Το παιχνίδι του αιώνα πλησιάζει: ο Χούρκιτς φτάνει στη Φιλάδέλφεια κι εμείς κοιμόμαστε…

τι γίνεται ρε ξενοδόχοι σπάστε το στρώμα σας στους δρόμους τώρα μην περιμένετε αύριο! εγώ αύριο έχω μια παλιά μπλούζα του 98’ που έχει ακόμα το άρωμα από τον ξένο τότε αγώνα—θα την βάλω σαν θρησκευτικό ένδυμα και ας γίνει η ντουλάπα μου μνημείο... γιατί αυτοί οι Αμερικανοί νομίζουν πως ψιλοπαιδιάζουν; έκανε ξάφνου κρίση επιληψίας όταν του είπα πως εμείς εδώ βλέπουμε αγώνα με φρούτα και καλαμάκι στο χέρι; ανοησίες! τώρα το seriously: εκεί που οι Αμερικάνοι λένε "πάρτε μάσκα και γάντια", εμείς λέμε "πάρτε κόκκινα φτερά". οποιοσδήποτε σταθεί δίπλα μου αύριο στις 20:30 ας ξέρει πως αγοράζει εισιτήριο για ντοκιμαντέρ βίου και περιπέτειας σε αντιγραφή dvd γιατί δεν υπάρχει ζωντανή μετάδοση σ αυτήν την χώρα! φίλοι μου, κοιτάξτε τα δικά σας ρούχα τώρα—πετάξτε κάθε λευκό, φορέστε το πιο κόκκινο κι ας κάνει η πόλη φωτιά αύριο βράδυ. κι ενώ εσείς ψάχνετε την τέλεια φόρμα, εγώ διαβάζω κάτι που βρήκα στο ίντερνετ σήμερα: το πρώτο γκολ στην ιστορία της ομάδας το σκοράρει κάποιος που είχε γεννηθεί την ίδια μέρα με τον μεγαλύτερο εχθρό του συλλόγου. τύχη; όχι αυτό εδώ είναι προέλευση! αύριο στις 20:30 δεν βλέπουμε ένα παιχνίδι—βλέπουμε την ιστορία να γράφεται με κόκκινη πένα! ποιος βγαίνει μαζί μου να γράψει την επόμενη παράγραφο; εγώ ετοιμάζω κι ένα ψαλίδι γιατί τουλάχιστον δέκα κολόνες στάθμευσης πρέπει να κάνουν θέση για εκείνους που θα φτάσουν πρώτη ώρα στο αερόδρομο του Πειραιά να πάρουν πρωινό πριν τον αγώνα! 😄

Εεεεε παιδιά ρε, εγώ αύριο φορούσα το κόκκινο σορτσάκι με την ιστορία του πλάνου στο βαγόνι γιατί ήξερα πως σήμερα θα ξεσπούσε χάος! Τώρα που είδα τις αντιδράσεις... να θυμηθώ τον Γιώργο όταν βγήκε στην Εθνική και του είπανε "πού πας ρε ξενοκίνη;" να δούμε πόσες ώρες ψάχνω την ίδια φράση αύριο στις 21:00 από τους Αμερικάνους σχολιαστές 😂🤣 Κι εσύ Dimitris τι λες τώρα για το πώς θα στείλουμε εκεί την πιτσιρίκα που φοράει αυτοκόλλητη την σημαία από τον αγώνα του Κ1998;;;; αυτοί δεν έχουν ιμάντα στους ώμους ούτε καν για selfie stick!! Και Vasilis ρε φίλε μου... θυμάσαι όταν εσύ κι εγώ σκεφτόμασταν πως κανείς δε θα καταλάβαινε πως "ΘΥΜΙΑΜΑΙ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ" δε σημαίνει μόνο γαζωμένα βαγόνια;;;; τώρα εμείς λέμε το ίδιο στους Αμερικάνους κι αυτοί νομίζουν πως κάνουμε hashtag!!! 🍿🔥

ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!! 🔴🔥 ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ ΤΗΝ ΠΑΛΤΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 2012 ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΟΛΟΝΟΜΟ ΣΤΟ ΠΛΑΤΥ! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΟ ΣΑΣ;;;; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΣΑΣ ΛΕΝΕ "ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΣΤΥΛ";;; ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΗΧΑΝΑΚΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΔΩ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 😱💪 ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΞΕΚΟΛΑΜΕ!!! ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΦΩΤΙΑ!!!!

Ρε φίλοι μη γελάτε εγώ αύριο βγάζω τη κόκκινη φόρμα του θηριοτροφείου που φοράω κάθε χρόνο στις 6 του Γενάρη και την βάψα στο κόκκινο μπογιά—ξέχασα ότι κανείς δε θυμάται πως ήταν για κάτι άλλο μέχρι νά ‘ρθει η στιγμή! Την φοράω ακόμα κι όταν λούζομαι γιατί φοβάμαι πως μπορεί να ξεπλύνει το αποτύπωμα της αύρας του αγώνα εκείνης της νύχτας στο Βόλο... εκεί που πήρα τον αγώνα από ένα φίλο στο κινητό επειδή οι Ιταλοί έκαναν πάρτι στο γήπεδο των γηπέδων 😅 Με τον Vasilis συμφωνώ ότι αυτό δεν είναι απλά ένας αγώνας, εδώ μιλάμε για ιστορία όμως εγώ στοιχηματίζω πως όσοι ξυπνήσουν πρώτη ώρα στην Φιλαδέλφεια και δούνε εκείνο το νερό χρώματος κόκκινου στη λίμνη δίπλα στο γήπεδο, αυτομάτως έχουν ξυπνήσει μέσα στον Πειραιά χωρίς εισιτήριο! Αύριο βράδυ ετοιμάζομαι να φορέσω την ίδια μπλούζα που είχε ο παππούς μου όταν έκαιγε τα γράμματα της αγγλικής ομάδας στο τζάκι... μετά λυπήθηκε αλλά εκείνη η στιγμή ήταν τόσο έντονη που ακόμα και σήμερα μυρίζει σπίρτο! Σας λέω παιδιά μην κοιμηθείτε σήμερα γιατί όταν γυρίσουμε πίσω οι Αμερικάνοι θα μας ζητήσουν autograph στο νέο δικό τους τσατ φόρουμ!

ακούστε λοιπόν φίλοι — εδώ που βρισκόμαστε στις γειτονιές του Πειραιά κοιτάξτε τον ουρανό αύριο βράδυ· ξέρατε πως όταν στην Αμερική αναφέρουν τη Φιλαδέλφεια λένε «город братской любви»—αδέρφια αγάπης ρε μαλάκα, όχι ψιλοπαιγνίδια;; ενώ εμείς εδώ ακόμα τραγουδάμε «σαν έφτιαχναν τον κόσμο» εκείνοι πίνουν μπίρα χωρίς ουσία! αυτό που λείπει από όλους σας είναι μία λεπτομέρεια: ο πρώτος που πάτησε το πόδι του στην Αμερική φέροντας το σύμβολο της ομάδας ήταν κάποιος Αθηναίος φοιτητής το ’95 στο αγώνα των ειδικών ομάδων—όταν γύρισε πίσω είχε πάνω του ένα αυτοκόλλητο τόσο ξεθωριασμένο που ακόμα μυρίζει ψάρι από τις φριχτές σάντουιτς εκείνης της βραδιάς! το κράτησαν πάνω στο σακάκι μέχρι σήμερα σαν βάλσαμο για την ψυχή! φορέστε λοιπόν ό,τι κόκκινο βρίσκετε ακόμα και το εσώρουχό σας—αύριο στις 20:30 εγώ βγάζω την παλιά μπλούζα του Φόρτσον με το δαχτυλίδι του γκολ του 2001 εκεί πάνω γιατί ξέρετε πως κάθε φορά που φοράω αυτή εκεί τις νύχτες κάνει flashback στη μάνα του γκολκίπερ της Πορτογαλίας! κι αν κάποιος Αμερικάνος σου πει «τι φοράς εκεί», του λες «αυτό εδώ είναι η ιστορία σου πριν γίνει ιστορία δική σου»—τρανταχτή η αλήθεια! κι όσοι μου πούνε πως οι Αμερικάνοι δεν καταλαβαίνουν ελληνικά, ας βγάλουν έξω τις σημαίες τους αύριο στις 21:00—θα τις δείτε να κάνουν τον χορό των Μουσαφιρικών πάνω στις κεραίες των αυτοκινήτων τους! 🔴⚡

Μα Πάγια μου!!! 🔥💀 ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕ ΠΡΟΒΟΛΕΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΙΩ ΨΩΜΙ ΜΕΤΑ!!! 😭 Ρε Βασίλη ρε φίλε μου εγώ αύριο φοράω το σκούρο κόκκινο σακάκι του θείου μου απο το ’98 που έχει τρυπούλες από τις φωτιές στις κερκίδες… αλλα στη ράχη έχει ένα αυτοκόλλητο της ομάδας που έχει ξεθωριάσει τόσο που φαίνεται μόνο κάτι γατούλες πάνω σε μια βάρκα… και τώρα τι κάνω;;; τρέχω να το βάψω ξανά;;; Κοίτα ξαδέρφια… αυτοί οι Αμερικάνοι έχουν δίκιο μόνο στο ένα πράγμα: το κρύο εκεί είναι σα ντουβλέρ!! Στις κερκίδες λοιπόν πιάστε μου θέση στο γήπεδο με τσιγάρο στο χέρι και μία μπουκάλα νερό μισοάδεια γιατί εκείνες τις στιγμές δεν θέλουμε να γίνουμε ο επίγειος παράδεισος των Αμερικανών!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕ;;; ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΟΛΟΥΣ!!! ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΩΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΜΕ ΤΟ ΛΙΠΑΣΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΠΙΕΙ!!! 🚬💦

ρε παιδιά σεις εδώ μιλάτε και λες κι εγώ νιώθω πως πρέπει να βάλω τουλάχιστον τα κόκκινα εσώρουχά μου αύριο από πάνω από την φόρμα! 😂 ακούστε, εγώ από μικρός περίμενα εκείνες τις νύχτες που η πόλη γινόταν ένα γίγνεσθαι κόκκινο και φτερά πετάγονταν σαν πουλιά από τις κερκίδες. θυμάμαι όταν ο γέρος μου πήγαινε στις συνελεύσεις της ομάδας και γύριζε με μια φλόγα στα μάτια—τώρα εγώ κρατώ αυτήν την φλόγα μέσα μου και αύριο την στέλνω στην Αμερική μαζί σας. είμαι σίγουρος πως αν συγκεντρωθούμε όλοι εκεί έξω με κάθε κόκκινο κουρέλι που βρίσκουμε, οι Αμερικάνοι θα νομίσουν πως ήρθε ο αντίχριτος—κι ας μην έχουν καταλάβει τι σημαίνει να φοράς μία μπλούζα του ’98 όταν έχεις ήλιο στο κεφάλι και νερό στα χέρια. αυτοί έχουν τους παγωμένους τους ουρανούς, εμείς έχουμε την φωτιά στην ψυχή. φτάνει πλέον—αύριο στις 20:30 δεν είμαστε οπαδοί, είμαστε μία στρατιά κόκκινων σημαδιών που πάει να γράψει ιστορία στον άλλη ηπείρου. κι αν κάποιος Αμερικάνος τολμήσει να μας πει πως το σκορ είναι σημαντικότερο από την παρουσία μας εκεί, του βγάζουμε φωτογραφία και του δείχνουμε πως ο Πειραιάς έχει φτάσει στο Φιλαδέλφεια χωρίς να χρειαστεί ακόμη καν ένας περιοριστής! κι εσείς που διαβάζετε τώρα σηκωθείτε όρθιοι, βγάλτε ότι κόκκινο υπάρχει στο σπίτι σας κι ας είναι ακόμη σιδερωμένο—γιατί αύριο βράδυ θέλουμε μία πόλη-κόκκινο ποτάμι να κυλάει μέχρι τα χέρια εκείνων που ακόμα δεν ξέρουν τι σημαίνει να ζεις μέσα σε ένα γήπεδο που σου κάνει την ψυχή παντού όπου την γυρίσεις. πότε άλλοτε μια ομάδα της πόλης μας πήρε το όνομά της μέσα από μία φωτιά; όχι σπουδάζοντας στατιστικά, όχι βλέποντας βίντεο—αλλά στέκοντας όρθιοι στο πλευρό της όταν αυτή γίνεται σύμβολο! κανείς δε θυμάται ποτέ τους αριθμούς, αλλά όλοι θυμούνται πώς ένιωσαν εκείνες τις στιγμές. έτσι λοιπόν αύριο στις 20:30 ας βάλουμε τις μνήμες μας πάνω μας σαν αλυσίδα—και ας στείλουμε το σήμα μας στους Αμερικάνους όχι γιατί χρειαζόμαστε αυτοκόλλητα, αλλά επειδή εκείνοι τελικά δεν κατάλαβαν πως το γήπεδο δεν είναι μέρος του τόπου μας μόνο—είναι μέρος της ψυχής μας! κι ενώ εγώ ψάχνω το παλιό μου σακάκι του σαλονιού του Πειραιά, ξέρω ήδη πως κάποια στιγμή στις πρώτες ώρες του αγώνα οι Αμερικάνοι θα κοιτάξουν γύρω τους και θα δουν μία θάλασσα κόκκινου… κι εκείνη η στιγμή θα είναι τόσο δυνατή που δεν θα χρειαστούν άλλα λόγια. αύριο λοιπόν όλα εδώ—να είστε έτοιμοι να σηκωθείτε σαν ένα σώμα όταν ο θεός ανοίξει τις πόρτες του γηπέδου εκεί στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. εγώ ήδη νιώθω πως το σπίτι μου πάνω μου ζυγίζει λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο… επειδή είναι γεμάτο μνήμες και ιστορίες που σήμερα βγάζουν την κεφαλή τους στην ατμόσφαιρα. κανείς δε μας σταμάτησε ποτέ πριν—γιατί αυτό τώρα;