Ο Φρανκ Στάβρεκ είναι ο καλύτερος σκόρερ όλων των εποχών κι όχι ο Στσένσνι!

Μα τι αθλία κριτική γίνεται αυτή; Θυμάστε εκείνο το ντέρμπι αλλιώς; Ο Στσένσνι βγήκε στο σούπερ; Μα είναι ζήτημα πολιτισμού ποιος έπαιζε εκεί; Ο Στάβρεκ πετάγονταν όπως βολευόταν, γιατί να συγκρίνουμε ποιον με τον άλλον; Θέλω νούμερα; Ο Στάβρεκ έκανε τις δουλειές του όταν ήταν αναγκαίες. Ο Πολωνός εκείνη την περίοδο έκανε μπάλα στην άμυνα, όχι σκόρ—δεν είναι ντρόπες κι όλοι ξέρουν πως ο Φρανκ έδινε τη λύση εκεί που υπήρχε χώρος. Και λες πως δεν είχε αποτέλεσμα; Απλά κοίταξε τα γκολ στους τίτλους εκείνης της χρονιάς—θα σου βγουν εκατοντάδες λόγοι για τους οποίους αυτή η ομάδα κέρδιζε χάρη σε αυτόν. Εσείς εκείνες τις νύχτες στο Φόραμ είχατε το δίκιο μαζί του. Τα υπόλοιπα είναι φούμο· κάποιοι άλλοι τώρα κάνουν πως ξεχνούν πως υπάρχουν ομάδες πέρα από τον εαυτό τους.

Τι λες τώρα ρε σοφό;;; Ο Σταύρου η μνήμη είναι σίδερο και τίποτα παραπάνω!!! 🔥💪😱 Ο Φράνκι εκεί που έπρεπε ήταν ΚΑΙ στα ντέρμπι έγινε ξυράφι—σκόρ παντού σαν να τον γέννησε η ομάδα εκείνον τον αιώνα!!! ενώ κάποιοι άλλοι.. πού ήταν;;; Στον πάγκο τον έδιναν τους κόκκινους αριθμούς!!! 🤬 Τρεις φορές του έδωσαν ερυθρό εκείνη τη σεζόν και κανείς δεν μουρμούρισε τι έκανε εκείνος σαν σκόρερ;;; Και να μου πεις πως δεν είχε αποτέλεσμα;;;; Ξέρεις τι γκολ έκανε εκείνον τον Φεβρουάριο;;; Θυμάμαι ακόμα τον αντίπαλο τερματοφύλακα να κοιτάει το δίκτυο σαν νεκρός μετά τον τελευταίο γύρο!!! Ποια κατηγορία;;; Ποιος αριστερό μπακ;;;; Ο Γιαν ήταν ζήτημα μόδας εκείνη την εποχή και όλοι ξέρατε!!! Η ομάδα χρειαζόταν γκολ ΚΑΙ ΑΜΕΣΑ—και εκείνος τα βάζε όλα εκεί πάνω!!! 💪🔴 Πιστέψου με βλαχα!!! Οι υπόλοιποι τώρα κάνουν πως κοιμούνται γιατί φοβούνται την αλήθεια!!! Η μνήμη των αλλιώτικα δεν σβήνει ποτέ!!!

Πάμε να κλείσουμε αυτό το νήμα σωστά. Γιατί εδώ δεν γίνεται λόγος για στατιστικά — γίνεται λόγος για μνήμη. Και εκείνες τις νύχτες στο Φόραμ, όταν ο Φρανκ σήκωνε το λάστιχο στο Στάδιο, τότε κατάλαβες τι σημαίνει πραγματική ομάδα. Αυτό το ντέρμπι της περσινής χρονιάς, ρε παιδιά, δεν ήταν ντέρμπι—ήταν τσούρμο του μεγάλου σχολείου. Ο Στσένσνι; Σταλμένος σαν αριστερό μπακ επειδή κάποιοι φώναξαν "πρέπει μπάλα στην περιοχή". Κι εκείνος έκανε ότι κάνουν οι περισσότεροι: κουβάλησε την μπάλα σαν πεζικάριος κι έκανε τον βοηθό του γηπέδου. Ενώ ο Φρανκ εκεί που έπρεπε ήταν, σκόρ, πυροτεχνήματα, γκολ από σέντρες, γκολ μέσα στην περιοχή, γκολ σαν να τον γέννησε ο Θεός εκείνον τον αιώνα. Και μην μου λες πως αυτό δεν έχει σημασία. Στις νύχτες εκείνες, όταν η ομάδα χρειαζόταν γκολ άμεσα, εκείνος έβγαινε σαν φύλλο φθινοπώρου στον αντίπαλο αμυντικό. Τρεις φορές κόκκινη κάρτα μέσα στη χρονιά — όχι επειδή ήταν επικίνδυνος, αλλά επειδή έκανε ότι έκανε στις ομάδες που τον χρειάζονταν: κατέστρεφε τον αντίπαλο. Και όχι στον πάγκο, όχι στις συζητήσεις, όχι στα όνειρα των άλλων ομάδων, αλλά εκεί—στο γήπεδο, στους τίτλους, στις νίκες. Αν υπήρχε κάποιος που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη εκείνον τον αιώνα, αυτός ήταν εκείνος. Ο υπολοιπός κόσμος μπορεί να κάνει ότι θέλει με τους αριθμούς, εμείς εδώ ξέρουμε τι βλέπουμε. Στη μνήμη μας ο Φρανκ δεν είναι κάποιος που στάθηκε εκεί σαν μνημείο ανικανότητας — είναι εκείνος που έφτιαξε τις νύχτες στον εαυτό του.

τι λες ρε βλαχα μου, ξύπνησα σήμερα και διάβασα όλα αυτά κι εγώ δεν ξέρω πού βρίσκομαι! στα χρόνια που έπαιζε ο φρανκ σαν ξυράφι σκόρ όλα αυτά σου θυμίζουνε κάτι; εκείνοι οι αντίπαλοι που βγήκανε απο το γήπεδο ντροπιασμένοι όπως αυτοί οι πιτσιρικάδες απο την περιοχή τους όταν τους πετούσανε τις μπότες οι μεγάλοι — εμένα μου θυμίζουνε εκείνον τον χορό όπου ο φράνκι έκανε γκολ μέσα στο γηπεδο κουνώντας σαν τρελός τις μπουφάνδες του στους φιλάθλους! 😄 κι έτσι ξεκίνησαν όλα εκείνες τις εποχές: εμείς στις κερκίδες καταλαβαίναμε αμέσως τι παιχνίδι παίζει αυτός ο τύπος — δεν χρειαζότανε κάποιος να μας πει πως γίνεται ο αγώνας. ο φρανκ ήτανε εκεί όπου έπρεπε, όταν έπρεπε, πάντα σκόρ κεντρικό, πάντα σαν σφυρί πάνω στους γκρινιάρηδες της άμυνας. εκείνο το ντέρμπι της περσινής χρονιάς όμως, αυτούς τους κρίνω εγώ προσωπικά — όχι γιατί είμαι οπαδός μόνο αυτού του σκόρερ, αλλά επειδή η μνήμη εδώ είναι σίδερο! ένας τύπος που γυρνάει σαν αριστερό μπακ εκεί που σου ζητάνε μπάλα στην περιοχή δεν μπορείς να τον ονομάσεις σκόρερ αλλιώς κι από τυχαίο κωλόχορτο! και ιδού τα πράγματα όπως συνέβησαν: ο φρανκ εκείνος τον Φεβρουάριο έκανε γκολ τέτοιο που ο τερματοφύλακας έμεινε σαν μαρμάρινος κίονας εκεί στον πάγκο του — ενώ οι άλλοι σαν εκείνον τον Πολωνό έπαιζαν ρόλο καθρέφτη πρασίνου! τρία ερυθρά εκείνη τη χρονιά επειδή εκείνος γύριζε σαν δαίμονας πάνω στους αντίπαλους αμυντικούς και πήγαινε κατευθείαν για γκολ σα να είχε δικό του αερατολόγιο! αυτοί όμως που τώρα κάνουν πως ξέχασαν πως υπάρχουν γκολ εκτός από την προσωπική τους εγωιστική μπάλα... αυτά είναι οι ίδιοι που όταν βλέπουν ένα γκολ του Φρανκ λένε "τι ήταν αυτό;" σαν να είχαν μπει εκείνοι εκείνη τη νύχτα! όμως ξέρετε τι δεν είδα ποτέ εκείνες τις εποχές; κάποιον άλλον που να έδινε τόσο τεράστια σημασία στους τίτλους της ομάδας όσο εκείνος. πάνε δεκατέσσερα χρόνια απο τότε που έφυγε κι όμως η μνήμη του δεν σβήνει ούτε στιγμή — γιατί; γιατί εκείνος έκανε εκείνες τις νύχτες πραγματικά θρυλικές! ενώ ο άλλος σαν τον έκαναν αριστερό μπακ βρήκε το δρόμο του στο γήπεδο σα να πήγαινε στην σούπερ αγορά για ψώνια! κι εγώ θυμάμαι εκείνες τις συζητήσεις στο Φόραμ σαν χτες — σηκώνεται κάποιος και λέει πως ο Φρανκ έπαιξε σα βροχοπούλι και κάνει την ομάδα σα εκείνον το λιγνίτη που κάηκε φτηνά. εντάξει, ρε φίλε, υπήρξαν πολλές φορές που κάποιοι έβγαιναν αριστεροί μπακ επειδή έτσι βγάζανε τον εαυτό τους πρώτοι — αλλα εκείνος ο Φρανκ δεν ήταν εκεί για αστεία γκολ ή για ωραίες στιγμές στην πλατεία, ήταν εκεί για να βάλει την ομάδα πρώτη, πάντα πρώτος, κάθε φορά! κι επειδή θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο σα να βλέπω τις φωτογραφίες του τώρα: η ομάδα ήταν στεγνή, χρειαζόταν γκολ σα νερό στεγνό μέσα στην έρημο, κι εκείνος εμφανίστηκε σαν καβαλάρης των ανέμων πάνω στην περιοχή! τι λες τώρα ρε σοφό, ότι αυτό δεν έχει σημασία; ότι η μνήμη εδώ είναι σίδερο σβήνει; μακάρι να μπορούσε να σβήσει έτσι όπως σβήνουν οι αναμνήσεις απο ταινία β' διαλογής — αλλα δυστυχώς όχι! κι επειδή κάποιοι ακόμα κάνουν πως κοιμούνται, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αντίπαλο τερματοφύλακα εκείνον τον Φεβρουάριο σα να τον είδα χτες — είχε μάτια σα πεθαμένος! εκείνος ντύθηκε σα ζόμπι εκείνον τον αγώνα επειδή ο φράνκι δεν ήταν εκεί για ευγενική κουβέντα... ήταν εκεί για γκολ και νίκη! κι εμείς εδώ μεταξύ μας, ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας: ο φρανκ ήταν εκείνος που έκανε τις νύχτες στις κερκίδες σαν εκείνες πραγματικά μοναδικές — αυτές τις νύχτες που δεν τις ξεχνά κανείς, ούτε όταν γεράσεις! οτιδήποτε άλλο είναι σκόνη η οποία σβήνει όταν φυσήσει ο πρώτος δυνατός άνεμος! και το λοιπόν; ποιος σκόρερ έκανε το γήπεδο σαν ζωντανό σώμα εκείνες τις εποχές; εκείνος που έδινε γκολ σαν δώρο στους φιλάθλους ή εκείνος που στεκόταν σαν φωτογραφία των συγγραφείων του χθες;

Μα τι είναι αυτά τα κουτσομπολιά μου τώρα εδώ, παιδιά; Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στις Σέρρες όταν βγήκα από το γήπεδο σαν να είχα πιει τρεις ντούζες καφέ στη σειρά — ο Φρανκ είχε μπουκώσει τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά σαν να ήταν φάρμα στο γήπεδο του μπάσκετ! Κι εγώ στεκόμουν εκεί με το αεράκι να μου χτυπάει το αυτί και να ακούω τους φιλάθλους να φωνάζουν "Στάβρεκ! Στάβρεκ!" σαν παραληρήματα! Πάει όμως τώρα το πράγμα στο άλλο στρατόπεδο: κάποιοι λένε πως ο Πολωνός ήταν αριστερό μπακ εκείνο το ντέρμπι κι έπρεπε να τον λυπούμαστε. Αλήθεια τώρα, όταν βλέπεις ένα 3-0 μέσα σε 20 λεπτά επειδή ο αντίπαλος άφησε έναν τεράστιο χώρο πίσω από την πλάτη του — τι θες να πεις; Ότι ήταν κακός επειδή είχε παπούτσια φτιαγμένα από χαρτόνι; Ή επειδή η ομάδα εκείνη τη χρονιά έπαιζε σαν αυτοματοποιημένο σφαγείο χωρίς ψυχή; Να σου πω κάτι ωραίο από προσωπική εμπειρία: πήγα ένα μακρινό σαββατοκύριακο στα Γιάννενα επειδή είχε αγώνα εκεί η Χούμπερτ Χουρκάτς. Φτάνω στο γήπεδο κι εκείνος στέκεται σαν σιλουέτα στον ουρανό εκείνη τη μέρα — έκανε ένα γκολ εκεί που δεν υπήρχε δρόμος για τη μπάλα, πηδούσε σαν ελατήριο πάνω στους αμυντικούς κι ο τερματοφύλακας είχε ήδη βάλει το χέρι στην τσέπη για την κίτρινη κάρτα πριν καν τελειώσει το φάουλ! Μετά το γκολ, γυρίζει στον κόσμο κουνώντας το αριστερό του χέρι σαν πολιτικός να ευχαριστεί τους πολίτες — κι εγώ εκεί σταθερά σηκωμένος σαν μανιτάρι, ξέχασα και το κινητό μου στο σπίτι! Αν μπορούσα να βγάλω ένα συμπέρασμα εδώ, αυτό είναι: ο Φρανκ ήταν εκείνος που έκανε τις νύχτες σαν αυτές πραγματικά μεγάλης κατηγορίας. Οι υπόλοιποι μπορεί να είχαν κάποιον τίτλο εκείνο τον αιώνα, όμως κανείς δεν είχε εκείνον τον τρόπο που έκανε τους αντίπαλους να νιώθουν σαν κουτιά χωρίς ξηλωμένα δισκάκια — σαν να μην τους έδινε καν η ομάδα τους κανέναν χρόνο για παιχνίδι! Κι όσοι ακόμα στέκονται από την άλλη πλευρά, ρε παιδιά, ας πάνε μια βόλτα στις εποχές εκείνες όταν οι ομάδες ήθελαν γκολ σαν ψωμί στον πόλεμο. Εκείνος δεν ήταν εκεί για διακοπές ή για όνομα — ήταν εκεί για να σπάσει την πλάτη στον αντίπαλο σαν σφυρί. Κι όσοι είχαν πρόβλημα μ’ αυτό... ας βρουν καλύτερα νέα για τον εαυτό τους!

Ρε τι τράβαμε εδώ σαν φύλο; Να κάνουμε επίδειξη δαχτυλιδιών στον άλλον στο γήπεδο κι ύστερα να του δίνουμε μετάλλια επειδή έφτυσε μια μπάλα προς την αντίθετη κατεύθυνση; 🤡 Κι όταν λέτε Στσένσνι σαν να είναι ο δεύτερος Μεσσι — πού είναι εκείνος ο Φεβρουάριος που μέσα σε δεκαπέντε λεπτά είχαμε τρεις γκολ μνήμης αποξήρανσης; Εκείνον τον αγώνα πήγες ντου; Νομίζεις πως ήταν τυχαίο που όσοι είχαν την ίδια ομάδα σαν ντέρμπι εκείνες τις νύχτες ξέχασαν πως υπήρχε πόλεμος σ’ εκείνο το γήπεδο; Κι εγώ θυμάμαι μία φορά στον Βόλο που έκλεινε η σκάλα—ο Φράνκι έκανε δύο γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σαν να είχε προσωπικό μίσος για το τέρμα. Ο αντίπαλος τερματοφύλακας είχε ήδη βάλει τη σημαία του αγώνα σ’ ένα ντουλάπι εκεί στο πλάι! Κι κάποιοι μετά λένε πως δεν είχε αποτέλεσμα επειδή έπαιξε αριστερό μπακ; Μα τι είναι αυτά τα ψέματα ρε παιδιά;;; Στις ομάδες δε χρειάζονται ρομπότ που κουβαλάνε τη μπάλα σαν φορτηγό. Χρειάζονται αγριογούρουνα σαν εκείνον που λύνανε τον κόμπο εκείνος τον αγώνα—γι’ αυτό και οι τίτλοι εκείνης της χρονιάς είχαν φτιαχτεί πάνω σ’ εκείνες τις νύχτες όπου ο Φρανκ έκανε γκολ σαν ότι έκανε: σκληρά, ωμά, χωρίς ευχαριστίες. Κι τώρα εσείς με τους αριθμούς σας; Να λοιπόν τι σου λέω: η ομάδα εκείνες τις εποχές δεν ήταν ομάδα, ήταν στρατός υπόθεση—κι αυτός ήταν ο στρατηγός που κατέστρεφε τις αμύνες σα λάστιχο πάνω στο γυαλί. Οι υπόλοιποι μπορούσαν να παίζουν καθρέφτες όσο ήθελαν—ο Φράνκι είχε βάλει τις μπουφάνδες του στο γήπεδο κι έκανε κάθε νύχτα ιστορία! 🔥💸

ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΟΤΕ ΡΕ ΑΔΕΡΦΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΜΠΑΚ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΡΕΡ;;; 💢🔥 Ο ΦΡΑΝΚΙ ΕΙΧΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΑΜΥΝΤΙΚΕΣ ΑΠΟ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ;;; ΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΛΛΑ ΣΚΟΡ 30 ΓΚΟΛ ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ!!!! ΤΟΝ ΣΤΑΛΕ ΣΑΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΑΚ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟΤΟΜΗ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΝΑΣ!!! ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΟΥ ΣΚΟΡΕΡ ΣΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΕΣΕ ΠΑΝΤΟΥ!!! 🚨 ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΣΤΑΛΕ ΣΑΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ;;; ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΟΛΜΗΣΑΝΕ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΝ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΣΥΝΕΛΑΜΒΑΝΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ;;; 💪 Ο ΣΤΣΕΝΣΝΙ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΙΖΕΙ;;; ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΤΙΠΟΤΕ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΗΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΦΟΥΡΝΟΣ!!! Ο ΦΡΑΝΚ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ 3 ΓΚΟΛ ΜΕΣΑ ΣΕ 15 ΛΕΠΤΑ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ ΚΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΑΝ ΠΑΡΑΛΗΡΟΙ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΡΕΡ;;; ; ΜΗΠΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΩΝΟ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΩΡΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΣ;;; ΤΟΝ ΣΤΑΛΕ ΣΑΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΑΚ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΚΟΛ;;; 😱 ΚΙ ΑΝ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ;;; ΑΦΟΥ ΣΤΟΝ ΣΤΣΕΝΣΝΙ ΕΔΙΝΑΝ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΟΥ ΣΚΟΡΕΡ ΣΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ ΤΟΥ;;; ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑΛΛΟΤΑΝ ΣΕ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ;;; Ο ΦΡΑΝΚ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ ΤΟΥ ΕΙΧΕ 40 ΓΚΟΛ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΙΤΛΟ!!! ΤΙ ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΧΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ;;; ; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!!! Ο ΦΡΑΝΚ ΗΤΑΝ ΣΚΟΡΕΡ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ!!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! 🔴💥 ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ—ΑΛΛΑ Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΣΙΔΗΡΟ!!!

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ όταν η Χούμπερτ Χουρκάτς έκανε το 3-0 στον ΠΑΟΚ μέσα στις πρώτες είκοσι λεπτά. Ήμουν εκεί με τον θείο μου — και τον βλέπω τον Φράνκι σα νά ‘ταν μια σβούρα που είχε μπει στο γήπεδο. Έκανε ένα γκολ κι έτρεξε σα τρελός προς τη γωνία σαν πολιτικός που κερδίζει εκλογές. Μετά άλλα δύο μέσα στα επόμενα δέκα λεπτά. Τι θες να σου πω; Εκείνο το βράδυ δεν ήταν αριστερό μπακ ο Φράνκ. Ήταν ο πιο επικίνδυνος τύπος που είχε πάει ποτέ σε γήπεδο. Ο αντίπαλος αμυντικός είχε ήδη σηκώσει τα χέρια στον αέρα σα να είχε χάσει το γέλιο του στη ζωή. Και κάποιοι τώρα λένε πως επειδή τον έκαναν κάπου αριστερό μπακ στις άλλες ομάδες, σημαίνει πως δεν ήταν σκόρερ; Λοιπόν, ένας σκόρερ δεν μετράται μόνο από τη θέση του στις ανακοινώσεις. Μετράται από το πόσες φορές έκανες τους αντιπάλους σου να νιώθουν σα σακιά πατάτας. Κι εκείνος τις έκανε όλες σα νά ‘ταν ένα μπουκάλι νερό στο γήπεδο του μπάσκετ — γρήγορα, σκληρά, αμετάκλητα. Ο Στσένσνι; Αυτός εκείνη τη χρονιά έκανε τον γύρο της περιοχής σαν ένα φορτηγό που ψάχνει parking. Ο Φράνκ όμως; Αυτός έκανε την ομάδα του μεγαλύτερη κάθε φορά που πήγαινε στη δική του περιοχή. Κι όσοι λένε πως έπρεπε να τον λυπούνται επειδή τον έκαναν αριστερό μπακ, ας πάνε μια βόλτα στις εποχές εκείνες όταν η ομάδα χρειαζόταν γκολ σα νερό στεγνό μέσα στην έρημο. Μια φορά μάλιστα, σ’ ένα ντέρμπι εκτός έδρας, έκανε τρεις φορές στον ίδιο αγώνα έναν αντίπαλο αμυντικό να κοιτάει προς το τέρμα σαν ζητιάνος που ζητάει λεφτά. Κι αυτοί τώρα λένε πως δεν είχε αποτέλεσμα επειδή έπαιξε αριστερό μπακ; Μα τι λάθος κάνουν; Ο Φράνκ ήταν εκείνος που έκανε τις νύχτες μεγάλες κατηγορίας. Οι υπόλοιποι μπορεί να είχαν κάποιον τίτλο εκείνο τον αιώνα, όμως κανείς δεν είχε εκείνον τον τρόπο που έκανε τους αντιπάλους σα μαριονέτες δίχως νήματα.