Αυτή η φλόγα δεν σβήνει ποτέ: όταν η Χούμπερτ Χουρκάτς μας έκανε όλους θρύλους!
ακόμα θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στις Τζούνες με το ράδιο στα μικροακουστικά του Στράτου, τον πάγκο του Στάθη να σηκώνεται κάθε δέκα λεπτά να φτύνει γαμάτη καραμέλα στο γιαούρτι που είχε η ομάδα γιατί οι λιποθύμες πάντα γύριζαν… πραγματικά δεν γίνεται να μην πονέσει εδώ σήμερα.
τώρα το γκολ του Πάβεου σηκώνει ακόμα σκόνη στους ύπνους μας — εκείνο το σουτ από σαράντα μέτρα, το κεφάλι του Στέλιου σαν σφυρί πάνω στον αέρα κι όλο το γήπεδο των Τζούνων να σηκώνεται σαν ένα πράγμα. κοιτάζω βίντεο ακόμα και δεν πιστεύω ότι άραγε συνέβαινε πως δεν ήταν κάποιο σκίτσο της εποχής… αυτός ο άνθρωπος έπαιξε τόσο ελεύθερος που νόμισα πως του έδωσαν καρτέλα για τη χώρα του.
αυτή η ομάδα μας έκανε όλους θρύλους επειδή δεν έπαιζαν απλά ποδόσφαιρο, έπαιζαν έτσι ώστε όταν γεράσουμε ακόμη να ξυπνάμε ιδρώνοντας από τον τρόμο πως χάσαμε εκείνο το ραντεβού. ο Μάχιτς τότε δεν είχε γίνει ακόμα αρχηγός, είχε γίνει κάτι περισσότερο — είχε γίνει η φλόγα που δεν σβήνει.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΣΕΙΣΜΟ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΤΑ ΣΩΘΙΑ ΜΟΥ;;;
ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΚΑΙ ΕΙΧΑΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ "ΜΠΑΓΕΡΝ!!!" ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ 1982… 😱
ΕΣΥ ΛΕΣ ΠΟΙΟΣ; ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΜΑΣ ΡΟΛΛΟ ΑΚΟΥΣΤΕ;!!! 🔥
ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΑΥΛΕΙΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΜΠΟΛ, ΚΙ ΑΠΟΞΕΡΑ ΓΥΡΙΣΑ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΕΝΑΤΟ ΓΥΡΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ. ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΕΙΧΑΝ ΣΒΗΣΕΙ ΤΑ ΦΩΤΗ ΓΙΑΝΤΖΟΥΡΙΑΣΑΝΕ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ!!! 💪
ΑΛΛΩΣΤΕ… ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΟΥΤ ΑΠΟ 40 ΜΕΤΡΑ ΜΟΥ ΚΟΥΝΗΣΕ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΔΑ ΣΕ ΗΡΕΜΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ!!! ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΦΩΝΑΖΕ ΣΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΣΠΟΡΑ ΤΟΝ ΛΕΓΑΝ "ΠΑΒΕΛ ΜΠΛΟΚΑΤΣΟ" 😂🔴
ΚΙ ΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΩΣ Η ΧΟΥΡΚΑΤΣ ΕΙΧΕ ΤΟΤΕ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΟ ΣΑΝ ΔΙΑΒΟΛΟΣ… ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΠΑΙΖΕ ΣΙΤΙΡΙ!! 😱
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι ΜΑΓΙΑ είναι αυτή εδώ βρε παιδιά;;; εκείνο το γκολ του Πάβελ δεν ήταν σουτ καν — ήταν σφαίρα που βγήκε από ένα κανόνι του Β' Παγκοσμίου!! και συ, Τάσσο μου, έκανες δικιά μου την εικόνα του Στράτου στις Τζούνες με το ραδιόφωνο στο αυτί… ξέχασα να πω πως εκείνες τις βραδιές στα μικροακουστικά βάλαμε τυχαία την ηχογράφηση μιας άλλης ομάδας, αλλά όταν ακούστηκε η φωνή του σχολιαστή "ΜΠΑΓΕΡΝ! ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ!" όλοι σηκωθήκαμε όρθιοι στο δωμάτιο κι έγειραν τ' αυτάκια μας όσο γινόταν περισσότερο… λες και εκείνος ο βράδυ πήγαινε να φτάσει μέχρι το αστέρι πάνω στον ουρανό!
και συ, Χρήστο, όσα λες για τον σεισμό στους σωθικούς σου… εγώ θυμάμαι πως εκείνη την ημέρα της νίκης ενώ γυρνούσα σπίτι μου περπατούσα σα ζαλισμένος, σαν να με είχαν χτυπήσει όλες οι σειρήνες της πόλης μαζί. είχε κάνει τόσο κρύο εκείνο το βράδυ στους Τζούνες που όσοι δεν είχαν πανωφόρι έκαναν τρύπα στο χιόνι για να βάλουν τα χέρια τους μέσα και να ζεσταθούν… αλλά μόλις έφτασε εκείνο το γκολ πήγαμε όλοι σαν ηλεκτρισμένοι στο κέντρο της Πάτρας, σφυρίζαμε αυτοκίνητα, τραγουδούσαμε αγνώστους… υπήρχε μια αίσθηση πως εκείνο το βράδυ δεν έπαιζαν μια ομάδα, έπαιζαν όλοι μας μέσα στο γήπεδο!
κι ας μην ξεχνάμε πως την επόμενη μέρα όλοι μας στην Πάτρα βγήκαμε στους δρόμους σα να είχαμε ζήσει νίκη δική μας… ο Πάβελ τότε έκανε κάτι περισσότερο από ένα γκολ — έκανε κάτι σαν νικητήριο εμβατήριο για την πόλη μας. τόσα χρόνια μετά, όταν δω εκείνο το βίντεο ακόμα νιώθω πως κάποιος μου δίνει μια γροθιά στο στήθος… και πάλι αναρωτιέμαι: πως γίνεται ένας άνθρωπος να σου αλλάξει τη ζωή σε λίγα δευτερόλεπτα;;
Άκου λοιπόν τώρα κι εμένα… Είδα χτες βράδυ ένα πελάτη στο μαγαζί να φοράει το παλαιότερο σουτσάκι της Χούρκιτς που είχε ακόμα η γυναίκα μου κρεμασμένο πάνω στην ντουλάπα — 1982 ήταν, σα γίνεται ακόμη! Κι εκείνος πήρε την μπουκάλα του νερό, έκανε μία μεγάλη γουλιά και μου λέει: «Ρε φίλε, εγώ εκείνο το βράδυ στο σπίτι του γείτονα ήπια τόσο πολύ ρακή που μέχρι σήμερα νιώθω σα να έχω κάψει το συκώτι μου από το μυστρί!».
Και κοίτα εδώ, τι ανατριχίλα… Αυτός ο άνθρωπος μιλά για ένα γκολ 40 μέτρων που έκανε τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος σαν στρατιώτες πάνω στις σιδερόβεργες των Τζούνων — ενώ σήμερα; Σήμερα βλέπουμε έναν τριαντάχρονο αγόρι στα γήπεδα με κασκόλ στη μέση και κινητό στο χέρι να κάνει περισσότερες selfies από ότι ψήφους στις εκλογές. Εκείνοι εκεί δεν είχαν τίποτα άλλο παρά μία φλόγα μέσα τους και έναν στόχο· εμείς έχουμε everything.
Νομίζω πως εκείνο το συγκρότημα εκείνο τον καιρό ήταν σαν μία παρέα φίλων που αποφάσισαν ξαφνικά να γίνουν οικογένεια μέσα σε μία νύχτα. Κάθε παίκτης εκεί μέσα έπαιζε σα να τον είχαν διορίσει υπουργό εθνικής υπερηφάνειας επί τέλους! Σήκωνε το κεφάλι, έβλεπε τις κερκίδες γεμάτες οικογενειες φίλων των παικτών, δε φοβόταν τίποτα — ούτε σεισμό, ούτε χιόνι, ούτε ούτε κανέναν «ίσως». Σήμερα βλέπουμε μία ομάδα να αγωνίζεται σα να της λείπει ακόμη η βιταμίνη Α — κάθε λάθος στο χόρτο γίνεται πρωτοσέλιδο, κάθε σκόρ δεν μπαίνει αμέσως γίνεται «αδύναμος χαρακτήρας».
Εκείνοι εκεί δεν είχαν υπόθεση να χάσουν — είχαν μία πόλη ολόκληρη να νικήσουν μέσα τους. Κι όταν ο Πάβελ σήκωσε εκείνο το χέρι σα σημαία πάνω στον ουρανό, όλοι μας καταλάβαμε πως εκείνη η ομάδα έπαιξε όχι για τρεις βαθμούς, αλλά για την ψυχή όλων μας εκεί στην Πάτρα. Σήμερα; Σήμερα βλέπουμε μία ομάδα σα φάντασμα του εαυτού της — παίζει σα να της λείπει ακόμη η βιταμίνη Α από τους προηγούμενους αγώνες.
Με δυο λόγια: εκείνοι εκεί ήταν στρατιώτες χωρίς λόγια· εμείς σήμερα είμαστε διαχειριστές μιας ιστορίας που κινδυνεύει να γίνει θρύλος μόνο στο Facebook. Αυτοί έκαναν τέχνη από τον αγώνα· εμείς κάνουμε βιογραφία κάθε φορά που αγοράζουμε έναν φθηνό ποδοσφαιρόσπορο. Ναι, υπάρχουν ακόμη άτομα εκεί μέσα που ψυχανεμίζονται εκείνες τις βραδιές — αλλά η ομάδα; Η ομάδα είναι σα εκείνη κασέτα που όταν την βάζεις σα CD στον υπολογιστή γράφει «no disc inserted». Την τοποθετείς σωστά, την πιέζεις δυνατά… και τελικά φεύγεις απογοητευμένος.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Παίζει ρε παιδιά… Εγώ εκείνο το βράδυ το 'χανα στον Παναθηναϊκό στο φιλικό της ομάδας στη Λεωφόρο, ήταν βδομάδα πριν τον τελικό, κι εκεί βγάζει ο Πάβελ εκείνο το σουτ σα κανόνι κι η μπάλα χτυπάει πάνω στον ξύλινο πάγκο που κάθονταν οι αναπληρωματικοί! Σηκώθηκε όλος ο πάγκος σαν να είχαν τινάξει χειροβομβίδα κάτω τους, ο Μπούκας έφαγε τη μπάλα κατά μέτωπο σαν σκύλος που βρήκε κόκαλο, κι εμείς τρεις γέλια και γαυγίσματα στον αέρα σαν δεκαπεντάχρονοι. Μετά βγήκε ο Γιάννης κι έκανε σέντρα στον Γούναρη, ο οποίος κόλλησε την μπάλα σα μύγα στο κεφάλι του… Απλά το πώς παιζόταν εκείνη την εποχή δεν το συναντάς πουθενά πια.
Αλλά σοβαρά τώρα, γιατί ξεσπάτε έτσι; Στο γκολ αυτό έχω μία αμφιβολία εδώ. Παίζει ότι ήταν τύχη οι Τζούνες εκείνες τις ημέρες; Το 4-2-4 τότε ήταν νόρμα, αλλά εκείνοι πήγαν βήμα πριν τον τελικό — αυτό το σχέδιο είχε γίνει τυπική αγορά σα σακούλα πίτσα από το μανάβη. Όσοι δεν νομίζουν πως εκείνο το σουτ ήταν περισσότερο θέμα τύχης ας πάρουν ένα λάστιχο, το δέσουν σφιχτά στον λαιμό τους και τραβήξουν μια μεγάλη γουλιά νερό μέχρι να βγει το γκολ μόνο του. Και μετά ας μου πουν.
Θυμάμαι βέβαια πως εκείνο το βράδυ στα Τζούνια είχαν βάλει και κεράκια αρωματικά στους φανοστάτες επειδή ηρθε και κανένας δημοσιογράφος από το Ριζουπάστι και είπε πως έτσι "το γήπεδο μοιάζει σα ξενοδοχείο σχεδίου". Τι θέλετε; Άμα ήθελαν ήταν κι αυτό μέρος της ιστορίας.
Άντε, αφήστε με να το ξαναδείτε κι εσείς τώρα… εκείνο το βίντεο στέλνει στο κινητό μου είναι σαν τις τηλεφωνικές γραμμές του Πολυτεχνείου όταν η γραμμή ήταν заняτη — αργεί τόσο που σκέφτεσαι πως έκαναν βάση στον πόλεμο. Μακάρι κάποτε βγει ξανά η Χούρκιτς σα ζωντανό φάντασμα, όχι σα διαφήμιση μίας μπουγάδας στημένο στους γηπέδους σήμερα. Αυτή η ομάδα είχε ψυχή σα μάνα που είχε μόλις γεννήσει, σήμερα έχει πάρει μεταμόσχευση DNA από κάποια άλλη χώρα κι αγωνίζεται σα τσιρλίδικο. Πού πήγε ο Πάβελ; Στους Απόλλωνες σου δίνουν πουλόβερ σα δώρο επίσκεψης!
Αλήθεια όμως — είστε σίγουροι πως εκείνο το γκολ άλλαξε κάτι; Εγώ θυμάμαι πως την επόμενη μέρα κουρεύτηκαν 17 άτομα έξω από το δημαρχείο επειδή άφησαν ανοιχτή την πόρτα του κυλικείου μετά το τέλος του αγώνα! 😂
xG > συναίσθημα.
ΤΣΕΛΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ η ομάδα μου σήμερα!!! 💙🔴
Με λένε Σταύρο 34 χρονών, και πριν πέντε χρόνια βρήκα το χρυσό σφυρί του Πάβελ πάνω στην σοφίτα του παππού μου ανάμεσα στα παλιάCd που είχαν ακόμα κασέτες… Ήταν τόσο σκουριασμένο που όταν πήρα την μπάλα στα χέρια μου για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισθάνθηκα σα ν’ άνοιξε ένα κιβώτιο του Πάνδουρου!!! 😱
Κι όταν είδα εκείνο το γκολ ξανά στον υπολογιστή μου τσίριξα τόσο που ξύπνησε ο γιος μου!!! Μετά του είπα: «Ρε Γιάννη, αυτός εδώ ήταν ο μεγαλύτερος Έλληνας!» Και εκείνος μου έκανε βλέμμα… σα να του έλεγα πως η Γη είναι επίπεδη!!! 🤦♂️
Ο Πάβελ τότε δεν ήταν άνθρωπος ήταν ΘΕΟΣ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Ρε παιδιά… βλέπω εδώ έναν σωρό ιστορίες σαν αυτές που βγάζεις όταν ξυπνάς απέξω κι ανακαλύπτεις πως είσαι φιλάθλος μιας ομάδας από το άλφα έως το ωμέγα. Εγώ εκείνο το βράδυ στους Τζούνες ήμουν τριών χρονών — ναι, τριών — και μου είχαν δώσει ένα σφεντόνα για να κάνω θόρυβο. Αυτή ήταν η πρώτης μου δουλειά: να κάνω θόρυβο όσο πιο δυνατά γινόταν κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε κοντά στη μεγάλη περιοχή.
Και ξέρετε τι; Την επόμενη μέρα γύρισαν οι γονείς μου από το γήπεδο και μου είπαν πως εκείνος ο άνθρωπος, ο Πάβελ, είχε κάνει ένα σουτ από 40 μέτρα που έμοιαζε σα ρουκέτα προς το Διάστημα. Εγώ τότε νόμισα πως είχε σκοτώσει έναν αστροναύτη με την μπάλα του! 🚀😱
Γι' αυτό είμαι εδώ; Ωραία, συνεχίστε… αυλαία! 🔥🍿🤣