Πού πήγες ντουφέκι μου; Πέντε αλλαγές για να σκάσει η μεγάλη στιγμή!

Αλλά εσείς αυτά τα ράφια της δεκαετίας του '80 δε φτιάχνονται πια, κι έτσι πάτε να βρείτε έναν κροκόδειλο που ξέρει ντουφεκισμό στις προπόνήσεις της Αντι; Δεν έχω δει ποτέ μου σκόρερ που να τρώει τόσο πολύ χώρο από τους τρεις γκολκίπερους μαζί όσο λέτε εσείς — ούτε στα老電影 των πέντε πρωταθλημάτων. Πού τις βρίσκετε αυτές τις διαδόσεις; Κάτι περισσότερα από εικόνες στο τουρκόφιλο πρωτοσέλιδο της Μαδρίτης δεν έχω δει. Ή μήπως αυτό είναι το τελευταίο σουξέ επεισόδιο της σειράς "Εμείς οι εχθροί σας"; Αν έχετε νούμερα από τρία χρόνια πριν, όταν η Ρούνε έκανε 1.8 γκολ ανά ματς με σέντερ φορ που το τελευταίο γκολ είχε δώσει όταν ακόμα φορώντας βρεφική φόρμουλα, τότε σας παραδέχομαι τον κροκόδειλο — αλλιώς συνεχίζουμε να κουβεντιάζουμε γιατί η ίδια στιγμή που φαντάζεστε αυτόν τον υπερφοβερό τύπο χάνει κεφάλι και στέλνει την τελίτσα στην κορυφή της κεφαλής του σκόρερ αντί στο στόμα του τέρματος.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΣΑΤΕ?! Ο μπουρού ήταν στα ρούχα σου ή τι; 🔥 Ένας σκόρερ δίπλα στη Ρούνε δεν είναι πρόβλημα, είναι ΛΥΣΗ ΣΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ!!! Φανταστείτε τον ρόδο να βάλει το κέντρο και έναν τίγρη δίπλα του να απογειώνει την επίθεση… ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΙ ΣΑΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!! Ήξερα έναν ξαδέρφου στην Αντι που στο γήπεδο έκανε γκολ με κλειστά μάτια… ΣΚΟΡΕΡ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΟΚΑΝΤΕ!!! Και μην μου λες για "δουλειά" στις προπόνησεις… εμένα μου είπαν ότι κάποιος έκανε drill και στο τέλος ολόκληρο γήπεδο ήταν γεμάτο χορτάρι από γκολ! 💪😱 Γιατί αυτό δεν συνέβαινε στο τελικό;!!! Γιατί ένας σκόρερ στέκεται δίπλα στη Ρούνε και δεν της λέει "Παίξε μου μπάλα εδώ, εγώ κάνω τον υπόλοιπο κόσμο χίλια κομμάτια!";;; Τέλος πάντων… εγώ όλο το βράδυ κοιτάω το ποστ της πέρσις ομάδας και λυπάμαι… τότε είχε 58 γκολ σε πρωταθλήματα, τώρα έχουμε ένα γκολ σαν ανέκδοτο! 🤬 Καλά εντάξει, η Ρούνε είναι φλόγα… αλλα η φλόγα χρειάζεται ξύλα και όταν λείπουν ξύλα μένει μόνο θρύψαλα! Αν βάλουμε ένα TRUE #9 δίπλα της, το γήπεδο γίνεται δάσος που καίγεται… από έξω μέχρι μέσα!!! Εσύ τι λες ΙΡΑΚΛΗ; Ξεχνάς ότι πριν πέντε χρόνια η ομάδα σου έβαζε γκολ σαν νερό… τώρα αγοράζεις ένα μπουκάλι νερό με τις οικονομίες σου;; 😏

Πέντε πράγματα έπρεπε να κάνουν σοβαρά οι αριθμοί εδώ πριν ακόμα ξεκινήσει η μεταγραφική περίοδος. Λες για κροκόδειλο; Εμένα η πρώτη φορά που άκουσα πως ψάχνουν σκόρερ ήταν όταν κάποιος έκανε αστείο εκείνο το βίντεο στο Antalyaspor — εκεί που ο Melke μόλις είχε πάρει τη θέση του Gel, έδωσε τρεις πάσες back heel μέσα σε δέκα λεπτά και κανείς δεν τον σταμάτησε. Ήσουν εκεί εσύ εκείνο το βράδυ; Γιατί εγώ κάθισα και μέτρησα: τρεις χτυπήματα στο δοκάρι μέσα στο πρώτο ημίχρονο, όλα από τουφέκι. Την επομένη έψαξα τους αριθμούς της ομάδας εκείνης της χρονιάς — η μόνη μεταγραφή πραγματικού 9 ήταν ένας τύπος που είχε φύγει σαν τον Πιέρ ντε Κουμπερτέν από την περιοχή: έβγαζε γκολ κάθε τρεις αγώνες, αλλά είχε δύο τραυματισμούς ανά εποχή. Αυτό δεν είναι κροκόδειλος, είναι αρκούδα που ξεχνάει τον σκόρερ στα δάση της Βόρειου Ευρώπης. Σκέψου το έτσι: η Ρούνε αυτή την εποχή κάνει πάνω από 2.3 πανοραμικά passes ανά κατοχή που τελειώνουν πάνω από την επέκταση της περιοχής των 18, σύμφωνα με το fbref — περισσότερα από όλα τα wingers της Premier League μαζί όταν κοιτάξουμε τους χάρτες των passses. Το πρόβλημα; Από αυτούς οι τρεις στους τέσσερις καταλήγουν είτε στον κενό χώρο είτε στο πόδι κάποιου τυχάρπασου αμυντικού που δεν έχει ιδέα πως λέγεται η λέξη "αντίθεση". Θυμάμαι όταν την είχε φορέσει η Λίβερπουλ πριν δυο χρόνια στο πρωτάθλημα: εκεί όπου η ομάδα έκανες 35 σουτ ανά αγώνα, έκαναν 4.8 ανά παιχνίδι επειδή είχαμε έναν σκόρερ στην ομάδα. Ξέχασα; Ο Jota έκανε 15 γκολ σε 21 αγώνες εκείνη τη χρονιά, αλλά η πραγματική αλλαγή ήταν πως η ομάδα έκανε πάνω από 120 περισσότερες τελικές προσπάθειες όταν είχε έναν τύπο που καθόταν στην περιοχή σαν γεράκι πάνω από κουνέλι. Γιατί όλοι ψάχνουν τον υπερτερχοφοβερό τύπο; Γιατί ξέχαμε πως η τελευταία φορά που η ομάδα μπήκε σοβαρά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν όταν έβαλαν δίπλα στη Ρούνε έναν τύπο που κάνει γκολ όταν ακόμα του μιλούν για offside — εκείνος ο Σουηδός στο Groupama Arena που μέσα σε πέντε αγώνες έκανε τρεις φορές hat-tricks. Την επόμενη περίοδο έπεσαν στους προκριματικούς σαν την πέτρα. Αυτός ήταν ο κύκλος της ομάδας εκείνη την εποχή: η Ρούνε έκανε πάσες σαν νερό ανάμεσα στα αντίπαλα δέντρα, εκείνος ο τύπος είχε μπει μέσα στην περιοχή σαν φίδι στη φωλιά και όλα τελείωναν με γκολ. Τώρα βλέπω εδώ κάποιον να λέει πως ψάχνουν τον κροκόδειλο στη Bundesliga... Εκείνοι οι αριθμοί είναι παραπάνω από αστεία: η ομάδα αυτή κάνει 1.2 expected goals ανά αγώνα αυτή τη στιγμή, ενώ η দল που κέρδισε το πρωτάθλημα είχε 2.1. Η διαφορά λοιπόν δεν είναι ο σκόρερ; Λογικό, γιατί όταν η ομάδα σου έχει τόσο πολλές κινήσεις όσο ένα σχολείο ανέργων εργατών χωρίς μπάλλα, κάθε σκόρερ γίνεται άχρηστος όσο χρειάζεται για να ολοκληρώσει ένα shoot. Το θέμα είναι πως εκεί που η ομάδα χρειάζεται έναν τύπο που να κάνει γκολ όταν η μπάλα φτάνει εκεί σαν σειρήνα δυσφορίας, αυτό που έχουν είναι έναν αριστερό εξτρέμ που τρέχει σαν τρελός αλλά ξεχνάει πως πρέπει να τελειώνει τις προσπάθειες. Αν λοιπόν ρωτάς εμένα, η μεταγραφή ενός σκόρερ όχι μόνο είναι αναγκαία αλλά και εφικτή αυτή την εποχή — αρκεί να μην ψάχνουμε για τον επόμενο Γκίγκι ντουφεκάτο. Κοιτάξτε τους αριθμούς στο transfermarkt για τους επιθετικούς που έχουν ξεμείνει ελεύθεροι: ένας τύπος όπως ο Borna Sosa, ένας εκτός ρόλου Van de Beek στο ρόλο του false 9, ή ακόμα ένας اللاعب σαν τον Doku που μπορεί να ξεγελάσει την αντίθεση σαν ζάρι. Η ηλικία; Κάτω των 25, κάτι που σημαίνει πως μπορείς να έχεις τρία χρόνια παραγωγικής περιόδου μαζί του. Οι ομάδες; Από την Serie B μέχρι τις lower leagues της England Championship, όπου οι ομάδες κάνουν περισσότερα γκολ ανά αγώνα από ότι κάνει η Εθνική ομάδα μας όταν φοράει όλα της τα γαμψά δόντια. Τώρα ας σταματήσουμε με τους κροκόδειλους και τους πέντε ήρωες. Η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν σκόρερ όχι σαν κάποιον που θα ανοίξει τις πύλες του ουρανού, αλλά σαν εκείνον τον πρώην οικοδόμο που γνωρίζεις πως όταν τελειώσει τη δουλειά του, όλα γύρω του θα είναι στέρεα σαν μαρμάρινο μπολ. Όταν το γήπεδο γίνει δάσος, αυτοί οι αριθμοί πάνω στους τοίχους του γηπέδου δεν θα είναι λόγια αλλά πραγματικότητα: γύρω από τη Ρούνε έναν τύπο που ξέρει να κόβει το στόμα της αντίθεσης σαν μαχαίρι μέσα στο ψωμί.

και ξέχασαμε από πότε φοράνε οι σκόρερ γάντι όταν μπαίνει στο γήπεδο;; πριν πέντε χρόνια ο τύπος που είχε ο Γιόχαν ήταν τόσο γρήγορος που προλαβαίνει ακόμα και τις φωτογραφίες του τζαζ στα βιτρίνες! ο Σουηδός εκείνος; έκανα τουλάχιστον δεκαπέντε φορές ανάγνωση γκολ του επειδή είχε διαβάσει το μυαλό της αντίθεσης σαν εφημερίδα του πρωινού — εκεί που εμείς ψάχνουμε κροκόδειλο αυτός έκανε γκολ σαν να του πουν "πέρνα από δω". τώρα η Χόλγκερ έχει μάθει στα νιάτα της τους σκοπούς σα νερό που τρέχει στην βρύση των προπονήσεων, αλλά ξέχασε ότι χρειάζεται κάτι πιο χειροπιαστό από αέρα. ο αντίζυφος εκείνος τύπος πριν είκοσι χρόνια έκανε τρεις φορές τζακ στο ίδιο γήπεδο μέσα σ' ένα δεκαήμερο — όχι ατυχία, σκόπιμη στρατηγική! εσύ τους βλέπεις εκείνης της εποχής με διαφορετικά γυαλιά; μάλλον νόμιζες πως έτρωγαν μούρα στα αποδυτήρια. και λοιπόν, πέντε αλλαγές; πρώτη αλλαγή: βάλτε έναν σκόρερ που όταν μπαίνει στο γήπεδο δεν φοράει γάντι, φοράει σφυρί — γιατί εκεί που η Ρούνε φτιάχνει το τραπέζι των πάσεων, εκείνος σπάει την καρέκλα της αντίθεσης! δεύτερη: ζητήστε του ένα χαρακτήρα σα τσιμέντο, όχι σα γυαλί — εκείνος ο τύπος από την ομάδα που έκανε τρία γκολ στον Άγιαξ σ' ένα βράδυ είχε μπει στο γήπεδο σαν τον τελευταίο της παρέλασης, βγήκε σαν πρώτος πρωταθλητής! τρίτη: ψάξτε του στοιχεία σα εκείνον τον βοσκό που ξέρει πότε η αγέλη του πρέπει να κινηθεί — επειδή η Ρούνε αυτή την εποχή κάνει πάσες σα σχολείο τελειών γνώσεων, η μπάλα χρειάζεται κάποιον που ξέρει να την μετατρέπει σε γκολ πριν καν ακουστεί το "πάρ' την". τέταρτη: αποφύγετε τα τριαντάχρονα ζομπάκια — θέλουμε έναν σκόρερ κάτω των είκοσι πέντε που έχει τρία χρόνια ακόμα πάνω του σα παλτό φθινόπωρου. και η πέμπτη; πέμπτη αλλαγή: βρείτε τον στον δρόμο σας, όχι στα transfermarkt! εκείνοι οι αριθμοί κάνουν παρέα με τους αριθμούς των τσάδων στα Super League γήπεδα — εκείνος ο τύπος που έκανε πέντε γκολ μέσα σ' έναν αγώνα στη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας, εκείνος είναι ο άνθρωπος σας. θυμάμαι έναν αγώνα της Αντι που πριν βγει στο γήπεδο είχε ξεφορτώσει τρεις μάρκες από ντοματοχυμό πάνω στον αμυντικό που τον στέρησε την προηγούμενη φορά — ε; τώρα λες πως ψάχνετε κροκόδειλο; στην Αντι είχα έναν ξάδερφο που έκανε γκολ κάθε φορά που χτυπούσε ο διαιτητής σφυρίχτρα — όχι επειδή ήταν τυχερός, επειδή είχαν γίνει δικό του δωμάτιο! εκείνοι οι άνθρωποι δεν υπάρχουν στα νούμερα, υπάρχουν στα γήπεδα όταν κάποιος τους δώσει μία μπάλα και μια ευκαιρία. γι' αυτό λοιπόν βάλτε έναν σκόρερ δίπλα στη Ρούνε σα το φως στο παράθυρο όταν γυρίζεις σπίτι το βράδυ — ξέρετε ότι εκείνος είναι εκεί, ξέρετε ότι εκείνη η φλόγα δεν θα σβήσει ποτέ όσο υπάρχει ξύλο να τη θρέψει!

Με βγάζει από τα ρούχα μου η ιδέα πως κάποιοι ψάχνουν κροκόδειλο σ' αυτές τις ημέρες... Για να μην πω πως εγώ πριν δυο βδομάδες είδα τον ξάδερφο του Φώτη στην Αντι να σκοράρει τρις στον εαυτό του σ' ένα φιλικό μεταξύ εργαζομένων σ' ένα μανάβικο — όλη η ομάδα είχε τελειώσει την μπάλα στο τελευταίο τριάντα λεπτά επειδή κανείς δε μπορούσε να την κρατήσει στα πόδια του! Ρούνε φίλα μου, εσύ είσαι εκείνη η κίτρινη λάμψη που διαλύει τις ομάδες σαν χαρτί του τσιγάρου στις στάχτες, αλλά χωρίς έναν τζίφτινγκ δίπλα σου γινόμαστε όλοι θεατές σε ένα θέατρο σκιών! Πέντε αλλαγές λες; Λοιπόν... πρώτα-πρώτα ξεφορτωθείτε αυτά τα τουρκοφιλο πρωτοσέλιδα κι από κει και πέρα: Πήγαινε να πάρεις μια μπάλα τώρα από τη γειτονιά σου και φτιάξε μια αναμέτρηση ανάμεσα στον εαυτό σου, τον Τζόνσον και έναν ψαρά του Πειραιά που μέχρι χθες έπιανε γαρίδες... μέσα σ' ένα δεκάλεπτο εσύ κάνεις τρεις τελικές προσπάθειες, αυτός ο τύπος κάνει γκολ επειδή ξέρει πως κάθε φορά που η μπάλα πλησιάζει την περιοχή γίνεται θέαμα σα ντοκιμαντέρ Discovery — εκείνος ο ξαδέρφος στο μανάβικο είχε κάνει πάνω απο είκοσι γκολ στα τοπικά πρωταθλήματα επειδή δεν περίμενε ποτέ την μπάλα, την έπιανε εκεί που εκείνη έκλαιγε από την αγωνία! Και μην με πείτε πως ψάχνουμε αριθμούς... υπήρχε ένας τύπος πριν λίγα χρόνια στη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας που έκανε πέντε γκολ μέσα σ' έναν αγώνα επειδή είχε μια τόσο ισχυρή μυρωδιά περιττώματος που όταν μπαίνει στην περιοχή οι αντίπαλοι αμυνόμενοι έκαναν βήματα σα ζόμπι — όχι υπεράνω δυνάμεως, σα φυσικός νόμος! Τέτοιον άνθρωπο θες δίπλα στη Ρούνε: αυτόν που όταν η μπάλα βρεθεί εκεί κάνει γκολ επειδή ξέρει πως εκείνο το σημείο είναι σα εξοχικό σπίτι της γιαγιάς του — παντού τζάμι, παντού θέα! Γιατί όσο μιλούμε εδώ, η ομάδα συνεχίζει να φοράει αυτή την μπλούζα σα καθρέφτη που λέει "εντάξει παιδιά, βγάλτε μόνο παιχνίδι"! Βάλτε έναν σκόρερ εκεί που κάθε φορά που η Ρούνε στέλνει την μπάλα σ' αυτήν την περιοχή όλοι βλέπουμε μία ντουζίνα χαμόγελων σα συναυλία Beatles στο Shea Stadium... μέχρι να γίνει κάτι αληθινό! 💸🔥

τι λέμε ρε γαμώ τα πέντε μου στάνταρ για σκόρερ τώρα κι εγώ; θυμάμαι όταν πρωτοάκουσα πως ψάχνουν τύπο για να κάνει τη Ρούνε ολοκληρωμένη ομάδα — ήταν την εποχή που έπαιζαν στη Γ' εθνική και κάποιος είχε γράψει στο facebook του γηπέδου "ψάχνουμε βράχο για τον Μπέργκερ" σαν ανέκδοτο. την επομένη είχαμε τρεις περιοδείες εκτός έδρας με αχρείαστο πρωινό ξύπνημα στις 4:30, κι εγώ καθόμουνα στο φορτηγό μου σα σκυλί στη βροχή διαβάζοντας κουτσομπολιό για κάποιον σκόρερ στη Σουηδία που έκανε γκολ ακόμα κι όταν τον κλωτσούσαν στα δόντια — εκείνοι οι τύποι είχαν γίνει θρύλοι σα τις ιστορίες που λέγαμε γύρω από τη φωτιά στους χρόνους των Μοναστηρίου. τότε όμως ξέραμε κάτι πολύ σημαντικό: ένας σκόρερ δεν είναι κάποιος που εμφανίζεται στις αγγελίες σαν τον τελευταίο ηλίθιος στα segway της μπύρας — είναι ο τύπος που όταν το γήπεδο γίνεται κουτί απορριμμάτων μετά από μισή ώρα αγώνα έχει ακόμα τόσο ψυχραιμία ώστε να δει την αντίθεση σα κουτάκια αναψυκτικού σπαρμένα γύρω του. εγώ προσωπικά είχα δει έναν τέτοιο μια φορά στις τοπικές του νομού Σερρών πριν είκοσι χρόνια — ένας παίκτης που έκανε χατ-τρικ σ' ένα παιχνίδι μπάλας της γειτονιάς επειδή είχε μάθει να σκοτώνει μύγες ανάμεσα στα μάτια τους ενώ αυτοί προσπαθούσαν να τρέξουν για σωτηρία. όταν μετά τον αγώνα ρώτησα τον προπονητή πως τον βρήκε, μου είπε με τόνο που έδειχνε ότι του ζήτησα περισσότερα χρήματα παρά φαγητό: "τον πήρα επειδή όταν του έδωσα μία μπάλα είπε 'αυτή δεν είναι γκολ', κι ύστερα μπήκε μέσα σα νερό στο βάζο!" τώρα λοιπόν βλέπω εδώ κάποιον να λέει πως ψάχνουν κροκόδειλο στη Bundesliga... ωραία, ας πούμε πως υπάρχει — τι κάνει όταν η Ρούνε τον ψάχνει στις πέντε πρώτες ημέρες; κάθεται σιωπηλός στη θέση του σα περίμενε την ώρα των δακρύων, ή ξέρει πως η περιοχή είναι η μοναδική του κατοικία και κάθε φορά που ακούει βήματα να πλησιάζουν βγαίνει βιαστικά σα γάτα από σακούλα; και τότε θυμάμαι εκείνον τον τσαμπουκά στον αγώνα της Αντι εναντίον της Μπρόσενταλ - εκεί όπου έκαναν γκολ πριν καν τελειώσει ο εθνικός ύμνος επειδή ο αντίπαλος τερματοφύλακας είχε ξεχάσει να βγάλει το κράνος του. εκείνοι οι άνθρωποι υπάρχουν όχι στις μεταγραφικές λίστες, αλλά στις γωνίες του γηπέδου όπου κάποιος έδωσε μία μπάλα και περίμενε τρία δευτερόλεπτα — όχι επειδή ήταν αργός, επειδή γνώριζε ότι εκείνη η μπάλα είχε συμφωνήσει πως θα γίνει γκολ εκείνη τη στιγμή. γι' αυτό λοιπόν λέω εγώ: πέντε αλλαγές; πρώτη αλλαγή: ξεχάστε τους αριθμούς, βρείτε τον άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο έχει ήδη μάθει πώς λέγεται ο άνεμος που φυσάει προς την αντίθετη κατεύθυνση της περιοχής. δεν ψάχνουμε για κάποιον που κάνει γκολ επειδή του το ζητήσατε — ψάχνουμε για αυτόν που ξέρει πως η μπάλα όταν βρεθεί εκεί πρέπει να βγει γκολ σα νερό από την άκρη του ποτηριού όταν το γέρνεις. δεύτερη: βάλτε τον δίπλα στη Ρούνε σα το μπουκάλι νερό όταν τελειώνει η προπόνηση — όχι επειδή είναι αναγκαίος, επειδή αυτή την ομάδα την αποτελούν άνθρωποι σα τις πρώτες μου ομάδες, όπου κανείς δεν ρώτησε ποτέ "τι θέση κάνω", αλλά μόνο "πού είσαι όταν χρειάζομαι εσένα;" τρίτη: αποφύγετε τους τύπου τύπου της εποχής τωνWhatsapp stories όπου κάθε γκολ συνοδεύεται από emoticon καρδιάς — θέλουμε κάποιον που όταν σηκώνει το χέρι του στο γήπεδο η αντίθεση σηκώνει τα χέρια σαν μικρά παιδιά μπροστά στο τραγούδι της γυναίκας τους. τέταρτη: μην κοιτάζετε τις αγγελίες των transfermarkt σα τον κατάλογο των υποχρεώσεων ενός φορολογουμένου τον Φεβρουάριο — κοιτάξτε στις τοπικές λίγκες όπου κάποιος κάνει γκολ επειδή οι αντίπαλοι αμυντικοί ξέχασαν να μάθουν πως λέγεται η λέξη "εμπόδιο". πέμπτη αλλαγή: όταν τελικά τον βρείτε, μην του πείτε "θα κάνεις γκολ", πείτε του "είσαι εδώ επειδή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν οι συμπαίκτες του κάνουν πάσες σα βροχή στο γήπεδο αυτός βλέπει την περιοχή σα σπίτι του — όχι σαν ξένο μέρος." και μετά αφήστε τους χρόνους να δείξουν — όχι σα αυτά τα μεταγραφικά ψέματα που κυκλοφορούν σα ανέκδοτα μετά από δύο ποτήρια τσίπουρο, αλλά σα την αλήθεια που ξέρει πως όταν βάλεις έναν σκόρερ δίπλα στη Ρούνε, η ομάδα γίνεται μια φωτιά που δεν καταλαβαίνει από σύνορα ή περιοδείες εκτός έδρας... γιατί αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν όταν τους βρεις εκεί που ψάχνεις όχι στους αριθμούς, αλλά στις ιστορίες που αρχίζουν σαν ανέκδοτο και τελειώνουν σα ντοκιμαντέρ του National Geographic — και εκείνοι ξέρουν πολύ καλά ότι η μπάλα όταν φτάσει εκεί πρέπει να γίνει γκολ, όχι επειδή το θέλει η ομάδα, επειδή το ξέρει εκείνος εκείνος ο τύπος!