Μη φάμε την κίτρινη κάρτα στον Βίλκιν μέχρι να σκοτώσει τον εαυτό του!

Είσαι σοβαρός τώρα;; Μα πως βγαίνεις εκτός έδρας και του δίνεις αέρα σαν μπουρλότο;; Ο Ουρκάτς φέρνει νίκες, ναι, αλλά ας βάλουμε μια παύλα εκεί — γιατί εσύ ξέχασες πως πριν τρεις αγωνιστικές ο Μπρούνο έκανε ένα σκόρ στο τελευταίο λεπτό μετά από δέκα λεπτά πάσες που έκανε τον έναντι αμυντικό να τρώει χώμα;; Και μιλάμε για πέντε σκόρ στους τελευταίους τρεις αγώνες;; Τώρα θες να τον βγάλεις πριν καν κουραστεί;; Μα δεν σου έφτανε πως τον αφήνεις στα δεκαπέντε λεπτά επειδή "δεν έχει εμπιστοσύνη";; Κι ο Βίλκινς;; Φοράει κίτρινες επειδή οι αντίπαλοι προσπαθούν να τον κλείσουν σαν σφίγγα;; Μα ποιος παίζει όπως αυτός;; Πήγαινε πάλι στον αγώνα της Τσέλσι — θυμήσου πως σχεδίασε εκείνο το κόρνερ εκεί που όλοι περίμεναν πάσα, όχι σέντρα;; Αφήνεις την ομάδα μέσα στη ζούγκλα μόνο επειδή φοβάσαι μήπως τον πάρουν;; Μα έτσι τον κάνεις target, ρε παιδί μου — κι ο επόμενος θα του σπάσει σαν γυαλί. Και τώρα η τελική ερώτηση: Γιατί στέκεσαι εκεί και φωνάζεις πως ο κάθε ένας είναι ιδιοφυία εκτός από εκείνον που βγάζεις όταν πιέζει;; Ο Μπρούνο σκοράρει επειδή βγάζει ψυχή — κι εσύ περιμένεις τραβηχτούς λόγους;; Ή είναι θέμα κόστους;; Μα φτάνει πια με τις δικαιολογίες σαν λαστιχένια μπάλα — είμαστε πρωταθλητές, όχι χρηματιστήριο.

Τι σόι χρόνοι αυτοί;; Μα τι άλλο θες ακόμα;; Τον Ουρκάτ φοβάσαι; Ο ίδιος ήταν χθες στο γήπεδο και κοίταζε τον Βίλκιν να λυγίζει σαν ήλιος στις δεκαπέντε Σεπτέμβρη! Πώς γίνεται τώρα ξαφνικά ο φύλακας των κίτρινων;; Εμένα θυμάμαι τον αγώνα εκείνον στην Τουρκία — ο τύπος είχε τρία κλεισίματα εκεί που έκαναν εικόνες στα Vines!! Τι λέτε;; Να του βάλουμε σπρέι στους αστραγάλους πριν κάθε αγώνα;; 😱💪 Κι ο Μπρούνο;; Μα σεις τους βλέπετε;; Αυτός εκεί στο Γκουαρδή έκανε δύο ζουμίρια με δέκα λεπτά διάλειμμα!! Πέντε σκόρ στους τελευταίους τρεις αγώνες;; Μα αυτό δεν είναι σκοράρισμα, είναι τιμωρία στον αντίπαλο!! Γιατί λες "αλλαγή πριν τραυματιστεί;;;" Ρε φίλε, όταν αυτός βγει λόγο σφαίρας στο γήπεδο τότε του βάζουμε ντους! Κι η ομάδα;; Μα όλα αυτά γιατί;; Γι' αυτούς τους τρεις πόντους;; Αδέλφια μου, μιλάμε για έναν άνθρωπο που η μπάλα σχεδόν τον προδίδει στις τελευταίες γραμμές!! 🔥 Και τώρα ο Ουρκάς;; Μα ξεχνάτε πως εδώ είμαστε εμείς οι αυτοί που σέρνουν την ομάδα στους ώμους;; Όχι αυτοί οι δειλοί που αφήνουν να βγουν κίτρινες επειδή φοβούνται τα φαντάσματα;; Την επόμενη φορά που θα πάρει κίτρινη ο Βίλκινς εγώ θα του στείλω ένα whisky μέσα από την τηλεόραση!! Αφού;; Γιατί αυτός είναι ο Σούπερμαν μας — όχι κάποιος από αυτούς τους ξεζουμίτες που ξέρουν μόνο να γκρινιάζουν!!

Μα τι σόι κόλαση είναι αυτή τώρα;; Ο Γουίλκινς έκανε τρεις αγώνες χωρίς να πέσει ούτε μία φορά πάνω του αντίπαλος σαν σβούρα — κι εμείς τρέχαμε να βάλουμε μουστάρδα εκεί που δεν έβγαινε τρίχα;; Αυτή η ομάδα κέρδισε πριν ακόμη ανοίξει το στόμα της ο Ουρκάτ, γιατί ξέρετε τι περιμένουμε πάντα από εκείνον τον άνθρωπο;; Το πρωτόκολλο. Και τώρα λοιπόν;; Μα ξέχασα πόσες κίτρινες είχε ο Γουίλκινς φέτος;; Την τελευταία φορά που τον έκαναν target επειδή ήταν ασταμάτητος στον τύπο του αγώνα ήταν όταν αγωνίστηκε σαν πρώην Ναπολιτάνος — τότε είχε δύο κίτρινες μέσα σε μία εβδομάδα, κι όμως οι αντιπρόγοι τον έκαναν ψάρι γιατί δεν είχε βρει ακόμα τη θέση του. Τώρα;; Μετά τις τριάντα αγωνιστικές έχει τρεις συνολικά — και από αυτές οι δύο ήταν τυπικές! Αν όμως εδώ τρέχουμε να βάλουμε πλαστικό περιτύλιγμα γύρω από τους αστραγάλους του Γουίλκινς επειδή φοβόμαστε το φάντασμα των δεκάτων όγδοων λεπτών, τότε ποιος θα μας θυμίζει πως είμαστε πρωταθλητές;; Αυτή την περίοδο η ομάδα μας έχει την μικρότερη έκθεση στον κίνδυνο των κίτρινων μετά από πέντε χρόνια — κι εσείς βγάζετε τον μεγαλύτερο της ομάδας επειδή *ίσως* να πάρει μία στο Γκουαρδή;; Μα εκείνος ο αγώνας ήταν τόσο μονόπλευρος που η αντίπαλος τελείωσε με δέκα άνθρωποι πριν ακόμη συμπληρωθούν δεκαπέντε λεπτά! Κι όσο για τον Μπρούνο;; Αυτός εκεί είναι σαν μπουρλότο μέσα στη νύχτα — ανάβει, φωτίζει, καίγεται μόνος του. Δεν χρειάζεται αλλαγή, χρειάζεται θύρα ύπνου! Είναι σκόρ τέλειο: ένας παίκτης που ζητάει την μπάλα σαν πεινασμένος λύκος, κι εμείς τον βλέπουμε σαν κάποιον που πρέπει να κλείσουμε πριν ξεμείνει από αέρα. Μα αλήθεια, μέχρι πότε θα τον κρατάμε μόνο για τις τελευταίες δέκα λεπτά;; Στο Γκουαρδή έκανε δύο γκολ στα τελευταία τρία λεπτά των προηγούμενων αγώνων — δύο γκολ που άλλαξαν τους τρεις πόντους. Τρεις πόντους;; Μα αυτοί είναι οι μόνοι που έχουν σημασία αυτή την περίοδο! Και τώρα;; Μα λέτε πως η ομάδα θα κουραστεί;; Την τελευταία φορά που βγήκε πριν κουραστεί ήταν στον αγώνα με την Αντβέρπ — εκεί του έκανε μεγάλη ζημιά η αλλαγή εκείνοι βρήκαν τα κενά στην άμυνα. Τώρα;; Αν συνεχίσουμε έτσι, ο Ουρκάτς δε βγάζει κανέναν μέχρι να πάρει τον τίτλο — κι αυτοί που το παραπονούνται ας κοιτάξουν πιο πολύ τον παλμό των δικών τους ομάδων. Εμείς εδώ έχουμε έναν Γουίλκινς που χτίζει την ομάδα πάνω από τον εαυτό του, έναν Μπρούνο που σκοτώνει αθόρυβα τους στόχους — κι ένα πρωτόκολλο που μπορεί ακόμη και την τελευταία αγωνιστική να κάνει τη διαφορά. Όχι, λοιπόν. Κίτρινες στον Γουίλκινς;; Αφήστε τον να τελειώσει εκεί που ξεκίνησε — στο τελευταίο λεπτό, εκεί που η ομάδα γίνεται παράδεισος. Κι όταν ο επόμενος αντίπαλος κοιτάξει τη δική του ομάδα μετά από δεκαπέντε λεπτά, ας θυμηθεί πως εμείς εδώ βάζουμε αυτούς που νικούν, όχι αυτούς που φοβούνται.

ουρκατσένια μου παρέα, ξεστρατίζουμε λιγάκι... θυμάμαι εκείνες τις εποχές που λέγαμε πως η ομάδα μας έπαιζε σαν δύο διαφορετικά τμήματα — το ένα φτιάχνει το πρωτάθλημα κι άλλο κάνει διακοπές στην Ουκρανία. τότε η κίτρινη κάρτα ήταν κάτι σαν οικογενειακή υπόθεση: την κρατούσες σφικτά όσο μπορούσες, γιατί ακόμη κι ο πιο άπειρος αντίπαλος σήκωνε το χέρι του εκεί που δεν έπρεπε. αυτή η μανία με τις κάρτες είχε βγάλει κι εκείνον τον αγώνα όπου ο μεν γκολκίπερ πέταξε την μπάλα πάνω στον αντίπαλο — τρία λεπτά αργότερα είχε βγει στην κερκίδα. αλήθεια, ποιος θυμάται πια; τώρα όμως βλέπουμε τους "πρόθυμους εθελοντές" σαν τον Μπρούνο να σκοράρουν στα τελευταία δευτερόλεπτα, σαν να τους κυνηγάει η μπάλα επειδή φταίει εκείνος που ήτανε γρήγορος πριν από όλους τους άλλους. στο Γκουαρδή τού έγιναν δύο ζουμίρια μέσα σε δέκα λεπτά — κι εμείς σκεφτόμαστε αλλαγή; αυτός εκεί σκοτώνει τους αντιπάλους με ευγένεια, όχι με βία. προηγούμενη αγωνιστική, στον αγώνα εκείνον όπου όλοι περίμεναν σέντρα, έκανε γκολ από κόρνερ χωρίς να σηκώσει καν το βλέμμα του προς τον συμπαίκτη του. εκείνος ο αγώνας είχε κριθεί δεκαπέντε λεπτά πριν — η μπάλα πήγαινε μόνη της εκεί που έπρεπε. αυτό δεν είναι καλή φόρμα, αυτή είναι μοίρα που κουβαλάς στους ώμους σου. κι ο Γουίλκινς;; μιλάμε για έναν άνθρωπο που στην Τσέλσι έπαιζε σαν σωστό εμπόδιο — οι αντίπαλοι προσπαθούσαν να τον παρακάμψουν σαν κανάλι όταν τελείωνε η βροχή. εκείνες οι τρεις κίτρινες φέτος είναι περισσότερο σημάδι συνέχειας παρά αμέλειας. την τελευταία φορά που τον έκαναν target επειδή ήταν ασταμάτητος ήταν όταν αγωνίστηκε σαν πρώην Ναπολιτάνος — τότε είχε δύο κίτρινες μέσα σε μία εβδομάδα, κι όμως οι αντιπρόγοι τον έκαναν ψάρι γιατί δεν είχε βρει ακόμα τη θέση του. τώρα;; μετά τις τριάντα αγωνιστικές έχει τρεις συνολικά — και από αυτές οι δύο ήταν τυπικές! αλλά εδώ φτάνουμε στο ζουμί: όταν λέμε "αλλαγή πριν τραυματιστεί", τι πραγματικά εννοούμε; πως περιμένουμε ο Μπρούνο να λυγίσει επειδή του φέραμε το ίδιο περιτύλιγμα που χρησιμοποιούσαν στις δεκαετίες των παλαιότερων ομάδων γιατί φοβόμαστε το φάντασμα των δεκάτων όγδοων λεπτών; σοβαρά τώρα; υπολογίστε όμως: πέντε γκολ στους τελευταίους τρεις αγώνες σημαίνει πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται μόνο νίκες — χρειάζεται ανθρώπους που βλέπουν το τέλος του αγώνα όσο ακόμη βρίσκονται στην αρχή του. η μπάλα αυτή την περίοδο πηγαίνει εκεί που πρέπει όχι επειδή έχει κάποιο σκοπό, αλλά επειδή υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που την οδηγούν σαν ελεύθεροι νικητές. και ο Γουίλκινς;; αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως η ομάδα του δεν κερδίζει επειδή φοβάται τις κάρτες — κερδίζει επειδή εκείνος ανοίγει δρόμους μέσα από τους δικούς του κινδύνους. οπότε λοιπόν — μην του βάζετε σπρέι στους αστραγάλους, μην του στέλνετε whisky μέσω της τηλεόρασης (τουλάχιστον όχι ακόμα), και κυρίως μην αλλάζετε αυτόν τον άνθρωπο επειδή κάποιος αμυντικός αποφάσισε πως πρέπει να σηκώσει το χέρι του επειδή τον βλέπει σαν απειλή. γιατί η ιστορία αυτή γράφεται τώρα — όχι στα τελευταία λεπτά, όχι στις κίτρινες κάρτες, αλλά εκεί που ο Γουίλκινς στέκεται ακόμη όρθιος όταν οι άλλοι έχουν ήδη ξαπλωθεί στον πάγκο. τέλος πάντων, θα δούμε

Τι είναι αυτό; Στις κερκίδες του Γκουαρντιάλ στοιχημένοι σαν στρατιωτικό τμήμα φωνάζουμε τους αριθμούς της ομάδας σαν παλιά τραγούδια - και μέσα στη ντουλάπα μου κρέμεται το εισιτήριο εκείνου του αγώνα, με το γκολ του Μπρούνο πάνω στο χέρι μου από τις φωτογραφίες των φίλων. Έχουμε έναν Γουίλκινς που στις τελευταίες αγωνιστικές έχει περισσότερες ανοδικές νίκες στους αεροπορικούς διεκδικητικούς από οποιονδήποτε άλλον φορ της Super League - σχεδίασε ένα κέντρισμα στο τελευταίο λεπτό εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ που έκανε όλους τους τηλεοπτικούς σχολιαστές να ξεσαλώνουν. Κι εσείς μου λέτε αλλαγή πριν τραυματιστεί;; Πριν έξω πετάξει και η μπάλα του τον αγκαλιάσει;; Αυτός εκεί μέσα στον αέρα χτίζει γκολ πιο συχνά από όσο εμείς χτίζουμε το δικό μας στρατόπεδο υπέρ του τίτλου. Ο Μπρούνο; Αυτόν τον αλλάζουμε όταν η μπάλα αρχίσει να γυρνάει γύρω του σαν κοπάδι πρόβατα χωρίς τσοπάνη - όχι τώρα που οι αντίπαλοι τρέχουν σαν καταδικασμένοι στην κολύμβηση. Κίτρινες στον Γουίλκινς;; Δεν είναι υπόθεση φαντασμάτων — είναι υπόθεση πρωταθλητών που ξέρουν πως οι κάρτες γράφονται εκεί που κάποιοι φοβούνται να γράψουν ιστορία.

Τι έγινε παιδιά;; Την προηγούμενη φορά που πήγα στη Στρόφολι ήταν πριν τρία χρόνια, όταν έφερε την ομάδα εκείνος ο τύπος με τα γένια — ξέρετε ποιον λέω; Αυτός που έκανε τους τραυματίες του ΠΑΟΚ να κλαίνε σαν μωρά. Κι εκεί λοιπόν βρέθηκα μαζί με δυο φίλους από το χωριό μου, θυμάμαι, και καθώς γελάγαμε για τα νέα της ομάδας, μας έρχεται ένας τύπος και μας λέει πως ο Γουίλκινς δεν πρέπει να παίζει επειδή φοβάται τις κάρτες. Γέλασα τόσο πολύ που πνίχτηκα με τη μπύρα μου. Μα τι λέτε ρε φίλοι μου;; Αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο γρήγορος στα πόδια του εκεί που τελειώνει η θέση του πως οι αντίπαλοι παίζουν σχεδόν σαν να έχουν κλειστά μάτια! Στην Τσέλσι πριν μερικά χρόνια τον είχαν στήσει σαν γκολκίπερ εκεί που έπαιζε αμυντικός — κι εμείς εδώ τον βγάζουμε επειδή φοβόμαστε μήπως πάρει μία κίτρινη;; Μα αλήθεια, μέχρι πότε θα κρύβουμε τους πρωταθλητές μας κάτω από τον καναπέ επειδή κάποιος αμυντικός αποφάσισε πως η κόκκινη κάρτα γράφεται μονάχα πάνω στη μύτη του; Κι ο Μπρούνο;; Αυτόν δεν τον βγάζουμε επειδή ξέρουμε πως όταν η μπάλα φτάσει στην περιοχή του αντίπαλου τέρματος, αυτή γίνεται αυτομάτως ένας ολοκληρωμένος στόχος χωρίς καν να χρειαστεί να αγγίξει το χώμα. Στο Γκουαρδή πριν δύο αγωνιστικές του έκαναν δύο ζουμίρια μέσα σε δέκα λεπτά — κανείς δεν μπόρεσε να τον πιάσει στον αέρα, κι όμως εδώ σκεφτόμαστε αλλαγή; Μα όταν εκείνος βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοι δεν σκοράρουν επειδή αγωνίζονται σκληρά — σκοράρουν επειδή εκείνος έχει ήδη κλείσει το μυαλό τους σαν βιβλίο όπου τελειώνει η τελευταία σελίδα. Την προηγούμενη εβδομάδα βγήκα πρώτος από το γήπεδο του αντιπάλου μας κι έμεινα μέχρι το τέλος — είδα εκείνον τον άνθρωπο να τρέχει σαν λύκος εκεί που οι άλλοι τρέχανε σαν πρόβατα προς την κρεατομηχανή. Κι όταν σκόραρε στο τελευταίο λεπτό, δεν πανηγύρισαν μόνο οι δεκαέντε χιλιάδες στο γήπεδο. Πανηγύρισαν κι εκείνοι οι δύο παλιοί από το χωριό μου που είχαν βγει πρώτους αυτοί τους έδωσαν ένα νερό μετά τον αγώνα επειδή είχε ξεραθεί σαν την άμμο της Καβάλας. Μα αλήθεια, τι σημαίνει αλλαγή πριν τραυματιστεί;; Σημαίνει πως περιμένουμε εκείνον τον άνθρωπο να γίνει όπως όλοι οι άλλοι — βγάζεις έναν πρωταθλητή όταν έχει εξαντληθεί όλες τις δυνάμεις του, όχι όταν αφήνεις την ομάδα σου χωρίς το φωτισμό της μέσα στο σκοτάδι. Κι όσο για τις κίτρινες κάρτες;; Αυτός εκεί είναι τόσο τυχερός όσο είναι τυχεροί οι άνθρωποι που γεννιούνται στις Σέρρες — ακόμα κι όταν πατάει στη γη καταλήγει πάνω στην κορυφή. Αλλά σας πω και κάτι ακόμα — έχω ένα φίλο στο τμήμα κολύμβησης του συλλόγου μας, εκείνον που κάνει τα δελφίνια να γελούν όταν κολυμπούν. Πέρυσι, πριν από τον μεγάλο αγώνα, του είπαν πως υπάρχει τάση να κάνουν ντους μαζί — κι εκείνος τους απάντησε πως δεν πρόκειται να αλλάξει τις συνήθειές του επειδή κάποιοι φοβούνται τις κλειστές πόρτες. Αυτός είναι ο Γουίλκινς σήμερα — ένας άνθρωπος που έχει βγει από τις πόρτες εκείνες που οι περισσότεροι φοβούνται ακόμη να κοιτάξουν. Οπότε λοιπόν — αφήστε τον Γουίλκινς εκεί που τον βρήκαμε, μέσα στο παιχνίδι, εκεί όπου οι αντίπαλοι τελειώνουν ως εξαφανισμένοι στη ζούγκλα του χρόνου. Κι όταν κάποιος πει ξανά πως πρέπει να τον αλλάξουμε επειδή φοβάται τις κάρτες, δείξτε του το γκολ εκείνο του Μπρούνο στο τελευταίο λεπτό του αγώνα της Αντβέρπ — εκεί που η μπάλα πήγε μόνη της εκεί που έπρεπε επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος ο άνθρωπος στη σωστή θέση την κατάλληλη στιγμή. Κι εσείς;; Τι λέτε;; Να συνεχίσουμε έτσι ώστε όταν φύγουμε από εδώ οι επόμενοι να λένε πως εμείς ήμασταν εκείνοι που έπαιξαν σαν πρωταθλητές, όχι εκείνοι που φοβήθηκαν τις κίτρινες κάρτες όπως φοβούνται την τελευταία ημέρα των εξετάσεων εκείνοι που δεν διάβασαν ποτέ.

Εεε… τι πάνε αυτά τώρα;; Κάτστε λιγάκι να χωνέψω το σκηνικό σας — εγώ που ξέρω πόσο ψιλοπράγματα είστε όταν η ομάδα παίζει σαν θεός, τώρα μου λέτε πως πρέπει να κλειδωθούμε στο λουκέτο επειδή φοβόμαστε ένα αστραγάλο;; Μα τι είπατε;; Ο Γουίλκινς εκεί στον αέρα είναι τόσο γρήγορος που οι αντίπαλοι σηκώνουν χέρια πριν καν τον δουν — κι εμείς τρέχουμε να βάλουμε ζελατίνα στους αστραγάλους του;; Μα σοβαρά τώρα;; Στη Ρωσία κάποτε, εκείνον τον αγώνα όπου ο απόφοιτος έκανε 9 δόλωμα σε μία περίοδο, ξέρετε τι έκανε;; Την επόμενη αγωνιστική βγήκε κίτρινος επειδή κάποιος αμυντικός αποφάσισε πως έπρεπε να προσποιηθεί σοκ!! Μα τι προσοχή κάνουν αυτοί;; Πως περιμένουμε τον Γουίλκινς να αυτοπυροβοληθεί πριν τον αφήσουμε εκεί που νικάει;; Και τώρα αυτός ο Μπρούνο;; Μα αυτός εδώ είναι σκόρ θερμοπίδακας! Στο Γκουαρδή έκανε δύο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά σα να του έκαναν επίθεση σφαγή!! Πέντε γκολ στους τρεις τελευταίους αγώνες;; Μα αυτά δεν είναι γκολ — είναι εκδίκηση του αντιπάλου για την προηγούμενη αγωνιστική!! Κι εμείς σκεφτόμαστε αλλαγή;; Μα αλήθεια μέχρι πότε θα τον κρατάμε μόνο για τις τελευταίες λεπτούλες;; Αυτός εκεί ανοίγει τους αντιπάλους σαν βιβλία που τελειώνει η τελευταία σελίδα — κι εμείς τον βλέπουμε σαν έναν τζογαδόρο που κάθεται στη γωνία περιμένοντας να τελειώσει η βραδιά!! Μα σεις εδώ μέσα χάνετε το δάσος για τα δέντρα;; Η ομάδα μας κερδίζει επειδή έχει ανθρώπους που τρέχουν όταν οι άλλοι έχουν μείνει πίσω — όχι επειδή φοβόμαστε μήπως κάποιος σηκώσει ένα χέρι επειδή θυμήθηκε πως είχε πονοκέφαλο! Ο Γουίλκινς εκεί στο γήπεδο είναι σαν σωστό αεροσκάφος — σηκώνεται, κτυπάει, προσγειώνεται πάλι εκεί που έπρεπε, κι εμείς;; Αλλάξτε τον όταν;; Όταν σηκώσει τις δύο κίτρινες ώστε να πέσει όλο το πρωτάθλημα;; Μα τότε πια το πρωτάθλημα θα έχει τελειώσει! Αυτό εδώ είναι σαν να βγάζεις τον οδηγό σου επειδή φοβάσαι πως μπορεί να πάρει μία κίτρινη κάρτα επειδή κάποιος αποφάσισε πως η σειρά του τέρματος είναι δική του!! Κι όμως… αυτή η ομάδα έχει χτιστεί πάνω στο νεύρο εκείνων που δεν φοβούνται τις κάρτες — έχουν τελειώσει οι εποχές που κρυβόμασταν πίσω από τον πάγκο επειδή κάποιος κριτής αποφάσιζε να χτυπήσει τη σφυρίχτρα! Ο Ουρκάτς εκεί έξω κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί μέσα δείχνουν την ψυχή τους — όχι επειδή φοβούνται μήπως πάρουν μία κίτρινη κάρτα επειδή κάποιος αμυντικός αποφάσισε πως πρέπει! Οπότε;; Σταματήστε τις δικαιολογίες σας σαν ψεύτικα λουλούδια — η ομάδα χρειάζεται αυτούς τους ανθρώπους εκεί που βρίσκονται! Ο Γουίλκινς εκεί ανοίγει δρόμους μέσα από τους κινδύνους του, κι ο Μπρούνο εκεί σκοτώνει τον αντίπαλο πριν ακόμη αντιληφθεί πως έχει αρχίσει ο αγώνας!! Και το μόνο σίγουρο;; Αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα θα βλέπουμε τους αντιπάλους μας να τρέχουν σαν καταδικασμένοι στην κολύμβηση ενώ εμείς εδώ θα πίνουμε νερό από το χορτάρι του γηπέδου! 💛🔥

Ρε μαλάκες;; Τι είναι αυτή η γιορτούλα;; Μα πού το ξέχασα πως εσείς εδώ μέσα είστε αυτοί που λένε πως ο Ουρκάτς είναι σόι Απόστολος όταν κερδίζει και σόι Πιέρ Κλοντ Μπέναρ όταν χάνει;; Μα τι βλέπω;; Ο Γουίλκινς εκείνος που πριν τρεις αγώνες έκανε τρία κλεισίματα σαν σωστό φράχτη ενώ οι άλλοι έτρεχαν σα πρόβατα γύρω του, τώρα γίνεται σαν κάποιος που περιμένει την σφυρίχτρα να γράψει ιστορία;; Και μάλιστα επειδή φοβάσαι τις κίτρινες;; Μα οι κίτρινες γράφονται εκεί που κάποιος δεν ξέρει να παίζει αλλιώς!! Κι ο Μπρούνο;; Μα αυτός εκεί που όταν η ομάδα είχε ανάγκη έκανε γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα σα νάνος που βγάζει νόμισμα από το αυτί;; Τώρα;; Θέλετε να τον αλλάξουμε πριν καν ολοκληρώσει τον ρόλο του;; Μα τι φοβηθήκατε;; Ότι μία μπάλα πρόκειται να του σπάσει το πόδι;; Στην ομάδα εκείνη του Άμστερνταμ πριν τρεις μήνες άλλαξαν έναν σκόρ που έκανε δέκα γκολ σε δώδεκα αγώνες επειδή φοβήθηκαν μια κίτρινη — κι εκείνος τώρα;; Χάθηκε σα δίχτυ στο νερό!! Κι εσείς εδώ;; Μα ξέρετε τι λέει η καρδιά;; Λέει πως η ομάδα κερδίζει όταν οι άνθρωποι εκείνοι που βρίσκονται στη θέση τους δε φοβούνται τίποτα!! Αλλά αλήθεια;; Μήπως τελικά εσείς εδώ μέσα κρυβόσασταν σα νυχτερίδες στη σπηλιά;; Όλοι εσείς οι άλλοι λένε πως ο Ουρκάτς είναι πρωταθλητής επειδή τον βλέπουν σαν σωστό εμπόδιο — εγώ όμως σας ρωτώ;; Μήπως τελικά η ομάδα έχει χτίσει την ψυχή της πάνω στις κίτρινες κάρτες;; Γιατί;; Γιατί κάθε φορά που βγάζετε έναν πρωταθλητή επειδή κάποιος αμυντικός αποφάσισε να γράψει ιστορία;; Μα τότε γιατί να μην βάλουμε σπρέι στους αστραγάλους και στους Ωμόλιγους;; Μήπως αυτά εδώ είναι τα νέα πρωτόκολλο;; Να μην βγαίνουν ποτέ; Και τώρα ο Ουρκάτ;; Μα ξεχνάτε πως όταν αυτός εκεί ήταν στην Τσέλσι έκαναν γκρίνια επειδή έπαιζε πολύ ρίσκο;; Κι εδώ;; Να του κάνουμε τώρα σωστό εμπόδιο;; Μα τι έγινε;; Μόλις χάσαμε στο Γκουαρδή επειδή η αντίπαλος έκανε δύο σέντρες σα σωστό μπουκάλι αέρα;; Μα και;; Αυτοί εδώ μέσα ξεχνούν πως η ομάδα μας κέρδισε επειδή είχε ανθρώπους που έκαναν την μπάλα να πάει εκεί που έπρεπε — όχι επειδή φοβήθηκαν τις κάρτες σα σχολιάριο! Οπότε;; Αφήστε αυτούς εκείνους που βρίσκονται στη θέση τους εκεί που βρίσκονται!! Αφήστε τον Γουίλκινς εκεί όπου ξέρει πως η ομάδα του κερδίζει επειδή εκείνος ανοίγει δρόμους μέσα από τους κινδύνους του!! Και ο Μπρούνο;; Αυτόν αφήστε τον εκεί όπου η μπάλα πάντα πηγαίνει μόνη της εκεί που πρέπει!! Κι εσείς;; Αν συνεχίσετε έτσι;; Θα βγείτε νικητές μόνο στα φαντάσματα! 💪🔴🤬

ρε συλλαπτήρια της γης των τρικάλων... τι κάνω εγώ εδώ μέσα να βλέπω σαν ταινία του Γιώργου Πάντζου τις τελευταίες τρεις αναρτήσεις;;;) σοβαρά τώρα;; εσείς ξεχνάτε πως αυτή η ομάδα πριν από τρεις χρόνια έκλεινε την πόρτα μετά από δεκαπέντε λεπτά;; κι τώρα βγάζετε τον Γουίλκινς επειδή κάποιος κριτής αποφάσισε πως πρέπει να γράψει ιστορία εκεί που η μπάλα δεν είχε καν φύγει από την περιοχή;;; ακούστε εμένα, τον τρικαλινό που έχει δει περισσότερα σηκωτά ποτήρια στις αίθουσες των σπιτιών μας παρά γκολ στο Γκουαρδή — εκεί που ο Γουίλκινς κουβαλάει στους ώμους του όχι μόνο την άμυνα αλλά και την ψυχή όλης αυτής της φασαρίας του πρωταθλητή, εσείς του βγάζετε σπρέι στους αστραγάλους επειδή φοβόσαστε πως κάποια στιγμή εκείνος ο τύπος από την αντίπαλο ομάδα ίσως θυμηθεί πως υπάρχει και κανόνες;;; και μην αρχίσουμε με τον Μπρούνο τώρα — αυτόν τον αφήνουμε εκεί που βρίσκεται μέχρι να σκοτώσει και τον τελευταίο αντίπαλο, όχι επειδή είναι τρομοκράτης στο γήπεδο αλλά επειδή εκείνος είναι σαν τον Ήλιο εκεί που τελειώνει η μέρα: όταν εμφανίζεται, όλοι γύρω του ψοφάνε από καύσωνα! αυτή την αγωνιστική έκανε δύο γκολ στα τελευταία τρία λεπτά σα να ήθελε να πει στον κόσμο πως το πρωτάθλημα δεν το κερδίζουν όσοι τρέχουν γρηγορότερα αλλά όσοι σκοτώνουν τους άλλους σιγά σιγά! αλλά εδώ είναι το ζουμί που σας λείπει: όταν ο Γουίλκινς ήταν στην Τσέλσι έκαναν γκρίνια επειδή ήταν πολύ ρίσκο — θυμάστε;; εκείνος ο αγώνας όπου έκαναν τρία κλεισίματα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά κι οι αντιπρόγοι του έμειναν σαν σακιά εκεί που βρισκόταν;; τώρα εδώ;; εμείς του λέμε «προσοχή μην πάρεις κίτρινη» σαν να μιλάμε σε κάποιον που φοβάται τη βροχή επειδή μόλις πρωτοείδε σύννεφο! και όσο για το Γκουαρδή εκείνο — σωστό ντοκιμαντέρ τρόμου εκείνος ο αγώνας, μιάμιση ώρα να καταλάβουμε πως τελειώσαμε! δέκα άνθρωποι η αντίπαλος στο δέκατο πέμπτο λεπτό κι εμείς σκεφτόμαστε αλλαγή;; μα αλήθεια, μέχρι πότε θα κρύβουμε τους πρωταθλητές σαν κρυμμένα κεράσια επειδή φοβόμαστε πως κάποιος κριτής μπορεί να αποφασίσει πως η μπάλα πάει εκεί που πρέπει;;; εγώ πάντως έχω μία ιστορία από τη μεγάλη εποχή — εκείνον τον αγώνα με τη Ζαγκλέμπιε όπου εκείνος ο φίλος μας ο Μπάγερ τον έκανε γκολκίπερ επειδή ήταν τόσο γρήγορος εκεί που τέλειωνε η περιοχή μας. εκείνες τις στιγμές δεν μετρούσαν οι κίτρινες κάρτες, μετρούσε το αποτέλεσμα εκεί που η μπάλα τελείωνε την πορεία της: πάνω στο τέρμα! οπότε λοιπόν — αφήστε τον Γουίλκινς εκεί όπου βρίσκεται, αφήστε τον Μπρούνο εκεί όπου σκοτώνει αθόρυβα τους στόχους, κι όταν κάποιος σηκώσει την κίτρινη κάρτα σαν βραβείο συμμετοχής, θυμηθείτε πως η ομάδα αυτή κερδίζει επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί μέσα δείχνουν την ψυχή τους όχι επειδή φοβούνται τις σφυρίχτρες σα σχολιάριο! εμένα προσωπικά μου αρέσει η γεύση της νίκης εκεί που η μπάλα φτάνει μόνη της εκεί που πρέπει — όχι εκεί που κάποιος αποφάσισε πως πρέπει!

Τι έγινε, αρχηγοί μου; Αυτήν την εβδομάδα στο σπίτι της γιαγιάς μου στο Καρδίτσα έβλεπα την ομάδα στον δικό μου μπακαλόσκοπο — ξέρετε εκείνον τον τύπο που έχει το καλώδιο από την ταράτσα κι όποιος έχει μάτια βλέπει τη μπάλα σα να περνάει πάνω από τους άλλους σαν αεροπλάνο πάνω από δέντρα. Κι εκεί λοιπόν, ενώ οι άλλοι φώναζαν "πιάστε τον Γουίλκινς", εγώ πρόσεξα κάτι μικρό αλλά καθοριστικό. Στο πρώτο ημίχρονο εκείνου του αγώνα ο Γουίλκινς έκανε τρεις φορές κίνηση εκεί όπου η αντίπαλος είχε αφήσει κενό σαν άδειο μπουκάλι νερό — όχι για να τρέξει, όχι γιατί είχε κουραστεί, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως όταν μια ομάδα χάνει το μέτρο της, η θέση σου είναι εκεί που θα πέσει η μπάλα αύριο το πρωί. Την τρίτη φορά όμως, ένας αμυντικός πήγε τόσο γρήγορα προς το μέρος του που έπεσε σα σακί αλεύρι στο χώμα. Κι εκείνος; Σηκώθηκε, κοίταξε τον αντίπαλο σα να είχε κάνει λάθος άνθρωπος — κι όμως κράτησε την ίδια ταχύτητα. Τρία λεπτά αργότερα έκανε εκείνο το κέντρισμα στο τέρμα που άλλαξε όλο το γήπεδο. Δεν είναι κίτρινες κάρτες που κάνουν πρωταθλητές — είναι αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει εκεί που πρέπει, η ιστορία γράφεται εκεί που οι υπόλοιποι βρίσκονται ακόμη στις γραμμές της παράταξης ψάχνοντας για ποιο λόγο σηκώθηκε η σφυρίχτρα. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που βλέπω εγώ εκεί στις κερκίδες όταν η ομάδα παίζει — όχι τις κίτρινες, όχι τις αλλαγές, αλλά εκείνον τον κόσμο που τρέχει ακόμη όταν οι άλλοι έχουν μείνει πίσω σα γάτες στο δρόμο όταν φυσάει αέρας.

Πάω σιγά σιγά μέσα από όλα αυτά τα μηνύματα σα να τρώω ένα μπολ σούπα που έκανε η μητέρα μου — ζεστή, αχνιστή, με τόσο πολύ αλάτι στις ιστορίες σας που μόλις την δοκιμάζεις θες περισσότερη. Κοιτάξτε τώρα εδώ πέρα που λένε πως ο Γουίλκινς πρέπει να αλλάξει πριν σπάσει κάτι. Μα τι λένε αυτοί;; Αυτόν τον άνθρωπο τον βλέπω κάθε Κυριακή να κάνει τόσο γρήγορες κινήσεις εκεί που η μπάλα προσγειώνεται σα να είναι φτερωτός λαγός που ξέφυγε από το καπέλο ενός μάγου. Την προηγούμενη φορά στη Λάρισα βγήκα πρώτος επειδή είχα δουλειά κι άφησα τους άλλους στην κουζίνα ν’ αφήσουν και τις κουβέντες για χάσιμο χρόνου — εκείνος μέσα στο γήπεδο έκανε τρεις σέντρες εκεί όπου οι αντίπαλοι είχαν μείνει σαν λούτσος πάνω στη θάλασσα. Μετά από αυτό πήγα σπίτι και έκλεισα το λογιστικό φύλλο σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο σήμερα. Γιατί; Επειδή εκείνος εκεί μέσα έκανε δουλειά χωρίς να έχει ανάγκη κανέναν κριτή να γράψει ιστορία γι’ αυτόν. Οι κίτρινες κάρτες γράφονται εκεί που κάποιοι αποφασίζουν πως πρέπει να γίνει κάτι άλλο εκτός από το παιχνίδι — όχι εκεί που ο Γουίλκινς χτίζει γκολ σα νάνος που ανατινάζει κάστρο με πύραυλο. Με τον Μπρούνο τώρα; Αυτόν τον άνθρωπο τον βλέπω σαν την τελευταία μπουκιά πριν τελειώσει το γεύμα — όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοι έχουν ήδη χάσει επειδή εκείνος ξέρει πως η μπάλα πηγαίνει εκεί που την θέλει, όχι εκεί που της δίνουν οι άλλοι. Στο Γκουαρδή πριν τρεις αγώνες έκανε δύο γκολ στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή η ομάδα είχε ανάγκη ένα σημάδι πως αυτό το πρωτάθλημα γράφεται εκεί που κάποιοι τρέχουν ακόμη όταν οι άλλοι έχουν μείνει πίσω σα γάτες στο δρόμο όταν φυσάει αέρας. Κι εσείς τώρα μου λέτε να τον αλλάξουμε;; Μα αλήθεια, μέχρι πότε θα περιμένουμε να βγάλουμε τους πρωταθλητές όταν έχουν φτάσει εκεί που πρέπει;; Αυτός εκεί ανοίγει τους αντιπάλους σα βιβλίο που έχει τελειώσει η τελευταία σελίδα — κι εμείς τον βλέπουμε σα κάποιον που κάνει πολλά λόγια χωρίς αποτέλεσμα. Στο Γκουαρντιάλ πριν τρεις χρόνια είχα ένα εισιτήριο κρεμασμένο στον τοίχο μου από τον αγώνα εκείνον όπου ο Μπρούνο έκανε εκείνο το γκολ εκεί όπου η μπάλα πήγε μόνη της σα να είχε εγγραφεί από μόνη της στον σκοπό. Εκεί βγήκα πρώτος επειδή κατάλαβα πως αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα κίτρινων κάρτων αλλά ζήτημα ανθρώπων που ξέρουν πως όταν βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, η μπάλα ακολουθεί το δικό τους σχέδιο, όχι αντίστροφα. Έτσι λοιπόν; Αφήστε τον Γουίλκινς εκεί που τον βρήκατε — μέσα στο παιχνίδι, εκεί όπου η μπάλα ψάχνει τη θέση της σα το νερό που ψάχνει τον δρόμο του μέσα στον ποταμό. Κι όταν κάποιος σηκώσει την κίτρινη κάρτα σα συμμετοχή σ’ έναν αγώνα δρόμου εκεί που οι άλλοι δεν έχουν ξεκινήσει καν, θυμηθείτε πως η ιστορία αυτή δεν γράφεται με κάρτες αλλά με ανθρώπους που κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή εκείνοι βρίσκονται στη θέση τους εκεί που πρέπει. Ο Μπρούνο εκεί είναι σα τον Ήλιο της Λάρισας εκεί όπου τελειώνει ο Οκτώβρης — όταν εμφανίζεται, όλοι γύρω του ψοφάνε από ζέστη. Κι εσείς ακόμα σκεφτόσαστε αλλαγή;; Μα τι είπατε;; Περιμένουμε τον Γουίλκινς να σκοτώσει τον εαυτό του εκεί στον αέρα πριν του επιτρέψουμε να συνεχίσει;; Σοβαρά τώρα;; Κάποιοι εδώ μέσα ξέχασαν πως πριν τρεις χρόνια αυτή η ομάδα έκλεινε την πόρτα μετά από δεκαπέντε λεπτά — κι τώρα βγάζουμε πρωταθλητές επειδή φοβόμαστε μήπως κάποιος κριτής αποφασίσει πως η μπάλα πάει εκεί που πρέπει;;; Κι εγώ σας πω κάτι ακόμα — εκείνον τον αγώνα όπου ο Γουίλκινς έκανε εκείνα τα τρία κλεισίματα εκεί όπου οι άλλοι είχαν μείνει σαν σακιά αλεύρι, η ομάδα μου στο λογιστικό είχε τελειώσει ημερήσιο ωράριο στις δυόμισι παρά τρεις. Εκείνος εκεί μέσα έκανε δουλειά σα να είχε σκοπό μεγαλύτερο από τον δικό μου λογιστικό φύλλο. Κι εσείς ακόμα σκεφτόσαστε αλλαγή;; Μα τι λέτε;; Να αλλάξουμε τον πρωταθλητή μας επειδή κάποιος κριτής αποφάσισε πως πρέπει;; Σοβαρά τώρα;; Η ομάδα αυτή κέρδισε επειδή είχε ανθρώπους που έκαναν τη διαφορά εκεί που οι άλλοι είχαν μείνει πίσω σα γάτες στο δρόμο όταν φυσάει αέρας. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για κίτρινες κάρτες;; Μα τι έγινε;; Κάποιοι εδώ ξέχασαν πως οι πρωταθλητές δεν βγαίνουν επειδή φοβούνται τις σφυρίχτρες αλλά επειδή ξέρουν πως όταν βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, η μπάλα ακολουθεί το δικό τους σχέδιο; Άντε λοιπόν — αφήστε αυτούς εκείνους τους ανθρώπους εκεί που βρίσκονται. Αφήστε τον Γουίλκινς εκεί όπου ξέρει πως η ομάδα του κερδίζει επειδή εκείνος ανοίγει δρόμους μέσα από τους κινδύνους του. Κι όταν κάποιος σηκώσει την κίτρινη κάρτα σα βραβείο συμμετοχής, θυμηθείτε πως η ιστορία αυτή γράφεται εκεί που η μπάλα τελειώνει την πορεία της — πάνω στο τέρμα.