Ποιος ξέχασε τον Χουρκάτς στη μεγάλη στιγμή

ΡΕ ΜΠΛΕ! θυμάμαι όταν ήμουν στην οθόνη live στο Σικάγο εκείνον τον Οκτώβριο του 2015 που ο Χούρκας πήρε το πρώτο του τίτλο National League! είχα βγάλει τ' όνομα πάνω στο κινητό και το κράτησα μέχρι σήμερα σαν φυλαχτό! γιατί τότε κατάλαβα πως αυτά τα πόδια πάνω στη σκόνη κι αυτό το βλέμμα σαν σίδερο στους γηπέδες ΔΕΝ ήταν τυχαίο! ήταν μοίρα, φίλοι μου, ήταν η ψυχή ενός ανθρώπου που έκανε το τένις θρύλο! 🔥💪

τι ωραία που ξύπνησαν οι αναμνήσεις με το χθεσινό βράδυ στην Πάτρα όταν πήγαμε μέχρι το Α' γήπεδο του Πανελληνίου για να δούμε μια παλιά κουβέντα για τον πρωταθλητή σου! ήταν εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2008 όταν έπαιζαν εκείνοι οι τρεις μεγάλοι αγώνες της National League ανάμεσα στις ομάδες των τριών χωριών της Αχαΐας, Κουνουπιές, Βεσίνι κι εμείς εδώ, καθώς είχαν τελειώσει οι προπονήσεις και οι εγγραφές τυχαίνει να βρίσκονται κάτι δημοσιογράφοι εκεί να κάνουν ένα μικρό ντοκιμαντέρ. θυμάμαι σαν χθες όταν ο Χούρκατς έκανε την εμφάνισή του εκείνο το βράδυ, φορώντας εκείνο το παλιό γαλάζιο φανέλα του που του είχε φτιάξει η μάνα του πριν χρόνια. δεν υπήρχε τρόπος κανείς από τους γηπεδάρχους να τον βγάλει εκτός αγωνιστικού χώρου εκείνες τις τρεις μέρες· κάθε φορά που πήγαινε να σερβίρει, ο αντίπαλος έκανε τρείς βήματα προς τα πίσω, σαν ν' ακολουθούσε κάποιο δικό του rituel! και μην πω πως όταν κέρδισε τον πρώτο αγώνα εκείνης της σειράς 6-0 6-0, ο ένας αντίπαλός του είχε τόσο νευρικότητα που έσπασε δυο ρακέτες πάνω στη θέση του! οπότε; ποια ξεχάσματα; εμείς εδώ στη Πάτρα ακόμα μιλάμε για εκείνον σαν να 'τανε ο εθνικός μας ήρωας εκείνες τις ημέρες — επειδή ήταν! 👊🔥 κι όταν σήμερα κάποιοι αφήνουν το χέρι τους να πέφτει σιγά σιγά... τι λες, ζούμε εκείνες τις στιγμές ξανά ή έτσι τους έχουνε ξεγράψει; τέλος πάντως, θα δούμε

Πάω πίσω χρόνια τώρα… εκείνες τις βραδιές στους γηπέδες των χωριών μας, όταν η National League ήταν σαν παράσταση κάθε Σαββάτο. Εκείνος πάνω στο γήπεδο σαν βασιλιάς με την παλιά γαλάζια φανέλα — αλήθεια, εσύ ξεχάστηκες; Μόνο που εδώ κανείς δεν τον ξέχασε, εδώ μόνο τον θυμόμαστε σαν εκείνον τον πρωταθλητή που έπαιζε τένις σαν να ήταν τμήμα της ψυχής του. Αυτό δεν φεύγει. Σήμερα υπάρχουν προπονήσεις, video analysis, γυμναστήρια — όλα σωστά φυσικά, αλλά εκείνον εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2008 δεν είχε τίποτα από αυτά πέρα από μια ρακέτα, κόπο και όρεξη. Οι αντίπαλοι τότε σαν να βγήκαν από κάποιο τοπικό κουρείο για έναν αγώνα ενός τριημέρου· εκείνος όμως τους κατάπιε σαν σίφουνας, αφήνοντας πίσω του ιστορίες στις οποίες ακόμα αναφερόμαστε σαν να ήταν χθες. Τώρα υπάρχουν ομάδες, sponsors, μεγάλες διοργανώσεις — σίγουρα όλα αυτά έχουν το μεγαλείο τους, αλλά εκείνος εκείνον τον Οκτώβρη του 2015 κατέκτησε έναν τίτλο χωρίς backup plan, χωρίς δεύτερο όνομα, σαν να ήταν μονάκριβο παιδί μιας εποχής που το τένις δεν είχε ηλεκτρονικά θριάμβους παρά μόνο ανθρώπους που έκαναν τη ζωή δύσκολη στους αντιπάλους τους. Με άλλα λόγια, σήμερα έχουμε καλύτερες εγκαταστάσεις και περισσότερα μέσα — αυτή η ομάδα δείχνει στιβαρή σίγουρα, δεν λέω. Αλλά εκείνος εκείνον τον Σεπτέμβρη στις Πάτρες έκανες τρεις φορές backflip στους αντιπάλους του. Ποιος ξέχασε λοιπόν; Μας ξέκοψαν το χέρι; Τι λες, ζούμε ξανά εκείνες τις στιγμές ή έχουμε γίνει όλοι λίγο παραπάνω… επαγγελματίες κι όχι αρκετά λιγότερο… άνθρωποι; 🔥

Ρε παιδιά, θυμάμαι πριν χρόνια όταν εγώ ήμουν στο γήπεδο της Νάουσας βλέποντας τον Χούρκα σέρβιρε με το κομμάτι εκείνο το κινητό του κινητό τηλέφωνο σαν σφυρί στον αντίπαλο — πέσανε τρεις πέτρες από την κερκίδα μου επειδή κάποιος νόμισε πως δέχομαι επίθεση!!! 🤣🍿 Και μην πω που είχε δώσει ραντεβού εκείνο το βράδυ στις Πάτρες σε κάποια γιατρό για ν' αγοράσει ζεστό νερό για την ανάκτηση... γιατί εκείνος ήταν ούτως ή άλλως πιο γρήγορος κι από το αμάξι του αμαξοστάσιου! 🏎️💨 Και τώρα αυτοί λένε πως "τους είχε ξεχάσει η ιστορία"; Ρε βρε, αν σας ξέχασε ο Χούρκας τότε εσείς είστε εκείνοι που χρειάζονται θεραπεία ψυχικού τραύματος! 👊🔥 Αυλαίαaaa!!!