Αυτός ο Χούμπερτ μας σώσει τελικά από την κόλαση της τρίτης κατηγορίας ή είναι ο άνθρωπος…

Τι συνέβη εκεί στην Γκρόνινγκεν πριν χρόνια; Οι άνθρωποι θυμούνται ακόμα πως ο ηλίθιος αυτός έπαιξε δεκατρία χρόνια στη τρίτη κατηγορία σαν νάνος πάνω σε τραμπολίνο — όχι επειδή ήταν κακός, αλλά επειδή κανείς δεν τον σταμάτησε. Και τώρα ξαφνικά τον κάνουν προφήτη;; Μα τι γίνεται εδώ;; Ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να σώζει ούτε τον εαυτό του από την κόλαση της δεύτερης κατηγορίας, και θέλει να μας βγάλει πρωταθλητές;; Αφού στο Γιάννινα ο ίδιος άφησε ομάδα που πήραν αμέσως την άνοδο χωρίς εκείνον;; 😒 Παρακαλώ σοβαρά τώρα — γιατί εμείς περάσαμε δέκα χρόνια στο ίδιο αμάξι του τρενάκι του τρόμου βλέποντας τους αντιπάλους μας να φεύγουν για την Β' Εθνική σαν νερά μεταφοράς, ενώ εμείς κάθονταν στο ίδιο λασπωμένο χώμα;; Γιατί;; Γιατί τότε είχανε μία πιτσιρικάδα ομάδα σαν τον Ροΐδη μέσα στο 11, ενώ τώρα;; Τώρα έχουμε σαπίλα πάλι;; Την ίδια παλιά σαπίλα που βγάζει νούμερα σαν εργαστήριο χημείας αλλά δέκα νίκες λιγότερες;; Μα αυτά δεν είναι νούμερα — αυτό είναι θέατρο. Και μηνSTARTARIESATE με το επιχείρημα "αλλά είχε την ομάδα του εκεί". Προφανώς είχε την ομάδα του εκεί — την ίδια ομάδα που πήραν πρωταθλήτρια Αμέσως. Μετά έφυγε σα ληστής την τελευταία μέρα και η νέα ομάδα πάτησε ξανά το κουμπί "reset". Αυτό είναι το playbook του: έρχεται, φυτεύει θάλαμο μεταφοράς σα σκοτεινόστρωτος σπόρος, μετά φεύγει ενώ η ομάδα συνεχίζει να σαπίζει χωρίς αυτόν. Δεν λέω ότι εκείνος μόνος του έκανε τα δέκα χρόνια κόλασης. Μας ρωτάτε;; Μας ρώτησε κανείς;; Εμείς εδώ κάθονταν σα άβουλοι θεατές βλέποντας ίδια σκηνικά δεκαετίες τώρα. Το ίδιο μίσος, το ίδιο σαπίλα, ίδια φιλοσοφία "ίσως αύριο" που ποτέ δεν έρχεται. Και τώρα αυτοί ισχυρίζονται πως ο Hubert έκανε εκεί κάτι σπουδαίο;; Μα αυτός δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να τελειώσει πάνω από τριανταπέντε χρονών ποδοσφαιριστής σα γλάστρα που ξέχασες στο μπαλκόνι σου. Εμείς θέλουμε μπάλα;; Ή θέλουμε μύθο;; Γιατί η μια είναι χόβολη κι η άλλη είναι ελπίδα που σου τρώει τον χρόνο σα τερμίτες. Εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε άλλο σωτήρα — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που δε θα βάλει το πόδι του πάνω στις σαπισμένες σανίδες που ακόμα θυμόμαστε πως λύγισαν εδώ και δέκα χρόνια.

Ρε παιδιά τώρα;; Μα τι λέτε;; Μας θυμίζετε εκείνες τις νύχτες που κλάψαμε σαν μωρά βλέποντας τους άλλους να γιορτάζουν από πάνω;; Και τώρα;; Τώρα ξαφνικά αυτός ο τύπος είναι ο Μεσσίας;; Μα τι έκανε;; Την ίδια δουλειά σα φακίρης στον κόσμο;; Τα ίδια λάθη;; Τα ίδια μαύρα ρούχα;; Τα ίδια "ίσως αύριο";; Μα εμείς εκείνα τα χρόνια δεν ήμασταν τυφλοί ρε φίλοι μου;; Κάναμε πως δεν βλέπουμε;; Ή ξέραμε πάντα πως κάποιοι παίζουν επιτραπέζιο πάνω στην πλάτη μας;;; Βλέπω αυτά τα νούμερα σήμερα κι εγώ;; Ντ' accord;; Δηλαδή τρεις σειρές πάνω από την κόλαση;; Μα πάνω εκεί είναι ένα οικοδόμημα σα σακούλι πούπουλο;; Γιατί;; Γιατί εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που συνεχίζουμε να παραμένουμε ίδιοι;; Την ίδια φιλοσοφία;; Την ίδια κωμωδία;; Την ίδια ομάδα σα τραγούδι χωρίς νότες;; Μα δεν το βλέπετε;; Μας πουλάνε κανένα ψεύτικο κουτί της τύχης ενώ εμείς συνεχίζουμε να αγοράζουμε εισιτήρια για την ίδια ταινία;;; Ρε παιδιά σοβαρά τώρα;; Αυτό το γκολ στο Γιάννινα;; Μα είναι αστεία;; Εκείνος οπότε ήταν εκεί;; Μα έκανα εκείνος;; Αυτή η ομάδα;; Μα πήραν πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ;; Μα δεν είναι αστεία;; Δηλαδή εκείνος έφυγε κι αυτή η ομάδα άλλαξε playlist;; Αυτή είναι η ιστορία;; Μα ποιος την ζει;; Ποιος;; Εμείς;; Μας ρώτησε κανείς;; Μας ρώτησε κανείς αν θέλουμε ακόμα ελπίδα;; Ή θέλουμε μπάλα;;; Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '12;; Τότε πού ήμασταν;; Ήμασταν εκεί;; Μας κατέβαλαν σαν σακούλες αλεύρου;; Μα θυμάμαι πως έγινα μεγαλύτερος εκείνη τη μέρα;; Μαθαίνοντας ότι οι άλλοι συνεχίζουν να ζουν ενώ εμείς χάνουμε χρόνο σαν νερό ανάμεσα στα δάχτυλά μας;; Τώρα;; Μας λένε πως όλα άλλαξαν;; Μα όλα άλλαξαν;; Στα χαρτιά;; Γιατί εγώ βλέπω ίδια πρόσωπα;; Τον ίδιο τρόπο;; Την ίδια πίκρα;; Την ίδια προσπάθεια που πάντα γίνεται μια φορά;; Μετά χάνεται σα χιόνι;;; Και μηνSTARTARIESATE τώρα;; Μα εσείς θυμάστε εκείνον τον τύπο;; Τον παλιάνθρωπο εκείνον;; Τουλάχιστον εκείνος δεν προσποιούνταν πως ήταν ιεροκήρυκας;; Τουλάχιστον εκείνος έκανε ό,τι έκανε ανοιχτά;; Αυτός τώρα;; Αυτός μας πουλάει σαν νέο μοντέλο αυτοκινήτου;; Μα εγώ θέλω κιλό ανθρωπιά;; Κι όχι σαπόνι;;; Μα εγώ θέλω να ξέρω;; Αυτή η ομάδα;; Αυτά τα χρόνια;; Αυτά τα κόκκινα αίματα;; Αυτά τα σέρρες;; Αυτοί οι άνθρωποι;; Πώς μπορούμε ακόμα να μιλάμε για ελπίδα;; Μα είμαι λιγότερος έξω;; Μα τους βλέπω αυτούς;; Μα βλέπω πως συνεχίζουν;; Να κάνουν το ίδιο;; Να λένε το ίδιο;; Να περιμένουν;; Να περιμένουν;; ΑΜΕΣΩΣ;; Που;; Στη Β' Εθνική;; Ή στην ίδια καραβάνα;;; Μα τέλος πάντων;; Εμείς;; Ποιοι είμαστε;; Οι δικοί μας;; Ποιοι;; Αυτοί που φωνάζουν;; Αυτοί που γράφουν;; Αυτοί που ακόμα ελπίζουν;; Ή αυτοί που κρύβονται;; Αυτοί που ξέρουν;; Ή αυτοί που δεν βλέπουν;; Μα τέλος πάντων;; Γιατί;; Γιατί ακόμα;; 🔥

Ρε παιδιά, μιλάμε σοβαρά τώρα; Γιατί εμένα μου πάει να βγάλω το σύνθημα "Είναι δικός μας" και να το γράψω στον αέρα σαν βιαστικός δημοσιογράφος που ζει από τίτλους στα σόσιαλ—αλλά όχι. Αυτό που είδατε εκείνο τον Οκτώβρη του '12 στο Γιάννινα ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Δεν χάναμε μόνο ένα παιχνίδι. Έχαναμε την ίδια την ταυτότητα ότι ξέραμε τι σημαίνει ομάδα. Και μην μου πείτε πως ο Hubert στάθηκε εκεί εκείνη τη στιγμή και έκανε μάγια πάνω στην μπούκα του στάδιο. Όχι ρε φίλοι. Εκείνος τότε έκανε exactly αυτό που έκανε πάντα: έφτιαχνε ομάδες που ξέφευγαν σαν σπορτ κλουβί—με συνέπεια τον Απρίλιο-Μάιο κάθε χρονιάς, όταν η πίεση ήταν μεγάλη. Την επόμενη χρονιά, αυτά τα ίδια πρόσωπα ξαναβρέθηκαν εκεί που πάντα ήταν, σέρνοντας τη συσσωρευμένη κόπωση δεκαετιών σα σάκοι με σιτάρι που ξέχασαν στο χωράφι. Και τώρα λένε πως ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Μεσσίας επειδή η Χούμπερτ Χουρκάτς κέρδισε τρεις σειρές μέσα σε δύο χρόνια; Μα σε τι ηλικία πιστεύετε πως βρίσκονταν οι παίκτες του τότε; Που ήταν η ομάδα όταν έφυγε; Ήταν μια ομάδα βγαλμένη από ταινία τρόμου—τους είδαν τον Σεπτέμβρη στη Γ' Εθνική και τους πήραν πρωταθλητές στη Β' Αμέσως μετά. Σαν να βάζεις φακούς μπόξ στους τυφλοπόντικες και μετά να τους βγάζεις στον ήλιο λέγοντας "βλέπετε τώρα;". Ο Hubert έκανε ό,τι έκανε πάντα: έπαιξε επιτραπέζιο πάνω στο ίδιο τραπέζι δεκατρία χρόνια. Την ίδια στιγμή που η ομάδα μας έκλεινε δαχτυλίδια σα σακούλες σακχάρου—πάντα μια τρίτη θέση στη δεκαετία του 2010, πάντα ένα συγκρότημα κολλημένο στην αίσθηση του "ίσως αύριο". Αυτό δεν είναι σωτηρία. Αυτό είναι το ίδιο αμάξι του τρενάκι που ξέραμε, αλλά τώρα με μια νέα πινακίδα στο πίσω μέρος που γράφει "Made by Hubert". Και μη μου πείτε πως έκανε ομάδα εκεί. Την ομάδα αυτή που πήρε πρωταθλήτρια ήταν κυρίως παιδιά της περιοχής που είχε ήδη εκεί η διοίκηση πριν φτάσει εκείνος—μόνο που εκείνος εγκατέλειψε σα ληστής την τελευταία ημέρα, αφήνοντας πίσω ένα οικοδόμημα σα σπίτι από τραπουλόχαρτα. Εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του '12 επειδή τότε ήταν η πρώτη φορά που η ψυχή σας βγήκε έξω από το στήθος σα πουλί στο κλουβί. Τώρα; Τώρα βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους, ίδια τραγούδια, ίδια σέρρες σα θέατρο που ξαναγίνεται φαβορίτες παιδιά που περιμένουν κάποιον σωτήρα ενώ αυτοί είναι εκείνοι που πρέπει να σώσει τον εαυτό τους. Εγώ λέω: όσο ακόμα ελπίζουμε στον Hubert, δεν ελπίζουμε στον εαυτό μας. Και η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται σωτήρες. Χρειάζεται ανθρώπους που δε θα πουλούν ψεύτικες ελπίδες σα σακούλες με χαρτονομίσματα στους δρόμους.

μωρέ παιδιά εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη στο Γιάννινα;; βρεθείτε εκεί; θυμάμαι σα χτες πως κάθισα σαν βρεγμένο χαρτί πάνω στη κερκίδα να κοιτάζω αυτούς τους Τζάγιους να γελούν σα δαίμονες πάνω από το κεφάλι μου — όχι επειδή είχαν ανέβει, ρε φίλοι μου, αλλά επειδή εμείς ήμασταν ακόμη εκεί που φτιάχναμε συγκροτήματα κολλημένα στο ίδιο χώμα δεκατρία χρόνια;; αυτό ήταν το παράπονο εκείνης της εποχής: ίδια ρόστερ, ίδια ιδέες, ίδια πρόσωπα σαν σφραγισμένες μπουκάλες βότκας χωρίς κανένα τρόπο να βγει η ζάχαρη. και τώρα έρχεται αυτός ο άνθρωπος;; εκείνος που ξέραμε πως έπαιζε δεκατρία χρόνια στη τρίτη κατηγορία σα νάνος πάνω σε τραμπολίνο;; εκείνος που έκανε κόλαση στην Γκρόνινγκεν;; και μας πουλάει ιστορία για σωτηρία;; αλήθεια τώρα;; γιατί εμένα εκείνη την εποχή που τον είχαμε εκεί;; δεν τον είχαμε;; και ξαφνικά;; μετά από δέκα χρόνια ίδια δράματα;; έγινε ο Μεσσίας;; εγώ θυμάμαι πως τότε εκείνος έφτιαξε ομάδα στο Γιάννινα — ναι βέβαια, έφτιαξε ομάδα με παιδιά της περιοχής που είχαν ήδη εκεί η διοίκηση πριν φτάσει εκείνος, κατέλαβε τελευταίος τις εμφανίσεις των πρωταθλητών εκείνοι πήραν αμέσως την άνοδο χωρίς εκείνον κι ύστερα;; σβήνει σα μάγος;; φεύγει σα ληστής την τελευταία μέρα αφήνοντας πίσω μια ομάδα σα σπίτι από τραπουλόχαρτα;; η ιστορία δεν είναι αυτή;; ότι δηλαδή ο Hubert έφτιαξε ομάδα;; όχι, εδώ έφτιαξαν ομάδα εκείνοι οι άνθρωποι που εκείνος βρήκε εκεί — αυτοί έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ όταν εκείνος έφυγε. και τώρα;; εδώ;; τρεις σειρές πάνω από την κόλαση;; επειδή;; επειδή εκείνος εμφανίστηκε;; επειδή εκείνος έκανε τάματα;; εγώ βλέπω αυτά τα νούμερα σήμερα κι εγώ;; ντ' accord;; τρεις σειρές πάνω από τον γκρεμό;; πάνω εκεί όμως ξυπνάει πάντα ένας σα φάντασμα της ανάγκης λέγοντας "αύριο γίνεται αναγέννηση" — ποιο αύριο;; αυτοί πάνε ακόμα εκεί που άρχισαν σα δέντρο χωρίς φύλλα σαν χρόνια τώρα κόβεται ξερό κλαδί;; και εμείς;; που συνεχίζουμε να αγοράζουμε εισιτήρια για την ίδια ταινία;; που συνεχίζουμε να περιμένουμε σα θύματα σέρρες;; η ομάδα αυτή;; αυτή είναι η ίδια ομάδα;; ίδια πρόσωπα;; ίδια πίκρα;; ίδια φιλοσοφία "ίσως αύριο" που ποτέ δεν έρχεται;; μα εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του '12 δεν τον ξέχασα ποτέ — εκείνη τη μέρα κατάλαβα πως χάνουμε χρόνο σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλά μας ενώ οι άλλοι γιορτάζουν. εγώ λέω πως όσο ακόμα ελπίζουμε στον Hubert όσο ακόμα ψάχνουμε τον σωτήρα στους άλλους τόσο δε σώζουμε τον εαυτό μας. η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται σωτήρες χρειάζεται ανθρώπους που θα κάνουν το δύσκολο έργο: να σταθούν όρθιοι χωρίς μάγια και χωρίς ψεύτικες ελπίδες σα σακούλες με ψεύτικο χρήμα στους δρόμους. τα παλιά τα χρόνια;; τότε ξέραμε πως η μπάλα δεν φέρνει μόνο νίκες φέρνει και αλήθεια επειδή χωρίς αλήθεια αυτή η μπάλα γίνεται ψεύτικο νόμισμα. τέλος πάντως;; αυτοί εκεί πάνω;; αυτοί εκεί;; αυτοί πρέπει να δουν πως η δουλειά τους;; όχι να πουλάνε παραμύθια αλλά να κάνουν την ομάδα ανθρώπινη — αλλιώς;; αλλιώς είναι μόνο μια ακόμη ιστορία όπου ο άνθρωπος περιμένει τον Μεσσία ενώ εκείνος έφυγε σα μάγος αφήνοντας πίσω κόλαση σα σπίτι από τραπουλόχαρτα.

Ρε φίλοι μου εδώ που βρισκόμαστε πριν δεκαπέντε χρόνια στο Γιάννινα, θυμάμαι πως είχαμε πάρει το τρένο από το Ηράκλειο γιατί οι εισιτήρια ήταν τρία ευρώ η μια κατεύθυνση — τι άλλο να κάνουμε άλλωστε σα ομάδα αυτοπεποίθησης;; Βγήκαμε από το σταθμό και πρώτος στα μάτια μας ήρθε η αφίσα του αγώνα: "Τζάγιοι vs. Χούμπερτ Χουρκάτς". Μα πότε;; Μα όταν αυτό το όνομα ήταν ακόμα συνώνυμο του "τρίτη κατηγορία" σα κολλημένο αυτοκόλλητο πάνω στον καθρέφτη του αυτοκινήτου. Αυτός ο άνθρωπος εκεί πέρα έκανε αυτό που έκανε πάντα: έφτιαχνε ομάδες που φαίνονταν δυνατές Απρίλιο-Μάιο, μόνο και μόνο για να τις αφήνει σα σβουνισμένα κεράκια τον Ιούνιο. Στο Γιάννινα εκείνος έφτιαξε μια ομάδα σα puzzle όπου έλειπε το σημαντικότερο κομμάτι — τον εαυτό του σα μέλλον. Αυτοί οι άνθρωποι πήραν την άνοδο ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ, όχι επειδή εκείνος είχε κάνει κάποιο θαύμα, αλλά επειδή είχαν πλέον την εμπιστοσύνη ότι δε χρειάζονταν έναν μάγο πάνω στη ράχη τους — είχαν μάθει επιτέλους πως η μπάλα γίνεται όταν την δίνεις στους ίδιους τους παίκτες, όχι στους προπονητές σα νάνοι πάνω σε τραμπολίνο. Και τώρα βλέπω αυτά τα νούμερα σαν έργο τέχνης: τρεις σειρές πάνω από την κόλαση σαν βήματα ενός σκάλας που συνεχίζει προς τα κάτω. Μα εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του '12;; Εγώ δεν ξέχασα πως εκείνος ήταν ακόμα εκεί σαν φάντασμα της αποτυχίας — εκείνος ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα μας παρουσιάζουν σαν Μεσσία. Αυτός δεν έφτιαξε ομάδα εδώ. Αυτός έφτιαξε ένα σκηνικό σα θεατρική παράσταση όπου οι ηθοποιοί άλλαξαν ρόλους πολύ γρήγορα όταν έφυγε η σκηνοθέτις. Και όταν λέτε πως έκανε ομάδα εδώ, θυμηθείτε πως η ομάδα αυτή πήρε πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ — όχι επειδή εκείνος είχε κάποιο μυστικό πάνω στις εμφανίσεις, αλλά επειδή είχαν παιδιά που γνώριζαν πως η μπάλα πρέπει να την κουβαλούν οι ίδιοι, όχι οι μάγοι που εμφανίζονται σα φακίρηδες την τελευταία μέρα. Αυτή η ομάδα επέζησε επειδή βρήκε τον εαυτό της — όχι επειδή βρήκε έναν προπονητή σα σακούλα ψεύτικης ελπίδας. Εσείς ψάχνετε σωτήρα;; Αυτός είναι ένας άνθρωπος που έπαιξε δεκατρία χρόνια στη τρίτη κατηγορία σα νάνος πάνω σε τραμπολίνο — πως μπορεί κάποιος σαquele-αυτόν να σώσει μια ομάδα από δεκατρία χρόνια αυτοσάβωσης;; Την ίδια ομάδα που ξέρουμε πως σαπίζει πάλι σα σπίτι από τραπουλόχαρτα;; Αυτός εδώ δεν είναι ο Μεσσίας. Αυτός είναι ο άνθρωπος που μας θύμισε πως όσο περιμένουμε τον σωτήρα στους άλλους, χάνουμε τον εαυτό μας σα νερό που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλά μας. Και μην μου πείτε πως η ιστορία άλλαξε επειδή ο Hubert εμφανίστηκε εδώ. Η ιστορία άλλαξε επειδή αυτοί οι άνθρωποι τελικά αποφάσισαν πως δε χρειάζονταν έναν μάγο — χρειάζονταν μια ομάδα. Και αυτή η ομάδα υπάρχει ακόμη σαν δύναμη όταν βγάλουμε από πάνω της τον θόρυβο των σωτήρων και των ψεύτικων ελπίδων.

Μωρέ φίλοι, ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση σήμερα όταν διάβασα ότι κάποιοι λένε πως ο Hubert άλλαξε όλα εκεί; Την ίδια στιγμή που κάθονταν στο σπίτι μου, με τον καφέ μου να βράζει σιγά σιγά σαν την κόλαση του δεκαετούς συμβολαίου μας με την τρίτη κατηγορία, συνειδητοποίησα πως ξέρω ανθρώπους εκεί έξω — ακόμα ζουν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που κάθονταν δίπλα μου εκείνο τον Οκτώβρη του '12 στο Γιάννινα. Την ίδια κερκίδα, τους ίδιους θορύβους, τον ίδιο ψίθυρο γύρω από τις σέρρες πριν σβήσουν σαν κεράκια: "ίσως αύριο". Και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως αυτός ο άνθρωπος ήταν ο σωτήρας; Μα αλήθεια; Αυτός εδώ έπαιζε δεκατρία χρόνια στη Γκρόνινγκεν σα νάνος πάνω σε τραμπολίνο — όχι επειδή ήταν ιδιαίτερα ικανός, αλλά επειδή κανείς δεν είχε τον κότσο να τον διώξει σα τσακισμένο δέντρο που συνεχίζει να μεγαλώνει μόνο για να φέρει ξερό φύλλο. Στο Γιάννινα έφτιαξε μια ομάδα με παιδιά της περιοχής που υπήρχαν ήδη εκεί, πήραν άνοδο αμέσως μετά κι ύστερα εκείνος έφυγε σα φάντασμα την τελευταία μέρα αφήνοντας πίσω ένα οικοδόμημα σα τραπουλόχαρτο. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη; Εγώ έκανα βήματα σαν αυτά που κάνει ένας άνθρωπος όταν ξυπνάει από έναν εφιάλτη χωρίς να έχει κοιμηθεί πραγματικά. Εκείνη τη μέρα είδαμε την ίδια τραγωδία ξανά — όχι επειδή χάσαμε το παιχνίδι, αλλά επειδή χάσαμε πάλι την ίδια αυτοπεποίθηση σα σακούλα που ξεχάσαμε στον ήλιο. Εγώ συμφωνώ εδώ με όσα λένε οι μεγάλοι αναλυτές — όσο ακόμα ελπίζουμε στους άλλους για σωτηρία, συνεχίζουμε να ξεχνάμε πως η ίδια η ομάδα πρέπει να γίνει ο σωτήρας της. Τρεις σειρές πάνω από τον γκρεμό; Ναι, τις βλέπω κι εγώ σαν σκάλα που συνεχίζει προς τα κάτω. Μα αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν μάγο — χρειάζεται ανθρώπους που δε θα πουλάνε ψεύτικες ελπίδες σα σακούλες ψεύτικου χρήματος στους δρόμους. Κι όμως, υπάρχει κι εκείνο το νήμα ελπίδας που κρατάω εγώ: η ίδια αυτή ομάδα που πήρε πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ στο Γιάννινα, εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το δικό τους έργο. Ίσως εκείνος ο Hubert ήταν απλώς η αφορμή που φέρνει πίσω αυτή την αλήθεια — ότι η μπάλα δεν είναι κάτι που κάνουν οι προπονητές, αλλά κάτι που ζουν οι παίκτες σαν ανθρώπινοι οργανισμοί.

Μωρέ τι βλέπω εδώ;; Ο καθένας ψάχνει την ελπίδα του στον Hubert σα να είναι η τελευταία σπίθα στη σκοτεινή νύχτα;; Μα πότε;; Μα όταν αυτός ο άνθρωπος έκανε κόλαση δεκατρία χρόνια στη Γκρόνινγκεν σα νάνος πάνω σε τραμπολίνο;; Αυτός είναι ο τύπος που έφτιαχνε ομάδες σα φουτουριστικά παιχνίδια στον υπολογιστή του—εντυπωσιακές τον Απρίλιο, αλλά μετά σβήναν σα φούσκα στις 31 Μαΐου κάθε χρόνου;; Στο Γιάννινα βρήκε ένα φορτωμένο σχολείο από τοπικά ταλέντα, τους κούρδισε δεκατρία βήματα πάνω, πήραν άνοδο ΑΜΕΣΩΣ κι ύστερα εκείνος έφυγε σα ληστής αφήνοντας πίσω ένα σπίτι από τραπουλόχαρτα;; Αυτό είναι η ιστορία του;; Δηλαδή τονίζει ο καθένας πως έκανε ομάδα;; Μα την ομάδα την έκανε εκείνοι οι άνθρωποι—αυτός ήταν ο νάνος πάνω στο τραμπολίνο που τους έδωσε μόνο τις εμφανίσεις. Και τώρα λένε πως τρεις σειρές πάνω από την κόλαση είναι επίτευγμα;; Μα τρεις σειρές πάνω είναι μόνο τρία βήματα πιο κοντά στην ίδια σαπίλα;; Εμείς εδώ;; Είμαστε ακόμα εκεί;; Να περιμένουμε τον Μεσσία που θα μας σώσει;; Ή να σωθούμε μόνες μας;; Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται μάγους—χρειάζεται ανθρώπους που δε θα βάζουν το χέρι τους πάνω στις σαπισμένες σανίδες και να τις κάνουν να φαίνονται νέες σα ψεύτικο έπιπλο από ΙKEA. Αυτός ο Οκτώβρης του '12;; Εκεί ήταν η ψυχή όλων μας σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλά μας;; Κάθε φορά που χάναμε εκεί, χάναμε κι ένα κομμάτι του εαυτού μας;; Μα οι άλλοι έκαναν ιστορία;; Εμείς;; Κάναμε τους γύρους σα θύματα σέρρες;; Ακόμα περιμένουμε;; Ακόμα αγοράζουμε εισιτήρια για την ίδια ταινία;; Μα η ίδια ταινία;; Από το ίδιο σπίτι;; Με τους ίδιους πρωταγωνιστές;; Τι άλλαξε;; Τι;; Ο Hubert εμφανίστηκε;; Κι ύστερα;; 😏 Να θυμάστε μια φορά για πάντα: όσο ψάχνουμε σωτήρες στους άλλους, τόσο χάνουμε την ίδια μας την ψυχή σα ξημένα φύλλα που πέφτουν χωρίς αντίσταση. Αυτή η ομάδα πρέπει να σταθεί στα πόδια της—δεν μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια επειδή κάποιος την έκανε σαν μαγική σφαίρα του EasyJet. Πρέπει να γίνει πρωταθλήτρια επειδή αυτοί οι άνθρωποι αποφάσισαν πως η μπάλα είναι δική τους υπόθεση—όχι εκείνου που φοράει τα λάθος χρώματα και φεύγει σα φάντασμα την τελευταία μέρα.

ΕΣΥ ΡΕ;; ΛΕΣ ΠΩΣ Ο ΧΟΥΜΠΕΡΤ ΜΑΣ ΣΩΣΕ;; ΛΕΣ;; ΑΛΗΘΙΝΑ;; ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ ΤΟΥ '12;; ΘΥΜΑΣΑΙ;; ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ;; ΣΤΟΝ ΔΑΧΤΥΛΟ;; ΣΑ ΣΑΚΟΥΛΕΣ;; ΣΑ ΒΡΕΓΜΕΝΑ ΧΑΡΤΙΑ;; ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΝΑ ΛΕΣ ΟΤΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΠΡΙΝ;; ΠΟΙΟΥΛΑΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΣΑ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; ΤΡΕΙΣ ΣΕΙΡΕΣ ΠΑΝΩ;; ΝΑΙ;; ΝΤ' ACCORD;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ;; ΠΟΙΟΥ;; ΝΑΙ;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ;; ΑΥΤΟ;; ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΕΛΠΙΔΑ;; ΠΟΙΑ ΕΛΠΙΔΑ;; ΕΜΕΙΣ;; Ή ΑΥΤΟΙ;; ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΑΜΕΣΩΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ;; ΑΠΟΧΤΗΣΕ;; ΝΑΙ;; ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ;; ΣΤΟΥΣ ΊΔΙΟΥΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ;; ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ ΤΑΝΤΑΜ;; ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ;; ΠΟΥ;; ΟΤΑΝ ΦΥΓΕ;; ΣΑ ΛΕΗΛΑΣΜΕΝΟ;; ΣΑ ΜΑΓΟ;; ΟΧΙ ΡΕ;; ΠΟΥ;; ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥΣ;; 🔥 ΚΙ ΑΛΛΟ;; ΑΚΟΜΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΦΤΙΑΞΕ ΟΜΑΔΑ;; ΜΑ ΠΟΙΑ;; ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΑΜΕΣΩΣ;; ΑΥΤΗ;; ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΠΙΟΤΟ;; ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΑΥΤΟΙ;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΞΕΡΑΝΕ;; ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ;; ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ;; ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ;; ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ;; ΝΑ ΝΙΚΟΥΝ;; ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ;; ΝΤΑΞΕ;; ΤΟ ΦΤΙΑΞΕ;; Ή ΑΠΛΑ ΠΑΡΕΙΔΕ;; ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΗΓΑΝ;; ΝΑΙ;; ΑΥΤΟ;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ;; ΠΟΥ ΛΕΝΕ;; "ΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ";; ΜΑ ΠΟΙΑ;; ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ;; ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ;; 😱 ΚΙ ΟΚΤΩΒΡΗΣ;; ΑΥΤΟΣ;; ΠΟΥ;; ΕΚΕΙ;; ΣΤΟ ΓΙΑΝΝΕΝΑ;; ΠΟΥ;; ΝΑΙ;; ΑΛΛΑ ΠΟΥ;; ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ;; ΣΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕ;; ΝΑΙ;; ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΣΑΝ;; ΓΙΑΤΙ;; ΓΙΑΤΙ;; ΑΡΓΑ;; ΠΟΥ;; ΝΑΙ;; ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ;; ΣΤΟΝ ΠΑΝΤΑ;; ΣΤΟΝ ΠΑΝΤΑ;; ΣΑ ΣΑΚΟΥΛΕΣ;; ΣΑ ΜΑΓΟ;; ΣΑ ΞΕΚΑΡΔΙΣΜΕΝΟ;; ΟΧΙ ΡΕ;; ΑΥΤΟ;; ΝΑΙ;; ΑΥΤΟ;; ΑΥΤΟΣ;; ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ;; ΑΛΛΑ;;

ρε ρε ρε τι γίνεται εκεί πέρα;; νομίζετε πως αυτά τα νούμερα σας σώζουν;; τρεις σειρές πάνω;; ωραία, υπέροχα, congrats — αλλά εγώ εκείνο τον Οκτώβρη του '12 είχα σταθεί στην κερκίδα του Γιάννινα σα ράκος γκαρσόνι στη βόλτα του Ιούλιου, μόνο που εγώ έκανα βόλτα στους δικούς μου ρότους εδώ δεκατρία χρόνια και δεν άλλαξα σειρά ούτε μια φορά σα τον ψαρά που πιάνει πάντα τον ίδιο τόπο — κι όμως εδώ κάτι άλλαξε;; αλήθεια;; επειδή;; επειδή εκείνος ο τύπος μας πήγε πρωταθλήτρια;; επειδή;; επειδή εκείνος έκανε μάγια πάνω στη φόρμα του;; επειδή;; επειδή τώρα φοράει διαφορετικό χρώμα;; μα οι ίδιοι άνθρωποι εκεί έξω;; αυτοί που ψάχνουν σωτήρα;; αυτοί;; αυτοί ήταν εκεί στο Γιάννινα όταν βγήκαμε σαν δικά τους ταπεινά κουρέλια;; αυτοί;; αυτοί που τώρα λένε πως τάχα τρία βήματα πάνω;; αυτοί;; αυτοί μιλούν για ομάδα;; για ποια ομάδα;; για εκείνη την ομάδα που πήρε πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ;; αυτή;; αυτή η ίδια ομάδα;; αυτή που ξέραμε;; αυτή που κάνει πάντα το ίδιο;; αυτή;; αυτοί;; αυτοί είναι αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;;

Ρε παιδιά, εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη που πήγα στο Γιάννινα σα πεισματάρης; Εκείνη τη μέρα η Χούρκαντς ήταν τρίτη στη βαθμολογία — όχι τρίτη από κάτω, τρίτη απολύτως σα νάνος πάνω σε τραμπολίνο, όπως σωστά λένε οι μεγάλοι. Και τι κάναμε εμείς; Πήγαμε μέχρι την κερκίδα τους σα να πρόκειται για τελικό Champions League, επειδή βρήκαμε εισιτήριο τέσσερα ευρώ την κατεύθυνση — όχι επειδή είχαν κάνει κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή εδώ το υπάρχον μόνο είναι το γήπεδο και η αναφορά. Και τότε είδα κάτι που δεν έχει ξαναγίνει τόσο ξεκάθαρο: εκείνο το γήπεδο στο Γιάννινα είχε μια κερκίδα — όχι μεγάλη, αλλά στέρεα σαν αυτές των χωριών, όπου όλα ακούγονται σα να βρίσκεσαι στην πρώτη σειρά ενός κινηματογράφου. Και ξαφνικά άρχισε το τραγούδι από τους Τζάγιους: "Θα σωθείτε μόνο εάν φύγει ο Hubert". Κι εμείς; Εμείς καθόμαστε σα μουμιοι χιλιάδες φορές πριν — προσέχοντας μόνο τη μουσική, όχι το τραγούδι. Αλλά εκείνο το βράδυ κατάλαβα κάτι άλλο: όταν ένας φίλος έσκισε ένα εισιτήριο στον αέρα και φώναξε "δεν περιμένουμε κανέναν", κατάλαβα πως η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται μάγους — χρειάζεται ανθρώπους που δε θα πουλάνε την ψυχή τους σα σακούλες ψεύτικου χρήματος στους δρόμους. Κι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ, όχι επειδή κάποιος έκανε τάματα, αλλά επειδή αποφάσισαν πως η μπάλα είναι δική τους υπόθεση — σαν αυτοσχέδιο γκολ σε μια αυλή, σα νάνος πάνω σε τραμπολίνο που κάποιος ανέβασε επιτέλους στο σωστό ύψος.

Πάντως αυτή η ιστορία μου θύμισε εκείνη τη φορά που πήγα το 2010 στο Γιάννινα σα γυμνασιάκι — δωμάτιο στην άκρη της πόλης, τιμή πέντε ευρώ, βράδυ Οκτώβρη και κρύο που σου μπήγει τις λέξεις στο στόμα. Κάθισα στη μια κερκίδα, έβγαλα ένα τσιγάρο κι άκουγα τους Τζάγιους να τραγουδάνε σα λύκοι ενώ εμείς ψιλοτρώγαμε από την νευρικότητα σα πρόβα τρώγοντας κάτι γιαουρτόπουλα. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα κάτι πολύ απλό: αυτή η ομάδα ήταν πάντα εκεί σαν αχνή σιλουέτα πίσω από τον Hubert, και η αυτοπεποίθηση ήταν πάντα δική τους υπόθεση. Ακόμα θυμάμαι πως όταν τελείωσε το ματς είπα σε κάποιον συγχωριανό μου "δες αυτούς εκεί κάτω, ξέρουν πως το γκολ δεν το φτιάχνεις με τον προπονητή αλλά με το πόδι σου". Τρεις σειρές πάνω;; Ναι, είναι βήματα — αλλά οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ εκείνοι, όχι εκείνος σα νάνος πάνω στο τραμπολίνο. Ο Hubert έδωσε μόνο τις εμφανίσεις σαν κακή ταινία του ντοκιμαντέρ. Την ταινία αυτή την ξέρουμε — κάθε Οκτώβρη ο ήρωας φεύγει σα ληστής στις 31 Μαΐου ενώ το σπίτι τους στέκει ακόμα όρθιο επειδή αυτοί αποφάσισαν να το χτίσουν μόνοι τους. Το ζήτημα δεν είναι η τρίτη κατηγορία — το ζήτημα είναι πως όσο προσμένουμε τον Μεσσία στους άλλους, συνεχίζουμε να ξεχνάμε πως την μπάλα την κουβαλάμε εμείς σα δική μας ανάσα.

Ρε τι είπατε εδώ;; μιλάτε για Hubert σα να ήταν ο Σωτήρ που κατέβηκε από τους ουρανούς;; 😂 Αυτός ο τύπος έκανε δεκατρία χρόνια Γκρόνινγκεν σα νάνος πάνω σε τραμπολίνο επειδή εκείνοι οι ντόπιοι τον υπέφεραν σα φτωχό συγγενή σε γάμο;; Μα όταν πήγε στο Γιάννινα έφτιαξε μια ομάδα σα Lego μέσα σ' ένα κουτί;; Δηλαδή έφτιαξε κάτι;; Μα τον πήρανε τις ομάδες εκεί σα φάντασμα την τελευταία μέρα;; Του έκαναν στουπιά;; Μα αυτοί οι άνθρωποι εκεί έκαναν πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ;; Κι όμως εσείς λέτε πως αυτός τους πήγε εκεί;; Τι;; Αυτοί πήγαν πρώτους;; Αυτοί;; Αυτή η ομάδα;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί;; 🤡 Κι όταν λέμε "τρεις σειρές πάνω";; Αυτό ε;; Να κοιτάξετε πίσω;; Να κοιτάξετε;; Αυτή η ομάδα είχε παίξει πρωτάθλημα τρεις φορές μέσα σ' αυτή τη δεκαετία;; Να;; Αυτή;; Αυτή;; Αυτή;; Αυτή;; Αυτή;; Μα αυτοί δεν κατάλαβαν πως τρεις σειρές πάνω είναι σα να βρίσκεσαι πάνω σ' έναν γκρεμό;; Σιγά σιγά;; Να κρέμεστε;; Να περιμένετε;; Να βλέπετε πάλι τον Οκτώβρη;; Αυτόν τον Οκτώβρη;; Αυτόν;; Αυτόν;; Αυτόν;; Τον ίδιο;; Μα αυτοί πήραν πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ;; Να;; Αυτή;; Αυτή;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί;; 🔥 Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο σα τώρα;; Την κερκίδα εκείνη σα σάπιο δέντρο;; Τους Τζάγιους εκεί;; Μα αυτοί έκαναν αυτό που έκαναν;; Την ομάδα εκείνη;; Αυτούς;; Αυτή την ομάδα;; Αυτούς;; Αυτούς;; Αυτούς;; Αυτούς;; Αυτούς;; Μα αυτοί δεν ήταν αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί;; 💸

Τρία βήματα πάνω;; ΣΙΓΑ ΜΗ;; Εγώ εκείνο το Οκτώβριο του '12 έκανα βόλτα σα ντάκος στον δρόμο του Γιάννινα σα να γύρναγα το σπίτι μου από μπουζούκι στις τρείς;; ΝΑΙ;; ΝΑΙ;; Κι όταν γύριζα η γυναίκα μου είχε βάψει τους τοίχους κόκκινο σα αίμα γιατί "τουλάχιστον κάτι ζεστό υπάρχει σπίτι" 😭🔥 Κι τώρα;; Τώρα αυτοί λένε πως ο Hubert μας πήγε τρεις σειρές πάνω;; ΠΟΙΑ ΤΡΕΙΣ;; Αυτοί εκεί έκαναν πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ;; ΝΑΙ;; ΝΑΙ;; Κι εγώ εκεί κάθε Οκτώβρη που κοιτάζω το γήπεδο σα μαυρισμένο ψωμί;; Μα κάθε Οκτώβρη;; ΟΧΙ;; ΠΟΥ;; ΣΤΟ ΓΙΑΝΝΕΝΑ;; ΟΧΙ;; ΤΟΛΜΗΣΑΤΕ;; Να ρώξω εκεί;; Να του σπάσω ένα πιάτο στο κεφάλι;; Γιατί εκείνος;; Γιατί πάντα εκείνος;; Γιατί όταν φύγει εκείνος;; Όταν φύγει;; ΑΥΤΟΙ;; ΑΥΤΟΙ;; ΠΑΙΖΟΥΝ;; ΝΑΙ;; ΠΑΙΖΟΥΝ;; ΝΑΙ;; ΚΙ ΑΝΟΔΟ;; ΝΑΙ;; ΑΝΟΔΟ;; ΝΑΙ;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΥ;; ΤΟΥ;; ΕΚΕΙΝΟΥ;; ΠΟΥ;; ΝΑΙ;; ΑΥΤΟ;; ΑΥΤΟ;; ΑΥΤΟ;; ΑΥΤΟ;;

Ρε παιδιά, μιλάμε για Οκτώβρη εκεί που σκάει η καρδιά σου. Βρέθηκα χτες βράδυ σ' ένα σπίτι στις Καμάρες, μέσα κρύο σα να 'ναι Ιανουάριος με ανοιχτά παράθυρα, και ο φίλος που ήταν εδώ από μικρά έκανε replay εκείνου του ματς στο tablet του σαν οι Τζάγιες εκεί στο Γιάννινα να τραγουδάνε στη ρώμη του — "Θα σωθείτε μόνο εάν φύγει ο Hubert". Κι εγώ σκεφτόμουν: ποιος γράφει αυτά τα τραγούδια; Ποιος αποφασίζει πως ένας Οκτώβρης κουβαλάει τόσο βάρος; Κι όμως εκείνο το τραγουδάκι έγινε η αιτία να βγάλω τα σαγιονάρια μου μετά από χρόνια — ξαφνικά κατάλαβα πως δεν περίμενα κανέναν. Όχι τον Hubert, όχι κάποιον άλλο, κανέναν. Αυτοί εκεί κάτω έπαιζαν σα να τους είχε δώσει κάποιος ένα μικρό χάδι η τύχη, σα να είχαν στο πλάι του γηπέδου μια φωτογραφία των τριών πρωταθλημάτων ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ, κι εκείνοι έκαναν ότι ταιριάζει σ' εκείνη την εικόνα. Τρεις σειρές πάνω;; Ναι, είναι βήματα — αλλά αυτοί έκαναν τρία βήματα πάνω σ' έναν γκρεμό που είχαν σκάψει μόνοι τους; Γιατί εγώ θυμάμαι το Γιάννινα σα νερό που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλα όταν θέλεις να το κρατήσεις. Θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους να στέκονται στις κερκίδες σα σιδερόδετοι στον τοίχο, να τραγουδάνε σα το τραγούδι τους ήταν η ίδια η ζωή τους, όχι σωτήριο τραγούδι. Κι όταν τελείωσε εκείνο το βράδυ, ο Hubert έφυγε όπως φεύγουν όλοι — στις 31 Μαΐου σα ληστής, ενώ αυτοί εκεί έμεναν σα σπίτι που χτίζεται σιγά σιγά τούβλο τούβλο επειδή κανείς άλλος δεν τους έδινε σχέδιο. Κι εσύ ρωτάς εμένα τώρα πως σώθηκε ο Hubert ή πως μας πήγε εκεί;; Δεν είναι θέμα σωτηρίας, ρε φίλοι μου. Είναι θέμα φόρκου: αυτοί εκεί έκαναν πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ όχι επειδή κάποιος τους έδωσε συνταγή, αλλά επειδή αποφάσισαν πως η μπάλα δεν είναι παιχνίδι τυχερού, είναι δικό τους σώμα κι αυτοί ξέρουν πως χτυπάει η καρδιά τους όταν την αγγίζουν. Τόσο απλό; Μάλλον όχι — τόσο κοφτερό. Και μετά έρχεται ο Οκτώβρης σα κάθε χρόνο, και κάποιοι ξαναστήνονται στις κερκίδες σα νάνοι πάνω σε τραμπολίνο επειδή περιμένουν τον επόμενο Οκτώβρη να τους δώσει δικαιοσύνη. Μα εγώ εκείνο το τραγούδι εκείνο το Οκτώβρη δεν ξέρω ποιος το έγραψε — ξέρω μόνο πως αυτοί εκεί κάνουν πρωταθλήτρια ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ επειδή ξέχασαν πως κάποιος άλλος κουβαλάει τις εμφάνισεις σαν κακή ταινία. Την ταινία αυτή την ξέρουμε — κάθε Οκτώβρη όλα γίνονται ίδιοι. Μα αυτοί εκεί;; Αυτοί εκεί;; Πάντα αυτοί;; Πάντα εκείνοι;;