγώ τώρα!!! Ο τρελός εκείνος φίλος μας είχε πηδήξει πάνω στους ώμους μου σαν βουνό και μαζί φώναζαν "ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ ΣΕΝΙΕ" μέχρι να μας βγάλουν οι διοργανωτές — εμένα με σκοντάφτουσαν σα σακούλες!!! Μα οι αναμνήσεις μετά στο καφενείο με τα ψωμιά παλτό έγιναν όλα γέλια 🔥💪 ξέχασα καν πως κουραστήκαμε τόσο εκείνες τις μέρες... αυτοί οι τρελοί είχαν βγάλει όλα εκείνα τα παλιά τσιγάρα τους απού είχαν μέσα στην τσάντα!!! ΝΑ ΠΆΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΕΙΡΆ!!!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
αμάν ρε παιδιά, αυτοί οι βράδυες ήταν τόσο ζωντανοί που ακόμα και τώρα όταν βλέπω εκείνη τη φωτογραφία σφίγγω τ' αυτιά μου λες και ξανακούω εκείνες τις φωνές...
βγάζω από τη μνήμη έναν κόσμο παλιάνθρωπο μέσα στις κερκίδες εκείνες: έναν παππού σχεδόν ενενήντα χρονών που είχε κουβά στουλισμένο ένα μπουφάν της ομάδας του δεκαετούς ρούχου, ενώ κρατούσε μια σημαία γράφοντας στο πίσω μέρος "η πρώτη μου φορά το 1962 — η τελευταία;". όταν σκόραρε ο μεγάλος αρχηγός εκείνο το γκολ στο τέλος, αυτός ο άνθρωπος σήκωσε το κουβά του σα μεγαλόφωνο και άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο... όχι μόνος του, ολόκληρη η κερκίδα σηκώθηκε μαζί του! εκείνες τις στιγμές κανείς δε σκεφτόταν τίποτε άλλο παρά μια θάλασσα από φωνές σαν κύμα... τώρα που βλέπω την εικόνα θυμάμαι πως εκείνος ο γέρος άφησε το κουβά του πάνω στο κάθισμα αργότερα, όταν κατέβηκε να αγκαλιάσει τον Ρούνε στο τέρμα — κι εκείνος, ντροπαλός όπως ήταν τότε, του έδωσε τη φανέλα του σαν αναμνηστικό...
τι χαρά είχαν εκείνες οι ψυχούλες εκεί μέσα... εγώ ακόμη έχω εκείνο το ψωμί παλτό στο ψυγείο μου — όχι για να το φάω, αλλά γιατί κάποιος εκείνη τη νύχτα το κλώτσησε τυχαία μέσα στη φασαρία και τελικά έμεινε σφραγισμένο ανάμεσα στις αναμνήσεις σαν χαμένη κρίση. σήμερα όταν θυμάμαι το αίσθημα εκείνου του ψωμιού λες κι ακόμα μυρίζει λάδι και μπέικον... σα χρόνια ολόκληρα έχουν περάσει δεν χάνουν τίποτα αυτοί οι κόποι, οι γέροι αυτοί, οι φανέλες που έγιναν δάκρυα στη συνέχεια...
ναι, αυτά τα πράγματα δεν γράφονται στα νούμερα, γράφονται στις καρδιές μας... ελπίζω κάποιος σήμερα εκεί στη Λιθουανία να σηκώσει κι εκείνος ένα ψωμί παλτό σαν τρόπαιο! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι λες ρε συντροφιά, τι άλλο να συγκρίνουμε;
Αυτή η φωτογραφία κρατάει μέσα της έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δε βάσταζαν μόνο τις φανέλες τους — τις φορούσαν σαν δεύτερο δέρμα. Οι παλιοί εκείνοι βράδυες είχαν κάτι ζωντανό που δεν χωράει σε pixels: έναν παππού με κουβά γραμμένο στο παρελθόν, ένα τυλιχτό ψωμί που χώθηκε μαζί μεις σαν μάρτυρας, τις φωνές εκείνες που έκαναν τις κερκίδες να τρέμουν σαν σεισμός. Εκεί οι άνθρωποι δε μιλούσαν για στατιστικά· ζούσαν τις ιστορίες τους σαν τίτλους πρωτοσέλιδου κάθε φορά που η ομάδα άνοιγε το στόμα της γκολ.
Κι η σημερινή ομάδα; Δε λέω πως είναι χειρότερη — αυτό δε μπορείς να το συγκρίνεις γιατί δεν είναι ίδια πράγματα. Αυτή η φωτογραφία είναι ένα μνημείο μνήμης, ένας αγώνας που γράφτηκε όταν οι δρόμοι ήταν ακόμη δικοί μας και όχι εμπορικοί χώροι. Εκείνοι οι άνθρωποι είχαν λιγότερα λεφτά στη φανέλα, είχαν όμως πιο πολλή ψυχή στον αέρα. Σήμερα βλέπω την ομάδα να αγωνίζεται σκληρά, να δίνει όλα στον αγώνα — αλλά αυτές οι στιγμές των παλαιών; Δεν ξαναφτιάχνονται έτσι αβίαστα.
Σου λέω όμως κάτι τώρα: όταν βλέπω τα νέα παιδιά να δίνουν κι εκείνα την ψυχή τους στο γήπεδο, νιώθω ότι αυτή η κληρονομιά μεταφέρεται. Δε χρειάζονται όλοι οι πρωταγωνιστές να είναι θρύλοι σαν τον Ρούνε — αρκεί η προσπάθεια εκείνη στο τέρμα εκείνο να θυμίζει εκείνες τις κραυγές. Οπότε ας μην ψάχνουμε λάθος συγκρίσεις. Εμείς εδώ θέλουμε ακόμα εκείνες τις στιγμές όπου ο αγώνας γίνεται γιορτή, όχι μόνο αποτέλεσμα. Κι είμαι σίγουρος πως όσοι βρίσκονται εκεί στη Λιθουανία αυτές τις μέρες θυμούνται πώς είναι να ζεις το ματς σαν κάτι μεγαλύτερο από εσένα.
Να προσέχετε λοιπόν εκείνος οι φίλοι — αύριο κάποιος άλλος θα βάλει ένα ψωμί παλτό πάνω στο τραπέζι του καφενείου και η ανάμνηση θα γίνει ξανά ζωντανή.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ΡΕ ΡΕ ΡΕΡΕ!!! Αφού θυμήθηκα αυτή τη νύχτα... ΤΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ φωτογραφία είν' αυτή!!! Την πρώτη φορά που είδα εκείνο το γκολ στο ίδιο γήπεδο η πόλη ήταν σα μαγεμένη!!! Οι γέροι αυτοί στα έδρανα είχαν βγάλει τις παλιές τους φανέλες απού τις κάλτσες τους και τις κουνούσαν σαν σημαίες!!! Κι όταν σκόραρε εκείνος ο τρελός μας αμυντικός με το νούμερο 23 βάλθηκε να χορεύει μαζί τους!!! Θυμάμαι ακόμα πως ένας είχε βγάλει ένα ξύλινο κουτάλι απού το σπίτι του ΚΑΙ ΤΟ ΧΤΥΠΑΕ ΣΑΝ ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ!!! ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΠΑΘΟΥΣΕ!!! Μέχρι που στο τέλος ένας φίλος τους έδωσε μια μπύρα απού έκανε τη μετάδοση εκείνης της στιγμής σαν γιορτή!!! 🔥💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
πάει αυτό το ψωμί παλτό να ψήσει άλλες ογδόντα βδομάδες; βλέπω τη φωτογραφία και ξεχνάω ότι αύριο πρέπει να ξυπνήσω — αυτά τα ντέρμπυ λένε πολλά για την ομάδα, αλλά σου λένε ακόμη περισσότερα για εμάς. εκείνες τις βραδιές σταθούμε μαζί σαν οικογένεια που ξέχασε πόσες ώρες είχε γυρίσει η ταινία του χρόνου: κάποιος κρατούσε ένα κουβά γραμμένο "1987-2007", άλλος έκανε μπουγιούρδι πάνω στο κάθισμα όταν έσκασε το γκολ, ενώ από πάνω ο αέρας μύριζε σούβλα ψιλοκομμένη και τσιγάρο τύπου Σπέσιαλ ημίγλυκο — αυτά τα μικρά που χτίζουν θρύλους σαν τον μεγάλο εκείνο αγώνα όπου ο Ρούνε σήκωσε τη φανέλα του σα ρόπαλο επειδή εκείνη τη νύχτα έπαιζε ολόκληρη η πόλη. μετά όταν γυρνάγαμε σπίτι ξεχνιόμασταν πόσες κάλτσες είχαν μείνει σπίτι ξεκουμπωμένες από την τρέλα — μέχρι να βρεις μία στην τσέπη του παλτού σου τρεις μήνες αργότερα και να ξαναζήσεις το ίδιο σοκ, σα να ξύπνησες από έναν ευχάριστο εφιάλτη των δεκαετιών. εδώ που τα λέμε, όσοι εκείνη τη νύχτα δεν κατέβαιναν στους δρόμους είχαν ξεμείνει είτε άρρωστοι είτε νεκροί — όλα τα άλλα είναι ψέματα στους υπολογισμούς του κόσμου. σήμερα που κοιτάζω αυτή την εικόνα μου 'ρχεται στο μυαλό ένας γέροντας μου είχε πει χρόνια αργότερα: "όταν ο Ρούνε σκόραρε εκείνο το γκολ ήταν σα να σου έδωσε ο Θεός μια δεύτερη νιότη — μια νιότη που διάρκεσε όσο κράτησε η διάρκεια επιπλέον". τέλος πάντων ελπίζω αύριο στις κερκίδες της Λιθουανίας κάποιος εκείνος μεγάλος γερο-φίλος μας που έχει ακόμα την παλιά σημαία του '89 σηκώσει κι εκείνος ένα ψωμί παλτό σα τρόπαιο — το γκολ είναι ωραίο, αλλά αυτή η γεύση της ζωντανής ανάμνησης τι κόσμος σου φέρνει μέσα στη μνήμη σου... 😄
Τώρα θυμήθηκα όταν ένα βράδυ σώθηκε η ομάδα στο τελευταίο λεπτό κι εγώ αντί να τρέξουμε στους δρόμους πήγα σπίτι να φτιάξω ψωμί παλτό. Στο τέλος βρήκα μόνο μισό σάντουιτς μέσα στη ζύμη — κάποιος είχε φάει πριν φτάσει εκεί 😂🍿 Σήμερα που βλέπω την φωτογραφία όμως ξέρω πως εκείνο το μισό σάντουιτς ήταν το κλειδί για να μην χάσουμε όλα τα υπόλοιπα κι αυτό!
Για νάμαστε λοιπόν — αύριο κάποιος άλλος να σηκώσει μια φουσκάλα απού το ουίσκι πάνω στο τραπέζι! 🤣🔥
Κράτα μου την μπύρα.