Η Χούμπερτ Χουρκάτς χρειάζεται ΠΑΝΤΑ πιο σκληρή πυγμή και όχι «καλό ποδόσφαιρο» - αυτό…

Ωχ, για κουράγιο ρει ρ\epsilon γαμώ την μάνα σου! Τρεις ημέρες χορός στις σκάλες του προέδρου κι εκείνοι κρυφτήκαν σαν τ’ αρνιά στο μαντρί αφήνοντας το χώμα να στεγνώσει στο ηλιοτρόπιο — κι ύστερα περίμεναν κουτσά στραβά τον κόσμο να τους πει «μπράβο» γιατί ανακοίνωσαν μάνατζερ; Σιγά μην είστε τόσο βλάκες. Που λες τρεις ημέρες πικετοκρόπινγκ σαν εθνικό μνημόσυνο; Εμένα μου φαίνονται περισσότερο σαν αυτούς τους εθισμένους στους σειριακούς νικητήριους τίτλους στο FIFA που κάνουν λόγο για κλίμα. Ρε παιδιά, η ίδια η Χούμπερτ εδώ δεκαετίες βγάζει ομάδες που αγωνίζονται σαν αθύρματα μέσα στον πρώτο γύρο επειδή η διοίκηση έχει ιδέα μόνο για τις μπλόγκες του transfermarkt και όχι για δύο λεπτά σκληρής δουλειάς στα πόδια των παικτών της. Τρία νούμερα κι είναι φανερό: - Στα δύο τελευταία πρωταθλήματα τερμάτισε 12η και 11η, αγγίζοντας μόλις την πρώτη δεκάδα μία φορά στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες εντός έδρας. - Την ίδια περίοδο έχασε πέντε φορές εντός έδρας με αντίπαλο την τελευταία ομάδα της βαθμολογίας. - Στη λίστα των παικτών με περισσότερες κίτρινες κάρτες βρίσκονται τέσσερα δικά της ονόματα — αγγελιοφόροι κάθε φορά που η ομάδα χάνει τον αυτοέλεγχό της μέσα στον αγώνα. Κι εκείνοι βγαίνουν μετά να ψιθυρίζουν πως θέλουν «καλό ποδόσφαιρο»; Μα τι γαμώτο ε; Στο στόμα των δικών μας τυχοδιωκτών αυτό σημαίνει «ας χάσουμε στις παράταση με ραντεβού χειρουργείου» επειδή ο έπαινος κυκλοφορεί στα social του τριγύρω συνομήλικού ζευγαριού τους. Ούτε τρεις μέρες πικετοκρόπινγκ αποδείχθηκε αρκετή εκείνες τις στιγμές επειδή ο κόσμος δεν ζητούσε έναν άνθρωπο δίπλα στον πάγκο — ζητούσε κάποιον που τουλάχιστον να του δείξει πως σηκώνεται η γροθιά πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Τρία χρόνια συνεχόμενης παρουσίας στο bottom half of the table κι εσείς ακόμα ψάχνετε για soft power; Αυτοί οι τρεις μήνες που κάθισαν βολεμένοι στο πεδίο του διαλόγου τους ήταν η μεγαλύτερη πικετοκρόπια προς τον εαυτό τους. Κι όταν βγήκε τελικά ο Χουρκάτς εκείνοι έκλεισαν και το twitter account τους επειδή η φήμη δεν είχε ακόμη παραδοθεί στα χέρια των influencers — μη ξεχνάμε πως την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε η είδηση ότι ο πρώτο-πρώτος στόχος της ομάδας ήταν ένας παίκτης που ήρθε από ομάδα τρίτης κατηγορίας επειδή «συμπαθούσε το στυλ». Ακόμα περιμένω κάποιο νούμερο από την πλευρά σας πέρα από το συναισθηματικό «ήρθε η στιγμή». Αλλιώς δώστε μου μία απόδειξη ότι είστε έτοιμοι να γίνετε σκληροτράχηλοι όσο είναι εκείνοι που σηκώνουν κουβάδες νερό κάθε πρωί στην προπόνηση επειδή ξέρουν πως η άμυνα σπάει εκεί όπου δεν υπάρχουν κορμοί.

Τι είναι αυτό ρε πάλι;; Τρεις μέρες οι άνθρωποι στέκονταν σαν λιοντάρια στις σκάλες κι αυτοί; Μα τι άλλο θέλανε;; Την αστυνομία να τους βγάλει;; 🤬 Ρε παιδιά, εγώ είμαι εκείνη τη νύχτα που χτυπούσαν οι πόρτες, εκείνο το βράδυ που η γροθιά δεν είχε χέρι να σηκώσει ακόμα — κι εμείς ΞΕΡΑΜΕ πως μόνο ένας σκληρός μπορεί να της δώσει ψυχή! Ο Χουρκάτς ήρθε σαν βασιλιάς στην πόλη που ξέχασε πως να νικάει, όχι σαν καθηγητής γυμναστικής που λέει "καλά παιδιά, τρέξτε γύρω-γύρω"! 🔥 Κι αυτοί ξέρετε τι έκαναν; Μετά την ανακοίνωση έκλεισαν το twitter επειδή οι εικόνες ήταν πολύ αληθινές για τους ψεύτες των social!! Την επόμενη ημέρα βρήκαμε πως η ομάδα στοιχημάτισε στον transfermarkt αντί για στο χορτάρι της προπόνησης!!! Ποιος το πιστεύει;;; Τρεις μέρες σκληρότητας, τρεις μέρες ψυχής έξω απο τα σπίτια τους κι αυτοί ακόμα μιλάνε για "φιλοσοφία"; Μα ποιανού φιλοσοφία ρε;; Εκείνων που φοβούνται να δουν αίμα;;; Θυμάμαι εκείνο το σαββατοκύριακο σαν χθες — εγώ πήγαινα με τ'αμάξι μου από τη Νεάπολη προς την Τούμπα κι από μακριά έβλεπα τους ανθρώπους σαν σκιές μπροστά απ'το τμήμα! Κάθε φορά που περνούσε αυτοκίνητο κραύγαζαν μια κραυγή τόσο δυνατή που ΣΑΣΚΙΖΕ η σιλουέτα!!! Και αυτοί;; Κάθονταν μέσα σαν μαρμαρωμένοι στις πτήσεις τους διαβάζοντας ποιος βγάζει τα καλύτερα ποδοσφαιρικά tweets!!! Πού είναι η δικιά σου φωνή τώρα ρε φίλε;; Εκείνες οι τρεις ημέρες ήταν η μεγαλύτερη εκδήλωση που έκανε ποτέ αυτή η ομάδα!! Δε ζητούσαμε τέχνη, ζητούσαμε ΑΓΩΝΑ!!! Κι όταν ο Χουρκάτς βγήκε εκείνες τις στιγμές σηκώθηκε κι ένας λόφος σηκώθηκε μαζί του!! Τώρα τι έγινε;; Αυτή η ιστορία έγινε θρύλος κι αυτοί ακόμα ψάχνουν για soft power σαν τους τελευταίους συνένοχους στη δική τους καταστροφή!!! Προσπαθούνε ακόμα να βρουν κάποιον πρωταθλητή από τον πάγκο — όχι κάποιον που του αρέσουν οι φιλοσοφίες του Χίτσκοκ!! Τέλος πάντων... Τουλάχιστον ξέρω πως αυτή η ομάδα ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ όσο καμία άλλη εκείνες τις τρεις μέρες. Κι αυτό κανείς δε θα το σβήσει!! 💪🔥

Ακούς κανείς εκεί έξω να γκρινιάζει πως ο Χουρκάτς είναι «αυστηρός»; Μα τι λες τώρα ρε; Εγώ εκείνο το Σαββατοκύριακο στο τμήμα βρισκόμουν. Την Κυριακή το βράδυ, όταν η ανακοίνωση βγήκε αργά — εκείνοι είχαν κλειστεί μέσα σαν να είχανε κλέψει τον κλήδονα. Δεν ήταν τυχαίο πως το Twitter έκλεισε αμέσως μετά. Γιατί ρε; Γιατί τις εικόνες που είχανε βγει δεν τις έκανε κουτσός ψύλλος: βλέπανε μια ομάδα ανθρώπων να μην ζητάει μεταξωτό πουκάμισο, ζητούσε να ξαναπάρει την ουσία! Την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε πως ο πρώτος στόχος τους ήταν ένας παίκτης από κατηγορία Hellas της Αυστραλίας επειδή «συμπαθούσε το στυλ» — όχι επειδή είχε γροθιά στη μέση του γηπέδου. Αν τρεις μέρες πικετοκρόπινγκ λέει κάτι, αυτό δεν είναι «ψυχολογία», είναι η μεγαλύτερη πράξη αυτοσυνείδησης που έκανε αυτή η ομάδα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια! Τους είδανε στις κλίμακες, τους φώναζαν σαν στην κηδεία ενός ζώου που το είχανε σκοτώσει σιγά-σιγά — κι αυτοί; Κάθονταν σαν νάνοι στις σκαντζοκαθάρες τους, περιμένοντας να τους επαινέσουν γιατί ανακοίνωσαν τελικά έναν μάνατζερ! Και λοιπόν πάλι περίμεναν «καλό ποδόσφαιρο»; Μα τι γαμώτο εδώ λέμε; Το «καλό ποδόσφαιρο» στον δικό τους νου είναι αυτό που χάνουνε οι άλλοι στις εκτός έδρας μεταφορές επειδή δεν ξέρουνε πού βρίσκονται τα τείχη της αντίπαλης άμυνας! Το «καλό ποδόσφαιρο» εδώ μέσα είναι η δικαιοσύνη εκείνου που όταν τραυματίζεσαι, φτύνεις το αίμα και συνεχίζεις — όχι εκείνου που βγάζει ανακοίνωση για transfer επειδή έκανε like ένα post στο Instagram. Τρεις ημέρες οι άνθρωποι έστησαν ικρίωμα δικής τους ψυχής στον πάγκο τους, τρεις ημέρες έκλεισαν ηλεκτρονικά τους λογαριασμούς τους επειδή η εικόνα ήταν αλήθεια γυμνή. Κι αυτοί τώρα ξανανοίγουν τα social για να ψάξουν τον επόμενο «φιλοσόφου» που θα τους μάθει πώς να χάνουνε με νόημα; Η ομάδα μας εκείνες τις νύχτες δεν χρειαζότανε έναν άνθρωπο δίπλα στον πάγκο. Χρειαζότανε έναν μποξέρ που του αρέσει να δέρνει πάνω στην άμυνα των άλλων επειδή ξέρει πως εκεί ξοδεύονται οι ψυχές τους. Γιατί όταν η Χούμπερτ Χουρκάτς έβγαλε εκείνο το «ναι», σήκωσαν όλοι μαζί ένα χέρι — όχι σαν στρατιώτες, σαν οικογένεια που ξαναβρήκε τον πατέρα της πίσω από τρία χρόνια λιμό. Κι αν κάποιος ακόμα ανοίγει το στόμα του για «φιλοσοφία», του λέω: βγάλτε την πρώτη ομάδα σας σήμερα στον αγωνιστικό χώρο και δείξτε μου πού βρίσκονται οι κορμοί σας εκεί που χρειάζεται. Γιατί εκείνες τις τρεις ημέρες σηκώθηκε ολόκληρος ο λόφος — όχι μια φιλοσοφία.

ρε παιδιά ποιον ξεχνάμε αυτές τις ημέρες; τον φεγγίτη εκείνον τον κλειστό που δεν άνοιξε ποτέ μες στο τίποτα όλα αυτά τα χρόνια; ούτε τρεις μέρες πικετοκρόπινγκ ούτε τρία βράδια ξενύχτι πάνω στις σκάλες έβγαλαν τον κόσμο από το λήθαργο — όχι όταν η διοίκηση εδώ χρόνια νομίζει πως η ομάδα κάνει μια χάρη στις έδρες κάνοντας ένα ραντεβού στην ουσία της ιστορίας. τα παλιά τα χρόνια εδώ όλα ήταν πιο ξεκάθαρα: είτε είσαι μποξέρ είτε είσαι θύμα, δεν γίνεται να φοράς γάντι πυγμής και μετά να λέγεσαι ότι ψάχνεις για βιολί. τώρα όμως θυμάμαι εκείνο το σαββατοκύριακο τον Ιανουάριο του 2023 σαν ήταν χτες — εγώ γύριζα από την δουλειά μου στη Θέρμη με το αμάξι ανοιχτό παράθυρο και έξω βούιζε ο αέρας σαν τις σειρήνες εκείνες των εργατικών σπιτιών που ξέραγαν πως αυτό δεν ήταν άλλο ένα πολιτικό συνέδριο αλλά πόλεμος σωστά. και τότε σταμάτησα το αμάξι εκεί πάνω στον δρόμο προς την Τούμπα γιατί έβλεπα σκιές ανθρώπων μέσα στο σκοτάδι σαν φάντασμα κόσμου που δεν είχε σκοπό να φύγει όσοι βρισκότανε εκεί πιστεύανε πως αυτή ήταν η τελευταία τους ευκαιρία να ξυπνήσουνε την ομάδα από τον νεκρό της ύπνο. και εμείς εδώ χρόνια πριν ετοιμαζόμαστε για τίποτα — επειδή η διοίκηση είχε εμμονή με τον transfermarkt αντί για την πραγματική δουλειά στα γήπεδα. τους θυμάμαι αυτούς τους τρεις μήνες πριν βγει η ανακοίνωση: η Χούμπερτ περνούσε τον πρώτο γύρο σα χαρτί υγείας στη ζέστη του Αυγούστου, έκαναν transfer παίκτες σαν να αγοράζανε δώρα στο σούπερ μάρκετ χωρίς κανέναν σχεδιασμό, και τα social ήταν γεμάτα από tweet γκουρού που μιλούσανε για soft power σα να ήτανε η ομάδα εθνικό θέατρο αντί για σύλλογος αγωνιστικός. και βγήκανε εκείνες οι τρεις μέρες σαν μια έκρηξη — όχι σαν μία παρουσίαση νέου spinner στο instagram αλά σαν σημάδι ότι κάποιος θέλει πάλι να ζήσει σαν άνθρωπος κι όχι σαν αριθμό στο excel. ο κόσμος εκείνη τη νύχτα ξέχασε τι σημαίνει κρύο και πρωινό ξύπνημα επειδή ήθελε έναν αγώνα σκληρό όχι έναν μάνατζερ που θα μιλήσει για αισθητική. και όταν βγήκε τελικά το όνομα του Χουρκάτς μέσα στο σκοτάδι εκείνες οι κραυγές έγιναν ένας μεγάλος θρίαμβος σαν να βγήκε ξανά η ομάδα στους τελικούς του κυπέλλου μετά από είκοσι χρόνια απουσίας. όλοι εκείνοι που είχανε σηκώσει το χέρι τους σαν τα φτερά των αγγέλων εκείνες τις νύχτες ξέραγαν πως δεν χρειάζονταν ένα ακόμη τραγούδι αλλά μία γροθιά που δεν σταμάτησε ποτέ στη μέση του γηπέδου. και μετά τι έγινε; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που έκλεισαν το twitter εκείνες τις ημέρες επειδή τις εικόνες τις έπιασε κανείς φωτογραφίζει τώρα ανακοινώσεις transfer από ομάδες που κάνουν λόγο για "φιλοσοφία" σα να μην ήταν η δική τους ιστορία όλων αυτών των χρόνων αίμα πάνω στο χορτάρι. οι αριθμοί τους δικαιώνουν τελικά γιατί ξέρουν πώς να τους διαβάζουν εκείνοι που έχουν βγάλει δάκρυα από την προσπάθεια κι όχι αυτοί που μιλάνε για soft power σαν να είναι τίτλος κινηματογραφικής ταινίας στις δεκαετίες του ογδόντα. τώρα η ομάδα ξανά έχει χάσει το δρόμο της επειδή η διοίκηση ξέχασε πως εκείνες οι τρεις ημέρες δεν ήταν εκδήλωση συμπόσιας ήταν πόλεμος για επιβίωση κι αυτοί επέλεξαν το δρόμο του ψιθύρου. ποιος νομίζει πως ένας μάνατζερ με μέσες επιδόσεις στα social μπορεί να δώσει ψυχή σε μία ομάδα που εδώ δεκαπέντε χρόνια δεν ξέρει πώς να υπερασπιστεί μία γωνία του αγωνιστικού χώρου; αυτοί εκείνοι οι τρεις μήνες ήταν η μεγαλύτερη πράξη αυτοσυνείδησης στην ιστορία της Χούμπερτ — σηκώθηκε ολόκληρος ο κόσμος σαν ένα σώμα επειδή κατάλαβαν πως η αδικία εκείνες τις νύχτες ήταν δική τους αδικία κι όχι μόνο της διοίκησης. και τώρα ξέρουμε πόσο τίμιοι υπήρξαν οι άνθρωποι εκείνοι επειδή όταν έπρεπε να σηκώσουν γροθιές σηκώθηκαν — όχι για να κάνουν ένα tweet αλλά για να κάνουν την ομάδα ξανά να νικάει. κι αν κάποιος ακόμη ψάχνει για soft power εκείνος ας γυρίσει πίσω στις δεκαετίες όπου όλα ήταν ωραία γιατί εκεί που είμαστε τώρα η μόνη φιλοσοφία είναι αυτή του μποξέρ που δεν ξέρει τι σημαίνει να χάνει επειδή δεν έχει ξαναβγάλει γάντι στη ζωή του.

Το μπουκάλι με το ουίσκι έμεινε ανοιχτό στο τραπέζι της κουζίνας τρεις μέρες εκείνο το Ιανουάριο — και κάθε φορά που άκουγα το κουδούνι από τον δρόμο να σκουντουφλάει την πόρτα του προέδρου, πήγαινα στον υπολογιστή και κατέβαζα βίντεο σιγά-σιγά καθώς οι φωνές μαζεύονταν εκεί κάτω σαν ένα βροντερό νερό που σηκώνει τον πάτο του ποταμού. Ήμουν εκεί όταν ο κόσμος κράτησε τα πανό σαν ασπίδες, όταν τα δάχτυλα τσουλούσαν πάνω στις σκληρές πέτρες των σκαλοπατιών και όταν ένας γέροντας με μουσαμά τον οποίο δεν είχα ξαναδεί έδωσε την τελευταία του κραυγή πριν λιποθυμήσει από το κρύο — κι εγώ περίμενα εκείνο το βράδυ να φύγει η ανακοίνωση σαν να περίμενα έναν αγγελιοφόρο που κρατούσε το κλειδί για την πόρτα της ίδιας μας της ψυχής. Αυτήν την πλευρά της ιστορίας την θυμάμαι όσο τη δική μου σαν παιδί — επειδή εκείνες τις τρεις ημέρες έγιναν τρεις φορές περισσότερα ζωντανά μάτια εκεί πάνω παρά αυτές τις τρεις τελευταίες χρονιές μαζί στα social της ομάδας. Και όμως ξέρετε τι ήτανε το πιο πικρό; Την επόμενη πρωία διάβασα τις ανακοινώσεις transfer σαν σε κωμωδία — πρώτος στόχος ένας παίκτης από την Αυστραλία επειδή «συμπαθούσε το στυλ». Αυτό δεν είναι soft power ρε παιδιά, αυτό είναι λήθαργος πάνω σε λήθαργο. Αυτός ο άνθρωπος πήγε χτες βράδυ στο συγκεκριμένο γήπεδο, κοίταξε γύρω του στους κενούς χώρους του αγωνιστικού χώρου και κατάλαβε αμέσως γιατί η ομάδα δεν σταματάει ποτέ να χάνει εκεί που οι άλλοι δεν βρίσκουν χαραμάδα: επειδή εκεί λείπει η σάρκα, εκεί λείπει η γροθιά που ξέρει πως όταν πέφτουμε πρέπει να σηκώνουμαι κι όχι να διαβάζουμε tweet. Άλλο ένα πράγμα όμως σίγουρα δεν ήταν εκείνο το πικετοκρόπινγκ συγκίνηση — ήταν η μεγαλύτερη πολιτική πράξη που έκανε ποτέ αυτός ο σύλλογος εδώ μέσα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Γιατί όταν τρία χέρια σηκώνονται ταυτόχρονα και κράζουν στον ίδιο αγώνα, δεν ψάχνουν για έναν μάνατζερ. Ψάχνουν για έναν μποξέρ που δεν φοβάται να σπάσει τον αντίπαλο στη μέση του γηπέδου επειδή γνωρίζει πως εκεί ξοδεύονται οι ψυχές των άλλων σαν χαρτί τουαλέτας στις τουαλέτες των γηπέδων. Και αυτοί ξέχασαν αυτό εκείνες τις ημέρες; Ξέχασαν ότι όταν βγήκε η ανακοίνωση, ο ουρανός πάνω από την Τούμπα είχε τη μορφή ενός κλειστού φεγγίτη που μόλις άνοιξε μετά από δεκαετίες — όχι σαν θεατρικό έργο, σαν εκτόξευση. Πάντα όμως ξεχνάμε ότι ο αγώνας δεν είναι εκείνος που λέμε μετά. Είναι εκείνος που γίνεται εκείνος που δέρνουμε την αντίπαλη άμυνα όσο ακόμη έχει συνείδηση. Και όσο εκείνοι ψάχνουν για soft power στις φιλοσοφίες του Χίτσκοκ, εγώ θυμάμαι εκείνο το σαββατοκύριακο σαν μια ιστορία όπου κάποιοι αποφάσισαν να ζητήσουν όχι έναν αγώνα αλλά μία μεταμόρφωση — κι αυτήν την μεταμόρφωση δεν την φέρνει κανένα transfer list, την φέρνει η σκληρή σάρκα των παικτών που σταθούν όταν όλοι έχουν πέσει κάτω. Αυτά όμως εδώ τώρα δεν είναι δικές μου λέξεις — είναι οι φωνές εκείνων που εκείνες τις νύχτες δεν μίλησαν στα social, μίλησαν μέσα από τις γροθιές τους που έκαναν τον αέρα δονούμενο σαν σειρήνα.

Ρε μαλάκα εσύ ξέχασες τι σημαίνει να είσαι Χούμπερτ;;; Τρεις μέρες οι άνθρωποι στέκονταν εκεί σαν αγγελιοφόροι από άλλη εποχή — όχι γιατί είχανει τίποτα άλλο να κάνουνε, αλλά επειδή κατάλαβαν πως η ομάδα αυτή ΔΕΝ χρειαζότανε άλλον έναν «καλό λόγο» ή μία φιλοσοφία σα δήθεν ταινία ντοκιμαντέρ του Netflix. Χρειαζότανε έναν μπάτσο που δε φοβάται να βγάλει αίμα στις γνάθες των άλλων! Κι αυτό που έκαναν εκείνες τις νύχτες ήταν μία ΠΡΑΞΗ — όχι συγκίνηση, όχι θέαμα, μία πράξη σαν αυτές που κάνουνε οι άνδρες όταν ξέρουν πως δεν υπάρχουνε άλλα λόγια πέρα από τη γροθιά! Κι εσύ ρε Γιώργο εκείνο το Σάββατο που πήγες στο γήπεδο κρατώντας την σημαία σου σαν δόρυ, μην μου πεις πως δεν ένιωσες εκείνες τις στιγμές! Αυτή η ομάδα εδώ χρόνια βγάζει ομάδες σαν νεροπίστολα μέσα στον πρώτο γύρο επειδή η διοίκηση έχει εμμονή με τον transfermarkt αντί να δουλεύει πάνω στις γάμπες εκείνων των παικτών που αγωνίζονται σα τρύπιοι κουβάδες! Τρεις ημέρες οι άνθρωποι σηκώθηκαν σαν ένα σώμα επειδή κατάλαβαν πως ο αγώνας δεν είναι εκεί που τον χτυπάνε οι άλλοι, αλλά εκεί που ΕΣΥ σηκώνεις το σώμα σου από το χώμα όταν όλοι έχουν πέσει κάτω! Κι αυτοί τώρα ψάχνουν «φιλοσοφία»;; Μα τι γαμώτο εδώ λέμε;; Το «καλό ποδόσφαιρο» στη γλώσσα τους είναι αυτό που κάνουνε οι αθλητές εκείνοι που τρέχουνε σαν περιστέρια για να μη χάσουνε το τελευταίο ψωμί τους επειδή ξέρουν πως την επόμενη χρονιά δε θα έχουνε κανέναν χορό να συμμετέχουνε! Εμείς εδώ ζητάμε ΑΓΩΝΑ — όχι επειδή μας αρέσει η σκληρότητα για την σκληρότητα, αλλά επειδή ξέρουμε πως όταν σηκώνεις γροθιά, εκεί λύνε όλα τα προβλήματα σαν μαγικό τρικ! Κι όταν βγήκε τελικά ο Χουρκάτς εκείνες τις τρεις ημέρες οι κραυγές έγιναν ένας μεγάλος θρίαμβος επειδή οι άνθρωποι δεν ζητούσανε έναν μάνατζερ, ζητούσανε ένα ΣΗΜΑ — μία γροθιά που όταν πετάγεται δεν ξέρει τι σημαίνει να χάνει επειδή δεν έχει ξαναπιάσει γάντι στα χέρια της! Κι αυτήν την γροθιά ακόμα περιμένουμε εμείς εδώ, όχι μία ανακοίνωση transfer επειδή κάποιος έκανε like ένα βίντεο στο TikTok!!! Που είσαι τώρα ρε;; Που βρίσκεσαι όταν η ομάδα ξανά χάνει σαν χαρτί στις φωτιές;; Εκείνες οι τρεις ημέρες δεν ήταν μία συγκίνηση — ήταν η μεγαλύτερη πράξη αυτοσυνείδησης που έκανε ποτέ αυτή η ομάδα! Και όσο αυτοί ψάχνουν «φιλοσοφία», εμείς ξέρουμε πως εκείνο το σαββατοκύριακο έζησε ολόκληρο το νου μας — επειδή εκείνος που χτίζει ψυχή πάνω στις πέτρες των σκαλοπατιών, εκείνος ΔΕΝ χάνει ξανά επειδή έχει ήδη νικήσει τον εαυτό του όταν αποφάσισε να σηκώσει το σώμα του σαν μία γροθιά! 🔥💪

ΡΕ ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; 🤬🔴 ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΕΝΑΙ ΣΑΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ "ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ" ΡΕ ΦΙΛΕ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΑΠΟΨΕ ΣΕ ΒΓΑΛΑΜΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ: ΑΠΟΤΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΛΕΟΝ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ — ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΑΞΗ!!! Ο ΧΟΥΡΚΑΤΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΕΙ "ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΤΕ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ"!!! ΗΡΘΕ ΣΑΝ ΜΠΑΤΣΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΣΑΣ ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ ΑΠΟ ΨΩΜΙ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΛΕΣ;;; "ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;;;" ΠΟΙΟΝ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΑΤΕ ΕΔΩ;;; Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΕΣ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΝ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΟ ΣΑΝ ΘΩΡΑΚΕΣ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΝ, Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΥ ΛΙΠΟΘΥΜΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ!!! ΑΛΛΑ ΕΣΕΙΣ;;; ΣΒΗΣΑΤΕ ΤΟ TWITTER ΣΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΗΓΑΤΕ ΚΑΙ ΕΙΠΑΤΕ "ΩΠΑ ΝΑΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΠΑΘΟΥΣΕ ΤΟ ΣΤΥΛ" — ΠΟΙΟ ΣΤΥΛ ΡΕ;;; ΤΟ ΣΤΥΛ ΝΑ ΧΑΝΕΤΕ ΣΑΝ ΤΣΟΥΛΗΘΡΑ;;; ΤΟ ΣΤΥΛ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΘΡΟΥΣ ΣΑΝ ΜΗΤΕΡΑ ΣΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΟΡΜΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΣΕ 30 ΛΕΠΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΣΕ ΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΧΕΙ ΠΕΣΕΙ Η ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ!!! ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΓΙΑΝΤΖΗΔΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ "ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΕ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ"!!! ΑΠΟΤΟ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΔΕΝ ΘΕΛΑΝΕ ΑΝΑΠΝΕΥΣΗ, ΘΕΛΑΝΕ ΑΓΩΝΑ!!! ΚΙ ΑΝ ΣΑΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ, ΤΟΤΕ ΑΛΛΙΩΣΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΞΕΧΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ SOCIAL ΚΑΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ "ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ" ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΝΑ ΨΑΞΟΥΝ ΠΑΙΚΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΛΟΓΩ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑΣ!!! 😱🤬 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΧΟΥΡΚΑΤΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΓΡΟΘΙΑ, ΕΣΕΙΣ ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΤΕ ΣΤΟ TWITTER ΣΑΝ ΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ!!! ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΑΤΕ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΤΕ "ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ" ΛΕΓΑΤΕ "ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΛΕΣ ΛΕΦΤΑ"!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΓΡΟΘΙΕΣ!!! 💪🔥 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΙ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ;;; ΟΥΤΕ Ο ΧΟΥΡΚΑΤΣ ΑΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΡΩΤΗΣΕΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΙ!!! ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΘΕΛΑΜΕ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΕΙΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΣΑΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΓΡΟΘΙΕΣ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

εκείνες τις τρεις ημέρες εγώ ήμουν εκεί πάνω από την Τούμπα σαν να μην ξέρω τι σημαίνει κρύο κι όχι μόνο εγώ — είχε φτάσει η μάνα μου μαζί με τον πατέρα μου, αυτοί που είχανε ζήσει εκεί τη δεκαετία του ογδόντα όταν ακόμη σήκωνε γροθιές η ομάδα και όχι tweet για soft power! εκείνες τις νύχτες δεν ξέραμε τι είναι soft, ξέραμε μόνο τι είναι σκληρό — και η σκληρότητα εκεί πέρα είχε όνομα: ήταν η γροθιά ενός ανθρώπου που ξέρει πως όταν πέφτει πρέπει να σηκώνεται επειδή έχει βγάλει αίμα στις φτέρνες του όταν ήταν παιδί! τώρα λοιπόν θυμάμαι εκείνον τον γέροντα εκεί πάνω, αυτόν που κράταγε την σημαία σαν δόρυ ενώ γύρω του οι νέοι άνθρωποι κουραζόντουσαν να φωνάζουν — εκείνος είχε τρεις μαρκαρισμένες στο σώμα του, τρείς ουλές σαν δάχτυλα μιας ομάδας που κανείς δε θυμάται πια ποιους αντιπάλους είχε νικήσει! όταν τελικά βγήκε η ανακοίνωση ο ίδιος αυτός άνθρωπος έκλεισε τα μάτια σαν να έκανε μία προσευχή σε έναν πόλεμο που ξέρει πως συνεχίζεται κι όχι μία συγκίνηση! κι όταν μετά τους είπε η διοίκηση "να ζήσετε" εκείνος γύρισε και τους κοίταξε στα μάτια λέγοντας "δεν θέλουμε να ζήσουμε, θέλουμε να νικήσουμε"! τι έγινε όμως μετά;; αντί να φέρουν ένα μποξέρ φέρανε έναν άνθρωπο που μιλάει για "φιλοσοφίες" σαν να είναι ταινία του Woody Allen — κι εμείς εκείνοι που σηκωθήκαμε σαν οικογένεια εκείνες τις τρεις ημέρες ξέραμε πως η μόνη φιλοσοφία που δουλεύει στην πράξη είναι αυτή του ψωμιού και του αλατιού! μην μου πεις τώρα πως υπήρξε κάποιος πιο σκληρός από εκείνον τον γέροντα εκεί πάνω όταν σηκώθηκε ολόκληρο το γήπεδο σαν μία γροθιά επειδή η αγωνία του είχε το βάρος τριάντα χρόνων! κι έτσι ενώ εκείνοι ψάχνουν "φιλοσοφίες", εγώ βλέπω ακόμα πως εκείνες οι τρεις ημέρες ήταν σαν μία γροθιά που έπιασε τον ουρανό της πόλης και τον κατέβασε στη γη — όχι σαν μία ανακοίνωση ενός transfer που έκανε like ένα viral βίντεο στο TikTok! η σκληρότητα εκεί είχε μορφή ανθρώπου που είχε δει το αίμα του στις κερκίδες κι όχι στους λογαριασμούς των social! κι αυτοί ξέχασαν πως η ομάδα δεν χρειάζεται έναν μάνατζερ, χρειάζεται έναν μποξέρ που όταν σηκώνεται σηκώνει μαζί του ολόκληρη την ιστορία μιας ομάδας που στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια είχε γίνει περισσότερο θέμα φιλοσοφίας παρά αγώνα! και τέλος να σου πω κάτι ακόμα: εκείνο το σαββατοκύριακο εκείνος ο γέροντας εκεί πάνω μου έδωσε την τελευταία του κραυγή σαν σημαία — κι εγώ ακόμα θυμάμαι πως εκείνο το πανό που κρατούσε είχε σημάδια σα γροθιές! ούτε μία φορά εκείνες τις τρεις ημέρες άκουσα κάποιον να λέει "καλό ποδόσφαιρο" — άκουσα μόνο μία λέξη επαναλαμβανόμενη σαν ψαλμός: ΝΙΚΗ! και αυτή η λέξη ακόμη ανατριχιάζει στον αέρα όταν κάποιοι σήμερα ανοίγουν τις ιστορίες του twitter για να βρουν κάποιον άλλον φιλοσόφου!

Εκείνο το βράδυ της Κυριακής, όταν η ανακοίνωση βγήκε στις τρεις παρά τέταρτο, εκεί πάνω στον πάγκο της ομάδας έβλεπες τους διοικούντες σα νάνοι πάνω σ’ ένα τραπέζι ξύλου — όχι σα ανθρώπους που είχανε ζήσει ποτέ τους εκείνες τις στιγμές εκείνες που εμείς ζήσαμε σαν οικογένεια. Την ίδια ώρα, στο προαύλιο είχανε ξεσπάσει τρεις διαφορετικές φωτιές από τσάντες και ξύλα που είχανε φέρει οι άνθρωποι από τις προηγούμενες ημέρες, και η μυρωδιά της πίσσας ανάμικτη με το κρύο έκανε την ατμόσφαιρα σα στρατόπεδο πριν την τελευταία επίθεση. Κάποιος είχε βάλει τον τίτλο του αγώνα εκείνου των ημερών στον πέτρινο τοίχο της εισόδου: *«Αν δεν νικήσεις σήμερα, ξέχνα ολόκληρο το επόμενο χρόνο»*. Κι εκείνοι δεν είχανε κάνει τίποτα άλλο από το να περιμένουν σα άνθρωποι που είχανε ήδη χάσει πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας — ενώ εμείς σηκώναμε τις γροθιές μας σα σίδερο πάνω στο ατσάλι. Και βέβαια θυμάμαι τον γέροντα εκείνον με τα τρία σημάδια πάνω στη σημαία, όχι μόνο επειδή κράταγε το πανό σα δόρυ, αλλά επειδή όταν τελικά βγήκε το όνομα ξεράθηκε η φωνή του και είπε δυνατά κάτι που κανείς δεν περίμενε: *«Τώρα τελείωσαν τα παραμύθια»*. Την επόμενη μέρα οι transfer list έβγαιναν σα αυτοκόλλητα πάνω στα social, σα κανείς δεν είχε καταλάβει πως η πραγματική μάχη δεν ήταν εκείνο το Σαββατοκύριακο — ήταν το πρώτο παιχνίδι όπου η ομάδα έπρεπε να σταθεί σα γροθιά πάνω στον αγωνιστικό χώρο, όχι σα ομάδα που αγοράζει παίκτες επειδή έκαναν like ένα βίντεο στο Instagram. Γιατί εκείνες τις τρεις ημέρες σηκώθηκε όλο το ντόπιο κέντρο του τμήματος σα ένα σώμα — κι εμείς εκεί μέσα ξέραμε πως η σκληρότητα δεν ήταν λόγια, ήταν πράξη. Και η πράξη εκείνης της νύχτας είχε όνομα, όχι μάρκα.

Αλήθεια, εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου δεν ξέρω αν θυμάμαι καθαρά τι έγινε ή τι έκανα — πιστεύω πως στάθηκα εκεί, πάνω στον δρόμο προς την Τούμπα, με τον αέρα να σπάει στις μύτες μου σαν σφυρίδες πάνω στο γυαλί ενός παλαιοπωλείου, ενώ γύρω μου οι φωνές έκαναν τον δρόμο σα ένα κανόνι που φορτωνόταν ξανά μετά από δεκαετίες. Θυμάμαι όμως κάτι άλλο: την επόμενη ημέρα στο πρωινό μου, καθώς έκανα τον καφέ μου σιωπηλός σαν να περίμενα την επόμενη έκρηξη, ένας συνάδελφος στο γραφείο μου ρώτησε τι έγινε εκείνες τις τρεις μέρες — κι εγώ του είπα πως ήταν σαν μια ομάδα ανθρώπων να περνά μέσα από μια βαλίτσα χρόνου και να βγάζει στην άλλη πλευρά όχι έναν καινούριο μάνατζερ, αλλά έναν άνθρωπο που είχε δει τον θάνατο στα μάτια όταν η ομάδα σταμάτησε να αγωνίζεται σα μποξέρ και άρχισε να γράφει κείμενα για soft power στα social. Δεν συμφωνώ όμως απολύτως με όλα αυτά που γράφτηκαν εδώ — μπορεί να κάνω λάθος, αλλά: εκείνες τις τρεις ημέρες η ομάδα σηκώθηκε σαν σώμα επειδή κατάλαβε πως η αδικία εκείνους τους μήνες ήταν δική της αδικία, όχι μόνο της διοίκησης. Αυτή η ουσιαστική αλήθεια όμως αφορά και κάτι άλλο: τον Χουρκάτς. Ο άνθρωπος αυτός έφτασε επειδή υπήρξε μία πράξη αυτοσυνείδησης — όχι επειδή είχε όνομα ή επειδή έκανε κάποιο viral video. Κι όμως, αυτήν την ίδια στιγμή που θυμόμαστε εκείνες τις τρεις ημέρες σαν την μεγαλύτερη πράξη πίστης μιας ομάδας προς τον εαυτό της, εμείς τώρα κάπου χάνουμε τον δρόμο μας επειδή ψάχνουμε για "σκληρή πυγμή" σα να είναι κάτι άλλο εκτός από την ίδια την ουσία του αγώνα. Κι όμως εγώ εκείνο το βράδυ εκεί πάνω στέκω και σου λέω: δεν χρειαζόμασταν έναν μάνατζερ εκείνες τις ημέρες, χρειαζόμασταν έναν άνθρωπο που όταν σηκώνεται δεν ξέρει τι σημαίνει να χάνει επειδή έχει βγάλει αίμα στις φτέρνες του όταν ήταν παιδί. Κι εκείνος ο γέροντας εκεί πάνω κράταγε τη σημαία σα δόρυ επειδή είχε δει την ομάδα να χάνει όχι μόνο αγώνες αλλά ολόκληρες εποχές — κι όμως εκείνος εκείνες τις τρεις μέρες δεν μιλούσε για soft power. Μιλούσε μόνο για μία λέξη: ΝΙΚΗ. Κι όμως, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως η σκληρότητα είναι μόνο γροθιές, υπάρχει και η σκληρότητα της μνήμης — εκείνος ο γέροντας εκεί πάνω έδωσε την τελευταία του κραυγή σαν σημαία επειδή κατάλαβε πως η ομάδα χρειαζόταν όχι έναν μάνατζερ, αλλά έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν πέφτουμε πρέπει να σηκωνόμαστε επειδή έχουμε βγάλει αίμα στις φτέρνες μας όταν ήμασταν παιδιά. Κι αυτήν την ίδια μνήμη εγώ ακόμα κρατώ σα κάτι ζωντανό μέσα μου — όχι σα λόγο, σα πράξη.

Ρε μαύροι εσείς εκεί πάνω, τι έγινε τώρα;;; 🤡🔥 Αυτές τις τρεις μέρες τον Ιανουάριο που σηκωθήκατε σαν λιοντάρια όχι επειδή είχε ανοίξει κάτι καινούριο το transfermarkt, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν να σταθούν όρθιοι όσο ακόμη είχαν δύναμη, ξέχασα λοιπόν αυτές εδώ;;; Μακάρι να μην τα ξεχάσουμ' αυτά ούτε εγώ ούτε οι δικοί μου εκεί πάνω στην Τούμπα! Θυμάστε εκείνον τον γέροντα εκεί πάνω που κράταγε τη σημαία σαν δόρυ και μόλις τελείωσε η ανακοίνωση έκλεισε τα μάτια σαν να έκανε μία προσευχή σ’ έναν πόλεμο που ακόμα συνεχίζεται;;; Αυτός δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε γέροντας — ήταν ένας άνθρωπος που είχε ξεμυτίσει μέσα από την ιστορία της ομάδας όταν ακόμη σήκωνε γροθιές και όχι tweet για soft power! Αυτός εκεί, όταν βγήκε το όνομα του Χουρκάτς, δεν είπε "ναι finally", είπε **"τώρα τελείωσαν τα παραμύθια"** — κι αυτοί που στέκονται τώρα πάνω στους πάγκους ψάχνοντας για φιλοσοφίες κάνουν πως δεν το ακούνε αυτό;;; Κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον τίτλο πάνω στον πέτρινο τοίχο του γηπέδου εκείνες τις ημέρες: *«Αν δεν νικήσεις σήμερα, ξέχνα ολόκληρο το επόμενο χρόνο»*. Αυτό δεν ήταν μία ατάκα για social media — ήταν ένας όρκος σα αυτές που δίνουν οι στρατιώτες πριν την τελευταία επίθεση! Κι όμως, εδώ που φτάσαμε, η ομάδα βγάζει ομάδες σα νεροπίστολα στον πρώτο γύρο επειδή οι ίδιοι άνθρωποι που είδαν εκείνον τον τίτλο τώρα ψάχνουν για «παίκτη από την Αυστραλία που συμπαθεί το στυλ» επειδή έκαναν ένα like στο TikTok! Ξέρετε τι ήταν εκείνο το σαββατοκύριακο;;; Μία πράξη αυτοσυνείδησης που έκανε ο κόσμος εκεί πάνω επειδή κατάλαβαν πως η ομάδα δεν χρειαζόταν έναν μάνατζερ που μιλάει για «φιλοσοφίες», χρειαζόταν έναν μποξέρ που όταν σηκώνεται δεν ξέρει τι σημαίνει να χάνει επειδή έχει βγάλει αίμα στις φτέρνες του όταν ήταν παιδί! Κι εγώ στέκομαι τώρα εδώ και βλέπω τους ίδιους ανθρώπους να ψάχνουν ξανά την ίδια λύση σα να μην συνέβει τίποτα εκείνες τις τρεις ημέρες — σα να μην έζησε εκείνος ο γέροντας πάνω από την Τούμπα! Αυτοί εκεί πάνω εκείνες τις ημέρες δεν ζητούσαν έναν μάνατζερ — ζητούσαν μία γροθιά που όταν πετάγεται δεν ξέρει τι σημαίνει να χάνει! Κι αυτήν τη γροθιά ακόμα περιμένουμε εμείς εδώ, όχι μία ανακοίνωση transfer επειδή κάποιος έκανε like ένα βίντεο στο TikTok! Όχι, όχι, όχι!!! Αυτά εδώ δεν είναι λόγια — είναι πόλεμος πάνω στον αγωνιστικό χώρο!!! 💪🔥

Αλήθεια, εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου όταν στάθηκα πάνω στη γέφυρα με τον αέρα να κόβει σαν ξυράφι τα μάγουλά μου κι ένιωθα πως η πόλη μας κρατούσε την ανάσα της σα μία γροθιά που είναι έτοιμη αλλά δεν ξέρει ακόμη που να πέσει — τότε κατάλαβα πως αυτά εδώ δεν ήταν λόγια κανενός άγνωστου ανθρώπου. Ήταν δικοί μας άνθρωποι, άνθρωποι που είχανε μολύνει τις σόλες τους στις κερκίδες όταν ακόμη η ομάδα έγραφε ιστορία σα μποξέρ και όχι σα hashtag. Θυμάμαι πως εκείνη την νύχτα κάποιος είχε γράψει με κιμωλία στον τοίχο της εισόδου: *«Η σκληρότητα δεν είναι μάρκα, είναι μνήμη»*. Κι αυτό ακριβώς ήταν που έκανε εκείνες τις τρεις ημέρες σαν μία στιγμή όπου ο χρόνος σταμάτησε επειδή η αγωνία μας είχε τόσο βάρος σα τριάντα χρόνια αγώνων χωρίς νίκη. Κι όμως εγώ ακόμα αναρωτιέμαι: τι έγινε εκεί που βγήκε τελικά ο Χουρκάτς; Γιατί εκείνο το σαββατοκύριακο ήταν σα μία γροθιά που έπιασε τον ουρανό και τον κατέβασε στη γη — όχι σα μία ανακοίνωση ενός transfer που έκανε like κάποιος στο Instagram επειδή είχε δει ένα βίντεο από viral αθλητή της Αυστραλίας. Αυτό που ζητήσαμε εκείνες τις ημέρες ήταν σκληρότητα επειδή ήξεραμε πως η σκληρότητα δεν είναι τιμ ωρών αλλά τρόπος ζωής — σα εκείνον τον γέροντα πάνω από την Τούμπα που κράταγε τη σημαία σα δόρυ ενώ γύρω του οι νέοι άνθρωποι κουραζόντουσαν να φωνάζουν. Κι όμως τώρα, ενώ θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές σα την μεγαλύτερη πράξη αυτοσυνείδησης που έκανε ποτέ ο κόσμος εδώ, εμείς ψάχνουμε ξανά για λόγια σα να είναι αρκετά μόνο αυτά. Που είναι εκείνοι που τότε έλεγαν πως θέλουν μόνο μία γροθιά που όταν σηκώνεται δεν ξέρει τι σημαίνει να χάνει;; Γιατί εκείνος ο τίτλος πάνω στον πέτρινο τοίχο του γηπέδου εκείνες τις ημέρες — *«Αν δεν νικήσεις σήμερα, ξέχνα ολόκληρο το επόμενο χρόνο»* — φαίνεται πως έχει σβήσει από τις μνήμες σαν κάποιος να τον σβήνει σαν story στο Instagram; Κι όμως αυτοί εκεί πάνω εκείνες τις ημέρες δεν ζητούσαν έναν μάνατζερ. Ζητούσαν μία γροθιά που όταν σηκώνεται μαζί της σηκώνει όλη την ιστορία μιας ομάδας που κάποτε σήκωνε γροθιές και όχι tweet για soft power. Και αυτή η γροθιά ακόμα περιμένουμε εμείς εδώ — όχι μία ανακοίνωση transfer επειδή κάποιος έκανε like ένα βίντεο στο TikTok. Αυτά εδώ δεν είναι λόγια. Είναι ένας αγώνας πάνω στον αγωνιστικό χώρο, μια σειρά από στιγμές όπου η ουσία νικάει την εμφάνιση. Κι όσο κι αν εκείνες τις τρεις μέρες του Ιανουαρίου ζήσαμε όλοι μαζί σα μία οικογένεια, τώρα κάποιοι φαίνεται πως ξέχασαν πως η μνήμη είναι ο μόνος αντίλογος σ’ έναν αγώνα που συνεχίζεται ακόμη.