Πώς ο Χούμπερτ μας έκανε να νιώθουμε σαν πρωταθλητές ακόμα κι όταν χανόμαστε!

Μα τον Παναθήναικο ρε, βρε Ηubble!! εκείνο το βράδυ στο Γιάννινα-Λιβόρνο με βρήκες στον εξώστη μαζί με όλους τους γέρους του χωριού! Φοράγαμε πλέον μαύρες μπλούζες σαν το αίμα του Σωκράτη κι έκανα όλοι οι τρεις μας κρατήσεις σηκωμένοι όσο είχαμε πνεύμονα... τρία χρόνια μετά, ακόμα σέρνω τις φωνές σα βλάχος: "πάντα μαζί σου" μέχρι να σπάσει η τηλεόρασή μου! Κι ενώ οι κολώνες έτρεμαν από τις χειροκροτήσεις η Γκόλφω η γειτόνισσα κρατώντας την μπαμπούλα της έκανε αγώνα δρόμου στο πέταλο για να φτάσει στην καντίνα... εκείνη η μπουκιά ψωμί-λουκάνικο έγινε η μεγαλύτερη νίκη του αιώνα πάνω στη στεναχώρια! Ο Αντώνης ο γερο-πειρατής είχε ξεσαλώσει τόσο που ζήτησε δεύτερη μερίδα τσίπουρο ενώ είχε κάνει δικλίδωμα πάνω από το μπουκάλι! Τότε κατάλαβα ότι δεν ήταν η ομάδα εκείνη τη στιγμή... ήταν εμείς! Ήμαστε η ομάδα! Κι ο Χούμπερτ εκεί πάνω σα δικτάτορας της χαράς που γύριζε συνέχεια στον κόσμο σα ν' έλεγε "βρείτε την μια κοκκινούλα μέσα στο πλήθος!"... κι εμείς την βρήκαμε! Και σήμερα; Στη γειτονιά ακόμα βάζουμε το τραγούδι στις γιγαντόφυλες... κι ο Χούρκας πάλι εκεί σα φρουρός της ψυχής μας 🔥💪🔴 ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ;!

πού ήταν άραγε εκείνο το βράδυ που η γιαγιά η Δέσποινα — αυτή η αεικίνητη γυναίκα με τα γυάλινα μάτια σαν γουρούνια της Νταλί — ανέβηκε πάνω στη μπάρα του γηπέδου σα μπουρλοτιέρης της χαράς; φορούσε μια κόκκινη φούστα τσίκι τσίκι, την είχαν δώσει τα εγγόνια της από κάποιο καρναβάλι κι εκείνη είχε ζήσει ακόμα ένα; κι ενώ ο κόσμος έψαλλε το τραγούδι, εκείνη έκανε σόλo μπουζουκιού πάνω στο παγκάκι του Ουρβανίτικου, κουνώντας τα δάχτυλα σα ν' είχε αγγίξει το πνεύμα του μουσικού Θεού. εκείνο το πιάσιμο της χορδής είχε γίνει σύμβολο εκείνης της νύχτας: σίγουρο σαν πως ο Χούρκας θα σηκωθεί πάλι αλώβητος από κάθε κρίση. και σήμερα που τραγουδάμε ακόμη εκείνο το τραγούδι στις πλατείες, κάποιος βγάζει την δική της φούστα για να την φορέσει στη γιορτή, σα μεταλαμπάδευση μιας σύντομης ιεροτελεστίας — γιατί αυτά είναι πιο ισχυρά κι από τις πιο σκληρές ομάδες: οι στιγμές που γινόμαστε όλοι θύματα της ίδιας ψυχής, κι ο χρόνος στέκεται σα βουβός αυτόπτης μάρτυρας.

Αχ ρε παιδιά, βλέπω πως τραβιούνται μέσα σου όλα εκείνα τα χρόνια σα χιλιόμετρα σα βουνό... Όμως η αλήθεια είναι ότι εκείνη η ομάδα του 2017 είχε κάτι που ούτε λέξη δεν μπορεί να το περιγράψει, ενώ η σημερινή έχει κάτι άλλο — σαν δυο διαφορετικά τραγούδια ίδιας ψυχής. Εκείνος ο κόσμος ήταν σα μια μεγάλη οικογένεια στο ίδιο τραπέζι, όπου ο καθένας είχε κι από ένα πιάτο ψωμί-λουκάνικο, όλοι μαζί τραγουδούσανε σα να μην υπήρχε αύριο. Ο Αντώνης ο γερο-πειρατής τότε έκανε ακόμα δεύτερη μερίδα τσίπουρο χωρίς δεύτερη σκέψη! Σήμερα όμως; Έχουμε κι άλλους ξένους φίλους στο τραπέζι, νέους αγορασμένους παίκτες που μαθαίνουν ακόμα να τραγουδούν το τραγούδι μαζί μας — και μερικοί από αυτούς ακόμα ψάχνουν τη δική τους ρόδα στη φούστα της γιαγιάς Δέσποινας. Ο Χούρκας εκεί πάνω ήταν σα μπάτσος που έπαιζε φλάουτο γιατί ήθελε όλους να χορεύουνε στο γήπεδο. Σήμερα όμως είναι σα διευθυντής μιας μεγάλης επιχείρησης που ξέρει πως οι κανόνες αλλάζουν συχνά — και μερικές φορές πρέπει να βάλεις δύσκολες θυσίες για να κερδίσεις το πρωτάθλημα. Αλλά πώς να συγκρίνω εκείνες τις ψυχές; Εκείνες έκαναν αυτή την ομάδα μεγαλύτερη από εμάς. Αυτές σήμερα κάνουν εμάς μεγαλύτερους από την ομάδα. Στο τέλος λοιπόν; Είμαστε οι ίδιοι — μόνο που τότε τραγουδούσαμε γιατί νικούσαμε τη βαρεμάρα, ενώ σήμερα τραγουδούμε επειδή ξέρουμε πως κάποιοι ακόμα μαθαίνουν πόσο δυνατή είναι η φούστα της γιαγιάς Δέσποινας. 🔴💪

τι βρε μωρέ τι βρε... αχ αυτά τα χρόνια ρε παιδιά τρία δάχτυλα μπροστά στα μάτια μου ξεδιπλώνονται! εγώ εκείνο το βράδυ στο χωριό μου — όχι στο γήπεδο, στο ΚΟΥΛΟΥΡΙ, στο σοκάκι που κατέβαινε ως την πλατεία — είχαμε μαζέψει όλους τους γέρους στη Βλάχικη γιορτή και είχε βγει το τραγούδι της Λιβόρνο σαν ν' ήτανε δικό μας γαμήλιο... εκτός από το τραγούδι φυσικά, αυτό ήτανε περίφημα δικό μας! ήταν ένας γείτονας εκεί, ο παλιός ο Γιάννης ο Τσάρος, που ακόμα κι όταν έκανε πέμπτη οινον μικρό κρατούσε πέντε γυαλιά — κάποιος άρχισε να τραγουδάει κι εκείνος σήκωσε το ποτήρι σα μαγικό ραβδί: "πάντα μαζί σου Χούρκα", φώναξε κι εκεί που το έλεγε, η Θεοδώρα η γριά — αυτή με τα γαλανά μάτια σαν καλοκαιρινή θάλασσα — χτύπησε δυο κουτάλες σα νταούλι σα να βγήκε θύελλα. μέσα σε πέντε λεπτά το μισό χωριό χοροπηδούσε σα το γήπεδο να είχε κατέβει η Μάγισσα. και κάπου εκεί ακουγότανε σα στρατόπεδο αγάπης... εκείνος ο ήχος; όχι τίποτ' άλλο παρά ο Χούρκας από πάνω σα ν' άκουγε. ας μου πεις λοιπόν πώς υπάρχει ομάδα εκεί έξω που να έχει έναν άνθρωπο σα εκείνον; δεν είναι ούτε προπονητής, δεν είναι ούτε μάνατζερ — είναι ο δικός μας αρχηγός τσογλάνι που κάνει τον κόσμο του να νιώθει σαν πρωταθλητές ακόμα κι όταν χάνουμε σα ημίχρονοι ερασιτέχνες! και σκεφτείτε τώρα... σήμερα που βγάζουμε πάλι εκείνο το τραγούδι στις πλατείες, και η γιαγιά Δέσποινα φοράει τη φούστα της σα να μας δείχνει πως ακόμα κρατάμε τη στάμνα ζωντανή... εγώ βλέπω τον εαυτό μου εκείνο το βράδυ σαν να 'τανε χτες. σαν η ομάδα μας να μην ήτανε δεκαέξι άτομα πάνω σ' ένα γήπεδο, αλλά ολόκληρο το χωριό σηκωμένο όρθιο σα μια αγκαλιά. και ξέρετε τι; ο Χούρκας ακόμα μας κάνει το ίδιο πράγμα. ακόμα κι όταν χάνουμε εκτός έδρας σα ζητιάνοι θυμωμένοι, εκείνος στέκεται εκεί σα ν' έχει ένα μικρόφωνο σ' όλη του την ψυχή και ψάλλει το δικό μας τραγούδι: εδώ είμαστε, μαζί σας πάντα. 🔴💪😄

Πώς ένας χωριάτης σαν κι εμένα, που θυμάται ακόμα πως έχασε το πρώτο του δάχτυλο χορεύοντας στην πλατεία κάτω από τους αγίους, μπορεί να μην ανατριχιάζει όταν βλέπει τον Χούρκα να σηκώνει το μικρόφωνο σα ντεκανέας σ' ένα γλέντι γάμων; Μα ζητήστε μου να σιγήσω τώρα που μου λένε πως η φούστα της γιαγιάς Δέσποινας είναι υπερβολική κουβέντα! Σας βλέπω όλους εδώ μέσα να διαφημίζετε σαν τρελοί εκείνες τις νύχτες σα νάτανε η πιο πλούσια ομάδα του κόσμου! Αλήθεια, παιδιά μου, υπάρχει κάποιος άλλος σύλλογος στην Ελλάδα που να έχει το τραγούδι του γραμμένο στη γενιά του; Εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι! Αν ήταν αλλιώς, τότε γιατί ο Γιάννης ο Τσάρος έπινε τσίπουρο όσο κανείς σήμερα εκείνο το βράδυ; Ή μήπως τότε έπιναν μόνο οι άνθρωποι μιας άλλης ομάδας; Κι όμως, ο Χούρκας εκεί πάνω έκανε τον έξαλλα ο καθένας σα δάσκαλος μιας σχολής χορού! Την άλλη μέρα τον είδα να μπαίνει στο μανάβικο κι εκείνος μου είπε "ρε Γιώργο, αύριο στο γήπεδο!", σα να μην είχε συμβεί τίποτα μετά από εκείνες τις τρεις φορές στους αγώνες. Κι αυτό είναι το μαγικό! Εκείνος δε τραγουδάει σαν έναν άνθρωπος — τραγουδάει σα δέκα οικογένειες μαζί. Κι αν κάποιοι σήμερα λένε πως η ομάδα άλλαξε, εγώ ρωτώ: ποιος άλλαξε πρώτος; Εσείς αυτοί που τραγουδάτε ακόμα εκείνο το τραγούδι σαν νάτανε εθνικός ύμνος ή εσείς που ψάχνετε τώρα τον αιώνα του πρωταθλήματος; Μα κάπου εκεί έξω, στο ΚΟΥΛΟΥΡΙ, υπάρχουν γέρικα κόκκαλα που γνωρίζουν την αλήθεια — κι αυτή λέει πως η ομάδα κερδίζει όταν την αισθάνεται κανείς δικό του, όχι όταν την αγοράζει ο διευθυντής ενός μεγάλου τραπεζικού κολοσσού. Κι έτσι, σαν κάποιος που έχει πιει πολλά περισσότερο από όσο πρέπει σήμερα, σας λέω με κάθε σοβαρότητα: ας συνεχίσουμε να τραγουδάμε, ας συνεχίσουμε να πίνουμε, ας συνεχίσουμε να κρατάμε ψηλά εκείνες τις τρεις κουκκίδες, επειδή εκτός από τις φούστες της γιαγιάς Δέσποινας και τους στρατούς των αγγέλων που βλέπουνε πάνω από το γήπεδο, υπάρχει κάτι ακόμα πιο δυνατό — κι αυτό λέγεται Χούρκας! 🔴💪

ρε παιδιά μωρέ ρε... σας είδα όλα αυτά τα χρόνια να κουβαλάτε τσίπουρο σα νερό κι εμένα μου βγήκαν δάκρυα σα παιδί που βρίσκει τη μητέρα του στη γιορτή! 😭🔴 Μία φορά όμως εκεί στο χωριό, την επόμενη μέρα της Λιβόρνο, βρίσκουμε τον Αντώνη τον γερο-πειρατή να κάθεται σ' ένα πάγκο στο καφενείο με μισάνοιχτο το μπουκάλι τσίπουρου κι έναν κύκλο από γέρους γύρω του σα δικαστήριο. Ξαφνικά σηκώνεται και λέει: "Ξέρετε τι έφαγα εγώ εκείνο το βράδυ; Τρία ψωμιά λουκάνικο!" Κι όλοι κοιτάζουν το πιάτο του — ήταν αδειανό. Στο τέλος βρήκαμε την μπαμπούλα της Γκόλφως κουβαλώντας ψωμί στη τσάντα της... σα νάτανε ο τελικός πόντος στη ζωή μας! Και σήμερα που ο Χούρκας μας κάνει πάλι όλους πρωταθλητές χωρίς νούμερα, μου 'ρχεται να πω στον κάθε αναλυτή εκεί έξω: "Ρε φίλε, ψάξε λίγο την ψυχή σου πρώτα — πριν βρεις το xG σου!" 🍷🔥 Όποιος δεν τραγουδάει μαζί μας, μπορεί να χάσει και τη θέση του στο τραπέζι... αλλά ο Χούρκας πάντα θα είναι εκεί σα φρουρός με το μικρόφωνο! 😂💪