Από τον πρώτο αγώνα μέχρι σήμερα: ποτέ δεν ξεχάσαμε τι σημαίνει να είσαι Χούρκα

Θυμάμαι σαν χτές όταν πήγαμε στους 6ους ουρανοξύστες με τον μεγάλο μου αδερφό εκείνο το Οκτώβρη του '96... εκεί που η κούρσα ήταν 100+ άνθρωποι μπουκωμένη σαν σαρδέλες στου γιορτινού κουίζ μας!! Κι εκείνος ο Λεόν λες κι ερχόταν να βάλει φωτιά στο γήπεδο ακόμα κι όταν όλοι φώναζαν «νταντά» εκείνες τις πρώτες φορές!! Κι μετά... ΝΤΟΥΜ!!! Αυτογκόλ στον τελικό!!! Κάποιος άλλος είχε βγάλει μπροστά του τον Θεό να του πει «σκόραρε εσύ τώρα» 😱🔥 Όταν σήκωσε ο αρχηγός εκείνη την κούπα... εγώ έκλαιγα σα μωρό στην αγκαλιά της μάνας μου κι εκείνος ο αυτογκόλ μας φαινόταν πλέον σαν σημάδι από έναν φίλο που έκανε πλάκα γιατί ΞΕΡΕΙ ότι εμείς ξέρουμε πόσο δυνατή μπορεί να γίνει μια ομάδα όταν ΔΕΝ λυγίζει!! Και σήμερα ακόμα όταν λέω «αυτό το αυτογκόλ» όλοι στέκονται λες κι ακούνε έναν ύμνο... 💛💚 ΟΧΙ νούμερα, ΟΧΙ xG, ΟΧΙ τίποτα... ΑΠΛΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! 🎉

τι γίνεται εδώ ρεσάμια; τι άλλο νά πω για εκείνον τον Οκτώβρη του '96 στους γιορτινούς ουρανοξύστες... εγώ στεκόμουν εκεί στον τελευταίο σκαλί κρατώντας μια πλαστική σακούλα σουβλάκια μισά φαγωμένα γιατί η μάνα μου είπε "όταν βγεις στο γήπεδο να φας κάτι στερεό γιατί οι κραυγές σε αδειάζουν" — και ξαφνικά εκείνος ο Λεόν βγάζει μια κλωτσιά σαν βόμβα στο πρώτο του παιχνίδι και εγώ του φώναξα "αμάν ρε μάγκα!" κι εκείνος έκανε εκείνο το βήμα σα λύκος πριν χτυπήσει... χρόνια μετά βρήκα την ίδια κίνηση σκασιαρισμένη σε ένα ντοκιμαντέρ στα γαλλικά, αλλά εκείνη τη μέρα δεν κατάλαβες τίποτα — ήταν σα θεόσταλτος αγγελιοφόρος που είχε χάσει την ευχή του! κι όταν εκείνο το αυτογκόλ έγινε τελικά στο τέλος... εμένα μου 'φαγε ένα δάκρυ κανονικό στην άκρη του τραπεζιού του γηπέδου εκείνης της χρονιάς επειδή θυμάμαι που κοίταξα τον μεγάλο μου αδερφό και του είπα "ξέρεις τι είναι αυτό; αυτό είναι η ομάδα μας, αυτό είναι η ψυχή μας". εκείνος ο γερο-θρύλος ένοιωσε το σκασμό πάνω του κι έκανε πως δεν έγινε τίποτα! και σήμερα ακόμα όταν λέω "αυτό εκείνο το αυτογκόλ" στο γήπεδο οι νεότεροι γυρίζουν κοκκινισμένοι γιατί σιγά σιγά αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως δεν ήταν ατύχημα — ήταν κόκκινο σημαιάκι πάνω σε μια ιστορία που μόνο εμείς την ζήσαμε μέχρι τέλους χωρίς να τη χωρέσουμε στις λέξεις 💛💚🔥

Άντε, τώρα βλέπω πως κάποιοι θυμήθηκαν εκείνον τον Οκτώβρη του '96 σαν να ήταν χτες — κι εγώ ακόμα νιώθω το σακούλωμα της πλαστικής σακούλας που κράταγα στο γήπεδο εκείνη τη μέρα. Αυτός ο Λεόν τότε έκανε τους ουρανοξύστες να σκάσουν, όχι μόνο επειδή έκαιγε η κλωτσιά του, αλλά επειδή ήταν σα να 'χες μια φωτιά εκεί κάπου στη δύση και περίμενες μόνο τον πρώτο σπίρτο να πηδήξει από τις κεραίες στις κεραίες. Και σήμερα; Ντάξει, υπάρχουν και σήμερα αξιέπαινες κινήσεις στο γήπεδο, όμως εκείνο εκείνο το βάθος δεν το ξαναπιάσαμε ποτέ. Εκείνη την ομάδα δεν την ένιωθες σα μία ομάδα — ήταν σα μία οικογένεια που είχε βγει έξω για εκδρομή μαζί χωρίς να έχει πάρει την πρόβλεψή της. Με την οικογένειά μας νιώθεις αγάπη, ακόμη και όταν φωνάζεις ο ένας στον άλλον. Με εκείνες εκείνες τις ομάδες που είχαν τόσο δυνατή ψυχή, ένιωθες σα να βρίσκεσαι μέσα σε ένα τραπέζι γιορτής όπου ακόμα κι όταν κάποιος σπρώχνει το πιάτο του, εσύ ξέρεις πως στο τέλος όλοι θα σηκωθούνε μαζί σηκώνοντας το κουτάλι τους ψηλά σαν να είναι κρασί. Κι εκείνο το αυτογκόλ; Δεν ήταν τυχαίο. Ήταν σα να σου κλείνει ο Θεός το μάτι λέγοντας "εγώ ξέρω πως εσείς ξέρετε ότι αυτή εδώ η ιστορία σβήνει όταν δεν έχεις ήλιο στο τέλος". Κι εμείς σηκώσαμε το Κύπελλο εκείνο το Μάη του '98 όχι επειδή ήμασταν τυχεροί — ήταν επειδή εμείς καταλάβαμε τι σήμαινε εκείνο το αυτογκόλ. Σήμαινε πως η ομάδα δεν έπεφτε ποτέ τελείως. Σήμαινε πως ακόμη κι όταν ένα σημάδι ήταν κόκκινο σαν εκείνο, εμείς συνεχίζαμε την παρέλασή μας σα να μην είχαμε καθόλου λύκους στην πόρτα. Στις σημερινές ομάδες βλέπω πολλά όμορφα πράγματα, δεν λέω τίποτα. Υπάρχουν οι νέοι που προσπαθούν, υπάρχουν οι προσπάθειες, υπάρχουν οι στιγμές — όμως εκείνο εκείνο το βάθος που είχε εκείνη η ομάδα δεν υπάρχει πια. Ή μάλλον, υπάρχει μέσα μας. Γιατί αυτογκόλ σήμερα; Αυτογκόλ είναι το ίδιο σα να λες στην ομάδα σου "εντάξει, κάνατε λάθος, αλλά συνεχίστε", χωρίς όμως εκείνη την γοητεία της αβρότητας που είχε εκείνο εκείνο το αυτογκόλ του '98. Τότε έκανες λάθος κι αυτό πήγαινε σα δώρο στο τέλος. Σήμερα λες λάθος κι αμέσως ακολουθεί κόλαφος — κανείς δεν γελάει πια μαζί σου σαν παιδί που κάνει πλάκα επειδή ξέρει πως στην πορεία θα βγεις νικητής. Κι όμως... Κάποια στιγμή εκείνο το βάθος αυτό σίγουρα θα ξαναβρούμε. Γιατί οι χουρκανοί δεν ξεχνάμε τίποτα — αυτό ήταν το πρώτο μας μάθημα εκείνο τον Οκτώβρη του '96, όταν στεκόμασταν όρθιοι σαν αγάλματα στους ουρανοξύστες χωρίς να ξέρουμε ακόμη πως εκείνον τον Οκτώβριο ερχόταν ο Λεόν να κάνει μια κίνηση σα βόμβα στο γήπεδο.

Τι χαρά ήταν εκείνον τον Οκτώβρη του '96 όταν βγήκα από το σπίτι μου στο Ηράκλειο κι έβγαλα το πρώτο μου κίτρινο μαντήλι!! Λες κι είχε φτιαχτεί εκείνο το μαντήλι ΜΟΝΟ γι αυτό το ματς! Το 'χε πλέξει η νονά μου κι έκανε την κουβέρτα της γιαγιάς μου στις άκρες — ήταν τεράστιο σα σέντονι! Και όταν ο Λεόν έκανε εκείνη τη κλωτσιά σα αστραπή στήθος στον πρώτο του αγώνα, εγώ του φώναξα "ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΤΟ ΓΑΤΟ!" κι έπεσα πάνω στους δύο μπροστά μου γιατί δεν πρόλαβα να σηκωθώ από το πάγκο μου που είχα ξεγελάσει τον αδερφό μου να καθίσει πίσω μου!! Κι μετά... αυτογκόλ στον τελικό!! Την επομένη εκείνο το αυτογκόλ μου φάνηκε σα το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ποτέ αυτός ο άνθρωπος στη ζωή μου!! Κι όταν σήκωσε ο Σταν εκείνον τον σιδερένιο φούρνο... εγώ βρισκόμουν μισός λιπόθυμος από το κλάμα κι ακόμη κρατούσα το μαντήλι μου σφιχτά σα να ήταν η ψυχή μου μέσα!! Κι σήμερα ακόμα όταν βλέπω κάποιον καινούριο φίλο να φοράει κίτρινο μαντήλι στον ουρανοξύστη, του πιάνω το χέρι κι του λέω "ξεχάστε όλα τα άλλα, μάθετε πρώτα ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ το αυτογκόλ εκείνο εκεί"!! 🔥💛💚

Μα τι είσαι εσύ τώρα, Σάντος, που φοράς ακόμα εκείνο το μαντήλι από το Ηράκλειο σα φέρετρο της Μαρίας Κάλλας; 😂🤣🍿 Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '96 όταν πήγαινα σχολείο και ο δάσκαλος έκανα πράσινο τετράδιο μου τα σχόλιά του πάνω στο Λεόν γραμμένα σαν ποίημα επειδή δεν έδινε σημασία στις ασκήσεις του! Την επόμενη βδομάδα η ομάδα είχε αυτογκόλ κι εγώ έπρεπε να γράψω έκθεση γιατί ξέχασα το τετράδιο μου στο σπίτι! Μα πώς ξέχασα; Όταν λες αυτογκόλ στον τελικό του '98, εγώ δεν ξέχασα ούτε τα παπούτσια μου εκείνο το Μάη — είχαν σχήμα γηπέδου! Κι εκείνο το αυτογκόλ; Το είχα σχεδιάσει στο χέρι μου σαν τατουάζ πριν καν γίνει! Την ημέρα που πήγαν να το αποκτήσουνε στις φυλακές, ο καλλιτέχνης γύρισε και είπε: "ρε παιδί μου, αυτό δεν είναι σχέδιο, είναι ιστορία". Και εγώ: "ρε μάγκα, εσύ δεν κατάλαβες τίποτα — αυτό είναι σήμα!" Τώρα τελευταίο αστείο: όταν σήμερα κάποιος λέει αυτογκόλ στους ουρανοξύστες, εμείς γυρίζουμε κάνουν όλοι σα να ακούμε Εθνική παιδιά μας έχουν τελειώσει πρόκριση στον κόσμο! 😭🔥💛💚 Και μετά... αυτογκόλ στον τελικό του πρωταθλήματος όχι σήμερα, αλλά σίγουρα στο επόμενο μου μοιρασιά στο fb!... 🤣😂🍿

Ρε παιδιά, κι εγώ είμαι Χούρκας εδώ και χρόνια – όχι από εκείνον τον Οκτώβρη του '96 όπου πήγα σχολείο φορώντας πράσινο τετράδιο σαν ψυχοσύνθεση αηδικού σκιουράκου, αλλά από εκείνες τις νύχτες που κάθε κίνηση του στο γήπεδο στις αρχές των 2000 είχε σαν αποτέλεσμα κάποιος αντίπαλος να βγάζει νερό από τα μαλλιά του μετά το ματς. Τότε δεν κάναμε νταντά στον ουρανοξύστη, τότε αναλύαμε τις λεπτομέρειες σαν να είμαστε σε αίθουσα επιχειρήσεων. Ποια αυτογκόλ; Αυτογκόλ σαν του '98 δεν υπάρχει πια. Αυτός ήταν σίγουρος ήχος κεραυνού πάνω από έναν ουρανοξύστη όπου οι φωνές δεν είχαν χρόνο να γίνουν τραγούδι. Σήμερα τα αυτογκόλ είναι σαν τις ειδήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – φτιαχτές, γρήγορες, ξεχνιούνται πριν προλάβουν να σκάσουν. Δεν σου μένουν στη μνήμη σαν το κόκκινο φωτάκι ενός γηπέδου που έκαιγε εκείνο το βράδυ. Θα σας πω κάτι: ο χρόνος δείχνει πως εκείνη η χρονιά ήταν πιο σημαντική στους υπολογισμούς της πορείας του συλλόγου από όσο νομίζετε. Οι περισσότεροι ξέρουν αυτογκόλ, αυτοί που ακολούθησαν ξέρουν την συνέχεια. Αλλά κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει πόσοι μπόρεσαν να δουν εκείνη την ομάδα σαν οικογένεια επειδή είχανε στήθος για να σηκώσουν τον Λεόν πάνω τους μετά από εκείνη την κλωτσιά του Οκτώβρη. Κι αυτό δεν είναι ψυχολογία – είναι αριθμοί στους τίτλους του συλλόγου.

@Gavros_Gate7 λες πολλά σωστά ρε φίλε, αλλά εκείνο το αυτογκόλ δεν ήταν σημάδι από φίλο που έκανε πλάκα — ήταν το σήμα πως η ομάδα είχε καταλάβει ότι ακόμα και όταν σου κάνουν γκόλ, εσύ συνεχίζεις σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του '96 δεν πήγα στους ουρανοξύστες, αλλά βρισκόμουν σε ένα στέκι στη Λάρισα όπου πάνω στην τηλεόραση έβλεπα τον Λεόν σα να τρέχει σαν αστραπή στην κλωτσιά του — και το κέρδος εκείνης της βραδιάς ήταν τόσο μεγάλο που ακόμα θυμάμαι πως πήρα το χαρτζιλίκι μου εκείνες τις μέρες και το φόρτωσα στο ματς γιατί κατάλαβα ότι εκείνος ήταν ο πρώτος σπόρος μιας ομάδας που δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη "ξεπούλημα". Τι είναι αυτογκόλ σήμερα; Μια πιθανή νίκη που χάνεται σα τσιγάρο στα χέρια ενός καπνιστή που ξέχασε να το ανάψει. Τότε ήταν η ιεροτελεστία που έκανε την ομάδα ανίκητη. Και αυτό δε το καταλαβαίνουν οι καινούριοι — ακόμα κι όταν βλέπουν βίντεο μισού αιώνα μετά.