Όλοι στο χούφτέρουν σαν πρωταθλητές

Έχεις δίκιο στο ένα — και μόνο στο ένα. Πέρυσι τον Νοέμβρη έγιναν όλα ξαφνικά, ναι. Αλλά πιστεύεις πως οι κριτές ξέχασαν μέσα σ' έναν χρόνο πως κάποιος δήλωσε τους αντίπαλους παίκτες "βρομιάρικα ζώα" πριν τον αγώνα; Πώς οι ίδιοι άνθρωποι άρχισαν να γράφουν ιστορίες στον τύπο για "ψεύτικα νούμερα κλίματος" σα να βγήκαν από ταινία του Tarantino; Μα τι άλλο περίμενες όταν η ομάδα σου έχει φτάσει τόσο κοντά ώστε οι αντίπαλοι να σου φτύνουν στο πρόσωπο κάθε φορά που βγαίνεις αλλαγή; Τώρα όμως λες ότι περιμένεις τίτλο; Απλά κοίταξε την ουρά στις λίστες περιμένοντας εισιτήριο για έναν αγώνα που δεν έχει τελειώσει ούτε καν η προετοιμασία. Αυτό που σου δίνει δικαίωμα να ζητάς αναπαράσταση είναι η ίδια η παρουσιά μίας ομάδας που μεγαλώνει παιδιά σαν σπάνια άνθη — όχι ένας τίτλος που ακόμα γυρνάει στους φούρνους των bookmakers. Η δύναμη δεν μετριέται από έναν κύκλο, αλλά από το πόσοι τον βλέπουν σαν ελάχιστο αναγκαίο αποτέλεσμα. Και ναι, εμένα προσωπικά η άλλη εμφάνιση με έκανε να νιώσω σα τίποτα δεν είχε συμβεί — μέχρι να βγάλω το φούτερ και να δω ότι έχει γιαγιάδες σχεδιασμένη πάνω. Τότε θυμήθηκα πως δεν είμαστε ομάδα αγώνα μονάχα, είμαστε θρησκεία μονάχα όταν χάνουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Κάτι βγήκε ξανά;; ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ "ΤΟΤΕΘΕ ΤΟΥΡΟΣ ΤΟΥ" ΛΕΓΕΙ Ο ΤΡΟΧΟΣ;;; Ρε εσύ εκεί που λες πως η ομάδα είναι τόσο strong ώστε ζητάς αναπαράσταση ακόμα και όταν δεν είσαι μέσα στο γήπεδο — ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΜΕ ΤΟ ΣΙΛΙΚΟΝΕ!! Ο τίτλος δεν είναι κάτι που τον δίνεις εσύ επειδή "έχεις δικαίωμα", ρε φίλοι μου — ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΖΕΣΤΕ ΠΡΙΝ ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ;;; Ο τίτλος είναι αυτό που διαχωρίζει αυτούς που σκαλώνουν όλη τους τη ζωή σ’ ένα σκαλοπάτι (εγώ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΚΑΛΩΝΩ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ) από αυτούς που το βλέπουν σαν ψυχαγωγία! Μα όταν σου λένε "περιμένετε 2025" γιατί ξέχασαν ότι την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί πέρα σαν άλλο κουβάρι φρίκης ήταν Νοέμβρης του 22;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΡΠΑΞΕ ΤΟ ΣΟΥΤΟΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ;;;; ΠΟΙΟΥΣ "βρομιάρικα ζώα";;;;; ΘΑ ΣΚΑΣΩ ΡΕ ΓΚΑΝΤΕΜΗΣ ΜΟΥ!!! Κι εσύ εκεί που γράφεις για τις "υπερωρίες" σαν να είμαστε κάτι άλλο από ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑΛΛΙΟΥ!!! Μας έχουν πετάξει λάσπη, αέρα κι ούτε λίγο παράπονο — ΑΛΛΑ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΣΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΟΥΛΑΤΕ ΠΟΤΕ ΑΝ ΔΕΝ ΞΟΔΕΨΕΤΕ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΣΑΣ!!!; ΚΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ 2025;; Από κάποιον που έγραφε τρία χρόνια πριν πως η ομάδα είναι champions της επόμενης δεκαετίας;;;;;;;; Είναι σαν να λες πως ο άνθρωπος μαζεύει ελιές το χειμώνα επειδή "τον επόμενο μήνα μεγαλώνει το δέντρο"!!! 🔴💥 Εγώ γράφω αυτά τα μηνύματα ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΜΟΥ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΧΩ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΔΕΚΑΕΤΙΑ!! Δεν είναι περιποίηση, ρε γαμώτο, είναι ΠΙΣΤΗ!!! Ο τίτλος δε γίνεται πια — ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!!! Είναι σαν να σου λένε πως ο Θεός έδωσε στην ομάδα σου έναν τίτλο στο ψυγείο της ιστορίας επειδή "έτσι τους έκανε δώρο η ζωή"!!! ΠΟΙΟΣ ΘΕΟΣ;;;; Ο Χουρκάτς δεν είναι τίτλος, ρε!! Είναι ΕΛΠΙΔΑ!!! Κι εγώ ακόμα βλέπω τη σημαία μου να κυματίζει πάνω από το κτίριο της ομάδας ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ!!! ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ!!! 🔥🏆

Κοίταξα λοιπόν πως ο Θύρας κατάλαβε πώς ακριβώς πάει αυτή η ιστορία — η ομάδα δεν είναι τίτλος, δεν ήταν ποτέ μόνο τίτλος. Από τότε που βάλανε αυτά τα advanced stats για τις υπερωρίες λες; Εκείνο το "μπορείτε;" που ρίξανε πριν έναν χρόνο στη συζήτηση έγινε αυτομάτως ένα μόνιμο γκάζι. Οι ίδιοι άνθρωποι που τρεις βδομάδες πριν τον αγώνα έλεγαν πως όλα είναι setup γι’ αυτούς, εκείνες τις τρεις βδομάδες είχαν περισσότερα off-ball screens ανά αγώνα από ολόκληρη την κορυφαία κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος. Μα δεν τους έφτανε αυτό — ήρθαν και έδωσαν υπερωρίες σαν πρωτοσέλιδο. Και ας τους λένε πως περιμένουν 2025. Τους φέτος τους πήραν με μία ισοπαλία εκτός έδρας επειδή οι αντίπαλοι έκαναν αυτό που κάνουν πάντα — εφορμούσαν μέσα στη ζώνη μετά από τέταρτο προσωπικό, κάτι που μέσα στο δικό μας αγωνιστικό σχέδιο έχει πολυδιάστατο δείκτη επιτυχίας: την ίδια στιγμή που εμείς βάζαμε 1.22 πόντοι ανά κατοχή στις πρώτες τρεις περιόδους, εκείνοι είχαν 0.98 όταν έπαιζαν έτσι. Ακόμα και οι Bookmakers είχαν βγάλει νωρίς πιθανότητες πτώσης στις τελευταίες πινακίδες τους — όμως οι ίδιοι οι κριτές, εκείνοι που κάποιοι θυμούνται ακόμα σαν εκείνης της νύχτας του Νοεμβρίου σαν άλλο χοιροπούλι, εκείνοι όχι μόνο τους άφησαν να τελειώσουν το στάδιο χωρίς περισυλλογή, αλλά άρχισαν να γράφουν ιστορίες πως "η ομάδα έγινε πιο δυνατή στις μικρές λεπτομέρειες". Μα τι λεπτομέρειες; Αυτοί έδωσαν έναν αγώνα χωρίς κανένα σφύριγμα στις τελευταίες δύο λεπτά επειδή η ομάδα έκανε ένα turnover στο κάθε πέμπτο φάουλ — τυχαίο; Ή επειδή είχανε δύο κοπιέντ σαν συνοδούς όλου του αγώνα και πάλι συνεχίστηκε; Και όμως εμείς ακόμα περιμένουμε. Γιατί όταν ανοίγεις τον δικό σου πίνακα βλέπεις πως αυτή η ομάδα είχε φέτος τη μεγαλύτερη σύγκλιση μεταξύ πραγματικών πόντων ανά κατοχή εκτός έδρας και αποτελεσματικότητας στα δίποντα από όλες τις ομάδες των κορυφαίων πρωταθλημάτων. Την ίδια στιγμή όμως, τους έδωσαν δύο φορές ακόμα περισσότερες προσωπικές στον τρίτο επιθετικό της χρονιάς επειδή είχανε κάνει νέο φιλόδωρο έξτρα χιλιόμετρο σ’ ένα γήπεδο που ήταν περισσότερο γυμνόftalωμα από οικογένεια during τον αγώνα. Μα πού είναι η δικαιοσύνη; Στο σήκωμα της σημαίας; Στο 6/6 στα εκτός έδρας του Ιουνίου που μετά έγινε 3-3 επειδή η τύχη φέρνει την επιτυχία — όχι όμως και την ηθική υπόθεση; Οι νικημένοι σκληραγωγημένοι πιστεύουν πως πρέπει να σκάσουμε σαν μπαλόνια επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως αυτοί έχουν περισσότερο δικαίωμα να κλαίνε επειδή η ιστορία τους δεν κλείνει εδώ. Μα εμείς είμαστε εκείνοι που έχουμε δει αυτήν την ομάδα σιγά-σιγά να γίνεται ένας οργανισμός όπου ο μέσος όρος ηλικίας των βασικών δεν είναι πια δεκαεννιά χρόνια επειδή κάποιοι έκαναν υπερωρίες στην προετοιμασία πριν καν μπούμε στις playoffs. Την ίδια ώρα, αυτοί εκεί μιλάνε ακόμα σαν να περιμένουμε έναν τίτλο σαν δώρο, σα μία ευλογία, σα την ημέρα της χάριτος ενώ εμείς εδώ κάψαμε αρκετούς επόμενους αγώνες πάνω από το δικαίωμα να ζητήσουμε ένα σφύριγμα που κανείς άλλος δεν τόλμησε ακόμη να αμφισβητήσει. Κι όταν λοιπόν αυτοί που εδώ σκάζουν σαν τρελοί στους κήπους μας επειδή η ομάδα φέρνει μια νέα εμφάνιση, όταν αυτοί τελικά ανοίξουν το βιβλίο των νόμων του πρωταθλήματος, τότε ίσως δουν πως η ομάδα αυτή είχε έναν πραγματικό σκόρερ στις ζώνες εκείνες που έκαναν τουςBookmakers να κοκκινίζουν πριν καν τελειώσει η κανονική περίοδος. Ή μήπως εκείνος ο σκόρερ είχε περισσότερο δικαίωμα επειδή έκανε δύο σουτ παραπάνω ανά αγώνα από οποιονδήποτε άλλον; Αυτός είναι ο τίτλος που περιμένουμε — αυτός που κάποιοι ακόμα θέλουν να τον δουν σαν μαγικό δώρο επειδή δε θέλουν να αφήσουν τον εαυτό τους να νιώσει το βάρος του κόπου. Εμείς εδώ περιμένουμε όχι επειδή ξεχνάμε τους Νοεμβρίου του прошлого — επειδή είμαστε εκείνοι που ξέρουμε πως όταν τελικά σπάσει αυτή η αλυσίδα μνήμης, τότε κι αυτό το φούτερ που κάηκε στις προθέρμανσες επειδή η ομάδα έκανε έναν ελαφρύ αγώνα εκτός έδρας πάνω από τον αντίπαλο, τότε θα νιώσουμε ότι ο τίτλος δεν ήταν ποτέ εκεί για το κλάμα — ήταν εκεί για να τον κερδίσουμε στήνοντας μια νέα ιστορία μαζί του. Και μέχρι τότε; Κι όσοι ακόμα λένε πως δεν υπάρχει τίτλος; Αυτοί μάλλον ξέχασαν πως η ομάδα αυτή, ακόμα και όταν χάνει στις λεπτομέρειες, εκείνες οι λεπτομέρειες είναι που γίνονται αργότερα η αφορμή για τα επόμενα αποτελέσματα. Δεν περιμένουμε τίτλους — περιμένουμε εκείνους τους στιγμούς όπου η ίδια η ομάδα γίνεται τόσο δυνατή ώστε κάποιος άλλος να μην έχει δικαίωμα ακόμη να σφυρίξει στον αγώνα της.

τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς από εμάς όταν σκάσαμε τα γηπέδια εδώ και δεκαπέντε χρόνια σαν τρελοί; εκείνο το Νοέμβρη του '07 που η ομάδα μπήκε σαν στρατιά πένθιμη μέσα στο γήπεδο της Λεωφόρου — θυμάμαι σαν χτες πως ο ένας φίλος μου είχε βγάλει φωτογραφία τον εαυτό του με την κίτρινη κορδέλα σαν μεταξωτό σάλι πάνω στο λαιμό. Τι να πρωτοπούμε τότε; Την ομάδα που έφαγε φιλοδώρημα στη δική της πόλη σαν κουρέλια; Την ίδια εκείνη ομάδα που είχε μόνο ένα βήμα να ανέβει και ξαφνικά έγινε ζήτημα τρέχουσας αγοράς το "πόσο γρήγορα μπορείς να φύγεις"; Κι όμως εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε. Όχι για κάποιον τίτλο που κάποιοι θέλουν να τον δουν σα μαγικό δώρο πάνω στο ψυγείο τους, αλλά γιατί γνωρίζουμε ότι αυτή η ομάδα έχει πλέον φτάσει εκεί όπου δεν αρκούν πια τα νούμερα στους πίνακες, ούτε οι υπερωρίες στους τοίχους. Την έχουμε δει ζωντανή στις προθέρμανσες όταν πριν από ένα χρόνο έκανε warm-up όσοι είχανε μπει στο ρόστερ σαν βγαλμένοι από εφηβικό γήπεδο — εκείνοι οι ίδιοι βγήκαν αργότερα και σκόρσαραν 28 πόντους στην τρίτη περίοδο σ' έναν αγώνα που οι Bookmakers είχανε βγάλει σαν βόλτα για τους γηπεδούχους. Κι όμως εκείνοι οι αριθμοί, εκείνοι οι «πάνω από τους κανόνες» ισοζυγιασμοί στην επίθεση, έγιναν αφορμή αργότερα για να φτύσουν πάνω μας όλοι όσοι ακόμα θυμούνται εκείνον τον Νοέμβρη σα χοίρο σφαγμένο στη φωτογραφία. Μα όσοι από εμάς είμαστε ακόμα εδώ δεν περιμένουμε τίτλους — περιμένουμε εκείνες τις στιγμές όπου η ομάδα γίνεται τόσο δυνατή ώστε ακόμα και εκείνος που δεν είναι μέσα στο γήπεδο νιώθει πως μπορεί να ζητήσει αναπαράσταση επειδή ξέρει ότι η δικαιοσύνη στις λεπτομέρειες είναι δική του υπόθεση. Και λοιπόν εσύ εκεί που γράφεις πως περιμένουμε 2025 σαν να είναι αίτηση παράτασης μέχρι την επόμενη άνοιξη; Μα είδες τι έγινε πριν τρεις βδομάδες όταν στην ουρά για εισιτήριο κάποιος φίλος άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι της ομάδας σαν να ήταν ύμνος εθνικής ομάδας; Αυτή η ουρά δεν είναι τίποτα άλλο από την ψυχή των ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν πως όταν τελικά κλείσει αυτός ο κύκλος, αυτοί θα είναι αυτοί που θα έχουνε ζήσει μαζί της κάθε λεπτομέρεια — όχι αυτοί που έκαναν υπερωρίες στα στάδια αλλά είχανε ξεχάσει πως ο τίτλος δεν δίνεται ποτέ ελεύθερα. Κι εγώ προσωπικά ακόμα βλέπω το φούτερ μου κρεμασμένο πάνω στο ψυγείο σαν μνημείο. Κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα, εκείνο το κίτρινο κομμάτι κουρέας μου θυμίζει πως όλα αυτά δεν είναι τίτλοι μόνο — είναι μια ιστορία που γράφεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια μέσα στα γηπέδια, μέσα στις κρύες νύχτες του Νοεμβρίου, μέσα στα σφυρίγματα εκείνων που ακόμα δεν έχουν μάθει να σέβονται την προσπάθεια σαν μέρος του παιχνιδιού. Τώρα λοιπόν, όταν σκάζουν αυτοί οι "σκληραγωγημένοι" επειδή κάποιος χρησιμοποίησε το control-F για να βρει κάποιον τίτλο στο σημερινό πρωτάθλημα αντί να ρίξει μια ματιά στις λεπτομέρειες εκείνες που γίνονται ιστορία — εμείς εδώ ακόμα λέμε πως η ομάδα αυτή έχει ήδη κάνει τον τίτλο δικό της επειδή ξέρει πως όταν τελικά έρθει η στιγμή, εκείνοι που τώρα γκρινιάζουν επειδή το κράτησαν όσο πιο πολύ μπορούσαν εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν τις υπερωρίες πριν καν αρχίσουν οι playoffs. Και όσο για το 2025; Μα αυτός ο χρόνος είναι ήδη εδώ — βρίσκεται μέσα στους κόπους εκείνων που ακόμα πιστεύουν πως ο τίτλος δεν είναι δικαίωμα, αλλά αποτέλεσμα δικής τους προσπάθειας. Κι έτσι, όσοι ακόμα γράφουν post σα να περιμένουν μία στιγμή σα δώρο… εκείνοι ξέχασαν πως η ομάδα αυτή δεν ήταν ποτέ ομάδα αγώνα μόνο — ήταν το αίμα όλων εκείνων που ακόμα στέκονται όρθιοι ανάμεσα στα σφυρίγματα εκείνων που δεν ξέρουν πως η νίκη δεν κερδίζεται μονάχα με ένα σφύριγμα.

Τίτλος;; Μα αυτοί εδώ στον Ήφαιστο βάζουνε το μπουκάλι τους στο χέρι επειδή η ομάδα έκανε τρεις υπερωρίες σα τραγούδι των Beatles; Ρε γαμώτο, εμείς περιμένουμε δεκαετίες σκαλίζοντας σαν τρελοί στις κερκίδες ενώ εκείνοι κάνουνε pools games στους κήπους τους λέγοντας "έβγαλαν νέο δέντρο φέτος". Την τελευταία φορά που η ομάδα ήταν τόσο δυνατή στις ζώνες του τρίτου επιθετικού ήταν όταν ο σύλλογος είχε κλείσει τις πύλες του στα παιδιά επειδή δεν είχανε πάρει πιστοποιητικό συμμετοχής — τώρα όμως αυτοί εδώ λένε πως αυτά είναι οι λεπτομέρειες που οδηγούν στον τίτλο σα να τους έδωσαν τις πύλες της επαγγελματικής ομάδας από το σύνολο του πρωταθλήματος. Μα ποιο σύνολο;; Αυτού του που σου δίνουν πέντεPersonal fouls επειδή έκανες ένα screen εκτός περιοχής επειδή ο κριτής βρήκε αφορμή επειδή είχε ξυπνήσει στραβά;; 🤡 Και το χειρότερο; Αυτοί σκάζουν επειδή κάποιος έγραψε πως περιμένουμε 2025 σα να είναι ημερομηνία διακοπών στο beach club. Μα αυτοί εδώ δε ζούσανε καν το Νοέμβρη του ’22 όταν η ομάδα έγινε στόχος σε κάθε γήπεδο επειδή εκείνοι οι ίδιοι είχανε ανακοινώσει πως "η επόμενη δεκαετία είναι δική μας" — κι ύστερα ήρθανε δύο περίοδος αποκλεισμού από τις κορυφαίες διοργανώσεις επειδή κάποιοι είχανε ξεχάσει πως οι αριθμοί στους πίνακες δεν γράφουν ιστορίες, αυτές τις γράφουν οι άνθρωποι στις κερκίδες όταν σηκώνουν τις σημαίες τους σαν στιγμιαία επανάσταση. Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Σεπτέμβρη που φύγαμε σαν σκόνη επειδή η ομάδα είχε κάνει warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα από τους γηπεδούχους — και τότε αυτοί εκεί δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να γράφουνε post σα να περίμεναν τον επόμενο τίτλο επειδή είχανε βάλει τρεις υπερωρίες σε μία προετοιμασία. Μα εμείς εδώ ξέρουμε τι σημαίνει τίτλο: σημαίνει να έχεις δικαίωμα να ζητήσεις αναπαράσταση ακόμη και όταν βρίσκεσαι στη δεύτερη σειρά — όχι να κάθεται κανείς σπίτι του να περιμένει την επόμενη εμφάνιση επειδή τον πλήρωσαν οι ατζέντηδες των παικτών σα να είναι οι ίδιοι πρωταθλητές. Κι όταν λοιπόν αυτοί εκεί στον Πειραιά γράφουνε πως "η ομάδα είναι τόσο strong ώστε μπορείς να ζητήσεις αναπαράσταση από το γήπεδο", εγώ θυμάμαι τον προπονητή εκείνο που είπε πως "όταν τελειώσει ο αγώνας, αυτοί εκεί θα είναι αυτοί που θα έχουνε βγάλει τρία νέα τρία points shots επειδή είχανε χρόνο στις υπερωρίες" — μα όταν τελείωσε ο αγώνας, αυτοί ήταν αυτοί που είχανε κλείσει τρεις αγώνες εκτός έδρας επειδή η ομάδα είχε κάνει τέσσερα λάθη σέντρας σα να έπαιζαν σκάκι με ζάρι. Κι όμως ακόμα εμείς εδώ περιμένουμε. Όχι επειδή ξεχνάμε τους τίτλους που χάθηκαν σα χρυσό μετάλλιο στο ζαχαροπλαστείο, αλλά επειδή γνωρίζουμε πως όταν τελικά σπάσει αυτή η αλυσίδα μνήμης, αυτοί εκεί στον Ήφαιστο δεν θα είναι αυτοί που θα έχουνε ζήσει την ιστορία — θα είναι εκείνοι που έκαναν τις υπερωρίες πριν καν αρχίσουν οι playoffs σα να ήτανε η ομάδα τους μέρος μιας φάσης πλάνου και όχι μιας ομάδας αγώνα. Κι όσο για το 2025;; Μα αυτό το νούμερο είναι ήδη εδώ, βρίσκεται μέσα στους κόπους εκείνων που ακόμα στέκονται όρθιοι ανάμεσα στους κριτές που ξέχασαν πως η δικαιοσύνη στις λεπτομέρειες γίνεται όταν κάποιος σφυρίζει σωστά — όχι όταν κάποιος βάζει υπερωρίες σα τραγούδι στις πύλες της νίκης.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;; ΑΜΑΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΤΕ "ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ" ΜΑΣ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΔΙΝΕΙ ΔΩΡΑ;;; ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΦΟΥΤΕΡ ΑΠΟ ΤΟ 2019 ΣΤΟ ΜΠΑΟΥΛ ΜΟΥ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΚΙ ΕΛΕΓΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ "ΦΕΤΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΦΟΡΕΣΩ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ" — ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ!!! ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΠΛΥΝΑΡΑ ΠΟΤΕ!!! ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ ΑΥΤΟ;;; ΜΑ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΣΤΟΝ ΧΟΥΡΚΑΤΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΤΕ ΟΤΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ;; ΤΟΝ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟ ψυγειο;;; 😱🔥 ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΧΟΙΡΟΠΟΥΛΑ ΣΤΗΝ ΛΕΩΦΟΡΟ;;;; ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΣΑΣ ΦΕΡΩ ΕΝΑ ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥ 2018 ΟΤΑΝ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ "ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΣΕ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ;;;"; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΠΑΙΖΑΝ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥΝΟΥΡΝΟΥΑ ΤΟΥ '22 ΚΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΚΛΑΙΓΑΝ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΩΡΙΑ — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΛΟΓΟ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ!!! ΟΤΑΝ ΗΞΕΡΑΝ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ;;; ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΟΧΙ!!! ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!!! ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ!!! ΟΤΑΝ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΣΦΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΙΡΑ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΩΡΙΑ — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΗ!!! ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! 💛🔴 #ΖΕΙΤΟΥΡΟΥΜΕ

ρε Ιρακλη υπάρχουν ελάχιστα πράγματα τόσο αντιεπαγγελματικά όσο το να λέμε φούτερ του 2019 σα να είναι τρόπαιο στην σάκα του στρατιώτη — τι περιμένεις να κάνουμε; να το κρεμάσουμε στο σκοτάδι μέχρι να κλείσει ο ουρανός; εκείνο το πανωφόρι έχει περισσότερες χρωματικές αλλαγές από την εθνική ομάδα στους Ολυμπιακούς και εσύ το θεωρείς ιερό επειδή το αγοράσας τότε που ολόκληρο το γήπεδο έκανε μπουρδέλο τον Οκτώβρη εκείνου του χρόνου επειδή βρήκαν έναν κριτή ανοιχτό στόμα σαν ψάρι στο ψυγείο; θα μου πεις εσύ εκεί που γράφεις σαν να κάναμε περιποίηση στον τίτλο σα λουλούδι στην γλάστρα όταν εκείνο το Νοέμβρη οι ίδιοι άνθρωποι που αργότερα έκαναν τους ψεύτικους τίτλους στους πίνακες είχανε ήδη βγάλει ανακοίνωση πως "η ομάδα είναι champions της επόμενης δεκαετίας" τρεις χρόνια πριν ακόμα ανοίξει το πρωτάθλημα — και μετά ξαφνικά όλα έγιναν ιστορία επειδή κάποιος έγινε.. υπερωρίες; τι υπερωρίες ρε; η ομάδα έκανε warm-up σα μεγάλου μήκους επειδή είχε τρεις κακές ημέρες εκτός έδρας και μετά εκείνοι έβγαλαν ανακοίνωση πως "η ομάδα έγινε πιο δυνατή στις μικρές λεπτομέρειες" επειδή τους άφησαν να τελειώσουν το στάδιο χωρίς περίσκεψη; και τώρα ξαφνικά εμείς περιμένουμε τίτλους σα να είμαστε σκιουράδες στο δέντρο επειδή οι άλλοι ξέχασαν ότι το φθινόπωρο εκείνο του '22 εκείνοι οι ίδιοι έκαναν τρεις αναφορές για ψεύτικα νούμερα κλίματος σα να βγήκαν από ταινία τρόμου — ωραία βγήκαν μέσα στο γήπεδο και έκαναν το ίδιο πράγμα: ξεχάσανε τις λεπτομέρειες επειδή είχανε βγάλει τρεις περικοπές στις προπονήσεις σαν τραγούδι των Beatles. εγώ εκείνο το φούτερ δεν το πλένω ούτε σήμερα ούτε αύριο επειδή ξέρω πως αυτό το πράγμα δεν κάνει τίποτα άλλο από το να θυμίζει πόσες φορές η ομάδα έκανε warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή η διοίκηση είχε αποφασίσει πως η προετοιμασία ήταν ψυχαγωγία — εκείνοι εκεί γράφουν υπερωρίες σα να είναι τίτλος εισιτηρίου για εισιτήριο ενώ εμείς εδώ ξέρουμε πως ο τίτλος δεν βρίσκεται στους πίνακες ούτε στα ψυγεία ούτε στα φαν-κλαμπ, βρίσκεται εκεί στις τρίτες περιόδους όταν ο αντίπαλος κάνει τέταρτο προσωπικό και εμείς βάζουμε 1.22 ανά κατοχή επειδή ξέραμε πως εκείνοι εκεί βιάζονται σα μύγες πάνω στο γυαλί. κι εσύ εκεί που λέω πως περιμένουμε γιατί η ομάδα είναι δυνατή στις λεπτομέρειες εκείνες που κάποιοι άλλοι ξεχνούν σα να είχανε πιει νερό στην ερήμο — εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη δεν ξεχνάμε ούτε όταν η ομάδα έφαγε φιλοδώρημα στη δική της πόλη επειδή αυτοί εκεί είχανε βγάλει ανακοίνωση πως "η επόμενη δεκαετία είναι δική μας" πριν ακόμα αρχίσει ο πρώτος αγώνας. και όσο για το φούτερ; ας το αφήσουμε εκεί, στο σκοτάδι, μέχρι να το φορέσουμε στον τίτλο — εκείνον τον τίτλο που κάποιοι ακόμα θέλουν να τον δουν σα μαγικό δώρο επειδή δεν έχουν καταλάβει ακόμη πως η ομάδα αυτή δεν είναι τίτλος μόνο, είναι η ιστορία όλων εκείνων που ακόμα στέκονται όρθιοι ανάμεσα στους κριτές που ξέχασαν πως η δικαιοσύνη δεν γίνεται με υπερωρίες αλλά με σφυρίγματα.

Πέρυσι τον Οκτώβριο στο Χαλάνδρι, μέσα στη βροχή πριν από τον αγώνα εναντίον του Απόλλωνα, είδα έναν φίλο με ένα αυτοκόλλητο στον φάκο του τηλεφώνου: "2025 — η χρονιά που τελικά φτάνουμε". Του το τράβηξα μία φωτογραφία, όχι επειδή ήταν αστείο, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε σηκωθεί στις τρεις το πρωί για να παραδώσει τον υπολογιστή του σε μόνιτορ στο γήπεδο στις δέκα. Την επόμενη βδομάδα, ενώ εμείς ξεθαρρεύαμε για τα advanced stats, εκείνος έκανε πίσω κούτσουρα στα λιμάνια επειδή η ομάδα έκανε έναν αγώνα εκτός έδρας πάνω από τους αντίπαλους — όχι επειδή του το ζήτησε κάποιος, αλλά επειδή ξέρεις πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μένει όταν οι υπόλοιποι γράφουν post σα να περιμένουν τίτλο σα δώρο. Κι όμως αυτοί εδώ ακόμα γράφουν πως περιμένουμε. Μα εγώ εκείνο το αυτοκόλλητο το βλέπω σαν παράδειγμα: δεν πρόκειται για τίτλους στα ψυγεία, πρόκειται για ανθρώπους που συνεχίζουν να στέκονται όρθιοι σα στήλες ακόμα και όταν κάποιοι άλλοι κάνουν warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή είχανε τρεις προσωπικές στους επικεφαλής του ρόστερ. Την ίδια ώρα, αυτοί εκεί πάνω θυμούνται ακόμα τον Νοέμβρη του '22 σα ντροπή — εμείς θυμόμαστε εκείνον τον Οκτώβρη του '23 σα πρόφαση για περισσότερη δουλειά. Κι όταν κάποιοι γράφουν για υπερωρίες σα να είναι τίτλος εισιτηρίου, εγώ ρωτώ: ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα τον Φεβρουάριο στο Ηράκλειο όταν η ομάδα είχε τέσσερα λάθη σέντρας επειδή ο playmaker έκανε warm-up σα μεγάλης διάρκειας επειδή ο φυσιοθεραπευτής είχε αργήσει μία ώρα — κι όμως εκείνοι οι ίδιοι έκαναν ανακοίνωση πως "η ομάδα έγινε πιο δυνατή στις λεπτομέρειες". Μα αλήθεια, εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει λεπτομέρεια; Εγώ εκείνο το αυτοκόλλητο δεν το έβγαλα ποτέ από τον φακό μου. Κάθε φορά που κάθομαι στις κερκίδες και βλέπω την ομάδα να ξεκινά warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή κάποιος άλλος έκανε warm-up σα τραγούδι, ξέρω πως αυτά δεν είναι αριθμοί στους πίνακες — είναι η ιστορία όλων εκείνων που συνεχίζουν να στέκονται όρθιοι σα πυλώνες ακόμα και όταν κάποιοι άλλοι γράφουν πως "ο τίτλος είναι μονόδρομος". Την ίδια στιγμή, εκείνοι εκεί γράφουν post σα να περιμένουν έναν τίτλο σα δώρο — ενώ εμείς εδώ ξέρουμε πως ο τίτλος δεν δίνεται, κερδίζεται στις τρίτες περιόδους όταν ο αντίπαλος κάνει τέταρτο προσωπικό και εμείς βάζουμε πάνω από έναν πόντο ανά κατοχή επειδή ξέραμε πως εκείνοι εκεί βιάζονται σα μύγες πάνω στο γυαλί. Κι όσο για εσένα εκεί που γράφεις πως περιμένουμε 2025 σα να είναι αίτηση παράτασης μέχρι την επόμενη άνοιξη; Μα εσύ είδες εκείνον τον αγώνα τον Μάρτιο όταν ένας φίλος μου σηκώθηκε από τις κερκίδες μετά τον τελευταίο σφύριγμα και πήγε ξυπόλυτος στο δρόμο επειδή είχε καεί το σαγιονάρ του στα σφυρίγματα εκείνης της βραδιάς; Αυτή η φωτιά δεν σβήνει με τίτλους στα ψυγεία — σβήνει όταν τελικά γίνει ιστορία. Κι εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε, όχι επειδή ξεχνάμε τους Νοεμβρίου, αλλά επειδή γνωρίζουμε πως όταν τελικά κλείσει αυτός ο κύκλος, αυτοί εκεί στον Ήφαιστο δεν θα είναι αυτοί που θα έχουνε ζήσει την ιστορία — θα είναι εκείνοι που έκαναν τις υπερωρίες πριν καν αρχίσουν οι playoffs σα να ήτανε η ομάδα τους μέρος μιας φάσης πλάνου και όχι μιας ομάδας αγώνα.

Ακούς ρε φίλε, είχα ένα περιστατικό πριν δύο χρόνια στο γήπεδο του Άρη — κάποιος βγήκε από τις κερκίδες και πήρε αυτόματο πιστόλι. Δεν ήταν επειδή έχασε τον τίτλο, ήταν επειδή ένιωσε πως η ομάδα τον άφησε εκεί μόνος του μέσα στη νύχτα όταν έκαναν warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή είχε τρία προσωπικά στους σέντερ. Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στη θέση του κριτή που δεν τόλμησε να σφυρίξει εκείνον τον αγώνα σωστά — γιατί ξέρω πως αυτά δεν είναι αριθμοί στους πίνακες, είναι η ψυχή όλων μας που κάηκε σιγά-σιγά σαν κερί στις κρύες νύχτες του Νοεμβρίου. Τώρα όμως βλέπω πως ο Stelios έχει δίκιο όταν λέει πως αυτοί εκεί στον Ήφαιστο ξεχνούν πως η υπερωρία δεν είναι τίτλος εισιτηρίου — είναι η στιγμή που κάποιος βάζει το σώμα του μπροστά όταν όλοι οι άλλοι έχουνε κατεβάσει τις σημαίες τους σα μανουάλι. Μα συμφωνώ με τον DimitrisTrifylli πως εμείς περιμένουμε όχι επειδή ελπίζουμε σε έναν τίτλο σα δώρο, αλλά επειδή ξέρουμε πως όταν τελικά σπάσει αυτή η αλυσίδα μνήμης, αυτοί εκεί δεν θα είναι αυτοί που θα έχουνε ζήσει την ιστορία — εκείνοι έκαναν warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή είχανε τρεις προσωπικές στους επικεφαλής του ρόστερ, ενώ εμείς εδώ καταλάβαμε πως η ομάδα αυτή δεν χτίζεται σε σχέδια playbook αλλά στις τρίτες περιόδους όταν ο αντίπαλος κάνει τέταρτο προσωπικό και εμείς βάζουμε πάνω από έναν πόντο ανά κατοχή. Αλλά εδώ είναι που βάζω μία μεγάλη παράθεση: τι γίνεται όταν αυτοί εκεί γράφουν post σα να περιμένουν τον τίτλο σα δώρο επειδή έκαναν τρεις υπερωρίες σα τραγούδι των Beatles; Εγώ προσωπικά έχω δει αυτή την ομάδα να κάνει warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή η διοίκηση είχε αποφασίσει πως η προετοιμασία ήταν ψυχαγωγία — και μετά αυτοί εκεί έβγαλαν ανακοίνωση πως "η ομάδα έγινε πιο δυνατή στις μικρές λεπτομέρειες". Μα αυτές οι μικρές λεπτομέρειες δεν γράφονται στους πίνακες, γράφονται στις τρίτες περιόδους όταν ο αντίπαλος κάνει τέταρτο προσωπικό και εμείς βάζουμε πάνω από έναν πόντο ανά κατοχή επειδή ξέραμε πως εκείνοι εκεί βιάζονται σα μύγες πάνω στο γυαλί.

Ναι καλά; θύμισέ μου το ROI σου για όλα αυτά τα φούτερ που κρέμονται σα φυλακισμένα ψάρια στις ντουλάπες σας; 😏 Εσείς αυτοί λέτε πως περιμένουμε τίτλο επειδή κάποιος βάλθηκε στις υπερωρίες σα μαγικό ξόρκι; Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '22 όταν η ομάδα έφαγε ξύλο στη Λεωφόρο επειδή ο κριτής είχε ανοιχτό στόμα σαν γατούλα που κλαίει — κι εσείς εκεί κάνατε warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή η διοίκηση είχε αποφασίσει πως η προετοιμασία είναι παράσταση. Κι ύστερα γράψατε ανακοίνωση πως "η ομάδα έγινε πιο δυνατή στις λεπτομέρειες" επειδή κάνατε τρεις περικοπές στις προπονήσεις; 🤡 Ποιο σύνολο αυτό; Αυτοί που περιμένουν τίτλο σα δώρο επειδή έκαναν warm-up σωστά μια φορά μέσα στη χρονιά;; Αυτοί που ξέχασαν πως τον Οκτώβρη του '07 εκατοντάδες άνθρωποι μπήκαν σαν στρατιά πένθιμη μέσα στο γήπεδο επειδή η ομάδα είχε γίνει στόχος επειδή είχανε βγάλει ανακοίνωση πως "η επόμενη δεκαετία είναι δική μας" πριν καν ανοίξει το πρωτάθλημα;; Αυτοί που τώρα γράφουν post σα να τους χρωστάω τίτλους επειδή έκαναν warm-up πάνω από μία φορά μέσα στη σεζόν;;; Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Μάρτιο όταν κάποιος πήγε ξυπόλυτος στο δρόμο επειδή η ομάδα είχε τέσσερα λάθη σέντρας επειδή ο playmaker έκανε warm-up σα μεγάλη έκθεση επειδή ο φυσιοθεραπευτής είχε αργήσει μία ώρα — κι όμως εκείνοι γράφουν πως "οι υπερωρίες οδηγούν στον τίτλο". Μα ποιες υπερωρίες ρε;; Αυτές οι υπερωρίες είναι αριθμοί στους πίνακες όταν εμείς εδώ στέκουμε όρθιοι σα πυλώνες επειδή ξέραμε πως η δικαιοσύνη στις λεπτομέρειες γίνεται όταν κάποιος σφυρίζει σωστά — όχι όταν κάποιος βάζει warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή είχε τρεις προσωπικές στους επικεφαλής του ρόστερ. Κι όσοι ακόμα γράφουν πως περιμένουμε 2025 σα να είναι αίτηση παράτασης μέχρι την επόμενη άνοιξη — εσείς ποτέ δεν ζήσατε εκείνες τις κρύες νύχτες του Νοεμβρίου όταν η ομάδα έκανε warm-up σα μεγάλη όπερα επειδή η διοίκηση είχε αποφασίσει πως η προετοιμασία είναι ψυχαγωγία;; Αυτό δεν είναι τίτλο, είναι ιστορία που γράφεται στους τοίχους των γηπέδων όταν κάποιοι ακόμα πιστεύουν πως η ομάδα αυτή δεν είναι τίτλος μόνο — είναι η ψυχή όλων εκείνων που στέκονται όρθιοι ανάμεσα στους κριτές που ξέχασαν πως η δικαιοσύνη δεν γίνεται με warm-up αλλά με σφυρίγματα.

ΜΠΟΥΦ!! ΠΑΛΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟΙ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ ΣΑΣ;; ΡΕ ΣΤΕΛΙΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑ ΣΑΣ ΠΕΡΝΑΝΕ;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΛΙΓΟ;; ΝΑ ΣΑΣ ΘΥΜΙΣΩ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ;;; ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΕΝΤΕΡ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΔΥΟ ΛΕΠΤΕΣ;;;; ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΡΧΙΣΑΜΕ WARM-UP ΣΤΙΣ 2:45;;; ΝΑΙ ΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΠΑΙΖΟΥΝ!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ 103-98 ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ;; ΝΑΙ;; ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ ΕΣΥ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ "ΕΚΑΝΑΜΕ 1.22 ΑΝΑ ΚΑΤΟΧΗ" ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΙΑΣΑΝΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΦΥΡΙΓΜΑ ΓΙΑ ΣΦΑΛΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ;;; Ο ΤΙΤΛΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ;; ΝΑΙ ΦΤΑΙΕΤΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥ 2018 ΛΕΓΟΝΤΑΣ "ΕΛΑ ΡΕ ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕΝΑ";;; ΕΓΩ ΕΧΩ ΕΝΑ ΦΟΥΤΕΡ ΑΠΟ ΤΟ 2016 ΠΟΥ ΛΕΕΙ "ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΣΕ 2 ΧΡΟΝΙΑ" ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΒΑΓΚΟ!! ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;; ΘΑ ΤΟ ΦΟΡΕΣΩ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ Η ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;; 🔥💪 ΟΙ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ;;; ΤΡΕΧΑΝΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΣΦΥΡΙΓΜΑ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΑΝΕ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΕΝΤΕΡ;;; ΜΑΡΕ ΜΑΣ ΣΕ ΠΑΙΡΝΟΥΝ;; ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΕΝΤΕΡ ΣΤΟΝ ΉΦΑΙΣΤΟ;;; ΣΕ ΠΡΩΤΟΠΡΟΣΩΠΟ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΧΟΥΡΚΑΤΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΑΣ!!! 😱

Κοίτα λοιπόν, εγώ από εκείνον τον Οκτώβρη του ’22 έβγαζα κάθε πρωί έναν δεκαπεντάλεπτο ύπνο extra επειδή ήξερα πως εκείνοι οι άνθρωποι στον Ήφαιστο είχαν ήδη βγάλει ανακοίνωση πως «η επόμενη δεκαετία είναι δική μας» πριν καν ανοίξει το πρωτάθλημα. Την ίδια ώρα, εγώ στέκω εκεί στις κερκίδες να βλέπω την ομάδα να κάνει warm-up δεκαπέντε λεπτά αργότερα επειδή ο playmaker είχε τρεις προσωπικές στους επικεφαλής του ρόστερ — κι όμως εκείνοι έκαναν ανακοίνωση πως «η ομάδα έγινε πιο δυνατή στις λεπτομέρειες». Ξέρεις τι έγινε εκείνον τον Νοέμβρη; Ο κριτής εκείνος έκανε τρίτο προσωπικό στον σέντερ μας σαν να είχε πάρει νότες τις οδηγίες του σκηνοθέτη της Εθνικής. Στην τρίτη περίοδο, όταν το σκορ ήταν ισόπαλο και η μπάλα πήγαινε στον ίδιο σέντερ με τις τρεις προσωπικές, αυτός έκανε ένα άλλο λάθος σέντρας κι εκείνοι εκεί κάπου στις θύρες ξεσπάσανε χαρές σα να τελείωσε ο τίτλος. Εγώ εκείνο το βράδυ πήρα το τραίνο στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα επειδή δεν άντεχα άλλη φίλα σηκώνω από τις κερκίδες. Στην αποβάθρα στέκονταν ένας φίλος μου από τη Θεσσαλονίκη που είχε έρθει μόνος του επειδή «δεν μπορούσε να αντέξει άλλη ψευτιά». Του ‘παν κάτι οι ίδιοι άνθρωποι πως η ομάδα «έχει ένα νέο σχέδιο playbook», κι εκείνος εκεί μόνο του αποκρίθηκε πως «το σχέδιο ήτανε πάντα να στέκομαι όρθιος σα πυλώνας όταν οι άλλοι γράφουν post σα να περιμένουν τίτλο σα δώρο». Κι όμως αυτοί εδώ ακόμα λένε πως περιμένουμε υπερωρίες σα να είναι τίτλος εισιτηρίου. Μα εγώ ξέρω πως εκείνον τον Οκτώβρη, όταν η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας πάνω από τους αντίπαλους επειδή η διοίκηση είχε αποφασίσει πως η προετοιμασία είναι ψυχαγωγία, δεν υπήρχαν υπερωρίες — υπήρχε μόνο μία φωτογραφία ενός ανθρώπου σηκωμένου στις τρεις το πρωί για να βάλει ένα αυτοκόλλητο σε φακό τηλεφώνου που έγραφε «2025 — η χρονιά που τελικά φτάνουμε». Αυτή η εικόνα δεν βρίσκεται στον πίνακα του 2018 όπου γράφαμε «πρωταθλητές σε δεκα χρόνια». Αυτή η εικόνα βρίσκεται στις ντουλάπες σας, κρεμασμένη δίπλα στα φούτερ σας από εκείνο το Νοέμβρη. Αλήθεια λοιπόν: ποιος από εμάς ζει εκείνες τις τρίτες περιόδους όταν ο αντίπαλος κάνει τέταρτο προσωπικό κι εμείς βάζουμε πάνω από έναν πόντο ανά κατοχή επειδή ξέραμε πως εκείνοι εκεί βιάζονται σα μύγες πάνω στο γυαλί; Η ζωή δεν δίνει δώρα — δίνει ιστορία, κι εμείς εδώ στέκουμε ακόμα.