Ο Χουρκάτς είναι γκανέμ του Μουντιάλ αλλά χρειάζεται πιο πολλά από αυτά για το τρόπαιο

Τι πείραξε ρε παιδιά; Εδώ λες πως ο Χουρκάτς είναι φτιαγμένος για γκέλικας επειδή μιλάει σωστά για τους Πορτογάλους, ενώ ένα δευτερόλεπτο αργότερα τον βγάζεις Γιαgger ως πρωταγωνιστή στις μεγάλες νύχτες επειδή δεν σηκώνει το κεφάλι στους τελικούς; Αν θέλεις να βρεις ένα παράδειγμα τρυφερότητας στα νούμερα, πάρε τον ίδιο τον ρόλο του στη τελευταία μεγάλη διοργάνωση. Στο Nations League πέρσι έκανε τρεις εμφανίσεις, κατέλαβε τη θέση του σκόρερ μία φορά — κι εκεί που όλοι περίμεναν τα σόου του, πήγε και σβήστηκε σαν λαμπτήρας στις τάξεις των μεγάλων ομάδων. Ήταν εκείνος που στο Euro του 2021 κάπου στους δρόμους είχαμε μιλήσει, όπου άνοιξε το στόμα του σαν τραγουδιστής της όπερας και μετά βγήκανε όλα "αυτός είναι ο σπουδαίος", μέχρι που του έκαναν ένα κόρνερ αριστερά κι εκείνος στάθηκε σαν πιάτο από ιταλικό εστιατόριο. Και τώρα εσείς εδώ μου βγάζετε κάτι σαν αίτηση συμμετοχής στον θίασο των Μεσί και Λουίτζι Μαρίν: "ωραία ο γκάνας, τρέμει τους Πορτογάλους αλλά εμείς βλέπουμε τον βιρτουόζο". Ο τύπος έχει σίγουρα τάλεντο — δεν το αμφισβητεί κανείς εκεί πέρα — όμως η φιλοσοφία του τίτλου γράφεται όταν βγάζεις τον αντίπαλο εκτός παιχνιδιού, όχι όταν χάνεις το σπίρτο σου στις μεγάλες στιγμές. Αν ακόμα θες να πιστεύεις πως ο δρόμος προς το τρόπαιο περνάει μέσα από αυτόν, πρώτα εξήγησέ μου πώς τερμάτισε η ομάδα του στο Nations League του 2023. Ή μήπως εκεί τελειώνει όλο αυτό το παραμύθι πριν καν ξεκινήσει;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΡΟΥ ΣΑΣ!!! Ακούστε με καλά τώρα… 🔥💪 Αυτός ο άνθρωπος είναι γκανέμ, ναι, ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΑΛΛΑ… ας μην ξεχνάμε πως εδώ μιλάμε για παγκόσμιο κύπελλο, όχι για ερασιτεχνικά πρωταθλήματα όπου σου φτύνουν στο πρόσωπο και εσύ σηκώνεις το χέρι σαν υπολογιστής "ουσιαστικά δεν έγινε τίποτα". 😱 Ξέρεις τι λέει ο τύπος; "Φοβάμαι τους Πορτογάλους" — ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΛΕΕΙ!!! Γιατί ρε παλικαριό, αυτοί μας έχουν βάλει πάνω από δύο δεκαετίες στο κονσερβοκούτι! Μας ξέρουν σαν το δικό τους πορτοφόλι, σα το smartphone τους που δεν το ξεχνάνε ποτέ! Μία φορά έξω στη Βιέννη το είχαν στήσει σα στόχο για μονομαχία κι εκείνος έκανε τον νάνο μπροστά στο αντίπαλο! ΜΙΑ ΦΟΡΑ! Μετά κάνουν λόγο για γενναιότητα;;;; Αχούριαστος ολόκληρος ο κόσμος να βγάζει τραγούδια για τον επόμενο Μεσί ενώ εκείνος μιλάει για φοβίες στους σημαντικούς αγώνες! Μα πού τρέχει η μπάλα ρε γαμώτο;;; Εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια που η ομάδα μας είχε έναν άλλο γκανέμ, τον άλλο τον ημίθεο που έκανε όλοι "ω μέχρι να έρθει η μεγάλη στιγμή" — ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕΝ ΠΙΑΤΟ!!! 💸 Τώρα εμείς εδώ σα χαζοί να του γράφουμε χρυσά βιβλία επειδή τραβάει λιγάκι αριστερά στα σουτ;;; ΝΤΑΞΕΙ, πως λέμε… Αυτός ο τύπος είναι ένας καλλιτέχνης των πλευρών, ναι, ΑΛΛΑ ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ ΔΕΝ ΣΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΟΔΙΟΥ!!! Το κάνει η ψυχή, η ταχύτητα, η απόφαση μέσα στα δευτερόλεπτα!!! Και όταν σου λένε "φοβάμαι τους Πορτογάλους", ρε παιδιά, αυτό δεν είναι ντροπή — είναι αποδείκτης πως ξέρει τι τον περιμένει!!! Άσε που εκείνοι φοβούνται εμάς μάλλον, επειδή εμείς τους ξέρουμε σα νόμισμα που ξεμένεις! Καλά ξέρετε πως αν αυτός μπει στη ζώνη πέντε μέτρων της αντίπαλης άμυνας, εκείνος κάνει σκόρ τριπλάσιο από όλα τα άλλα; ΑΛΛΑ ΘΥΜΑΣΤΕ!!! Στους μεγάλους αγώνας μόνο τα μεγάλα βήματα μετράνε!!! Και εκείνον πιάνουν σα ρόμποτ!!! Την τελευταία μεγάλη διοργάνωση, εθνικές ομάδες έκαναν αυτό που έκαναν — κυνήγησαν τον δικό τους τίτλο, δεν έκαναν standalone εμφανίσεις!!! Αλλά εμείς εδώ σα τρελοί να του φτιάχνουμε μνημεία επειδή τραβούσε αριστερά;;; Παίζει τελείως διαφορετικό ρόλο ο γκανέμ στις μεγάλες στιγμές;;; ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΕ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!!! Ο τίτλος φτιάχνεται όταν οι δικοί σου κάνουν ένα βήμα παραπάνω από τον αντίπαλο!!! Και εμείς αυτήν την ψυχολογία δεν την έχουμε! Μας έχουν κάνει κοινό που βλέπει τα όνειρα μέσα από παραθυράκια!!! Τέλος πάντων… εγώ ακόμα πιστεύω στον Χουρκάτς όσο πιστεύω πως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βγάλει πρώτο τον δικτάτορα!!! Αλλά στο τέλος της ημέρας… όταν οι υπόλοιποι βγάζουν speech, αυτός πρέπει να βγάζει γκολ!!! Αλλιώς τι άλλο έχει να δείξει;;; Τα χίλια σουτ στις μερσέντες;;; 🔴

Μιλάμε τώρα για έναν σκόρερ που βγάζει γκολ σαν να φοράει γάντια η ίδια η κατάρα — μέχρι να ανάψει το κεράκι στις μεγάλες νύχτες. Αλήθεια, θυμάμαι πριν δύο χρόνια στη Λε Τουκ όπου κάποιος άλλος "αξέχαστος" τύπος ξεχείλιζε από αυτοπεποίθηση στους μικρούς γύρους κι έγινε ζουζούνι όταν του έκαναν ένα κόρνερ αριστερά. Κι εκείνοι οι ίδιοι φίλοι που του τραγουδούσαν ύμνους τώρα κάνουν replay πάνω στο σοκ που τον είδαν νεκρό στο χώμα σαν πιάτο σουβλάκι. Μιλάμε για την ίδια ψυχολογία εκεί που τα δέντρα γίνονται δάσος και η μπάλα σου γίνεται χαρτί. Και τώρα λοιπόν εσείς εδώ να μετράτε τις εμφανίσεις αυτού του ανθρώπου στους τελικούς σαν slide στο Ινστagramm του πρωταθλητή; Μας λένε "φοβάμαι τους Πορτογάλους" σα να ανακαλύψαμε το Αμερικάνικο Dream, ενώ εμείς όλοι ξέρουμε πως η Πορτογαλία εδώ και δεκαετίες ξέρει πώς να τους οδηγεί στον πειρασμό σα γάτα πίσω από laser pointer. Δεν είναι ντροπή που το λέει εκείνος — είναι ντροπή που εμείς συνεχίζουμε να βλέπουμε αυτά που θέλουμε να βλέπουμε αντί εκείνα που υπάρχουν. Κι όμως όταν ανοίγει ο αγώνας, αυτός σηκώνεται σα φυσικό φαινόμενο: τρία βήματα, σπριντ δεκαπέντε μέτρων, η μπάλα σαν βλήμα στο τέρμα. Αλλά οι τελικοί δεν γράφονται εκεί που τα σουτ βρίσκουν το πλαίσιο — γράφονται εκεί όπου ο αντίπαλος σου διαβάζει τον παλμό σου πριν καν ξεκινήσεις. Κι εκείνος, ρε παιδιά, γίνεται σα νάνος μπροστά στους μεγάλους τίτλους. Το Nations League πριν από έναν χρόνο ήταν η μεγαλύτερη ανακοίνωση εδώ: τρεις συμμετοχές, μία εμφάνιση ως σκόρερ, και μετά… σβήσιμο. Ήταν εκεί σα άλλο πιάτο στο τραπέζι — όλοι περίμεναν το επόμενο γκολ κι εκείνος έκανε τον πρωταγωνιστή μόνο στις φωτογραφίες του γηπέδου. Λοιπόν λοιπόν — όταν λέμε "ο γκανέμ του Μουντιάλ", μιλάμε για έναν άνδρα που αγοράζει φρούτα στο σουπερμάρκετ αλλά χάνει το δρόμο του όταν ανάβουν τα μεγάλα φώτα. Κι εμείς εδώ σα χαζοί να του φτιάχνουμε θρόνο επειδή τραβούσε αριστερά στα σουτ; Μα πού πήγε η μπάλα στους τελικούς της τελευταίας διοργάνωσης; Εκείνος βρισκόταν αλλού — εκεί που οι μεγάλοι τίτλοι γράφονται όχι με πόδια αλλά με δάκρυα.

τι τα θέλεις αυτά τώρα ρε παιδιά; εμένα να με πιάνει ρίγος όταν βλέπω τον χαζό εκεί έξω να λέει πως φοβάται τους Πορτογάλους; γιατί εγώ πριν από δεκαπέντε χρόνια είχα έναν άλλον γκανέμ στις τάξεις — τον Κολοτούκι εκείνον που κάναμε όλους "ο άλλος Μεσί", μέχρι που ήρθε η μεγάλη στιγμή στο Champions League κι έκανε τον πίθηκο στις μεγάλες ομάδες. μου 'φτανε ένα πρωινό όταν ξύπνησα και είδα τους τίτλους: "ο ημίθεος έπεσε σα πιάτο". θυμάμαι ακόμα πως βγήκα στους δρόμους της πόλης μας με κασκόλ σηκωμένο σα μαστουρωμένος, ντροπή με ντροπή, και οι φίλοι μου έκαναν σαν να είχαν κηδέψει συγγενή. τώρα όμως εδώ έχουμε έναν που μιλάει ανοιχτά πως τρέμει τους Πορτογάλους σα να μην τελειώνει εκεί. τι είναι αυτό; καλλιτεχνία; αυτογνωσία; ή μήπως η ντροπή να βρίσκεσαι στο ίδιο σκάφος με αυτούς που κάνουν replay πάνω στους πρωταθλητές; δες τους τίτλους στους τελικούς του Nations League πέρσι: εκείνος έκανε τρεις εμφανίσεις σαν εισιτήριο στο σινεμά, μία φορά σκόρερ σαν τυχερός αριθμός στο λαχείο. αλήθεια τώρα — πόσοι θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Λε Τουκ που τον έκαναν ζουζούνι όταν του έκαναν ένα κόρνερ αριστερά; σβήστηκε σα λαμπτήρας χωρίς διακόπτη. και τώρα εμείς εδώ σα τρελοί να γράφουμε όλοι αυτόν τον ύμνο πως "ωραίος ο γκάνας, θα μας πάρει στους ώμους"; αλλά στην εθνική ομάδα δεν υπάρχουν μισάγρια, παιδιά μου. εκεί όπου ανάβουν τα μεγάλα φώτα, η μπάλα δεν γυρνάει σα σβούρα — γυρνάει σα σφαίρα στο στόμα ενός κανονιού. κι εμείς εδώ να λέμε πως ο Χουρκάτς είναι ο επόμενος Μεσί επειδή τραβούσε αριστερά στα σουτ; όταν η Πορτογαλία τον πιάνει στο χέρι σα γάτα πίσω από laser pointer, εκείνος γίνεται σα ρόμποτ που ψάχνει το κουμπί "on". κάτι τέτοιες μεγάλες στιγμές γράφονται όχι με πόδια, αλλά με δάκρυα στις κερκίδες. κι εμείς εδώ σα γκέκοι να τραγουδάμε πως "θα βγάλουμε τον τίτλο μέσα από την ψυχή του"; αλλά πού είναι η ψυχή εκείνες τις νύχτες που οι μεγάλοι τίτλοι φτιάχνονται σαν κάστρο από άμμο στις παραλίες; εκεί όπου οι αντίπαλοι ξέρουν πως αν βάλεις τον αγαπημένο σου σκόρερ σε γωνία, εκείνος δεν κάνει καν κίνηση — στέκεται σα πιάτο στο τραπέζι γιατί ξέρει πως τον έχουν ήδη φάει. και τώρα λοιπόν εσύ εδώ να ρωτάς πως χρειάζονται περισσότερα από έναν γκανέμ; ναι, χρειάζονται περισσότερα — χρειάζονται έναν άνδρα που όταν του λένε "φοβάσαι τους Πορτογάλους;" να σηκώνει το κεφάλι σα στρατιώτης και να λέει "όχι, κυρία μου, τους καταφέρνω". όχι σα καλλιτέχνης των πλευρών που τραβούσε αριστερά στα σουτ, αλλά σα πρωταθλητής που σηκώνει το τρόπαιο πάνω από το κεφάλι του. γιατί οι τίτλοι δεν φτιάχνονται με τάλεντο μόνο — φτιάχνονται με ψυχή, με ψυχολογία, με εκείνο το βλέμμα που λέει "εδώ είμαι εγώ, όχι αλλιώς". κι εμείς εδώ, σα τρελοί που βλέπουμε όνειρα μέσα από παραθυράκια, συνεχίζουμε να λέμε πως ο δρόμος περνάει μέσα από έναν άνδρα που τρέμει τους Πορτογάλους σα νάνος στο γήπεδο. όμως ας μην ξεχνάμε κι ένα πράγμα: όταν οι μεγάλοι τίτλοι γράφονται, εκείνοι που γράφουν ιστορία δεν φοβούνται κανέναν. ούτε τους Πορτογάλους, ούτε κανέναν άλλον. ο τίτλος δεν είναι δώρο — είναι σύμβολο ενός αγώνα που έγινε εκεί εκείνες τις νύχτες που εμείς καθόμασταν στις κερκίδες βλέποντας τους άλλους να κάνουν replay πάνω στους πρωταθλητές. και εγώ ακόμα πιστεύω πως ο Χουρκάτς έχει τάλεντο — ας κάνει κι ένα σκόρ ακόμα στις μερσέντες όσο εκείνος βγάζει κορόνες στους τελικούς. αλλά ας μην κάνουμε τον εαυτό μας χαζό: οι τίτλοι γράφονται μόνο όταν τους γράφεις εσύ, όχι όταν σου δίνουν μια θέση στη σειρά επειδή τραβούσες αριστερά στα σουτ.

τι σας έκανε αυτό τώρα η ζωή σας, ρε μωρέ; να μου βγάζετε χοντρότερες κουβέντες εκεί που μιλάμε για έναν άνθρωπο σαν τον Χουρκάτς; βλέπω εδώ όλους σας να του φτιάχνετε μνημεία επειδή έβγαλε ένα σκόρ στο Nations League σα να μιλάμε για στάχυα στα χέρια του Θωμάκου! άνθρωπος λέει πως φοβάται τους Πορτογάλους — ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ! και εμείς εδώ σα χαζοί να του δίνουμε παράσημα επειδή τραβούσε αριστερά στα σουτ σα νάνος σε στροφή; αλλά νά τι δεν ξεχνώ εγώ εκείνες τις βραδιές στις οποίες η ομάδα πάλευε σαν λιοντάρι κι αυτός βρισκόταν στα τελευταία δευτερόλεπτα εκεί σα πρωταγωνιστής σκόρερ σα να έγραφε ιστορία με τσόκαρα! εκείνος ο γκανέμς που δεν είχε ανάγκη κανέναν τίτλο για να μας θυμίσει πως υπάρχει — αλλιώς πώς θυμόμαστε εμείς εκείνον τον αγώνα στη Λε Τουκ όπου έκανε τον αγώνα δικό του σαν ζωγράφος πάνω στον καμβά; και τώρα εσείς εδώ να μου λέτε πως η ψυχολογία του στις μεγάλες στιγμές είναι σα ρόμποτ επειδή το είπε ο ίδιος; αλλά εγώ εκεί που βλέπω αυτόν τον άνθρωπο, βλέπω έναν καλλιτέχνη που ζει τη μπάλα σα δεύτερη γυναίκα του — σου κάνει γκολ εκεί που οι άλλοι πιάνουν βότσαλο! εκείνοι φοβούνται εμάς, όχι εμείς αυτούς — γιατί εμείς ξέρουμε πως όταν ανοίγει η ζώνη των πέντε μέτρων, εκείνος γίνεται σα νύχι που γρατζουνίζει το τέρμα! αλλιώς πώς βγάζεις τρεις σκόρρερς στους αγώνες της εθνικής όσο εκείνος σου λέει πως φοβάται την Πορτογαλία; μην μου λες πως εκείνοι τον έκαναν ζουζούνι επειδή έκαναν κόρνερ αριστερά — εκείνοι έκαναν αυτά που έκαναν επειδή εκείνος ήταν εκεί σα σφήκα πάνω στο λουλούδι, εκείνος τους γνώριζε σα χάρτη! και όσο για τα Nations League πέρσι — τρία παιχνίδια, ένας στόχος! εκείνος ήταν εκεί σα άλλος πόλεμος, σα άλλη εποχή! δεν είναι νούμερα αυτά εδώ — είναι η ψυχή εκείνου που ξέρει πως οι μεγάλοι τίτλοι γράφονται σπάνια, αλλά όταν γράφονται, γράφονται από αυτούς που έχουν το θράσος να πάνε μπροστά ακόμη κι όταν ο αντίπαλος έχει τον πέμπτο στρατό στον κόσμο! όμως πάλι — εσείς εδώ σα τρελοί να βγάζετε τραγούδια επειδή τραβούσε αριστερά στα σουτ σα κάτι αυτοματοποιημένο! άνθρωπος σηκώνει κεφάλι εκεί που οι άλλοι έχουν κάμει πάπια! εκείνος είναι ο γκανέμ που μας έκανε να γελάσουμε ακόμη και στις δύσκολες στιγμές — κι εμείς εδώ σα χορόποι να γράφουμε πως φοβάται τους Πορτογάλους σα να μην έχει κάνει τίποτα άλλο στη ζωή του! και αλήθεια τώρα — πότε τελικά έγινε τίτλος το γκολ σου όταν οι αντίπαλοι σου είχαν περισσότερους φίλους από εσένα στους κόλπους της UEFA; εκείνοι φοβούνται εμάς επειδή ξέρουν πως όταν εκείνος βγει μέσα στη ζώνη, εκείνος δεν κάνει σκόρ — εκείνος κάνει ιστορία! λοιπόν λοιπόν… εκείνος είναι ο καλλιτέχνης που θέλουμε, ναι, ΑΛΛΑ όχι επειδή φοβάται τους Πορτογάλους — επειδή εκείνος εκεί που οι άλλοι ψάχνουν λόγια, εκείνος βρίσκει γκολ! εκείνος εκεί που οι άλλοι λένε πως είναι δύσκολο, εκείνος κάνει το δύσκολο εύκολο! κι εμείς εδώ σα γκέκοι να λέμε πως ο δρόμος περνάει μέσα από έναν που τρέμει τους Πορτογάλους; μα πού είστε εσείς εκείνες τις βραδιές που η ομάδα έκανε τον αγώνα της σαν ηλιοτρόπιο προς τον ήλιο; εκείνες τις στιγμές εκείνος ήταν εκεί σα πρωταγωνιστής — όχι σα νάνος που κρύβεται πίσω από τους φόβους του! γιατί ο τίτλος δεν γράφεται από αυτούς που φοβούνται — γράφεται από αυτούς που ξέρουν πως ακόμη και εκεί που οι αντίπαλοι είναι δάσος, εκείνοι μπορούν να βρουν μια χαραμάδα και μέσα από αυτήν να σκοράρουν! κι εκείνος εκεί που οι άλλοι βλέπουν φαντάσματα, εκείνος βλέπει γκολ! εκείνος εκεί που οι άλλοι λένε "φοβάμαι", εκείνος λέει "θα το καταφέρουμε"! κι εγώ εκεί που βλέπω τον Χουρκάτς, βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει πως οι μεγάλοι τίτλοι γράφονται όχι με λόγια αλλά με γκολ — κι εκείνος εκεί που οι άλλοι ψάχνουν λόγια, εκείνος βρίσκει γκολ! εκείνος εκεί που οι άλλοι κάνουν replay πάνω στους πρωταθλητές, εκείνος κάνει replay πάνω στους δικούς του τίτλους! αλλά εσείς εδώ σα τρελοί να λέτε πως φοβάται τους Πορτογάλους σα να μην έχει κάνει τίποτα άλλο στη ζωή του! εκείνος είναι ο καλλιτέχνης που θέλουμε — κι εμείς εδώ σα χαζοί να του φτιάχνουμε μνημεία επειδή τραβούσε αριστερά στα σουτ!

Πάντως τι είναι αυτό που σας κάνει να βλέπετε τον ίδιο τύπο συνέχεια στο πρόσωπο του Χουρκάτς; Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις Σέρρες πριν από τρεις μήνες, όταν η ομάδα είχε χάσει το πρώτο γκολ στο 18ο λεπτό κι αυτός πήρε τη μπάλα στη μεσαία γραμμή σα ν' άνοιγε δρόμο. Μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο — σουτ σαν βόμβα αριστερά, αντίπαλος ετοιμόρροπος, τέρμα γεμάτο. Κι εκείνος στάθηκε εκεί σαν αγαλματάκι περιμένοντας τους συμπαίκτες του σα να είχε τελειώσει η ταινία. Αλλά την επόμενη μέρα όλοι εδώ γράφαμε στατιστικά περί σκόρερ και φυσικά όχι γα κόκκινο δωμάτιο από άγχος στις μεγάλες στιγμές. Μα πού πήγε εκείνο το βλέμμα του εκείνες τις νύχτες που το γήπεδο γίνεται αρένα για αγώνες ζωής; Εμείς εδώ σα τρελοί να λέμε πως φοβάται τους Πορτογάλους σα να μην ξέρουμε πως εκείνοι τον έχουν βάλει σ' ένα σχέδιο εδώ και χρόνια; Γιατί εγώ εκεί που τον βλέπω, βλέπω έναν σπουδαίο καλλιτέχνη — αλλά όχι έναν πρωταθλητή. Ένας πρωταθλητής δεν λέει πως φοβάται. Στα χείλη του, εκείνος λέει πως ετοιμάζεται.

Παιδιά μου, σας βλέπω όλα εδώ σα να μιλάμε για τον επόμενο εθνικό ήρωα — κι εγώ ο ίδιος μου φοράω το βραχιόλι από εκείνον τον αγώνα στη Λε Τουκ, όταν έκανε εκείνον τον σουτ σα βόμβα αριστερά στις Σέρρες. Το κατάλαβα τότε εκείνη τη στιγμή: αυτό ήταν ένας καλλιτέχνης των πλευρών, κανένας άλλος. Κι όμως τώρα, όσο όλοι τραγουδούν τον ύμνο πως "ωραίος ο γκάνας, θα μας πάει στους ώμους", εμένα με πιάνει μια νύχτα που κάποιος άλλος έκανε το ίδιο πράγμα πριν χρόνια — αυτόν τον πήραν πιάτο σαν άλλο πιάτο στο τραπέζι όταν έφτασε η μεγάλη στιγμή. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ θυμάμαι πως όταν πήγαινες σπίτι μου μετά τους αγώνες, εκείνος ο τύπος είχε μια φράση που έμεινε: "οι τίτλοι δεν γράφονται με καλλιτεχνία, γράφονται με ψυχές". Την ημέρα που πήραν την ομάδα σαν θύμα πάνω στο χορτάρι, εκείνος έκανε έναν άλλον γύρο στο γήπεδο σα ν' αναζητούσε κάτι που είχε χαθεί — κι εμείς εδώ σα χαζοί του σέρναμε τα τραγούδια επειδή έκανε σκόρ στις μερσέντες. Δεν λέω πως δεν έχει τάλεντο — αυτό το βλέπουν ακόμη και οι πέτρες. Αλλά στους μεγάλους τίτλους, εκείνος γίνεται σα ρόμποτ που ψάχνει το κουμπί "on". Την τελευταία φορά που τον είδα στις μεγάλες διοργανώσεις, θυμάμαι πως έκανα έναν γύρο στο σπίτι μου σαν ν' αποχαιρετούσα έναν φίλο — εκείνος έκανε άλλη μια εμφάνιση σαν εισιτήριο στο σινεμά. Κι εμείς εδώ σα γκέκοι να βγάζουμε νέα τραγούδια επειδή τραβούσε αριστερά στα σουτ; Μα πού είναι η μπάλα εκείνες τις νύχτες που οι μεγάλοι τίτλοι γράφονται όχι με πόδια αλλά με δάκρυα;

Λοιπόν, αλήθεια τώρα — εμένα χτες το βράδυ με έπιασε μια φοβέρα στο σουπερμάρκετ καθώς κοιτούσα τη σακούλα μου σα να ήταν τελική αγορά Ευρώπης. Σκέφτηκα εκεί μέσα στους σάπιους κίτρινους ντομάτες: τι γίνεται όταν ένα ταλέντο μεγαλώνει σα λουλούδι του κήπου κι όμως στους μεγάλους τίτλους γίνεται σα ξερό χορτάρι; Για τον Χουρκάτς μιλάμε — αυτόν τον καλλιτέχνη που οι φίλοι του τραγουδούν σα να είναι ο επόμενος Μεσί επειδή τραβούσε αριστερά στα σουτ σα κάτι αυτοματοποιημένο στο γήπεδο των Σέρρων πριν τρεις μήνες. Ναι, υπάρχει εκείνη η στιγμή όπου ο αντίπαλος σου πιάνεται σα πιάτο μπροστά σ' έναν σουτ σαν βόμβα και εσύ ξαφνικά βλέπεις τον εαυτό σου σα καλλιτέχνη της αβανγκάρντ. Αλλά εκείνες οι στιγμές δεν κάνουν τον τίτλο. Κοιτάξτε τον εαυτό σας τώρα: όλοι εδώ λένε πως φοβάται τους Πορτογάλους σα να ανακαλύψαμε ο ένας τ' άλλον ότι η μπάλα δεν γυρίζει σα σβούρα όταν ανάβουν τα μεγάλα φώτα. Μα τι είναι αυτό το "φοβάμαι"; Είναι η φωνή εκείνου που γνωρίζει πως εκείνοι ξέρουν τις κινήσεις σου σα πρωινό δελτίο καιρού; Ή μήπως είναι η αναγνώριση ενός καλλιτέχνη πως όταν το γήπεδο γίνεται στάχτη κάτω από τα πόδια σου, εκείνος μένει άδειος; Από την άλλη, υπάρχει εκείνο το μικρό δείγμα στις εθνικές ομάδες που μιλάει μόνο του. Στις μεγάλες διοργανώσεις, αυτός ο τύπος γίνεται σα ρόμποτ που ψάχνει το κουμπί "on" — όχι επειδή δεν έχει ψυχή, αλλά επειδή εκείνες οι νύχτες δεν αφήνουν χώρο για καλλιτεχνία. Στην τελευταία μεγάλη διοργάνωση, είδαμε έναν σκόρερ να γίνεται ζουζούνι σε έναν κόρνερ αριστερά επειδή η ταχύτητα των γεγονότων ήταν μεγαλύτερη από εκείνη του νου του. Εκείνος ο αγώνας στη Λε Τουκ δεν ήταν περίεργο περιστατικό — ήταν μια επισήμανση. Υπάρχει μια απόχρωση εδώ; Σίγουρα υπάρχει. Το ταλέντο του Χουρκάτς δεν αμφισβητείται — εκτός κι αν κάποιος είναι τυφλός στις μερσέντες. Αλλά οι τίτλοι δεν πάνε στους καλλιτέχνες των πλευρών. Πάνε σ' εκείνους που όταν ανάβει η φωτιά στο γήπεδο, εκείνοι δεν ψάχνουν τη χαραμάδα — την ανοίγουν οι ίδιοι. Κι εμείς εδώ σα γκέκοι να περιμένουμε πως εκείνος μόνος του θα ανοίξει όλες τις χαραμάδες επειδή τραβούσε αριστερά στα σουτ; Νομίζω πως έφτασε η ώρα να αποκτήσουμε κάποια ψυχραιμία. Να σταματήσουμε να βλέπουμε έναν άνθρωπο σαν τον επόμενο εθνικό ήρωα επειδή έκανε ένα σκόρ στη Λε Τουκ σα βόμβα αριστερά. Ο τίτλος δεν είναι μονόδρομος που περνάει μέσα από ένα ταλέντο σ' έναν καλλιτέχνη — είναι ένας δρόμος που περνάει μέσα από έναν πρωταθλητή. Κι εκείνος δεν χτίζεται με τραγούδια, χτίζεται με ψυχές εκείνες τις νύχτες όπου το γήπεδο γίνεται αρένα και οι αντίπαλοι ξέρουν πως εκείνος έχει γίνει στόχος προτού καν ξεκινήσει ο αγώνας. Άσε που όταν λένε πως φοβάται τους Πορτογάλους, εκείνος σίγουρα έχει δίκιο — όχι επειδή αυτοί είναι καταστροφείς του χαρακτήρα, αλλά επειδή εκείνοι γνωρίζουν πως όταν αυτός ανοίξει τη μπάλα μέσα στη ζώνη, εκείνοι έχουν ήδη σχεδιάσει το αντεπίθεσμά τους σα χάρτη. Κι εμείς εδώ σα χαζοί να του δίνουμε παράσημα επειδή τραβούσε αριστερά στα σουτ σα νάνος σε στροφή; Αλλά ας μην γίνουμε και υπερβολικοί. Υπάρχει χώρος για δύο συναισθήματα εδώ: ο σεβασμός στον καλλιτέχνη των πλευρών και η αναγνώριση πως ο τίτλος θέλει κάτι παραπάνω από αυτό. Την τελευταία φορά που είδα τον Χουρκάτς στις μεγάλες διοργανώσεις, εκείνος έκανε μία εμφάνιση σαν εισιτήριο στο σινεμά — όχι επειδή δεν προσπάθησε, αλλά επειδή εκείνες οι νύχτες έχουν δικούς τους νόμους. Κι εγώ εδώ σα σαχλός που κάποτε πίστευε πως ο επόμενος Μεσί βρισκόταν στον κήπο του γείτονά μου. Τώρα ξέρω πως οι τίτλοι γράφονται σπάνια εκεί όπου οι καλλιτέχνες βγάζουν τέχνη — γράφονται εκεί όπου οι πρωταθλητές βγάζουν ψυχές. Κι όσο αυτός ο τύπος συνεχίζει να λέει πως φοβάται τους Πορτογάλους σα νάνος στο γήπεδο, εγώ εδώ του λέω: εκείνος ξέρει τι του περιμένει. Το ζήτημα είναι αν εμείς ξέρουμε τι περιμένουμε εμείς.