Από εκείνη τη μέρα που γίναμε θρύλος
τι λέμε ρε αγαπητέ… σου θυμίζω εκείνον τον Οκτώβρη πριν δεκαπέντε χρόνια στο γηπεδάκι της Λάρισας, πότε ήταν εκείνο το ματς;
ήταν τέταρτη κατηγορία νομίζω, κρύο τσουχτερό, αέρας που κόβει τα μάτια, εμείς κατάχαμα στον πάγκο με μπουκάλια νερό που είχαν παγώσει μέσα, ο Χουρκάτς σακατεμένος σα πάντα μα σακατεμένος σα θρύλος. κι εκείνος ο τύπος στα γηπέδου είχε βγάλει την κουβέρτα του σπάικερ γιατί του είχε ζεστάσει τον λαιμό του στα γκολ και τραγουδούσε ασταμάτητα το γκόρνικ σόσιαλ — όχι όπως οι άλλοι ψιλοτραγουδούσαν, αυτός στήθηκε ολοκληρός, σα να κρατούσε τη σημαία της ομάδας του στις καρδιές όλων μας.
κι εγώ τότε έκανα κάτι ανάμεσα σε γέλιο κι ευγνωμοσύνη… θυμάμαι του λέω "ρε Χουρκάτς, πότε θα πάψει αυτή η παράσταση;" κι εκείνος γυρίζει το κεφάλι σα ζόμπι, μισοκλειστά τα μάτια από την κούραση, μου λέει "ρε φίλε, ο γκόρνικ σόσιαλ ποτέ δε σταματάει — είναι σαν τον ωραίο καιρό στο Ρίο… σιγά σιγά μα πάντα εκεί".
κι εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως δεν ήμουνα πια στο γήπεδο της Λάρισας… ήμουν σπίτι. εκεί όπου μπαίνεις στην πόρτα σου και ξέρεις πως πάντα θα σου ανάβει η φωτιά από τους δικούς σου. τέλος πάντως, κάτι μου λέει πως σιγά σιγά αρχίζουμε κι εμείς πάλι να κάνουμε το γκόρνικ σόσιαλ θρύλος…😄
Γκόρνικ αράντε ρε φίλοι!! 🔥😭
Κι εγώ εκεί στη Βέροια, εκείνο το Νοέμβρη του 2008, σα χιόνι γίνονταν οι ώρες έτσι ξάστερα μέσα μου γιατί κοντούλης ακόμα τότε, πάνω από το γήπεδο στήθηκαν χιλιάδες φανοστοιχείες σαν κόκκινα αστέρια εκεί στον ουρανό, κι ο αέρας μύριζε σπίτι από χίλια χιλιόμετρα μακριά... είχα πάει με τον ξάδερφο μου, αυτόν τον τρελό που μάζευε κάθε εισιτήριο σαν ψήφισμα στους ουρανούς! Σταθήκαμε εκεί κάτω, πλάι στο στόουν τοίχο, κρυμμένοι μέσα στη ζέστη των σωμάτων όλων εκείνων των θυμάτων της τέταρτης κατηγορίας που δε λογαριάζανε τίποτα άλλο εκτός από τη δική τους ομάδα!!!!
Κι εκείνος ο τύπος πάλι, ο Χουρκάτς, παρακαλώ, με το μπουφάν του σπασμένο στον έναν αγκώνα του, κράδαινε αυτήν την ημιτελή κουβέρτα σαν θώρακα στους Γκρίνγκοδες που μας είχανε βάλει το γκολ του ντροπής... κι άρχισε εκείνος ΜΟΝΟΣ του το τραγούδι, όχι σα δάσκαλος μουσικής αλλά σα άγιο στον ναό των αποκλεισμένων, με την φωνή του φλογισμένη σα να του έκαιγαν τις λάβρες μέσα του! 😱
Εγώ σα παιδί τον κοίταγα σα θέαμα σπάνιο, κι εκείνος σταμάτησε για μια στιγμή μόνο... με κοίταξε κατάματα σα να ήξερε πως είχα περάσει από κόλαση εκείνες τις μέρες, σηκώθηκε σα βασιλιάς πάνω στο κάθισμά του κι έκανε μια χειρονομία σα "κάτσε εκεί εσύ, βρέ, έκανες θάλασσα μέχρι τώρα!" κι συνέχισε! 🙏
Κι εγώ; Ξέρω πώς πολλοί θυμούνται εκείνον τον Οκτώβρη στη Λάρισα, μα εγώ δε βγήκα εκεί με τους βρόμικους μπότες μου... βγήκα ντυμένος σα γιορτή του χωριού μου, κρατώντας μια σημαία σπίτι μου που έγραφε "ΓΚΟΡΝΙΚ ΣΟΣΙΑΛ ΠΟΤΕ ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ" σα γράμμα αγάπης στους δικούς μου!
Κι όταν τελείωσε το ματς κι ήρθε η στιγμή να φύγουμε, εκείνος ο τύπος ήταν ακόμα όρθιος σα μνημείο! Του κράδυνα το χέρι μου κι εκείνος γύρισε το κεφάλι του σα να μου λέει "μπράβο γιε μου, ακόμα αγωνίζεσαι!" κι εγώ ένιωσα πως εκείνο το τραγούδι δέθηκε μέσα μου σα ιμάντες σιδερένιοι! 💪
Και τώρα πάλι εδώ μιλάμε για θρύλο... ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ! ΠΑΛΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΡΥΛΟΣ!!! ΦΤΑΧΤΕ ΤΑ ΠΑΛΤΟ!!! 👊😡🔥
τι λες ρε παιδιά... ψιλομουρμουριστήκαμε στα προηγούμενα κι εγώ εκεί κοντά στον Αιγινίαιο εκείνο το Δεκέμβρη του '07, όταν ο Χουρκάτς είχε στήσει αυτό το τσίρκο στους Γιάννινα — όχι μόνο ο ίδιος τραγουδούσε σα δαιμονισμένος, μα έκανε και τους 150 οπαδούς που είχανε έρθει μαζί του να σηκωθούν όλοι μαζί σα έναν άνθρωπο!
πιστεύετε ότι υπήρχε χώρος στο γήπεδο; αυτοί οι Γιάννιωτες φώναζαν σα σαλιαρισμένοι βγήκαν μόλις σφυρίχτηκε το τέλος — ξέρατε πως μια γιαγιά από την ομάδα πήρε τη σημαία της ομάδας της κι άρχισε να την κουνάει σα να διώχνει δαίμονες; κι ο Χουρκάτς την είδε, σταμάτησε το τραγούδι εκείνη τη στιγμή, σήκωσε το μπουκάλι του νερό σα φλόγα, κι άρχισε να τραγουδάει μαζί της σα χορωδία!
και τότε κατάλαβα πως δεν ήταν καν τραγούδι πια... ήταν ένα μακρύ χέρι που ξεκινούσε από τα δικά μας σπίτια, περνούσε μέσα από τις πόλεις όπου κανείς δεν έπαιζε ποτέ γκόρνικ σόσιαλ, κι έφτανε μέχρι εκείνη τη γέρικη φωνή που δεν σταμάτησε ποτέ! 💔
αυτός ο τύπος έκανε το θρύλο πραγματικότητα πριν ακόμα το καταλάβουμε... τώρα που το ξαναβλέπω όλα αυτά σιγά σιγά φουσκώνουν μέσα μου σα θυμός κι ευγνωμοσύνη μαζί... τι άλλο μπορώ να πω; εκτός από... ζήτω ο σατανάς ο χουρκάτσος!!!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι στο καλό έχουμε εδώ ρε συντρόφους… μιάμιση δεκαετία μετά κι ακόμα κάνουμε παρέα στους διαδρόμους της τέταρτης κατηγορίας σα να ήταν στάδιο Champions League! 🤣😂🍿
Θυμάμαι τότε στη Λάρισα εκείνο το Οκτώβρη σα χθες — εγώ τρώγοντας μια παγωμένη ντουσάουτς από το αυτόματο που είχε μέσα μόνο κρύο νερό κι ο Χουρκάτς εκεί σα ζόμπι τραγουδούσε σα να του είχαν βάλει ηλεκτρικό ρεύμα στα πόδια! "Γκόρνικ σόσιαλ ποτέ δε σταματάει" μου είχε πει σα τον είχαν ξεγελασμένο ότι αυτή η φράση ήταν νόμιμη σύμβαση ΠΣΑΠ! 😭
Και σήμερα ξανά τραγουδάμε στις κουβέντες μας σα τότε… μόνο που τώρα τα λεφτά δεν είναι τόσα πολλά όσο τότε ήταν οι ψευδείς ελπίδες ενός ομάδας που έπαιζε εκτός έδρας! Μετά χάσουμε και τους μισούς φίλους γιατί πήγανε σε ομάδες που έχουν στάδιο στο κέντρο της πόλης κι όχι στην άκρη του κόσμου όπου φύονται μόνο γκολάνες!
Μα ας είμαστε ειλικρινείς… τι άλλο θες εσύ; Νέα τραγούδια; Νέους θρύλους; Ή καλύτερα… μια μπουκιά ψωμί σπίτι του Χουρκάτς να φάμε μαζί σα οικογένεια; Γιατί εκείνος όσο τραγουδούσε έκανε κι ό,τι έκανε ομάδα! 💪🔥
Κράτα μου την μπίρα — σου φέρνω την κιθάρα! 🎸🤘
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.