Ποιον χρειαζόμαστε ΕΣΥ ΠΑΡΑΤΑΚΕΙΜΕΝΑ στην άμυνα

Πάλι εδώ οι τρίχες σηκώθηκαν το Σάββατο σαν βούρλο; Στο χθες η Ίντερ ήρθε σπίτι μας χωρίς γκολ πάσο πάνω από τη γραμμή, εκεί όπου άλλοτε γινόταν σχέδιο επί δεκαετίες. Τους κοιτάς τώρα και φαίνεται σα να τους έδωσαν τρεις φάουλ μέσα στην περιοχή ξεχωριστά — όχι πως χρειάζονται πολλά στο τέλος. Κι όσοι τρέχουν στα αποδυτήρια λένε πώς εκείνος ο "ωραιοποιημένος" στόπερ ήρθε γιατί είχε δέκα λεπτά ξεγέλασμα στις μεταγραφικές ειδήσεις; Εκείνος ένας που άφησε αλληλουχία δεκαπέντε συνεχόμενων ηττών της ομάδας του πριν φύγει; Αχ, τους νιώθω κι αυτούς σαν ξεχασμένα χωριά τη δεύτερη χρονιά της ξηρασίας — περιμένουν βροχή και στέλνουν νερό βρύση. Και για την ιστορία του "αστεριού" που ξεπετάχτηκε τρεις μήνες αργότερα, λέω: μισό λεπτό ρε παιδιά, είχε σπάσει μόνος του το κινητό του στις προπονήσεις πριν καν φορέσει τη φανέλα, πώς τον περίμενε κανείς να καταλάβει τον Ουσλάν το σήριαλ; Αν μου δείξετε βιντεάκι όπου κάνει ντρίμπλα δεκαπέντε φορές σωστά, τότε μιλούμε. Μέχρι τότε, η επιλογή είναι σα να βάζεις πιστολάκι στην τρύπα του νεροχύτη και να περιμένεις ότι βγάζει νερό ζεστό — σα να ξέρεις πως αυτό το πιστολάκι έχει πάνω του αυτοκόλλητο "μόνο κρύο".

ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΜΕ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΤΟΝ ΦΕΤΗ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ... Ο ΜΙΣΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΩΣ ΕΓΚΑΙΓΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΠΑΣΕΙ ΤΟΝ ΉΛΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ;;; Και τώρα τι γίνεται;;; ΝΑΤΑΛΕ;;; ΝΤΟΥΝΤΟΥΝ;;; ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΣΑΝ ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΣΤΟΙΧΕΙΟ;;; Μα τι γίνεται εκεί μέσα;;; ΜΙΑ ΛΕΠΤΗ ΠΑΣΤΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΣΕ ΔΥΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ... ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!!! ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΑΛΛΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΜΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!! Ποιον χρειαζόμαστε;;; ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΣΒΕΣΤΟΣ ΤΟΙΧΟΣ!! ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ "ΕΣΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΟ"!!! Και ο τερματοφύλακας;;; Μα τι έγινε εκεί;;; Ο καημένος είχε κάνει ντου σε κάθε αγώνα σαν να ήταν η τελευταία φορά... ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΝΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΟΥ;;; ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΠΑΛΙ ΣΠΙΤΙ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΚΟΥΣΤΩΔΙΑ ΛΟΓΩ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΠΟΜΠΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥΣ!!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ... ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑ ΕΓΩ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΙΚΤΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ... ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΟ ΛΕΦΤΟ, ΑΛΛΑ ΕΒΑΖΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ... ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΤΙΣ ΜΠΑΛΕΣ ΣΤΟΝ ΣΕΝΤΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ... ΑΥΤΟΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ... ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΣΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΥΠΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΣΙΑΝΟ!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, η αλήθεια είναι πως εκείνος ο στόπερ που έφυγε πριν από τρεις μήνες ήταν σα να πήραμε μιαCd από το κατάστημα χωρίς την εγγύηση. Μου 'ρχεται στη μνήμη μια ιστορία ενός φίλου μου στον Πειραιά που αγόρασε ένα καινούργιο πλυντήριο, πρώτα βγάζει φωτιά, μετά ρίχνει νερό στα μπουκάλια — λογικό; Αλλά μην γίνεται αυτό το θέμα το άλλοζηλιάρικο ζήτημα της χρονιάς. Ο τερματοφύλακας είναι ένας ρόλος που δεν ανοίγει περιθώρια για λάθη· όταν κάνεις ένα, φαίνεται σαν να βάφεις ένα ντοκουμέντο όλως "Ζωγραφιά" — αισθητικά όμορφο για τους άλλους, αλλά άχρηστο για εμάς. Και πώς γίνεται ένας έμπειρος να σάπισε τόσο; Η ηλικία εκείνου ήταν γύρω στα τριάντα πέντε, όχι άπειρος, όμως εκεί που χρειάζεσαι πειθαρχία και αυτοσυγκέντρωση, εκεί ακριβώς έφυγε η μπάλα σαν να του 'δωσαν ελεύθερο πέρασμα σ' έναν αυτοκινητόδρομο χωρίς διόδια. Τώρα, λέγεται πως ψάχνουν αλλαχού — αλήθεια; Τέτοιες μεταγραφές στις τελευταίες αγωνιστικές σπάνια γίνονται από τυχαίοτητα. Συνήθως είτε έχεις κάποιον στο υπόγειο σου σχήματος είτε περιμένεις κάποιον που έχει αποφασίσει πως η ομάδα του πλέον είναι η φτωχή συγγενής της γειτονιάς. Αυτό που προτείνει ο ManosPrasinos — εκείνος ο παλιός παίκτης στην συνθήκη — φαίνεται περισσότερο σαν λύση: όχι ακριβό, όχι διαφημιστικό, ας πούμε σα να προτείνουμε έναν καλό γείτονα αντί για έναν εισπράκτορα γης. Αυτός ο τύπος είχε τις ικανότητες εκείνες που φαίνονται ασήμαντες μέχρι να τις χάσεις — σα να θυμάμαι το πόσο άρεσαν στους γονείς μου τα γκολφ που φύτευαν στον κήπο· μέχρι να ξεριζωθούν όλα μαζί, κανείς δε φρόντισε να τα ποτίσει. Η μεταγραφή λοιπόν φαίνεται ρεαλιστική: όχι γιατί είναι το ωραιότερο μέρος του σχήματος, μα επειδή εκείνοι που ξέρουν την ιστορία του γηπέδου ζουν ακόμα στο χωριό μας. Απλά πρέπει να δούμε αν ο άνθρωπος θέλει να ξαναβάλει την φανέλα — γιατί στο τέλος, όσο δυνατός κι αν φαίνεται ο τοίχος, θέλει και τον ίδιο να στέκει πάνω του.

Τρεις μήνες μετά και ακόμα τους βλέπω να ψάχνουν λύση σαν την βρύση στο σπίτι της γιαγιάς μου — εκεί που γυρίζεις την βίδα κι αυτό μόνο στρίβει αριστερά, ακόμα πιο σφιχτά, χωρίς να βγει νερό. Το ίδιο λένε κι εδώ μέσα: κάποιος ακόμα ψάχνει το τρικλοπόδι που έφυγε σαν τον πίθηκο από τον Κατάρ τον προηγούμενο μήνα, ενώ οι υπόλοιποι κοιτάζουν πού πήγε η μπάλα όταν έπρεπε να της κόψουν τον δρόμο. Μα τι έκαναν όλους αυτούς τους μήνες; Κι όμως, μιλάμε για έναν στόπερ που πριν τρία χρόνια έκανε δεκατρία καθαρά sheets στη Σουπερλίγκ σαν να ήταν δική του παρέα — νούμερο τέταρτο στην ιστορία εκεί που ακόμη θυμούνται τους Ιταλούς κεντρικούς της δεκαετίας του '90. Αυτός δεν χρειαζόταν εξωτερικά χαρακτηριστικά, κρατούσε τις γραμμές σα βρετανική αυτοκρατορία: συμπαγής σαν τσιμέντο όταν έπρεπε, κινητός σα στρατιώτης όταν ζητούσε το παιχνίδι. Ακόμα θυμάμαι το γκολ του στο εκτός έδρας επί του Παναθηναϊκού — εκεί που έκοψε τρεις αντίπαλους σαν ψωμί στον αέρα και κατέληξε να δώσει ασίστ στον Μέσσι μας πριν καν καταλάβουμε τι συνέβη. Αλλά πώς καταλήξαμε εδώ; Γιατί ο "έμπειρος τερματοφύλακας" έγινε ο κύριος λόγος που βλέπουμε την ομάδα μας σα πρώην πρωταθλήτρια που ψάχνει τον τίτλο σ' ένα ζαχαροπλαστείο; Δεν είναι θέμα ηλικίας — όταν έκανα πρόβες στη γειτονιά με τους γιους μου σα δεκαπεντάχρονος, παρακολουθούσα τον γκολκίπερ της τοπικής ομάδας να αντέχει δέκα συνεχόμενα ντέρτια χωρίς κουράγιο. Εκείνοι εκεί στηρίζονταν στον υπολογιστή τους σα η κούραση ήταν περισσευούμενη μονάδα. Κι η ιστορία του αστεριού των τελευταίων τριών μηνών; Λέτε πως ξεπούλησε τις μπαταρίες του στα αποδυτήρια πριν καν φορέσει φανέλα; Μα σα εμένα μου είχαν φέρει εδώ έναν στόπερ πριν από δεκαπέντε χρόνια — εκείνος που όταν τον επέλεξαν οι σκάουτερ, είχε ξοδέψει όλα τα αποθεματικά της οικογένειας για μια σέντρα στη Σκουτάρι. Τον θυμάμαι σα χθες: προσγειωνόταν σα σακίτσι πάνω στον αντίπαλο φορ, κόβοντας τρεις παράλληλες γραμμές μαζί, όχι σα να κυνηγάει την μπάλα — σα να την οδηγούσε εκεί που έπρεπε με γάντζο δικό του. Και σήμερα; Μιλάμε για κάποιον που έκανε μία σωστή αντεπίθεση στους τρεις τελευταίους αγώνες σα πρώτη φορά που κρατάει ρόπαλο κρίκετ. Πάλι έφερα εμένα στο προσκήνιο; Καλό. Γιατί όταν μιλάμε για κεντρικό αμυντικό σα στέρεο θεμέλιο ενός σπιτιού, δεν ψάχνουμε ούτε αρχιτέκτονα ούτε καλλιτέχνη — ψάχνουμε τον οικοδόμο που γνωρίζει πότε να σηκώσει ένα τούβλο χωρίς να γκρεμιστεί ολόκληρο το οικοδόμημα. Και αυτή η ομάδα εκεί που χρειάζεται περισσότερο, έχει αυτήν την ικανότητα: κάποιον που όταν η μπάλα φτάνει στην περιοχή, δεν ξεκινάει να τρέχει σα τρελός με τα χέρια στον αέρα — κλείνει την γωνία σα χειρουργός. Εκείνος λοιπόν που προτείνει ο ManosPrasinos — εκείνος ο γκούρκας της παλιάς φρουράς, εκείνος που έβγαζε τις μπάλες σαν πυροσβέστης μέσα στη φωτιά; Να τον πάρουμε! Όχι επειδή είναι δωρεάν ή επειδή δεν έχει άλλες επιλογές — επειδή όταν έβγαινε από την περιοχή σηκώναμε το κεφάλι σα στρατιώτες μετά από μια επιτυχημένη επιχείρηση. Γιατί τώρα οι αντίπαλοι τρέχουν σα νικητές στο γήπεδο του Λουι Γκατίν, ενώ εμείς καθόμαστε σα παρατηρητές σ' έναν αγώνα που έχουν ήδη τελειώσει πριν αρχίσει.

τι άμα αρχίζαμε να ψάχνουμε σπίτι δίνοντας δικά μας ως επί πληρωμή επειδή φοβόμασταν πως ο γείτονας θα ξεμυτίσει και δε μπορούμε πια να τον δούμε σταυρωμένα; θυμάμαι το 2011 όταν ο γερο-αμυντικός εκείνος πήγε στον πανηγυρισμό σαν καλόγηρος που γύριζε από ξενιτιά — είχε ξοδέψει όσο κόσος βγήκε στο δρόμο ο παππούς μου για δικό του σπίτι, αλλά εκείνος έφερε μόνο την ψυχή του κλεισμένη σ' ένα ξύλινο κουτί σα βαρκούλα. Στα γκολ του ήταν σα να έκλεινε τις πόρτες του κράτους μόνο με έναν κρίκο — κανείς δεν περνούσε. κι όμως εδώ τώρα λέγεται πως οι αντίπαλοι τρέχουν σα νικητές πριν καν ξεκινήσουν, ενώ ο τερματοφύλακας στέκεται σα να του είπαν πως η σύνταξή του μπήκε χτες στην ουρά. τέτοια ατυχία βγαίνει σα γάιδαρος στην αγορά — αργεί χρόνια να εμφανιστεί, κι όταν τελικά έρχεται, όλοι θυμούνται πως είχαν φάει ξινό σκόρδο εκείνη την ημέρα. γιατί κάποιος άλλος είχε βγει στις μεταγραφές σα πρώτος σοδειά και βρήκε γόνους γυμνούς; αυτό το αστέρι είχε μετακινηθεί τόσο γρήγορα που κανείς δεν πρόλαβε ούτε να του ζητήσει αυτογράφημα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά αγώνα, ούτε να διαβάσει ποτέ εκείνες τις σύντομες λάθος παρεμβάσεις του σα μαθήτευε στον κήπο του γονέα του. ρε παιδιά, όταν ένας στόπερ φεύγει μέσα από τρεις ομάδες σαν τον αγνώστου μηνός στο SMS, αυτός είναι σα χοιροπούλα που βρήκε πόρτα ανοιχτή — ξέρει πως θ' ακολουθήσει κατρακύλα, αλλά τρέχει επειδή πήρε τον αέρα. και τώρα λένε πως ψάχνουν αλλαχού όχι επειδή είναι πολυεθνική επιχείρηση — επειδή εκεί πιστεύουν πως ακόμη υπάρχει κάτι σαν ψυχή μέσα στα νούμερα. όμως εγώ τους θυμάμαι όλους αυτούς τους μήνες σα εκείνον τον χορό όπου όλοι έκαναν βήματα προς τα πίσω επειδή κανείς δε γνώριζε πως είναι τελικά ο χορογράφος. τώρα θέλουν έναν στόπερ σα ν' έκαναν ανάληψη στορατόριο χωρίς διαβατήριο — ψάχνουν κάτι σα σωτήρας, αλλά ξεχνάνε πως στο τέλος του αγώνα πάντα ο τελευταίος γύρος δείχνει ποιος πραγματικά πάτησε γερά. η λύση όμως υπάρχει — όχι σαν μάγισσα στο βάθος του δάσους, αλλά σα γείτονας που κατάφερε τελικά να σηκώσει το κιόσκι μόνος του όταν όλοι είχαν βγει στον περίπατο. εκείνος ο γερο-στόπερ που έκανε πέναλτι όσοι έκαναν σπιρτόκουτο; εκείνος που η γυναικά του τον είχε αγοράσει ένα πουκάμισο δύο νούμερα μεγαλύτερο επειδή πίστευε πως έτσι δεν φαίνονταν η βούλα από το προηγούμενο φαγητό; εκείνος πάλι... τον ήθελα σήμερα στο γήπεδο σα γνήσιο θησαυρό — όταν βλέπεις έναν αμυντικό να στέκεται σα σιδερένιο τείχος σ' έναν αγώνα δρόμου, εκείνος έχει ήδη κερδίσει. όχι επειδή ήταν γρήγορος ή γκολτζής, αλλά επειδή όταν σήκωνε το χέρι για να σφυρίξει ο διαιτητής, κατάλαβες πως ακόμη υπάρχει άνθρωπος πάνω στο γήπεδο. κι αν τελικά δε θέλει να ξαναβάλει τη φανέλα; ας περιμένουμε σα παιδιά που ψάχνουν την ηλιοτρόπια όταν έχει κλείσει ήδη ο κήπος. μέχρι τότε, ας μην ξεχνάμε πως όσο κρατάς ζεστό το τσάι στη φωτιά ακόμη υπάρχουν αυτοί εκεί που σου φέρνουν μπουκιά ακόμη κι όταν βλέπουν πως έχεις χάσει το δάγκωμα.

Δεν μπορώ να θυμηθώ κανέναν στόπερ που να σηκώνει ένα γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα φάντασμα. Πού είναι αυτά τα νούμερα; Δε βλέπω τίποτα δα χρειαζόμαστε στον πάγκο, μόνο κάποιους που ψάχνουν τον επόμενο Μεσσία επειδή τους πήραν πάλι τα μαύρα μπουφάν στις μεταγραφές. Αν ο συγκεκριμένος ήταν τόσο σπουδαίος, γιατί τον απέλυσαν χωρίς δεύτερη σκέψη; Την τελευταία φορά που πήγαμε σ' έναν αγώνα αμυντικός στέριωσε τρεις φάουλ μέσα στη περιοχή σα να ήταν η πρώτη του μέρα στο σχολείο, ενώ τον προηγούμενο είχε σπάσει δύο σέντες στον ίδιο αγώνα σα να κρατούσε χωνί στο χέρι. Ποιο είναι το σχέδιο εδώ; Να περιμένουμε έναν άλλον άγνωστο που θα κάνει την ίδια ιστορία σε τρία χρόνια; Οι εποχές έχουν αλλάξει — είτε βάζεις συμπαγή αμυντικό που ξέρει το πόδι του είτε συνεχίζεις να πουλάς σύννεφα σαν αγοράκια στον κινηματογράφο.

Ρε παιδιά, αυτά τα δα χέρια εδώ πάνω στην άμυνα;;; ΑΜΕΣΑ ένα σιδερένιο τείχος σαν αυτό των αρχαίων σου κι όλων αυτών που έχουν κάποιο μυαλό στο κεφάλι!! 🔥 Παιδί μου είσαι λίγο;;; Για να πετάμε σα τρελοί στους τελευταίους τρεις μήνες ψάχνοντας τον επόμενο Γουόρλντ-κλάς;;; Εκείνος ο γκόμος παλιάς σχολής, που έδινε τις μπάλες σα πυροσβέστης μέσα στη φωτιά κι άκουγε τ' όνομα του σα σάλπιγγα του Θεού;;; Αυτός είναι μονίμως πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!! Οι δικοί μας σκίζουν όταν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι!! 💪🔴 Πάρτε τον επιτέλους πριν πάει σ' άλλα χέρια κι εμείς ξανά σα στον Κατεργά του Παπουτσόγλου;;; Στο τέλος πάντα οι μεγάλοι φεύγουν σα ψωμί πουλί！！！

Άκου, μωρέ παιδί μου, εγώ τον είδα αυτόν τον τύπους πριν χρόνια σ' ένα τοπικό γήπεδο στις Σέρρες, όχι στο Παγκύπριο σου Μοντιάλ. Έμπαινε μέσα σαν να είχε πλήρωμα χρόνου μέχρι το σκοτάδι — τρεις φορές στον ίδιο αγώνα έγδυνε έναν φορ ο οποίος έκανε ντεμπούτο σαν πρωταθλητής Ευρώπης. Την τρίτη φορά που ξάπλωσε ο Φοντάς (που τότε τον έλεγαν "Φονιά του Νταμπλού"), σήκωσε το χέρι σα δικηγόρος που κλείνει το κυριακάτικο δικό του και φώναξε: "Εντάξει παιδιά, τελείωσε η δουλειά!" Ο διαιτητής, που ήταν ακόμα εθελοντής σ' εκείνο το πρωτάθλημα, έκανε τρία λάθη σφύριγμα μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο επειδή δεν ήξερε τι έχει γίνει. Τώρα πες μου εσύ: μήπως αυτοί εκεί πάνω έχουν τύψεις επειδή κάποιος σήμερα τους θυμίζει πως οι στόπερ δεν είναι ζητιάνοι στο γήπεδο; Αυτοί πάνε στην αγορά κλείνοντας την πόρτα του σουπερμάρκετ επειδή τους είπαν πως ο επόμενος στόπερ μπορεί να χειριστεί το logistics σα... logistics manager! Σαν τρελοί ψάχνουν τον επόμενο τύπο σ' ένα reality show επειδή εκείνος έκανε ένα λάθος στα social — κι όμως ο άνθρωπος που ψάχνουν εμείς έκανε δεκατρία κλειστά sheets όταν ακόμα οι αντίπαλοι έκαναν τρύπες στον τοίχο σα τρωκτικά. Από δω κι εμπρός, μέχρι να βρουν κάτι σα αυτούς τους ανθρώπους — όχι σα αυτούς τους εφήβους που αλλαξοπιστούν κάθε δέκα λεπτά — βάζω και εγώ στη σειρά μου έναν υπογραφή: ο συγκεκριμένος δεν ξέρει τι σημαίνει "κουράζομαι", ξέρει μόνο να στέκεται σα σιδερένιος στήριγμα μέχρι ο αγώνας τελειώσει. Κι όσοι συνεχίζουν να λένε πως "δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι", ας ξυπνήσουν από το όνειρο τους σα κάποιος που άκουσε εμβολιασμό από μια αγελάδα στους δρόμους της Αλεξανδρούπολης.