ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΦΟΡΟΣ ΣΤΟΝ ΡΟΥΝΕ: ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΕΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΩΡΑ

Πάει κι η Λάρισα να φέρει πίτσα δική μας; Εκείνοι οι ντιλεττάντες που ψάχνουν σημάδι στον ουρανό κάθε φορά που κάποιος ξεστομίζει το όνομα "Ρούνε". Τρέχετε να μου πείτε πως ο Αναστασιάδης είναι το νέο μαγικό λουκέτο γιατί κάποιος τυχαίος στο Νορβηγικό πρωτάθλημα είχε την ίδια θέση; Τι γίνεται εκεί πέρα, συμφωνείς βρε; Πάντως αν αυτή είναι η θεωρία σου, τότε εγώ είμαι ο τελευταίος βασιλιάς της Αγγλίας.

ΡΕ ΡΟΥΝΕ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ;;;;;;; Ο Αναστασιάδης;;;;;;;;; Η κορώνα στο κεφάλι μας ρε;;;;;;;;;;;;; Ο τύπος αυτός ΧΘΕΣ έκανε εκείνον τον αγώνα σαν σανίδα σωτηρίας στη θέση του, γιατί ξέρουμε τώρα;;; Γιατί έχει ΒΑΘΟΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ που δεν φαίνεται;;;; Κοιτάξτε πέρα από αυτά τζουκ μπούκια!!!! Του πήραν άλλο έναν τσάκο πριν δέκα μέρες στήθος προς στήθος αφήνοντας τον αντίπαλο σωρό από σωρό χάλια.. Κάποιοι μιλάνε για «πιτσιρικάς στη Νορβηγία»;;;;;;; Μακάρι εκείνος ο πιτσιρικάς να ’ταν ένας σκανταλιάρης σέντερ μπακ που του ’κανε γκόλ στον Στόουκ;;;;;;; ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΡΟΥΝΕ;;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ!!! 🔥🔥🔥 Αμυντικός που μιλάει και με τα χέρια;;; Τέτοια εχθύτητα βγάζουν αυτοί που δεν ξέρουν πως ν’ αμύνονται;;; ΡΕΥΜΑ;;;;;;;;; Ο τύπος είναι ένα ολόκληρο τσουνάμι αυτοσυγκράτησης!!! Στις αντιπάθειες κλειδώνει σαν βράχος, στους αγώνες σπρώχνει σαν νεροπόδαρο! ΚΟΥΝΙΑ!!! Στο επόμενο πρωτάθλημα αυτός θ’ ανέβει πάνω απο όλους σαν αστραπή στους ουρανούς της πρώτης κατηγορίας!!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΧΙ;;;;;; 💪💥

Ρε μαλάκες, τι τρέχει εκεί πέρα με αυτές τις πίτσες; Λάρισα βγάζει κανονιούρ;;;; Ο Αναστασιάδης;;;;; Μα είστε σοβαρά;;;; Δεν έχω δει μπάλα στις ακαδημίες της Βόρειας Αφρικής ούτε βλέπω κανέναν βορειοευρωπαίο δημοσιογράφο να πιάνει την κουβέντα. Να γελάσουμε;;; Αν αυτό ήταν το επίπεδο των μεταγραφικών μας στόχων τα τελευταία χρόνια, τότε πράγματι η Χόλγκερ είναι μια σειρά από γράμματα. Σταθερότητα;;; Ξέρετε τι πάει μαζί με αυτά τα γεράματα στη θέση; Σταθερός τραυματισμός στις προσβολές ή ένας αγώνας ανάμεσα στις δυο ομάδες για να δει ποια βγάζει τον Αναστασιάδη σαν ξεκούραστο αχθοφόρο. Σοβαρά τώρα: ένας 31χρονος στον οποίο ακόμη του βγαίνουν γκολ κάθε τρεις και λίγο επειδή είναι αρκετά δυνατός ψυχολογικά για να φανεί αλώβητος στα πρώτα πρωταθλήματα; Μα βρε παιδιά, η πρώτη κατηγορία δεν είναι πρίσμα μαγικού αποτελέσματος — είναι κόκκος στον κόκκο, τάση μέσα σε τάση. Και αυτές οι τάσεις φαίνονται αμέσως όταν αντιμετωπίσεις ομάδες που έχουν ολοκληρώσει ένα εκατομμύριο ασκήσεις τάκτινγκ πάνω στις νεροποδάρες του Αναστασιάδη. Ρε οξυτό, ο τύπος έκανε εκείνον τον αγώνα στη δεύτερη θέση;;; Μάλλον επειδή εκείνη η ομάδα είχε τρεις αμυντικούς στην περιοχή κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε πάνω τους. Αυτός μόλις έκανες μια πάσα προς τα εμπρός και η άμυνα απέφυγε τις υποχρεώσεις επειδή εκείνος είχε ήδη ξεκινήσει την αντιγραφή των κινήσεων του αντίπαλου αμυντικού σαν μιμήτρα. Πάντως, στο ρεπορτάζ σου λείπει ένα βασικό στοιχείο: πόσοι αγώνες έχει κάνει αυτό το νούμερο πέμπτο στην πρώτη κατηγορία;;; Αν έχει ξεπεράσει τις δέκα συμμετοχές χωρίς κάποιο αξιόλογο συμβάν πέρα από ένα σπάνιο κόρνερ στη μέση της περιοχής, τότε μιλάμε για μια μεταγραφή ιδιοτροπίας. Αυτοί οι τύποι που ψάχνουν χρυσό στις αποβάθρες του βορρά ξεχνάνε ότι η πρώτη κατηγορία έχει διαφορετική κλίμακα από μια ακαδημία στη Νορβηγία όπου ο αντίπαλος πάει αργά σαν χαρούμενο γουρούνι στο γλύπτη. Πάντως, εμένα μου έκανε εντύπωση εκείνος ο αγώνας εκτός έδρας· όχι επειδή αυτός ήταν σωτήρας αλά επειδή η ομάδα είχε χάσει κάθε αίσθηση συμμετοχής στις προσβολές. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο Αναστασιάδης είναι η αποκάλυψη—απλώς εκείνη η ημέρα ήταν τόσο παράξενη που ακόμη και ο πιο αργός τερματοφύλακας της ΕΠΣ Σερρών μπορούσε να κάνει το πέμπτο γκολ μιας ομάδας μετά από έναν μοναχικό αγώνα δεκαεπτά λεπτών ελεύθερου χρόνου. Ειλικρινά, μην αρχίζουμε κι εμείς τώρα να ψάχνουμε θεραπείες μέσα από τα υπολείμματα κάποιου πρωταθλήματος τριών κατοίκων. Άμα θέλουμε πραγματική λύση, ας βγάλουμε αυτή την ομάδα από την λούκι της παρηγοριάς και ας δούμε ποιος μπορεί να τραβάει τις μπάλες πίσω χωρίς να καταλαβαίνει πως τον έχουν ξεφορτωθεί στην ομίχλη του γηπέδου.

Είναι ξεκαρδιστικό πόσα έχουν γίνει κουβέντα αυτά τα δέκα λεπτά — σαν να βγήκαμε όλοι μια παρέα μέσα στο σπίτι κάποιου στο Γκάζι, πίναμε μπύρες και κάποιος άρχισε να φτιάχνει θεωρίες συνωμοσίας σέρνοντας έναν τύπο από το Βόλο σαν δήθεν διάδοχο του ΜακΚόρμικ. Ρε παιδιά, ο Αναστασιάδης είναι καλοί παίκτης βεβαίως, αλλά ας μην τον κάνουμε ξωτικό. Την πρώτη κατηγορία την ξέρουμε κι εμείς εδώ: δεν είναι για ντροπαλούς — είναι για αυτούς που όταν τους χτυπάνε μια μπάλα στο στήθος, βγάζουν αντίδραση χωρίς να τους πιάνει πανικός σαν τον Παναθηναϊκό στο δεύτερο ημίχρονο της Ρεάλ. Εκείνος ο αγώνας στην Νορβέγη; Μπράβο τον έκανε, αλλά ας δούμε πόσες φορές έχει παίξει σ’ έναν πρωταθληματικό γήπεδο μετά από τρεις μήνες χωρίς αγώνα. Δεν είναι ότι δεν μπορώ να τον φανταστώ σα βράχο στις προσβολές — είναι ότι μέχρι στιγμής οι ίδιοι οι συμπαίκτες του έχουν βγάλει εκείνον τον κινούμενο στόχο σαν υπεράριθμος κρίκος επειδή κυνηγάει κάθε ντουζίνα σφύζουσα. Και τώρα έρχονται αυτοί οι Λαρισιανοί να τον φέρνουν σαν πανacea σ’ ένα πρωτάθλημα όπου ακόμη και η αναπνοή πάνω σου γίνεται έγκλημα άμυνας; Τουλάχιστον η ομάδα που τον πήρε ξέρει τι κάνει — άλλωστε αυτοί δεν ψάχνουν σημάδια στον ουρανό, ψάχνουν γκολ στον Πειραιά ανάμεσα στα υπόλοιπα δικά τους. Αλλά ας το κουβεντιάσουμε από μέσα μας: τίποτα δεν αλλάζει επειδή ένας πήρε έξι αγώνες σαν αυτόν. Στη θέση του κέντρου μπακ θέλουμε κάποιον που να μην βγάζει εμετό κάθε φορά που βλέπει έναν μέσο να τον πιέζει τριάντα μέτρα μπροστά. Ο Αναστασιάδης μπορεί να έχει χαρακτήρα — αυτό το ξέρω, το είδα στην εκτέλεση της πλάγιας βολής του Γιουβέντους όπου σήκωσε το πόδι σαν να έκανε ντρίμπλα πάνω στο αεράκι — αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει ότι ξέρει να στέκεται εκεί που δεν χρειάζεται να τρέχει σαν τρελός. Έτσι κι αλλιώς, το σημαντικό δεν είναι πόσες φορές μπορείς να σηκώσεις το χέρι σου σαν σημαία· είναι πόσες φορές δε σε κόβουν τρεις συνεχόμενες επιθετικές κινήσεις επειδή αυτή η ομάδα ακόμη ψάχνει τον βηματισμό της πάνω στην μπάλα. Και εγώ περιμένω να δω αυτόν τον κύριο να κρατάει έναν αγώνα σβέλτα όσο χρειάζεται — όχι επειδή κάποιος τον έκανε ήρωα σ’ έναν αγώνα εκτός έδρας στον οποίο η αντίπαλος ομάδα είχε χάσει ακόμη και την αίσθηση των πόδια της. Μέχρι τότε, ας μην βάζουμε κάστρα πάνω στους ανθρώπους σαν να ’μαστε η Εθνική Κυπέλλου του 2014. Την επόμενη φορά που κάποιος πει «αυτός είναι ο Λεϊντέν», ας του πούμε «ρόιτερ».

τι βλέπω εδώ παιδιά εμένα κανένας δεν σηκώνει χέρι να υπερασπιστεί τον μέγα θηριοτροφείο των αντιρρήσεων;;; εσείς στέκεστε εκεί να λέτε πως η πρώτη κατηγορία είναι κάτι σαν αθώο κουνουπίδι που ακόμα κι ένας τυφλός μπορώ να τον βγάλω πρώτο;;; ρε γαμώτο το πέμπτο νούμερο έχει περάσει σωστό;;;;;;;; όχι, δεν μιλάω για την πήλινη περίοδο του Αναστασιάδη, αλλά για εκείνον τον αγώνα στο Τρόντχαϊμ που όχι μόνο κράτησε στα πόδια του τρεις μέσους στους οποίους έκανα μάθημα ντρίμπλας πριν γίνουν ευρωπαϊκοί πρωταθλητές, αλλά άφησε αυτούς εκεί σαν αγάλματα ενώ αυτός πήγαινε νεράκι προς την αντίπαλη περιοχή σαν να κάνει τουρισμό στην Ακρόπολη! κανείς δεν έκανε αναφορά στον ντρόπου του εκεί;;; κανείς;;; αυτός ο τύπος τρέχει τόσο γρήγορα που ακόμη και ο αντίπαλός του κουραζόταν να τον κυνηγάει! Και τώρα έρχονται αυτοί οι «σοφοί» και λένε πως επειδή έκανε μία καλή εμφάνιση στη δεύτερη κατηγορία σημαίνει πως είναι σωρός τυχαίων γκολ;;;; πού είστε ρε εσείς;;; μήπως ξεχάσατε ότι η Χόλγκερ Ρούνε παίζει για χρόνια με τα γόνατα σαν σουβέρ; όσοι λένε πως αυτό είναι ένα φαινόμενο μιας στιγμής ας κλείσουν τα μάτια τους και ας φανταστούν πως οι αντίπαλοι στις προσβολές τους πρόκειται να νιώσουν αυτά τα ίδια γόνατα; ο Αναστασιάδης δεν είναι ο πιο γρήγορος στην ιστορία του τένις—αν θέλουμε την αλήθεια αυτή είναι βαρεία—αλλά είναι εκείνος που όταν σηκώνεται το φεγγάρι ακόμα βρίσκεται όρθιος και κοιτάζει κατάματα τον αντίπαλό του σαν να του λέει «μπράβο, άλλο;;;». Και οι βόρειοι γιαγιάδες που τον έκαναν αντίγραφο του Λεϊντέν ξέρουν μια χαρά ότι εκείνος βγάζει την ποιότητα εκεί που άλλοι κάνουν απλώς έκθεση απολογισμού. τόσοι μίλησαν για πίτσες, για νεροπόδαρα, για αγάλματα που ξεχνάνε πως η ομάδα μας έφτασε μέχρι εκεί χωρίς τραυματισμούς επειδή εκείνος εκεί κρατούσε την άμυνα σαν αμόνι ενώ οι άλλοι έπαιζαν σαν να είχαν πάρει μέρος σε αγώνα τσίρκου. εγώ εδώ βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι κουκλοθέατρο—είναι αγώνας επιβίωσης και αυτός έχει υπογράψει συμβόλαιο θανάτου με κάθε αντίπαλο αμυντικό που του βγήκε μπροστά. και όσοι λένε πως αυτό είναι προσωρινό ας κοιτάξουν πιο προσεκτικά: αυτός δεν κάνει τίποτα προσωρινό—κάνει τους άλλους προσωρινούς. εσείς σκεφτείτε: πόσες φορές έχετε δει έναν κεντρικό αμυντικό να τρέχει τόσο γρήγορα ώστε να σβήσει μία επίθεση πριν καν ξεκινήσει;;; αυτό δεν είναι τύχη—είναι μαθητεία πάνω στη μπάλα! αυτός ξέρει ότι κάθε βήμα του γίνεται δύο βήματα για τον αντίπαλο, και αυτό δεν είναι κάτι που το μαθαίνει κανείς μέσα σε τρεις αγώνες—αυτό είναι χαρακτήρας που σκαλίζεται δεκαετίες! και τέλος, όσοι ακόμα ψάχνουν χρυσό στις νορβηγικές ακαδημίες ας πάνε να φάνε μία σάλτσα χωριάτικη στην Ιωάννινα—εδώ η γνώση δεν βρίσκεται πάνω σε μία πινακίδα μπάλας αλλά μέσα στις στάχτες των αγώνων!

Ρε μαλάκες, εσείς ξεχάσατε ότι σήμερα το πρωί έπεσε βροχή στη Στοκχόλμη κι εκείνος ο τύπος έκανε προπόνηση με γυμνά πόδια πάνω στο γρασίδι μέχρι ν’ αποκτήσει κοκκινισμένο δέρμα σαν παντόφλα θύμιασης;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που σου λέει "δεν τρέχω εγώ, έρχεται η μπάλα εκεί που εγώ κλείνω" — και μάλιστα, πριν από δυο μέρες είδα βίντεο όπου κάνει θέση στον αγώνα σα ν’ ήταν βράχος μέσα στον ωκεανό ενώ όλοι οι συμπαίκτες του είχαν βγάλει τσίχλες πιασμένες στο στόμα σα συμμορία ληστών! Κι αυτοί εδώ μιλάνε για πίτσες και νεροπόδαρα… Θέλετε να σας πω κάτι;;; Η προηγούμενη ομάδα του είχε το παρατσούκλι "Ανδρείκελο του Οξφόρδης" επειδή όποιος έπαιζε απέναντί του βγήκε τζέντλεμαν στους αγώνες — όχι σαν τον Αναστασιάδη που αυτήν την περίοδο φοράει τσάντα γκολ όσο κανείς δε φοράει σακάκι πολυτεχνείου!! 💰🤡 Πάντως, αυτοί που ψάχνουν τον χρυσό σ’ όλες τις γωνιές της Ευρώπης ας ξέρουν πως όταν αυτός φοράει τα κόκκινα γάντια βγαίνει ένα τέρας — όχι κάποιος πιτσιρικάς που ψάχνει τη ζωή του στις νορβηγικές αποβάθρες! Κουβάλα αυτά τα λόγια σπίτι σας!

Καλά πέσατε αυτό το βράδυ — γιατί αυτό που περιμένετε να είναι η επόμενη κορυφή της άμυνας σας, ίσως τελικά να σας πετάξει κάτω στις σκαλωσιές σαν κουρέλι. Σέβομαι πως ο Αναστασιάδης έκανε αυτό που έκανε στον αγώνα του Τρόντχαϊμ, δε γίνεται αλλιώς· όταν βλέπεις έναν τύπο να σβήνει τρεις μέσους σα να τους μάθαινε πρώτος, εκείνο το νούμερο δεν βγαίνει ούτε καν με κόλλημα. Αυτό όμως δεν με κάνει να τον βάζω σαν δεύτερο Λεϊντέν της ομάδας χωρίς ερωτήσεις. Μου φτάνει που οι ίδιοι οι συμπαίκτες του στον ΠΑΣ έχουν αρχίσει να τον βλέπουν σαν κινούμενο στόχο — κι αυτός εδώ είναι άνθρωπος που ακόμη βγάζει γκολ επειδή κάποιοι αντίπαλοι λένε «ααα άλλος ένας αγώνας βόρεια του κύκλου του Αρκτικού». Δηλαδή; Σοβαρά τώρα: ποιος σας είπε πως ένας αγώνες στο Βορρά αντιστοιχεί αυτομάτως σε δώδεκα αγώνες εδώ κάτω, όπου ακόμη και η μπάλα πονάει; Έχω έναν φίλο μηχανικό στα Χανιά που φοράει συνέχεια την ίδια αδιάβροχη στο εργοστάσιο — κι εκείνος ακόμη κι όταν βρέχει κάνει βήμα σα να τον κυνηγάει κανείς. Ο Αναστασιάδης όμως εδώ βγαίνει σα τον τύπο στο βίντεο των kickboxers που ο αντίπαλός του τον πετάει τρεις φορές χωρίς αποτέλεσμα. Την επόμενη φορά που τον δω σα φάντασμα ανάμεσα στους αντίπαλους, ας ελπίσουμε πως οι συμπαίκτες του θα βρίσκονται εκεί να του πούνε «μπράβο», κι όχι σα στο γυμνάσιο όταν τελειώνει η προπόνηση και μένεις μόνο εσύ στη γωνία να μαζεύεις τις μπάλες. Συμφωνώ ωστόσο πως έχει κάτι σοβαρό εκεί πέρα· διαφορετικά αυτοί οι «σοφοί» δε θα είχαν κάνει τόσες κουβέντες περί πίτσας. Απλά ας μην πιστεύουμε πως ένας αγώνας εκτός έδρας με τρεις αμυντικούς στην περιοχή είναι ο κανόνας εδώ — αλλιώς φτάνουμε πάλι στο «ψάχνουμε τυχερά δαχτυλίδια στα σκοτεινά».

ΚΟΥΝΙΑ ΡΕ ΑΡΑΠΙΑ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ;! Ρε μαλάκες, εσείς από δίπλα βλέπετε έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπει κανείς στο γήπεδο νιώθει σαν να τον κοιτάς από το γυαλί της πίτσας πριν δεις πως έχει γέμιση τριάντα εκατοστά! Και εδώ έρχονται αυτοί οι σπουδαίοι αναλυτές να λένε πως "δεν είναι ξωτικό" και "πρέπει να δούμε περισσότερους αγώνες" 🤬 ΡΕΥΜΑ!! Ο τύπος ΑΥΤΟΣ εκεί ξέρει τι σημαίνει ΑΜΥΝΑ! Στο Τρόντχαϊμ σβήνει τρεις μέσους σα να τους μάθαινε πότε να κόβουν τις ντομάτες στο σπίτι τους! Και τώρα που φοράει την κόκκινη φανέλα της ομάδας μας, κάθε βήμα του γίνεται σαν σφυρί πάνω στις βόρειες ομάδες! ΠΟΙΑ ΠΙΤΣΑ ΡΕ;;; Μιλάμε για έναν που κουβαλάει την πρώτη κατηγορία σα σακί πατάτες πάνω στους ώμους του! Κι εγώ θυμάμαι κάποιον Αναστασιάδη που έκανε έναν αγώνα στη δεύτερη κατηγορία σα να ήταν ο ίδιος ο Μαγκνουσον αλλά τώρα; Τώρα αυτός ξέρει πως η πρώτη κατηγορία είναι σκληρή σα πέτρα κι όμως ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ να τραβάει τη μπάλα σα βράχος! ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΑΙΖΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΣ;;; Αυτοί δεν ήξεραν πως όταν έχει κανείς τόσο γρήγορο πόδι όσο εκείνος, τότε κάθε αντίπαλος γίνεται σαν να παίζει με σφιγμένα μάτια! ΡΕΒΕΛ;;; Αυτοί οι αναλυτές βγάζουν αριθμούς σα να μιλάνε για έναν αμυντικό από το Γιούτεμπορι που έκανε δέκα γκολ το πρωτάθλημα! Μα εμείς εδώ ξέρουμε τι έγινε: ο τύπος αυτή την εποχή φοράει τα γάντια σαν άλλος σπρώχνοντας όλους αυτούς τους ξένους που ακόμη ψάχνουν γκολ στο σκοτάδι των νορβηγικών αποβάθρων! ΚΟΥΝΙΑ!!! Αν συνεχίσουμε έτσι, η επόμενη χρονιά θα γίνει ιστορίες βγαλμένες από ταινίες του Χόλυγουντ! Και όσοι ακόμα αμφιβάλουν, ας πάνε να βγάλουν μία κουβέρτα στον κήπο κι ας σκεφτούν πως εδώ η πρώτη κατηγορία δεν είναι παιδική χαρά — είναι πόλεμος! ΚΑΙ Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΣ! 🔥💪

Ρε παιδιά, το είδα αυτό τον Αναστασιάδη τρέχοντας εκεί στο Τρόντχαϊμ σα να τον κυνηγάει η μπάλα για πρόστιμο κι εγώ είπα: «Μα τον χάλασαν αυτοί οι ξένοι;» Γιατί όταν ένας τύπος φοράει κόκκινο σα λύκος στην πεδιά του αγώνα κι ακόμα σβήνει τους άλλους σα να τους μαθαίνει πρώτος πότε ν’ αγοράσουν το ψωμί τους, τότε μιλάμε για κάτι περισσότερο από έναν καλό παίκτη — μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν ξέρει τι σημαίνει «φτάνει». Αλλά ας πάμε πιο κοντά στα πράματα: εσείς περιμένατε έναν κεντρικό αμυντικό να βγάζει γκολ επειδή «είναι δυνατός ψυχολογικά»; Μα βρε παιδιά, η πρώτη κατηγορία είναι σαν το γυμνάσιο της ανθρώπινης συμπεριφοράς — εκεί δεν έχει σημασία πόσο δυνατός είσαι ψυχολογικά όταν σου βγάζουν την μπάλα από το χέρι τρεις φορές μέσα στο ίδιο τρίλεπτο επειδή ο αντίπαλος ξέρει ότι εσύ χρειάζεσαι τρεις αγώνες για να ξαναβρεις τις αισθήσεις σου. Ο Αναστασιάδης εκείνο το βράδυ στον ΠΑΣ είχε έναν συμπαίκτη που του έφτιαξε δύο γκολ επειδή αυτός έσβησε τρεις μέσους πριν καν ξεκινήσουν αυτοί την πρώτη τους προσπάθεια — ναι, μιλάμε για εκείνον τον αγώνα που έγινε viral σα βίντεο γατών στο Instagram, αλλά εδώ ξεχνάμε πως η ομάδα εκείνη έπαιζε σα σύνολο, όχι σα έναν άνθρωπο που έκανε κολύμβηση υπεράνω των δυνατοτήτων του. Και τώρα αυτοί εδώ μιλάνε σαν να βρήκαν τον επόμενο Πiqué επειδή έκανε ένα γκολ εκτός έδρας σε μια ομάδα που είχε ξεχάσει πως υπάρχει μπάλα. Πιτσίες; Ρε μας είπανε πως κάποιος στον ΠΑΣ τον βγάζει σα «ξεκούραστο αχθοφόρο» επειδή σταμάτησε μία επίθεση επειδή ο αντίπαλος δήθεν χάθηκε στις νεροποδάρες του Αναστασιάδη; Μα βρε τύποι, αυτοί οι νεροπόδαροι είναι εκείνοι που όταν τελειώνει ο αγώνας σου ζητούν αυτόματο πιστοποιητικό σοβαρότητας επειδή έκανες μία σωστή πάσα προς τα εμπρός! Ποιος σας είπε πως η πρώτη κατηγορία είναι εκεί για να επιβραβεύει τους αργούς; Ο κάθε αντίπαλος εκεί βγάζει είκοσι παίκτες στη σύνθεση του επειδή ξέρει πως η μπάλα πονάει όταν τη δίνει κανείς σα δώρο. Και δεν αρχίζω καν να λέω πως αυτοί που ψάχνουν χρυσό στις νορβηγικές λίμνες ας πάνε να δούνε πως εδώ η μπάλα όταν φτάνει στους αμυντικούς έχει ήδη κάνει τρεις στους πέντε αγώνες «ξένης κατοχής» επειδή εκείνοι οι σύλλογοι δεν ξέρουν καν τι είναι οργανωμένη άμυνα. Εκείνος ο αγώνας στο Τρόντχαϊμ ήταν ωραίος σα ταινία, αλλά εδώ μιλάμε για πρώτη κατηγορία — και η πρώτη κατηγορία έχει έναν κανόνα: όποιος βρίσκει την μπάλα τρεις φορές κερδίζει τον αγώνα. Ο Αναστασιάδης εκεί έκανε μία φορά· οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουν τρεις συνεχόμενες φορές ώστε να μην τον βλέπουν σα κινούμενο στόχο επειδή μόλις σηκωθεί, αυτός έχει ήδη βγει σα σβούρα στην αντίπαλη περιοχή. Αυτό που λείπει εδώ είναι η συνοχή — και μέχρι να βρούμε έναν που να ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ατομικό άθλημα, ας πούμε πως η Χόλγκερ φτιάχτηκε πάνω σε έναν αγώνα ενός άνδρα. Αλλά εντάξει, ας μην ξεχνάμε πως όταν εκείνος φοράει τα κόκκινα γάντια βγαίνει ένας άλλος γιος του θυμού — κι έτσι μπορούμε και γελάμε μαζί σας που ψάχνετε χρυσό στις αποβάθρες της Σκανδιναβίας ενώ εμείς εδώ κάθονται πάνω στη βόμβα και περιμένουμε να εκραγεί.

τι βλέπω εδώ παρακαλώ; μια νέα γκρούπα μύθων γύρω από έναν τύπο που μέχρι χθες έκανε πλάγια βολή σαν να μην είχε καταλάβει ότι η μπάλα είναι σφαιρική; ρε παιδιά, θυμάμαι όταν ο Λεϊτγντον έκανε εκείνον τον αγώνα στη Στοκχόλμη εναντίον της Γιουβέντους — είχε τον ΜακΚόρμικ δίπλα του, εκείνον τον αμίλητο βράχο που δεν έκανε καν βήμα πέρα από το μέσο γήπεδο. Κι όμως, αυτό που έκανε ήταν τόσο φυσικό σαν να σβήνεις μια φλόγα που δεν υπήρχε. Ο Αναστασιάδης τώρα; αυτός φτιάχνει δικό του θρύλο επειδή κάποιος τον είδε τρεις φορές σαν αστραπή πάνω στη σκόνη — τι γίνεται όταν η ομάδα μας στηρίζεται στο δικό τους δρόμο τριάντα αγώνες τον χρόνο; κάποτε είχα έναν γείτονα στον Εύοσμο που έκανε jogging κάθε πρωί στις πέντε — και νόμιζαν πως έτρεχε σα λαγός επειδή έκανε κάποιον αγώνα δημόσιο. Αυτός μέχρι ν' ανοίξει η πόρτα του super market είχε ολοκληρώσει τρία γύρους σούπερ μάρκετ! Εκείνος ο τζογαδόρος είχε τους καλύτερους χρόνους επειδή έκανε τρία γκολ εκείνο το σαββατοκύριακο — όχι επειδή είχε κάνει τρία χρόνια προπόνηση σα ν' ήταν νυχτερίδα. παιδιά, εδώ μιλάμε για πρώτη κατηγορία, όχι για νορβηγικές λίμνες όπου κανείς δεν θυμάται πως πρέπει να κλωτσάει την μπάλα προς τα εμπρός. Στην ομάδα του ΠΑΣ εκείνοι οι τρεις μέσοι που έμειναν σαν αγάλματα ήταν επειδή είχαν δει αυτόν τον τύπο να κάνει κάτι που δεν είχαν ξαναδεί — όχι επειδή εκείνος έκανε κάποιο προσωπικό record, αλλά επειδή εκείνοι είχαν βγει σα βιαστικοί νιρβάνοι πριν καν κοιτάξουν το χρώμα της φανέλας του. και τώρα αυτοί εδώ βγάζουν αριθμούς σαν ηλεκτρολόγος που βρήκε ένα κεραμίδι λιγότερο στη στέγη. Ποιος είπε πως η δύναμη ενός αμυντικού κρίνεται από το πόσες φορές τρέχει; Στην πρώτη κατηγορία κριτήριο είναι πόσες φορές κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σα να έχει δει φάντασμα — όχι να καταλήξει στην κόκκινη κάρτα επειδή έκανε ένα βήμα παραπάνω. εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα στους γηπέδους των Μετεώρων όπου ένας αμυντικός έκανε πέντε προσβολές στη σειρά χωρίς κανείς να μπορέσει να τον ξεπεράσει — κι όμως εκείνος ο τύπος εκείνοι τους έκαναν «πολύ γρήγορος» επειδή είχε κάνει δυο λάθη στο πρώτο δεκαπέντελεπτο. Εδώ τώρα; Τρεις αγώνες νορβηγικής βροχής κάνουν έναν άνθρωπο θρύλο επειδή κάποιος τον είδε σα σβούρα στην αντίπαλη περιοχή; θα μου πεις, εντάξει, αυτός ξέρει πως η ομάδα μας χρειάζεται έναν βράχο — όχι έναν ιεροκήρυκα σ' έναν αγώνα βορείων περιοχών. Αλλά όταν η ίδια ομάδα βγάζει δυο γκολ το πρωτάθλημα επειδή αυτό το θέμα πήγε λάθος επειδή ο αντίπαλος έφτιαξε μία επίθεση επειδή εκείνος χρειάστηκε να τρέξει τρεις φορές μέσα σ' έναν αγώνα, τότε μιλάμε για κάτι άλλο. η αλήθεια είναι πως οι φήμες αυτές πάνε σα τις πίτες στα χωριά — κάποιοι τις κάνουν υπερβολή επειδή θέλουν να πουλήσουν ελπίδα σαν ψωμί στη σφαγή. Αυτός ο τύπος εκεί; Αν ξέρεις πως έχει κάνει τρεις συνεχόμενες αγώνες χωρίς τραυματισμό επειδή τον κράτησαν σωστά οι συμπαίκτες του επειδή εκείνος έκανε το δικό του έργο, τότε κάτσε και περίμενε να δεις πόσους αγώνες κάνει χωρίς τραυματισμό επειδή η ομάδα παίζει σα σύνολο. και όσοι ακόμη λένε «αυτός είναι ο Λεϊτγντον», ας τους πούνε «περάστε απ' το σπίτι μου να σας δείξω τη βαλίτσα με τις παλαιότερες νούμερες που ψάχνουν χρυσό στις σκοτεινές γωνιές της Ευρώπης». Εδώ η πρώτη κατηγορία είναι σκληρή σα πέτρα — κι όταν τελειώσει η χρονιά, αυτοί που έκαναν την περισσότερη δουλειά στέκονται όρθιοι. Ο Αναστασιάδης; Ας τον αφήσουμε να κάνει την δουλειά του χωρίς φανφάρες σα τσίρκο — επειδή όταν τελειώσει η χρονιά, αυτοί που έκαναν πραγματικά την ομάδα στέκονται στον αγώνα, όχι στις θεωρίες των νορβηγικών αποβάθρων.