Ο Χούμπερτ Χουρκάτς μπορεί να είναι ο πιο πιστός σκόρερ όλων των εποχών

Τι περιμένουμε εδώ; Να γίνουμε μάρτυρες μιας νέας θρυλικής στιγμής όπου ο Χουρκάτς κερδίζει μόνος του τίτλο κάποιου πρωταθλήματος… πλην αυτού του "πρωταθλήματος περισυλλογής δευτεροβάθμιων τραυματισμών στους αστραγάλους"; Την τελευταία εβδομάδα έχουμε ζήσει ένα masterclass στο πώς να χάνεις αγώνες που τους είχες κυριολεκτικά στον αυτόματο πιλότο — και όλοι ξέρουμε τι γίνεται όταν ο αυτόματος πιλότος χρειάζεται γκολ γιατί η ομάδα βολεύεται αλλιώς στις ισοπαλίες. Μιλάμε λοιπόν για έναν παίκτη που πήγε στα ντουλάπια τρεις φορές μέσα σε έναν μήνα όχι επειδή ήταν κουρασμένος, αλλά επειδή η δουλειά του τελείωσε δύο λεπτά μετά το πρώτο σφύριγμα. Και τώρα του ζητάμε να βάλει αυτογκόλ στους τελευταίους είκοσι όταν προηγουμένως βρισκόταν μέσα στο κουτί κάθε φορά που την έπαιζαν στον αέρα; Μεγαλύτερη πλάκα δεν έχω ακούσει. Αν οι πραγματικοί ποδοσφαιρικοί νόμοι είχαν μια θέση στο Πανθεόν της σαχλότητάς μας, τότε η πιστότητα του Χουρκάτς δεν είναι θέμα τιμής — είναι θέμα εμπορικού σήματος. Μας πουλήθηκε ως το μάτι του τυφλού τυφεκίου των περιοχών, και τελικά μοιάζει σαν να φορούσε γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο ώστε να μην βλέπει τις κορυφές των αντίπαλων κεφαλών. Μακάρι που τουλάχιστον έδινε πάντα αυτογκόλ — θα ήταν πιο χρήσιμο από το να μας χαρίζει χάσιμο ευκαιριών που ύστερα τις βλέπουμε σαν βιντεοσκοπημένα κατορθώματα άλλων ομάδων στο YouTube. Κι ας σταματήσουμε με τις δικαιολογίες περί φυσικής κατάστασης και φορμάς — είμαστε εκεί και το βλέπουμε κάθε Σαββατοκύριακο. Όταν ο πιο επικίνδυνος επιθετικός της ομάδας βγαίνει από τον αγώνα δυόμιση ώρες πριν τελειώσει επειδή είχε ήδη κάνει ότι έκανε αυτός ο ίδιος ως έργο επί του υποκειμένου (δηλαδή τίποτα), τότε δεν μιλάμε για κρίση εμπιστοσύνης — μιλάμε για κρίση ύπαρξης. Κι εδώ που τα λέμε, ίσως τελικά η Λεχία να του έκανε μεγαλύτερο δώρο παρά εμείς — τρία γκολ δωρεάν χωρίς καμία προσπάθεια. Τουλάχιστον εκείνοι είχαν το κουράγιο να εκμεταλλευτούν την εικόνα που πουλάμε κι εμείς συνέχεια στις διαφημίσεις.

Ρε γαμώτο ρε βρε!!! Τι σκατομιλιές αυτά πάλι;;; Λέγαμε ότι φέρνει ψωμί σπίτι αυτός εδώ, όχι ότι βγάζουμε τον πρωταθλητή στο γκαράζ!! Από πότε ο πιο γρήγορος σκόρερ της ομάδας έχει ως αποστολή να στέλνει την μπάλα στους αντιπάλους στους τελευταίους δεκαπέντε;;; Την προηγούμενη φορά που του φορτωθήκαμε αυτή την κατηγορία, μας έκαναν πίσω στη Λάρνακα τρις φορές σαν ζόμπι και τελικά κέρδισαμε 1-0 με ασίστ δικό μου από κάτω! Γιατί τώρα λες να βγάζουμε το πρώτο γκολ μόνο όταν ξεπαγώνουν τα νερά;;; Μαζεύτηκαν όλοι αυτοί οι μπουφονίες που αγοράζουν ένα φανέλλα γιατί τους έκανε εντύπωση η κίνηση στον αέρα και τώρα κλαίνε ότι δεν σκοράρει;; Μας πήραν γουστό το σύνολο τρία γκολ δωρεάν επειδή εκείνος έκανε πως προσπαθεί;;; Που είναι το κουράγιο ρε;; Που είναι η πίστη;; Οι δικοί μας στις αρχές της χρονιάς τον πήραν επειδή είχε σπλάχνα, επειδή έπαιρνε χώρο σαν λιοντάρι ακόμα και όταν η ομάδα ήταν κάτω 2-0!! Και τώρα λες να τον κατηγορείς επειδή δεν πηδάει σαν τραμπολίνο στον τελευταίο γύρο;;; Αυτή η ομάδα ΘΑ νικήσει!! Αλλά θέλει αυτού του τύπου τους ανθρώπους που όταν πρέπει ΔΕΝ φοβούνται τον αντίπαλο!! Δεν φοβούνται ούτε καν τον εαυτό τους!! Και σεις που λέτε "αυτογκόλ" δείτε καλά τι δείχνετε!!! Αυτογκόλ σκοράρουν αυτοί που έχουν πλάκα!!! Αυτός εδώ έχει πλάκα όταν μπαίνει στο κουτί!!! Άμα τον δείτε εκεί μέσα δακρύζετε!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Αυτοί οι τρεις αγώνες είναι μια ατυχία, μια σειρά αποτυχιών πάνω στις οποίες ΔΕΝ στηρίζεται η φήμη κανενός!!! Είμαστε εκεί εμείς πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους και αυτοί οι μαλάκοι ας πάνε να κοιτάξουνε κάπου αλλού!! 🔥💪🔴

Ρε γαμώτο πώς βγήκαν όλα αυτά;;; Αφού είμαστε εμείς που τον φέρνουμε μαζί μας σπίτι κάθε φορά που βγαίνει στον αγώνα, ας μιλάμε σαν άνθρωποι τουλάχιστον. Τρία γκολ δωρέαν στη Λεχία;;; Μα τι λέτε τώρα ρε;;; Πέρα από την τρίτη φορά που φύγαμε ντροπιασμένοι σαν να χάσαμε το δρόμο για το σπίτι μας, πέρα από το γεγονός ότι ο δικός μας σκόρερ στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο μπαίνει στη ζωή του σαν πρώην δημοσιογράφος στην εφορία, υπάρχει και κάτι ακόμα: η μπάλα στους αντιπάλους. Κοιτάξτε το σωστά. Στις τρεις αυτές ισοπαλίες μιλάμε για μία μοναδική δυνατότητα που τελείωσε πρόωρα επειδή η ομάδα είχε ήδη αποδεχτεί ότι αρκούνται στις κινήσεις επί χάρτου. Την προηγούμενη φορά που του φορτώσαν αυτή την ιστορία στην Λάρνακα, βρήκαμε τρόπο και κερδίσαμε με ένα γκολ δικό μου στο τελευταίο δευτερόλεπτο — όχι επειδή ο Χουρκάτς έκανε μάγια, αλλά επειδή υπήρχε κάποιος εκεί έξω που προσπάθησε πραγματικά. Αυτή τη φορά όμως;;; Δεν φταίει μόνο η εικόνα στο γήπεδο. Φταίει και η εικόνα στο μυαλό πολλών από εμάς εδώ μέσα. Αν πιστεύουμε πως η αγορά ενός σκόρερ είναι μόνο υπόθεση για σίγουρο γκολ στους τελευταίους είκοσι λεπτά, τότε έχουμε χάσει το νόημα του τι σημαίνει ομάδα. Τον πήραμε επειδή είχε την ψυχή του λιονταριού μέσα του ακόμα και όταν η ομάδα βρισκόταν κάτω δύο φορές. Τον πήραμε επειδή όταν μπαίνει στο κουτί σου σφίγγει η καρδιά σου — όχι επειδή εκείνος ξέρει πότε πρέπει να σκοράρει, αλλά επειδή εμείς ξέρουμε πότε πρέπει να τον βγάλουμε εκεί μέσα. Αυτή η σειρά αποτυχιών;;; Είναι μία σειρά οφθαλμοφανών σφαλμάτων τακτικής, όχι μία σειρά αποδείξεων ότι ο συγκεκριμένος παίκτης δεν ξέρει πού είναι η περιοχή. Και όποιος λέει "αυτογκόλ" είτε δεν έχει ιδέα ποιος βρίσκεται εκεί πίσω από την ομάδα είτε πολύ απλά κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη ενώ μιλάει. Αυτό εδώ είναι οικογένεια, όχι εργαστήριο αναλύσεων όπου μετράμε γκολ όπως μετράμε τις απουσίες στις αρχές της χρονιάς. Τρεις αγώνες;;; Τρία κόκκινα πρόσωπα επειδή περιμέναμε ότι η μπάλα θα τελειώσει στο πόδι αυτού του ανθρώπου σαν διανομέας pizza στις τρεις τελευταίες βιτρίνες της οδού. Και τώρα θυμόμαστε πως δεν πληρώνουμε ένα γκολ στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά — πληρώνουμε έναν άνθρωπο που μπαίνει στους δεκαέξι, στέκεται εκεί σαν εμπόδιο στον αέρα, και κρατάει την ομάδα ζωντανή ακόμα και όταν όλοι οι άλλοι έχουν κουραστεί να κοιτάζουν το ρολόι. Μην τον κατηγορείτε εσείς που τουλάχιστον δεν κατέβαινε για σέντρες σαν επίσημος φωτογράφος στον πάγκο. Αυτοί που δεν είδαν τίποτα από όλα αυτά είναι αυτοί που περίμεναν να κάνουν την δουλειά τους γι' αυτόν — όχι αντίστροφα.

τι σόι; τι σόι είναι αυτά τώρα πάλι;;; ρέ γαμώτο πώς κάηκαν όλα έτσι ξαφνικά;;; ξέρω καλά πως όταν είχαμε πάει στη Λάρνακα τον Οκτώβρη τού είχε φορτώσει όλος ο κόσμος την ίδια ιστορία — ότι «δεν βάζει το τελευταίο δεκαπέντε» κτλ — και τότε βγήκε ο ίδιος ο Χουρκάτς με το αυτί του κουνουπιού κι έκανε αυτογκόλ τρις φορές μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο λες και έπαιζε ηλεκτρικό τσέλο! τρεις αυτογκόλ σ’ έναν αγώνα, λες και είχε στείλει το γκολ στην περιοχή σαν δώρο γέννησης! εκείνοι εκεί πήραν δύο γκολ, εμείς μείναμε στο ένα από εμένα στις καθυστερήσεις — νίκη ασίστ στο τελευταίο δευτερόλεπτο, όχι από αυτού του ανθρώπου όπως είπανε τότε οι καναπέδες οι ίδιοι σήμερα. και τώρα ξαναγράφουμε το ίδιο παραμύθι;;; μπορώ να σου πω πόσους αγώνες έχω δει εγώ με σκόρερ που μπαίνει στο δεκαέξι σαν γίγαντας και βγαίνει σαν δεύτερη ατζέντα του σούπερ μάρκετ; άλλοτε μου έκαναν το τραπέζι τον ίδιο άνθρωπο επειδή πήρε θέση, τώρα επειδή δεν σήκωσε χέρι στους τελευταίους είκοσι; τι ρόλο παίζει τελικά; αυτή η ομάδα έχει άλλους δεκαπέντε ανθρώπους εκεί μέσα, αυτοί γιατί δεν βάζουν γκολ;;; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ εδώ στο Αλκαζάρ πριν τέσσερα χρόνια — ο βόρειος άνεμος σπάει τις σέντρες στα δύο, ο Χουρκάτς πηδάει σαν να έχει spring στο σαγόνι, στέκεται στον αέρα σαν στήλη καλής στάσης κι ενώ όλοι περιμένουν κίνηση κάνει εκείνο το πράγμα που κάνει μόνο εκείνος: δείχνει με το χέρι του στον τερματοφύλακα σα να λέει «κοίτα τι έχω εδώ»; ναι, δεν μπήκε το γκολ εκείνη τη φορά, αλλά εκείνος ήταν εκεί όπου έπρεπε να είναι όταν χρειάστηκε. και τελικά νίκησαν 2-1 μετά από κόρνερ στις καθυστερήσεις επειδή υπήρξε κάποιος — όχι απαραίτητα εκείνος — που πίστεψε ότι η μπάλα θα κατέβει στη σωστή μεριά του γηπέδου. κι εδώ που φτάσαμε τώρα: τρεις ισοπαλίες, τρεις φορές που οι αντίπαλοι πήραν την μπάλα στη δική τους περιοχή επειδή εμείς φαίνεται πως προτιμούμε το βίντεο των δικών μας κινήσεων στα social από το πραγματικό παιχνίδι στο γήπεδο. μα τίποτε δεν θυμίζει εκείνες τις βραδιές όπου η ομάδα έμπαινε στο γήπεδο σαν οικογένεια κι έβγαινε σαν στρατιώτες; τότε δεν μετρούσε μόνο ένας παίκτης, μετρούσε η πίστη πως ο καθένας έκανε ότι του αναλογούσε εκείνη την ώρα. και τώρα;;; τώρα περίμεναν όλοι πως ο Χουρκάτς θα κάνει τα γκολ αυτά εκείνος μόνους του επειδή του δώσαν δεκάρα στη μάπα;;; όχι μόνο αυτό δεν έγινε, έγινε χειρότερα: μας έκαναν πίσω τρεις φορές επειδή εμείς είδαμε μόνο αυτόν που έπρεπε να σκοράρει, κι όχι αυτούς που έπρεπε να φέρουν την μπάλα σ’ αυτόν εκεί που του αρέσει. γιατί δεν βάζει;;; μπορεί να είναι κουρασμένος, μπορεί να του έκαναν εκείνο το σουτ στο γόνατο πριν τρεις εβδομάδες που του άλλαξαν τους χάρτες της μνήμης, μπορεί να τον πήρανε οι δικοί μας που τον φορτώνουν συνέχεια σαν εκτόξευση πυραύλου στην τελική φάση. αλλά δεν μπορεί να είναι επειδή ξέχασε πως μπαίνει στο κουτί — εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους πως εκεί βρίσκεται η ουσία αυτού του αθλήματος. οι προηγούμενοι μήνες μας δίδαξαν ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι μισθωμένος σκοπευτής· είναι ο φρουρός της περιοχής, ο αμυντικός όταν χρειάζεται, ο δειλός όταν οι άλλοι δείχνουν στήθος. και τώρα που λείπει αυτό το χαρακτηριστικό — επειδή όλοι εμείς εδώ συμπεριφερθήκαμε σαν επιβάτες σε ένα πλοίο που έχει ήδη πλεύσει χωρίς εμάς — ψάχνουμε άλλον σκόπιμο να κατηγορήσουμε. τρεις αγώνες, τρεις φορές που η Λεχία πήρε γκολ επειδή κάποιος τους έδωσε την μπάλα σα διαβατήριο, κι εμείς εδώ πέρα βγάζουμε ανακοινώσεις τύπου «αυτό ήταν προβλέψιμο» σα να μιλάμε για συνέπεια στην φύση. αλήθεια; η φύση έδινε ποτέ ξανά τρις γκολ δωρεάν σε τρεις συνεχόμενους αγώνες;;; αφήστε τον άνθρωπο εκεί που έπρεπε να είναι: μέσα στο δεκαέξι, να τρίζει τα δόντια του όταν του σφυρίζουν σέντρες, να δείχνει στον κόσμο πως αυτή η ομάδα δεν χάνει επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει γκολ, αλλά επειδή κάποιοι άλλοι ξέχασαν πως πρέπει να αγωνιστεί κανείς μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. και σεις που κάνατε αυτή την συζήτηση εδώ;;; εσείς ξέρετε πως ο Χουρκάτς δεν είναι φανέλλα για σχολιασμό· είναι ομάδα, είναι μέλος αυτής της οικογένειας, είναι εκείνος που όταν η μπάλα κατέβει στη δική του μεριά ξέρει πως πρέπει να υπάρχει κάποιος εκεί να την δεχτεί — ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως εκείνος δεν πηδάει σαν τρελός στους τελευταίους δύο λεπτά επειδή ξέρει πως η ομάδα δεν χρειάζεται γκολ εκείνος εκείνη την στιγμή. ο κόσμος έχει αλλάξει, ναι — αλλά εμείς;;; εμείς ακόμα περιμένουμε αποδείξεις πως αγοράζουμε μόνο αυτούς που κάνουν το σωστό γκολ στο σωστό λεπτό; τότε ναι, ας πάμε να αγοράσουμε ένα τεράριο κι ας βάζουμε ποτό μόνο στις νίκες. αλλά εδώ υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει δώσει περισσότερα γκολ από όσο νομίζετε στις κρίσιμες στιγμές — μόνο που εσείς δεν τον είδατε εκείνες τις στιγμές επειδή είχατε το βλέμμα στραμμένο στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά σαν να γινόταν αγώνας πρωταθλήματος γρήγορου σκόρίνγκ στις πίστες. πάρτε τους ανθρώπους σας πίσω στην πραγματικότητα: όταν η ομάδα κερδίζει επειδή μπαίνει σωστά στις σέντρες, επειδή κρατάει την κατοχή, επειδή δίνει ευκαιρίες στους άλλους, τότε αυτόματα υπάρχει χώρος για αυτού του είδους τους ανθρώπους. κι όταν αυτή η αλυσίδα σπάσει — τότε ψάχνουμε άλλον σκόπο να κατηγορήσουμε. δεν είναι αυτογκόλ αυτά που βλέπουμε εδώ σήμερα. είναι αποτυχία ομάδος. τρις φορές. και στις τρις αυτές φορές εμείς εδώ κάναμε μία μόνο ερώτηση: «πού είναι εκείνος που είχε δώσει χίλια γκολ πριν»; δεν ήταν εκεί που έπρεπε να είναι — όχι επειδή δεν ήθελε, αλλά επειδή κανείς άλλος δεν είχε προσφέρει την μπάλα σωστά. κι ας τελειώνουμε έτσι: την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως ο Χουρκάτς δεν είναι σκόρερ στους τελευταίους δεκαπέντε, πείτε του να δει το βίντεο από το 2021 όταν έκανε δύο γκολ μέσα σε τρις λεπτά — όχι επειδή ήταν εκείνος ο οποίος έβαλε εκείνες τις μπάλες, αλλά επειδή ήταν εκείνος που είχε βγει εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος;;; εκείνος που είχε δουλέψει σκληρά εκείνες τις εβδομάδες ώστε όταν έρθει η στιγμή να βρίσκεται στο σωστό μέρος. αυτοί οι τρεις αγώνες;;; είναι μία σειρά γεγονότων που μας θυμίζουν πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο στις τελικές φάσεις — παίζεται σ’ όλο το γήπεδο, με κάθε ομάδα ρόλο, με κάθε άνθρωπο σημαντικό εκεί όπου βρίσκεται. κι εμείς;;; εμείς είμαστε ακόμα εδώ. μαζί του. όπως πάντα. γιατί αυτό σημαίνει φαν-кλαμπ — όχι μόνο όταν κερδίζουμε, αλλά και όταν νιώθουμε πως πρέπει να αγωνιστούμε ακόμα πιο σκληρά.

ρε παιδί μου, λες κι έγινε τώρα πρώτη φορά πέρσι;;; θυμάμαι εγώ εκείνον τον Οκτώβρη στη Λάρνακα — ντρίπλα ο άνθρωπος σαν να τον κυνηγούσε η Γκόργκονα, τρεις αυτογκόλ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά κι εκείνος τρέχει σα ζητιάνος να του δώσουνε ρούχο να σκεπάσει το γυμνό του κορμί! εκείνοι εκεί πήραν δύο γκολ μέσα στη μισή ώρα επειδή εμείς δεν είχαμε μπάλα να δώσουμε σ’ αυτόν εκείνον εκείνον — και τέλος αίσια χάρη στη δική μου ασίστ στις καθυστερήσεις, όχι επειδή εκείνος είχε βάλει γκολ εκείνος εκείνος εκείνος! και τώρα ξαναβγάζουμε την ίδια κουβέντα;;; "δεν βάζει στους τελευταίους δεκαπέντε";;; γαμώτο, εγώ τότε τον πήρα μαζί μου στον αγώνα επειδή είχε ψυχή, επειδή έπαιρνε χώρο σα λιοντάρι ακόμα κι όταν η ομάδα ήταν κάτω 2-0 — όχι επειδή περίμενα να μου σώσει την παρτίδα μόνος του στο τελευταίο δευτερόλεπτο! τι θέλετε τελικά;;; έναν κατάλογο γκολ από τους τελευταίους είκοσι;;; κοίταξέ τον εκείνον τον Φεβρουάριο στη Λάρισα — εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος πήρε την μπάλα πισω από τη μεσαία γραμμή, έκανα τρία βήματα σα αργός γκρουπ κι εκείνος είχε ήδη πηδήξει σαν να είχε spring στο σαγόνι, κατέλαβε την περιοχή πριν καν ακουστεί το σφύριγμα! το γκολ ήρθε αργότερα επειδή κάποιος άλλος δεν είδε το χώρο — όχι επειδή εκείνος ξέχασε πως μπαίνει στο δεκαέξι! κι εδώ που λέτε τώρα πως μας έκανε δώρο τρία γκολ στη Λεχία;;; τρίτος συνεχόμενος αγώνας;;; λες κι έχουν δοθεί ποτέ ξανά τρεις ευκαιρίες δωρεάν σε τρεις συνεχόμενους αγώνες;;; εμένα μου φαίνεται πως ξέχασα πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο στις τελικές φάσεις — εκείνος είναι εκεί που πρέπει να είναι, στέκεται σα στήλη καλής στάσης στον αέρα, δείχνει στους αντιπάλους πως εκεί υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν μέχρι να τελειώσει ο αγώνας! οι μαλάκες αυτοί που λένε πως τον αγοράσαμε για την εικόνα;;; υπήρχε εποχή που δεν υπήρχαν social media κι όμως αυτός έβαζε γκολ! υπήρχε εποχή που δεν υπήρχαν βίντεο αποτίμησης κι όμως εμείς είχαμα πάνω από τριάντα γκολ την προηγούμενη σεζόν! τι περιμένετε;;; να βάλει αυτογκόλ επειδή του αρέσει;;; και τώρα λες πως επειδή τρεις φορές χάσαμε ευκαιρίες;;; τρεις φορές οι αντίπαλοι πήραν την μπάλα επειδή εμείς περιμέναμε πως εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος θα κάνει το μαγικό εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — ενώ οι πραγματικοί πρωταγωνιστές εκείνες τις στιγμές ήταν αυτοί που έδιναν την μπάλα σωστά! εμένα μου αρκεί που κάθε φορά που μπαίνει στο δεκαέξι νιώθω σα να φοράω ζώνη ασφαλείας — ξέρω πως εκεί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοπό, όχι μόνο φανέλες για εμπορεύματα! τους τρεις αυτούς αγώνες;;; δεν είναι επειδή εκείνος ξέχασε πως μπαίνει στο κουτί — είναι επειδή εμείς ξέχασαμε πως πρέπει να αγωνιστούμε σαν ομάδα μέχρι το τελευταίο σφύριγμα! κι ας τελειώνει έτσι: όταν η ομάδα κερδίζει επειδή μπαίνει σωστά στις σέντρες, επειδή κρατάει την κατοχή, επειδή δίνει ευκαιρίες στους άλλους, τότε αυτόματα υπάρχει χώρος για αυτού του είδους τους ανθρώπους. και σεις εσείς;;; εσείς ακόμα ψάχνετε σκόπιμο να κατηγορήσετε επειδή δεν βλέπετε πέρα από τον αριθμό των γκολ! εμένα μου φτάνει που είμαι εδώ — μαζί του, όπως πάντα!

Ρε παιδιά, τι είν' αυτή η γκρίνια ξανά;;; Πέρσι εκεί στην Κύπρο, στον αγώνα του Οκτώβρη — ξέρετε εκείνον εκείνον που τρέχουμε σαν τρελοί μετά την αποβολή;;; Στις καθυστερήσεις ετοιμαζόμαστε για σέντρα όταν ο Χουρκάτς πιάνεται από τον αμυντικό σα σκύλος που του κλέβουν το κόκαλο. Ο τερματοφύλακας της Λάρνακας βγαίνει όσο πιο εκτός μπόξ όσο κάνει ο우리; κι εκείνος στέκεται εκεί μέσα σα στήλη, μην κουνιέται καθόλου — σαν να ξέρει πως εκείνος ο αγώνας ΔΕΝ είναι δικός του. Κι όμως, σιγά σιγά, κάποιοι άρχισαν ν' αισθάνονται πως υπάρχει ελπίδα ακόμα κι όταν όλοι είχαν σβήσει τα φώτα. Κι τότε πέφτει η μπάλα από πάνω εκείνος εκείνος εκείνος — όχι στα πόδια του, όχι στον χώρο του, μα σ' έναν συμπαίκτη που είχε τρέξει δεκαπέντε μέτρα πίσω για να βρεθεί εκεί τυχαία επειδή είχε την πλάτη του στραμμένη στο γκολ. Κι εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος σταμάτησε να πηδάει σα τρελός, σταμάτησε να δείχνει στον κόσμο πως εκείνος είναι ο βασιλιάς της περιοχής — κι έκανε ένα μόνο πράγμα: τοποθέτησε τον εαυτό του εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται εκείνη τη στιγμή. Όχι για να σκοράρει μόνος του — αλλά για να κρατήσει εκείνον τον άνθρωπο ζωντανό, για ν' αφήσει την ομάδα ν' αναπνεύσει. Και τελικά βγάλαμε γκολ — όχι από εκείνον, μα επειδή υπήρξε κάποιος εκεί έξω που κατάλαβε πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με γκολ στους τελευταίους είκοσι. Εδώ όμως τώρα;;; Μιλάμε ξανά για τους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά σα να είμαστε στην Premier League τουλάχιστον. Μα εμείς εδώ δεν είμαστε πουλούληδες ψιλικατζίδικα — είμαστε οικογένεια που ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τους χειμώνες των γηπέδων της Α' Εθνικής! Αν θέλουμε γκολ στους τελευταίους είκοσι, ας πάμε να αγοράσουμε έναν τυφλό γκολτζή που δεν έχει τίποτε άλλο να κάνει παρά να στέκεται εκεί σαν τις πινακίδες στις εθνικές οδούς και να βάζει όταν του πέσουν οι μπάλες στα πόδια. Μα σεις εσείς;;; Θέλετε πάλι να κατηγορήσετε εκείνον εκείνον εκείνον επειδή αυτός ξέρει πως εδώ υπάρχουν άλλα πράγματα πέρα από τη μύτη του σκόρερ — ξέρει πως μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερος αμυντικός της περιοχής όταν χρειαστεί, ξέρει πως μπορεί να δείξει στον αντίπαλο πως η περιοχή του ΔΕΝ είναι ελεύθερη — κι όμως περιμένουμε εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος να σώσει την παρτίδα μόνος του επειδή του δώσαμε δεκάρα στη μάπα; Τρεις αγώνες;;; Τρεις φορές που η ομάδα έπρεπε να αγωνιστεί σαν ομάδα — κι εμείς εδώ πέρα ψάχνουμε σκόπιμο να κατηγορήσουμε επειδή δεν φάγαμε τρεις φορές γκολ στις τελευταίες βιτρίνες των κινηματογράφων; Άστοχο. Αυτή εδώ η ομάδα δεν αποτελείται μόνο από έναν άνθρωπο — αποτελείται από ανθρώπους που ξέρουν πως όταν βάζεις μία μπάλα στην περιοχή, πρέπει ν' αρχίσει κανείς ν' αγωνίζεται από την ίδια τη γραμμή του πέναλτι. Κι όχι μόνο εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — αλληλοϋποστήριξη σαν οικογένεια! Τους τρεις αυτούς αγώνες;;; Θυμηθείτε τους δύο γύρους πριν — όταν εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έκανε αυτογκόλ σαν τρελός κι όμως εμείς βγάλαμε τρεις νίκες επειδή υπήρξαν άνθρωποι εκεί έξω που έκαναν την διαφορά εκεί όπου έπρεπε. Τότε δεν μιλούσαμε για ντρίμπλες στα τελευταία είκοσι — μιλούσαμε για επιθετική συνέπεια όλης της ομάδας! Κι εδώ;;; Εδώ φτάσαμε ξανά — τρις ισοπαλίες επειδή κάποιοι εδώ πέρα προτίμησαν να δουν βίντεο από κινηματογραφικές κινήσεις παρά το πραγματικό παιχνίδι στο γήπεδο. Μα τι περιμένατε;;; Να πάει εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος να κάνει μία παράσταση μόνους του σα να έχουμε νοικιάσει όλο το γήπεδο για πρωινό show;;; Άστοχο. Οι τρεις αυτοί αγώνες είναι μία σειρά γεγονότων που μας θυμίζουν πως το ποδόσφαιρο ΔΕΝ είναι μόνο αυτοί που πηδάνε σα τρελοί στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά — είναι εκείνοι που βρίσκονται εκεί όταν η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο, οποιαδήποτε στιγμή — οποιονδήποτε αγώνα. Κι αν εμείς εδώ συνεχίσουμε να ψάχνουμε σκόπιμο να κατηγορήσουμε επειδή δεν βλέπουμε πέρα από το γκολ, τότε ας πάμε να αγοράσουμε εμείς οι ίδιοι μία μπάλα κι ας βάλουμε τους εαυτούς μας εκεί που πρέπει — όχι επειδή ξέρουμε πως μπαίνουμε στο κουτί, αλλά επειδή ξέρουμε πως εκεί βρίσκεται η ουσία αυτού του αθλήματος. Κι όταν η ομάδα βγάλει ξανά γκολ στους τελευταίους είκοσι;;; τότε ας δούμε ποιος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έκανε εκείνο το μόνο βήμα που χρειαζόταν — όχι επειδή είχε την μπάλα στα πόδια του, αλλά επειδή ήταν εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος που έκανα εκείνο το βήμα εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο;;;

Ρε παιδιά, σας βλέπω εδώ σαν ντενεκεδάκια που χτυπάνε συνέχεια το ίδιο κουδούνι — κι όμως ξεχνάτε πως αυτή η ομάδα έχει μία καρδιά που χτυπάει ακόμα πιο δυνατά από τις δικές σας φωνές στις κερκίδες. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Στάδιο του Δημητρίου πριν από δύο χρόνια, όταν ο Χουρκάτς μπήκε στο κουτί σα δυναμίτης ανάμεσα στους δύο αμυντικούς κι έμεινε εκεί σαν στήλη όσο η μπάλα έκανε το γύρο της Ευρώπης. Τρεις ασίστ εκείνο το βράδυ — όχι γκολ, ασίστ — κι όμως εσείς τώρα κλαιγόσαστε επειδή τρεις φορές δεν μπήκε ένας γκολ στους τελευταίους δεκαπέντε; Μα τι ψάχνετε τελικά; Μία μηχανή γκολ ή έναν άνθρωπο; Κι επειδή είμαι από εκείνους που ζουν με αριθμούς αλλά νιώθουν με την καρδιά, ας μιλήσουμε αλλιώς: πριν τρεις εβδομάδες, στις καθυστερήσεις ενός αγώνα πρωταθλήματος, είχε σπρώξει έναν αντίπαλο στο κόρνερ για να σώσει μία σέντρα που έφτανε σιγά σιγά στο κεφάλι ενός συμπαίκτη. Εκείνη τη στιγμή δεχτήκαμε σέντρα, όχι αυτογκόλ. Εκείνος ήταν εκεί που έπρεπε να είναι. Αλλά εσείς εδώ ψάχνετε σκόπιμο το μονό γκολ που δεν ήρθε σαν αυτοσκοπός. Και αυτό είναι το λάθος σας — ξεχνάτε πως η ουσία αυτού του αθλήματος βρίσκεται στις λεπτομέρειες, όχι στο αποτέλεσμα των τελευταίων είκοσι λεπτών. Όταν η ομάδα κερδίζει επειδή μπαίνει σωστά στις σέντρες, επειδή κρατάει την κατοχή, επειδή δίνει ευκαιρίες στους άλλους, τότε αυτόματα υπάρχει χώρος για αυτού του είδους τους ανθρώπους. Κι όταν αυτή η αλυσίδα σπάσει — τότε ψάχνουμε άλλον σκόπο να κατηγορήσουμε. Εμένα μου αρκεί πως όταν μπαίνει στο δεκαέξι νιώθω σα να φοράω ζώνη ασφαλείας — ξέρω πως εκεί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοπό, όχι μόνο φανέλες για εμπορεύματα. Κι αν αυτό δεν σας αρκεί, τότε μπορεί να πρέπει να ξανακοιτάξετε τι σημαίνει πραγματικά να είσαι φαν-κλαμπ. Γιατί εμείς εδώ στη Ρόδο δεν αγοράζουμε ένα σκόρερ γιατί νομίζουμε πως είναι μία λύση στα προβλήματα της ομάδας — τον αγοράζουμε επειδή αντιπροσωπεύει εκείνο που ξέρουμε πως χρειαζόμαστε όταν η ομάδα βρεθεί πίσω στις κρίσιμες στιγμές. Και αυτές τις στιγμές δεν έρχονται πάντα στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά του αγώνα.

Μα σεις εδώ χάνετε το δάσος για τα δέντρα... Τρεις ισοπαλίες πίσω από τρεις φορές που η Λεχία πήρε αβρότητα από εμάς επειδή κάποιοι εδώ γύριζαν τις πλάτες τους στη μπάλα μέχρι τη σφυρίχτρα των δέκα τελευταίων λεπτά; Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν ο Χούρκας πήρε μία μπάλα στο δεκαέξι, έμεινε εκεί σαν φρουρός του στρατοπέδου ενώ όλοι είχαν σβήσει τα φώτα, κι όμως κάποιος άλλος δεν είδε πως έπρεπε να του την δώσει εκείνος εκείνος εκείνος — όχι για να βάλει εκείνος, αλλά για ν' αφήσει την ομάδα ζωντανή εκείνη τη στιγμή. Την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει αυτογκόλ τρεις φορές μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σ' έναν αγώνα στην Κύπρο, κι όμως εμείς βγάλαμε τρεις νίκες επειδή υπήρξαν άνθρωποι εκεί έξω που έκαναν εκείνο το βήμα εκεί που έπρεπε — όχι μόνο εκείνος εκείνος εκείνος. Και τώρα;;; Μαζεύεστε εδώ σαν ν' απορείτε γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν πηδάει σα τρελός στους τελευταίους είκοσι λεπτά σαν να κάνουμε αγώνα γρήγορου σκόρίνγκ στα social media. Μα τι σχέση έχει αυτό; Αυτός είναι εκείνος που όταν η μπάλα μπει στη περιοχή στέκεται σαν τείχος — ξέρει πως εκεί βρίσκεται η ουσία αυτού του αθλήματος, όχι μόνο οι τελικές φάσεις. Κι εμείς εδώ περιμένουμε να μας λύσει εκείνος εκείνος εκείνος όλα τα προβλήματα επειδή τον πληρώσαμε μερικές δεκάρες;; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά τρεις αγώνες χωρίς γκολ στους τελευταίους είκοσι λεπτά επειδή η ομάδα στηρίχτηκε σε έναν μόνο άνθρωπο στις κρίσιμες στιγμές είναι σημάδι πως το ζήτημα δεν βρίσκεται μόνο εκείνον εκείνος εκείνος — βρίσκεται στο πως η ομάδα βλέπει το σύνολο της εμφάνισης. Όμως εμείς εδώ συνεχίζουμε να κατηγορήσουμε εκείνον εκείνος εκείνος επειδή δεν έπαιξε τον ρόλο του πρωταγωνιστή σα να προσλαμβάνουμε ηθοποιό για stand-up comedy στις τελευταίες βιτρίνες του πρωταθλήματος. Μα εμείς είμαστε εδώ για νίκες, όχι για παραστάσεις — κι αν θέλουμε γκολ στους τελευταίους είκοσι, τότε πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους να πάρουμε την μπάλα εκεί όπου χρειάζεται εκείνες τις στιγμές. Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα: ένα σκόρερ δεν είναι αυτοσκοπός· είναι μέρος ενός συνόλου που πρέπει να συνεργάζεται σαν οικογένεια. Και σεις εσείς;;; Σεις που γκρινιάζετε επειδή δεν μπήκαν γκολ εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος;;; Τι θέλετε τελικά; Να γίνουμε μια ομάδα χορού στους τελικούς είκοσι λεπτά; Ή μία ομάδα ποδοσφαίρου που αγωνίζεται σαν σύνολο από την πρώτη σέντρα;;;